passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hiding My Twin Pups From their Alpha Dad - Rozdział #5 - autor itsvlada

Hiding My Twin Pups From their Alpha Dad

/

Rozdział 5

Rozdział 4

„Alfa!” Strażnik wpadł do salonu, łapiąc oddech. „Luna... ona się przewróciła!”

„Co?” Damien zerwał się z kanapy, serce waliło mu w piersi. Przepchnął się obok strażnika i wybiegł na zewnątrz.

Znalazł Felicię leżącą na ziemi, bladą i bez ruchu. Danielle klęczała przy niej, udając panikę, kiedy spojrzała na niego.

„Damien! Ona po prostu zemdlała, znikąd!” Danielle zawołała, dramatycznie ściskając swój brzuch.

Ignorując ją, Damien przykucnął i bez wysiłku podniósł Felicię w ramiona. „Otwórz samochód”, warknął, jego głos był napięty od pośpiechu.

Danielle pospiesznie wykonała polecenie, szarpiąc się z klamką, zanim szeroko otworzyła drzwi. Ostrożnie położył Felicię na tylnym siedzeniu, jej głowa opadła na bok, po czym sam zajął miejsce za kierownicą.

Danielle wsiadła na miejsce pasażera, jej zapłakane oczy nie spuszczały z niego wzroku.

Droga do szpitala minęła w ciszy, przerywanej jedynie szumem silnika i sporadycznym pociąganiem nosem Danielle.

Gdy dotarli na miejsce, pielęgniarki natychmiast podbiegły do samochodu i zabrały Felicię na noszach. Damien stał nieruchomo, zaciśnięte pięści obserwowały, jak znika na końcu korytarza.

„Ona będzie dobrze”, wymamrotał, bardziej do siebie niż do kogokolwiek innego.

„Damien...” Miękki głos Danielle wyrwał go z zamyślenia. Odwrócił się i zobaczył, że patrzy na niego, jej oczy błyszczały niewylanymi łzami.

„Mam nadzieję, że to nie przeze mnie”, wyszeptała, instynktownie kładąc dłoń na brzuchu. „Czy to... przez mnie? Przez nasze dziecko?”

Szczęka Damiena się zacisnęła, jego wzrok błądził między nią a korytarzem, którym zabrano Felicię.

„Ona odchodziła”, dodała Danielle, jej głos drżał. „Widziałam ją z walizkami. Czy... odchodzi przez mnie?”

Damien westchnął głęboko i przyciągnął ją do siebie. „To nie twoja wina”, wyszeptał, głaszcząc ją po plecach. „To ona poprosiła o rozwód, nie ja.”

Ramiona Danielle zaczęły drżeć, gdy rozpłakała się niekontrolowanie. Damien szybko wyprowadził ją ze szpitala, by uniknąć zwracania na siebie uwagi. Zaniósł ją do samochodu, po czym wrócił na miejsce kierowcy.

„Nigdy nie chciałam sprawiać kłopotów”, jęknęła, wtulając twarz w jego klatkę piersiową. „Chciałam tylko, żebyś był szczęśliwy.”

Damien mocniej ją objął, szepcząc słowa otuchy. „Nie obwiniaj się. Nic złego nie zrobiłaś.”

Jej łzy powoli ustępowały, ale nie odsunęła się. Zamiast tego uniosła twarz, by spojrzeć mu w oczy, jej wargi drżały. „Po prostu... nienawidzę patrzeć, jak cierpisz.”

Nie myśląc, Damien pochylił się i musnął jej usta. Pocałunek pogłębił się, gdy jej dłonie przesunęły się na jego szyję, jej dotyk przeszył go dreszczem.

„Damien...” wyszeptała w jego usta, jej łzy odeszły w niepamięć, gdy przywarła bliżej.

Rzeczywistość próbowała przebić się do jego świadomości, przypominając mu, gdzie są, ale delikatny dotyk Danielle zamglił jego rozsądek.

„Zabierz mnie do domu”, szepnęła, palcami kreśląc kółka na jego piersi. „Proszę... możemy to kontynuować tam, gdzie nikt nam nie przeszkodzi.”

Damien zawahał się, zerkając w stronę wejścia do szpitala.

„Proszę”, Danielle wydęła usta, a w jej oczach pojawiły się nowe łzy. „Potrzebuję cię, Damien.”

