Oczy Felicii powoli się otworzyły, a ostry zapach środków odkażających wypełnił jej nozdrza. Jęknęła, próbując się podnieść, gdy przez mgłę dotarł do niej łagodny głos.
"Spokojnie," powiedziała pielęgniarka, podchodząc bliżej.
Felicja potarła skronie, jej głos był ochrypły. "Co się stało?"
"Zemdlałaś. Alfa i pewna kobieta przywieźli cię tutaj," wyjaśniła pielęgniarka.
Klatka piersiowa Felicii ścisnęła się. "Gdzie oni są?"
Pielęgniarka zawahała się, a jej twarz złagodniała. "Odeszli niedługo po tym, jak cię przyprowadzili."
Oczywiście, że tak. Felicja przełknęła gulę rosnącą w gardle, ból opuszczenia rozlał się głęboko w jej wnętrzu. Nie mógł nawet poczekać, aż się obudzi.
Drzwi się otworzyły i do środka wszedł lekarz z ciepłym uśmiechem. "Luno, obudziłaś się. To dobry znak. Jak się czujesz?"
"Jakby przejechał po mnie głaz," mruknęła, opierając się o poduszki.
Zaśmiał się cicho. "Mówiłem ci, żebyś się nie przemęczała, prawda?"
"Mówiłeś," przyznała, jej ton był oschły.
Jego wyraz twarzy spoważniał. "Musisz na siebie uważać, zwłaszcza przez najbliższe trzy miesiące. Twój stan—"
Przerwała mu, jej głos był ostry. "Powiedziałeś mu?"
Lekarz zmarszczył brwi. "Komu?"
"Damienowi," doprecyzowała, a jej serce przyspieszyło. "Powiedziałeś mu o moich dzieciach?"
Na jego twarzy pojawiło się zrozumienie, pokręcił głową. "Nie, nie mówiłem."
Ulga zalała Felicię i odetchnęła głęboko. "Dobrze. Nie mów mu."
Uniósł brew, jego ton stał się ostrożny. "Dlaczego nie? Jest Alfą, a te dzieci—"
"Te dzieci są moje," warknęła stanowczo. "On nie chce dziecka ode mnie. Dał mi to jasno do zrozumienia. Nie będę go obciążać czymś, czego nigdy nie chciał."
Lekarz otworzył usta, aby zaprotestować, ale podniosła dłoń, uciszając go.
"To teraz moja odpowiedzialność," powiedziała twardo. "Niech ma swojego dziedzica z inną kobietą. Moje dzieci nigdy niczego od niego nie będą potrzebować."
Patrzył na nią przez chwilę, wyraźnie rozdarty. "Ale Luno, te dzieci to przyszłość stada. Nie możesz po prostu—"
"Mogę," przerwała, nie odrywając wzroku. "I zrobię to. On podjął swoją decyzję. Teraz ja podejmuję swoją. Obiecaj mi, że mu nie powiesz. Ani nikomu innemu."
Lekarz zawahał się, po czym westchnął. "Jeśli tego chcesz, obiecuję."
"Dobrze." Skinęła głową stanowczo.
Odchrząknął. "Musisz zostać na dalszą obserwację. Nie jesteś jeszcze gotowa, by wyjść."
Felicja pokręciła głową, a w jej oczach zapłonęła determinacja. "Nie zostanę tu ani minuty dłużej."
"Luno—"
"Już nie jestem Luną," przerwała mu, jej ton był nieugięty. "Odchodzę. Dopilnuj, by nikt się o tym nie dowiedział."
Lekarz patrzył na nią, rozpoznając autorytet w jej głosie. "Jak sobie życzysz."
Felicja sięgnęła po buty, jej ręce lekko drżały, gdy zmuszała się, by wstać.
Jej determinacja była silna, ale ciało nadal słabe po wszystkim, co przeszła.
Kiedy właśnie zamierzała wyjść, drzwi się otworzyły. W progu, większy niż życie, stał Alfa Magnus, ojciec Damiena.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Serce Felicii biło jak szalone, ale uniosła podbródek, odmawiając okazania słabości.
Jego przenikliwe spojrzenie przesunęło się po niej, gdy drzwi cicho się zamknęły.
Lekarz wyszedł, zostawiając Felicię sam na sam z Alfą Magnusem.
Na twarzy Magnusa malował się niepokój. „Jak się czujesz? Co się stało?”
Felicia wymusiła słaby, napięty uśmiech. „Już jest dobrze.”
„Byłem w domu,” zaczął, jego głos był spokojny, ale dociekliwy. „Strażnicy powiedzieli mi, że Damien przywiózł cię tutaj w pośpiechu. Potem usłyszałem szepty, że planujesz odejść. Zechcesz mi wyjaśnić, co się dzieje?”
Uśmiech Felicii zgasł. Spojrzała na swoje dłonie, próbując zebrać myśli. Powiedzenie Magnusowi prawdy wydawało się oddaniem ostatniego skrawka siły. Był dla niej dobry. To on odpowiadał za małżeństwo między nią a Damienem.
W końcu podniosła głowę, spotykając jego spojrzenie.
„Damien i ja... jesteśmy po rozwodzie,” powiedziała cicho, choć jej słowa niosły ciężar, który zawisł w powietrzu.
Brwi Magnusa ściągnęły się, ale nie zareagował tak, jak się spodziewała. Zamiast złości, pojawił się błysk rozczarowania, być może nawet smutku.
„Rozwiedzeni?” powtórzył.
Felicia skinęła głową. „On... ma kogoś innego. I ona jest w ciąży.”
Zapadła cisza, przerywana jedynie cichym brzęczeniem maszyn w pokoju. Magnus westchnął ciężko, przecierając dłonią twarz.
„Przykro mi, Felicio,” powiedział szczerze. „Naprawdę mi przykro. Zasługiwałaś na więcej.”
Jej gardło ścisnęło się. „To już nie ma znaczenia. Muszę po prostu odejść. Zostając tutaj... to mnie zniszczy.”
Magnus przyglądał się jej przez chwilę, po czym wyprostował się. „A dokąd zamierzasz pójść? Odejście z watahy to nie jest coś, co można zrobić lekkomyślnie. Czy zdajesz sobie sprawę, co to znaczy być bezwatahą? Stać się wyrzutkiem?”
Felicia odwróciła wzrok, jej głos zadrżał. „Wszystko jest lepsze niż pozostanie tutaj.”
Magnus powoli wypuścił powietrze, kręcąc głową. „Jesteś uparta, to ci trzeba przyznać. Ale nie pozwolę ci odejść bez żadnej ochrony.”
„Nie potrzebuję twojej ochrony,” odparła, choć jej głos był pozbawiony przekonania.
Ignorując jej protest, Magnus sięgnął do kieszeni płaszcza i wyciągnął kopertę. Wyciągnął ją w jej stronę, z nieodgadnionym wyrazem twarzy. „Weź to.”
Felicia zawahała się, patrząc podejrzliwie na kopertę. „Co to jest?”
„List,” wyjaśnił Magnus. „I adres. Idź do tej watahy i wręcz list ich Alfie. To wszystko, czego będziesz potrzebować.”
Zmarszczyła brwi.
Wargi Magnusa wygięły się w ledwo widoczny, gorzki uśmiech. „Jeśli naprawdę chcesz odejść, przynajmniej udaj się tam, gdzie będziesz bezpieczna.”
Jej oczy zaszkliły się łzami, ale szybko je odgoniła, kurczowo ściskając kopertę. „Kto jest Alfą?” zapytała szeptem.
Uśmiech Magnusa pogłębił się, choć nie sięgnął oczu. „Wkrótce się dowiesz. Niech cię Bóg błogosławi, moje dziecko. Może nie jesteś już żoną mojego syna, ale zawsze będziesz miała mój szacunek.”
Zanim zdążyła odpowiedzieć, Magnus odwrócił się i wyszedł, zostawiając ją samą w pokoju.
W chwili gdy drzwi się zamknęły, opanowanie Felicii rozsypało się w proch. Opadła na najbliższe krzesło, przyciskając kopertę do piersi, podczas gdy łzy spływały po jej twarzy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nocne powietrze było zimne, przeszywające skórę Felicji, gdy z trudem szła w stronę domu watahy, o którym opowiadał Alpha Magnus.
Nogi ją bolały, a serce waliło po tym, jak ledwo uszła z życiem przed grupą wyrzutków. Ściskała torbę mocno, jej oddech był krótki i urywany.
Gdy już myślała, że jest bezpieczna, przez las poniosły się odgłosy warczenia. Serce jej zamarło. Znaleźli ją.
— Nie, nie znowu — wyszeptała, rzucając się do desperackiego biegu. Światła domu watahy migotały słabo w oddali, jedyna jej nadzieja.
Warczenie stawało się głośniejsze, coraz bliżej, gdy nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Upadła ciężko na ziemię, dłonie rozbiły się o kamienie i ziemię. Felicja przewróciła się na plecy, szeroko otwartymi oczami patrząc, jak z cieni wyłaniają się sylwetki.
Zacisnęła powieki, szykując się na koniec. Ostry dźwięk ostrza przecinającego powietrze sprawił, że drgnęła, a potem usłyszała bolesne skomlenie i ciężki łomot ciał uderzających o ziemię.
— Hej — odezwał się głęboki głos.
Oczy Felicji natychmiast się otworzyły. Nad nią stał wysoki mężczyzna, jego szabla ociekała krwią.
Jego obecność była przytłaczająca, ciemne oczy dokładnie ją lustrowały, jakby oceniał, czy stanowi zagrożenie. Odskoczyła, instynktownie czując, że może należeć do nich.
— Co robisz na terenie naszej watahy? — zapytał ostrym, władczym tonem.
Myśli zaczęły jej galopować. Nasza wataha?
Poczuła ulgę, gdy zrozumiała, że nie jest wyrzutkiem. Drżącymi dłońmi sięgnęła po kopertę, którą dał jej Alpha Magnus, i wyciągnęła ją w jego stronę.
— Co to? — zapytał, biorąc ją od niej.
— Od... Alpha Magnusa — zdołała wyszeptać.
Mężczyzna rozdarł kopertę, szybko przebiegając wzrokiem po zawartości. Jego surowa twarz złagodniała, nabierając nieodgadnionego wyrazu, zanim znowu spojrzał na Felicję.
— Strażnicy! — krzyknął.
Dwóch mężczyzn niemal natychmiast wyłoniło się z cienia.
— Zanieście ją do środka — rozkazał, nie pozostawiając miejsca na sprzeciw.
Felicja zamrugała zaskoczona, gdy strażnicy delikatnie pomogli jej wstać.
— Zaczekaj— — zaczęła, lecz mężczyzna jej przerwał.
— Zajmiemy się tobą. Jesteś już bezpieczna.
Wewnątrz domu watahy Felicję przytłoczyła ciepła atmosfera i gościnność.
Służące pospiesznie zajęły się jej oczyszczeniem, oferując świeże ubrania i jedzenie. Początkowo się wahała, niepewna, czy ta dobroć jest szczera, ale głód w końcu zwyciężył nad wątpliwościami.
Jadła łapczywie, ciepły gulasz koił jej zszargane nerwy. Gdy skończyła, do jadalni wszedł mężczyzna z wcześniejszej sceny. Jego obecność zdawała się wypełniać całe pomieszczenie, a Felicja natychmiast wstała, pochylając głowę.
— Dziękuję — powiedziała cicho, wciąż drżącym głosem. — Dziękuję za... przyjęcie mnie do waszej watahy.
Mężczyzna skrzyżował ramiona, na jego ustach pojawił się ledwie dostrzegalny uśmiech. — To nie jest moja wataha.
Felicja podniosła wzrok, zdezorientowana. — Jak to?
— To nasza wataha — odparł po prostu.
Zmarszczyła brwi. — Nasza wataha?
Kiwnął głową. — Jesteś moją siostrą.
Łyżka wypadła jej z ręki, a szczęka opadła w niedowierzaniu. — Siostrą?
Przesuń w górę, aby kontynuować