Jej zapłakane spojrzenie złamało jego opór. Skinął głową i wrócił za kierownicę. Gdy odpalał silnik, Danielle pochyliła się i delikatnie ugryzła jego płatek ucha.

Z jego ust wyrwał się jęk, gdy pożądanie przysłoniło wszystkie myśli o kobiecie, którą przed chwilą zawiózł do szpitala.

Odjechał, zostawiając Felicię za sobą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Oczy Felicii powoli się otworzyły, a ostry zapach środków odkażających wypełnił jej nozdrza. Jęknęła, próbując się podnieść, gdy przez mgłę dotarł do niej łagodny głos.

"Spokojnie," powiedziała pielęgniarka, podchodząc bliżej.

Felicja potarła skronie, jej głos był ochrypły. "Co się stało?"

"Zemdlałaś. Alfa i pewna kobieta przywieźli cię tutaj," wyjaśniła pielęgniarka.

Klatka piersiowa Felicii ścisnęła się. "Gdzie oni są?"

Pielęgniarka zawahała się, a jej twarz złagodniała. "Odeszli niedługo po tym, jak cię przyprowadzili."

Oczywiście, że tak. Felicja przełknęła gulę rosnącą w gardle, ból opuszczenia rozlał się głęboko w jej wnętrzu. Nie mógł nawet poczekać, aż się obudzi.

Drzwi się otworzyły i do środka wszedł lekarz z ciepłym uśmiechem. "Luno, obudziłaś się. To dobry znak. Jak się czujesz?"

"Jakby przejechał po mnie głaz," mruknęła, opierając się o poduszki.

Zaśmiał się cicho. "Mówiłem ci, żebyś się nie przemęczała, prawda?"

"Mówiłeś," przyznała, jej ton był oschły.

Jego wyraz twarzy spoważniał. "Musisz na siebie uważać, zwłaszcza przez najbliższe trzy miesiące. Twój stan—"

Przerwała mu, jej głos był ostry. "Powiedziałeś mu?"

Lekarz zmarszczył brwi. "Komu?"

"Damienowi," doprecyzowała, a jej serce przyspieszyło. "Powiedziałeś mu o moich dzieciach?"

Na jego twarzy pojawiło się zrozumienie, pokręcił głową. "Nie, nie mówiłem."

Ulga zalała Felicię i odetchnęła głęboko. "Dobrze. Nie mów mu."

Uniósł brew, jego ton stał się ostrożny. "Dlaczego nie? Jest Alfą, a te dzieci—"

"Te dzieci są moje," warknęła stanowczo. "On nie chce dziecka ode mnie. Dał mi to jasno do zrozumienia. Nie będę go obciążać czymś, czego nigdy nie chciał."

Lekarz otworzył usta, aby zaprotestować, ale podniosła dłoń, uciszając go.

"To teraz moja odpowiedzialność," powiedziała twardo. "Niech ma swojego dziedzica z inną kobietą. Moje dzieci nigdy niczego od niego nie będą potrzebować."

Patrzył na nią przez chwilę, wyraźnie rozdarty. "Ale Luno, te dzieci to przyszłość stada. Nie możesz po prostu—"

"Mogę," przerwała, nie odrywając wzroku. "I zrobię to. On podjął swoją decyzję. Teraz ja podejmuję swoją. Obiecaj mi, że mu nie powiesz. Ani nikomu innemu."

Lekarz zawahał się, po czym westchnął. "Jeśli tego chcesz, obiecuję."

"Dobrze." Skinęła głową stanowczo.

Odchrząknął. "Musisz zostać na dalszą obserwację. Nie jesteś jeszcze gotowa, by wyjść."

Felicja pokręciła głową, a w jej oczach zapłonęła determinacja. "Nie zostanę tu ani minuty dłużej."

"Luno—"

"Już nie jestem Luną," przerwała mu, jej ton był nieugięty. "Odchodzę. Dopilnuj, by nikt się o tym nie dowiedział."

Lekarz patrzył na nią, rozpoznając autorytet w jej głosie. "Jak sobie życzysz."

Felicja sięgnęła po buty, jej ręce lekko drżały, gdy zmuszała się, by wstać.

Jej determinacja była silna, ale ciało nadal słabe po wszystkim, co przeszła.

Kiedy właśnie zamierzała wyjść, drzwi się otworzyły. W progu, większy niż życie, stał Alfa Magnus, ojciec Damiena.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Serce Felicii biło jak szalone, ale uniosła podbródek, odmawiając okazania słabości.

Jego przenikliwe spojrzenie przesunęło się po niej, gdy drzwi cicho się zamknęły.

Lekarz wyszedł, zostawiając Felicię sam na sam z Alfą Magnusem.

Na twarzy Magnusa malował się niepokój. „Jak się czujesz? Co się stało?”

Felicia wymusiła słaby, napięty uśmiech. „Już jest dobrze.”

„Byłem w domu,” zaczął, jego głos był spokojny, ale dociekliwy. „Strażnicy powiedzieli mi, że Damien przywiózł cię tutaj w pośpiechu. Potem usłyszałem szepty, że planujesz odejść. Zechcesz mi wyjaśnić, co się dzieje?”

Uśmiech Felicii zgasł. Spojrzała na swoje dłonie, próbując zebrać myśli. Powiedzenie Magnu­sowi prawdy wydawało się oddaniem ostatniego skrawka siły. Był dla niej dobry. To on odpowiadał za małżeństwo między nią a Damienem.

W końcu podniosła głowę, spotykając jego spojrzenie.

„Damien i ja... jesteśmy po rozwodzie,” powiedziała cicho, choć jej słowa niosły ciężar, który zawisł w powietrzu.

Brwi Magnusa ściągnęły się, ale nie zareagował tak, jak się spodziewała. Zamiast złości, pojawił się błysk rozczarowania, być może nawet smutku.

„Rozwiedzeni?” powtórzył.

Felicia skinęła głową. „On... ma kogoś innego. I ona jest w ciąży.”

Zapadła cisza, przerywana jedynie cichym brzęczeniem maszyn w pokoju. Magnus westchnął ciężko, przecierając dłonią twarz.

„Przykro mi, Felicio,” powiedział szczerze. „Naprawdę mi przykro. Zasługiwałaś na więcej.”

Jej gardło ścisnęło się. „To już nie ma znaczenia. Muszę po prostu odejść. Zostając tutaj... to mnie zniszczy.”

Magnus przyglądał się jej przez chwilę, po czym wyprostował się. „A dokąd zamierzasz pójść? Odejście z watahy to nie jest coś, co można zrobić lekkomyślnie. Czy zdajesz sobie sprawę, co to znaczy być bezwatahą? Stać się wyrzutkiem?”

Felicia odwróciła wzrok, jej głos zadrżał. „Wszystko jest lepsze niż pozostanie tutaj.”

Magnus powoli wypuścił powietrze, kręcąc głową. „Jesteś uparta, to ci trzeba przyznać. Ale nie pozwolę ci odejść bez żadnej ochrony.”

„Nie potrzebuję twojej ochrony,” odparła, choć jej głos był pozbawiony przekonania.

Ignorując jej protest, Magnus sięgnął do kieszeni płaszcza i wyciągnął kopertę. Wyciągnął ją w jej stronę, z nieodgadnionym wyrazem twarzy. „Weź to.”

Felicia zawahała się, patrząc podejrzliwie na kopertę. „Co to jest?”

„List,” wyjaśnił Magnus. „I adres. Idź do tej watahy i wręcz list ich Alfie. To wszystko, czego będziesz potrzebować.”

Zmarszczyła brwi.

Wargi Magnusa wygięły się w ledwo widoczny, gorzki uśmiech. „Jeśli naprawdę chcesz odejść, przynajmniej udaj się tam, gdzie będziesz bezpieczna.”

Jej oczy zaszkliły się łzami, ale szybko je odgoniła, kurczowo ściskając kopertę. „Kto jest Alfą?” zapytała szeptem.

Uśmiech Magnusa pogłębił się, choć nie sięgnął oczu. „Wkrótce się dowiesz. Niech cię Bóg błogosławi, moje dziecko. Może nie jesteś już żoną mojego syna, ale zawsze będziesz miała mój szacunek.”

Zanim zdążyła odpowiedzieć, Magnus odwrócił się i wyszedł, zostawiając ją samą w pokoju.

W chwili gdy drzwi się zamknęły, opanowanie Felicii rozsypało się w proch. Opadła na najbliższe krzesło, przyciskając kopertę do piersi, podczas gdy łzy spływały po jej twarzy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hiding My Twin Pups From their Alpha Dad

Hiding My Twin Pups From their Alpha Dad

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa