[Perspektywa Amber]
"Pominęłaś jedną." Jonah wskazuje ręką nie tą, w której trzyma swój koszyk na zbiory—ten, który dałam mu godzinę temu, wciąż zwisający pusty z dwóch palców jak rekwizyt, którego przeznaczenia jeszcze nie odkrył. "Tam. Nie—tam. Bogowie, Amber, naprawdę potrzebujesz okularów, czy to po prostu efekt tego, że twoja linia krwi się wyczerpała?"
Ma dziesięć lat. Wypowiada to tak, jak inne dzieci opowiadają dowcipy typu "puk, puk"—z błyszczącymi oczami, pełen entuzjazmu i kompletnie pewny puenty.
Znajduję skupisko, które wskazuje, i dorzucam jagody do swojego koszyka. Palce zesztywniałe z zimna, skóra na kostkach popękana i sucha, a kolce otworzyły trzy drobne rozcięcia na mojej dłoni, których już nie zauważam. "Mam. Coś jeszcze, czy skończyłeś już nadzorować?"
"Nie nadzoruję." Kopie w korzeń, ręce wciśnięte w kieszenie, teraz gdy koszyk został zdegradowany do roli ładunku na łokciu. "Czekam. Mama powiedziała: w południe. To było dwie godziny temu, a ona się wyżyje na mnie, mimo że to ty zbierasz jagody, jakbyś pierwszy raz miała palce."
Skraj lasu łapie ostatnie światło popołudnia w długie bursztynowe pasma na podszyciu. Zapach sosny, zimna ziemia, delikatny, wilgotno-zgniły aromat liści rozkładających się pod szronem.
Kataloguję to wszystko—technika, którą doskonaliłam odkąd na tyle zrozumiałam, że alternatywą jest katalogowanie każdego drobnego, precyzyjnego sposobu, w jaki ten dom przypomina mi, że jestem tylko wypożyczonym dobrem.
"Widziałaś wczoraj Mirę?" mówi, nie czekając na odpowiedź, bo Jonah nigdy w życiu na żadną nie czekał. "Pełna przemiana. Czysty bieg. Bez potknięć, bez pół-formy. Mama naprawdę się uśmiechnęła."
Pozwala temu wybrzmieć, a potem rzuca mi spojrzenie z boku z tą szczególną hojnością dziecka urywającego motylowi skrzydło. "Mira jest dwa lata młodsza od ciebie. Tak tylko—wiesz. Gdybyś nie pamiętała."
Zęby wbijają mi się w wewnętrzną stronę policzka. Zaciskam i trzymam. "Pamiętam."
"Mama powiedziała jej, że są wilki, które nigdy się nie przemieniają. Że twoja krew już przed twoimi rodzicami była słaba—" Wzrusza ramionami, brzydki, dorosły gest na dziesięcioletnim ciele. "No. Wiesz."
"Wiem." Moje ręce pracują dalej. Kolce, jagody, koszyk. Ten rytm jest jedynym, co mnie jeszcze trzyma w całości, bo pod nim żyje coś gorącego, ściśniętego, co od lat uczę się przed nim nie ujawniać. Szczęka boli mnie od zaciskania. "Twoja matka ma wiele teorii o mojej krwi."
"To nie są teorie." Brzmi szczerze urażony. "Twój ojciec biegał z watahą Crestfall. To ledwo wataha—drugi, może trzeci sort. A twoja matka była—jakie to było słowo?" Marszczy twarz naśladując kogoś zamyślonego. "Upośledzona. O, właśnie. Upośledzony ród."
Coś pod moimi żebrami napina się i twardnieje, jak pięść. Odkładam ostrożnie koszyk, bo jeśli tego nie zrobię, zaraz złamię uchwyt od ściskania. Wypuszczam powietrze wolno przez nos. "Jonah. Podnieś swój koszyk i włóż do niego cokolwiek, albo powiem Isoldzie, że cały popołudnie nic nie robiłeś."
"Proszę bardzo. Mama i tak mi uwierzy bardziej niż tobie." Mówi to bez złośliwości, i w tym cały problem—to nie groźba, to prognoza pogody. Trafna, bezosobowa, nie do podważenia. "Nawet nie chciała cię zatrzymać. Wiedziałaś? Po śmierci twoich rodziców, to tylko przez prawo pokrewieństwa. Powiedziała Mirze, że gdyby miała prawdziwy wybór—"
Urwał w pół zdania, jakby zostawiał otwarte drzwi do pokoju, w którym już od lat mieszkam.
Wiem, jak to się kończy. Zawsze wiedziałam. Nigdy nie potrafiłam jednak zrozumieć, czemu wciąż ściska mi gardło w taki sposób—ten ostry, mimowolny skurcz, jakby moje ciało nie dostało wiadomości, że przestaliśmy już dawno czegokolwiek od tych ludzi oczekiwać.
Podnoszę koszyk. "Cztery skupiska jeszcze. I wracamy."
"Dobra." Rusza w stronę linii drzew, ciągnąc buty przez podszycie z znudzoną pewnością kogoś, kogo nigdy nie proszono o pośpiech. "Tylko—może szybciej? Niektórzy z nas mają prawdziwe życie do—"
Wilk pojawia się wśród drzew jak eksplozja. Bez dźwięku—bez ostrzegawczego warknięcia, bez trzasku gałęzi. Po prostu nagła masa i prędkość, ciemne futro pokonujące dystans między linią drzew a Jonah w jednym, gwałtownym susie.
Jest ogromny. Szybszy niż wszystko, co kiedykolwiek widziałam w ruchu. I pędzi prosto na chłopca, który stoi sześć stóp ode mnie z ustami wciąż otwartymi na niedokończone zdanie.
Moje ciało porusza się zanim mózg nadąży. Rzucam się na bok na jego torze, koszyk znika, nóż już w dłoni—mały nożyk do zbiorów, nie broń, ledwo wystarczający do oprawienia ryby—i zderzenie trafia mnie prosto w środek jak spadająca ściana.
Tracę równowagę. Nie dbam o to. Wilk obraca się w moją stronę, a ja już się podnoszę, krew szumi mi w uszach, każdy nerw krzyczy jedno: utrzymaj jego wzrok na sobie, jego zęby z dala od niego, nie przestawaj się ruszać.
Nie mam przemiany. Nie mam żadnego prawdziwego szkolenia. Mam tylko nóż do jagód i dwanaście lat nauki, jak niewiele trzeba, by być zbędną, i wściekły, irracjonalny sprzeciw, by nie pozwolić na to właśnie teraz.
Wilk pozoruje atak w lewo. Źle to odczytuję. Kły zaciskają się na moim ramieniu i świat bieleje—ból tak kompletny, że nie ma granic ani kształtu, tylko oślepiający hałas w każdym nerwie. Wbijam ostrze w jego bok i chybiam. Szarpie mną jak czymś już martwym i upadam ciężko, kolano trzaska o korzeń, obraz się rozmywa.
Moje ramię jest nie w porządku. Uchwyt słabnie. Wilk przyklęka i rzuca się ponownie, a ja padam na plecy—a kąt, którego nie mogłam znaleźć, znajduje mnie sam, ostrze trafia w złącze gardła i klatki piersiowej, jego własny impet wbija stal głębiej, niż moje ramię by mogło samo.
Zastyga. Cały—ta ogromna, straszliwa masa—przygniata mnie nagle. Leżę nieruchomo. Korony drzew nad głową, blade niebo, mój własny oddech najgłośniejszy na świecie.
Krew ucieka z mojego ramienia w tempie, które przypomina odliczanie, a obraz zaczyna zwężać się od brzegów do środka, drzewa rozmywają się i ciemnieją. Kroki. Znajome.
Wzrok Isoldy przesuwa się po polanie—wilk, moje ciało, Jonah stojący dziesięć stóp dalej, blady i cały—a jej wyraz twarzy nie robi tego, co powinna robić twarz matki, gdy znajduje swoje dzieci żywe.
"Sprowadziłaś na nas zgubę," mówi. Cicho. Precyzyjnie. Patrząc prosto na mnie.
Otwieram usta, żeby zapytać, co ma na myśli, ale moje ciało już zdecydowało, że rozmowa jest skończona.
Ziemia się przechyla. Niebo kurczy do punktu szarego światła. A ostatnie, co rejestruję zanim pochłania mnie ciemność, to oddech Jonaha—równy, nienaruszony, żywy—i moja macocha stojąca nade mną, jakby byłam katastrofą, na którą czekała całe życie.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie niosą mnie z powrotem. Idę sama, co nie dziwi, a mimo to wciąż rozczarowuje.
Isolde idzie przodem ścieżką, nie oglądając się za siebie, jej krok zbyt szybki, zbyt kontrolowany—ten szczególny chód kobiety, która trzyma się w całości tylko siłą woli.
Jonah podąża za nią jakby nic się nie stało, jego podbródek już powrócił do swojego zwyczajnego, nieznośnego kąta. Dwadzieścia minut temu krzyczał. Teraz jest w porządku. Niezwykle szybka regeneracja. Musi to być dziedziczne.
Moje ramię przestało krwawić—albo przekroczyłam już punkt, w którym ciało uznaje, że nie warto o tym meldować. Las rzednie. Przed nami spośród sosen przebijają się szare kamienne mury, z wschodniego komina unosi się dym na tle nieba, któremu nie chciało się wybrać koloru.
W połowie ścieżki Jonah łapie Isolde za rękaw i rzuca zaciekawione: „Skąd wiedziałaś, że masz mnie szukać?” Oczywiście. Ja. Czego właściwie się spodziewałam?
Isolde mówi, nie odwracając się. „Aldric zobaczył to z grani. Najpierw przyszedł do domu. Mira wysłała go po mnie.”
A więc dom już wie. Cudownie. Uwielbiam mieć widownię przy moich najgorszych momentach.
Głosy milkną w chwili, gdy przekraczamy próg, zastąpione tym szczególnym milczeniem ludzi, którzy właśnie cię obgadywali i jeszcze nie zdążyli ułożyć twarzy na nowo.
„Co ona znowu zrobiła.” Mira stoi w drzwiach do holu z rękami skrzyżowanymi, i sprawia, że to nie jest pytanie.
Wzrok mojej przyrodniej siostry przesuwa się po moim rękawie, ramieniu, po tym, jak trzymam lewą rękę, jakby to było coś, czego wolałabym się pozbyć, a jej usta robią ten swój grymas—kąciki się zaciskają, już pisząc oficjalną wersję tego, czyja to wina.
„Do środka,” mówi Isolde. „Wszyscy. Teraz.” Ton, który porusza ludzi bez potrzeby dalszych wyjaśnień.
„Mówiłam.” Głos Miry przecina korytarz zanim Isolde zdąży zamknąć drzwi. „Lata temu. Mówiłam, że ściągnie na nas coś takiego.”
„Mira—”
„I teraz patrz!” Odwraca się do mnie cała, ręce opadają jej na boki, jakby musiała mieć je wolne do podkreślenia swoich słów. „Rozumiesz, co zrobiłaś? Czy masz w ogóle pojęcie?”
„Chciała zabić Jonaha.” Opieram zdrowe ramię o ścianę, bo stanie prosto na własnych nogach stało się dla mojego ciała negocjacją, którą właśnie przegrywam. „Wilk przyszedł przez drzewa i od razu rzucił się na niego. Stanęłam między nimi.”
„Wyprowadziłaś go tam,” mówi Isolde z drugiego końca holu. Płasko. Pewnie. Wyrok już spisany. I oto jest. Moja szczęka zaciska się tak mocno, że aż bolą mnie zęby.
„Nigdzie go nie wyprowadzałam.” Słowa wychodzą równo, co mnie kosztuje. „On sam za mną poszedł. Trzykrotnie kazałam mu wracać do domu. Za drugim razem rzucił się na ziemię i krzyczał, aż przestałam się z nim spierać.”
Biorę głęboki oddech, by się opanować, i mówię dalej: „Chcesz rozmawiać o tym, co się stało w tym lesie, Isolde? Zacznij od tego, że twój syn nigdy w życiu nie musiał mnie słuchać.”
Jonah, oparty o framugę korytarza z rękami skrzyżowanymi, będąc miniaturą postawy matki, nawet nie drgnie. „Chciałem iść,” mówi znudzony. „Ona wszystko robi wolno. Pomagałem.”
Patrzę na niego. Dziesięć lat i już biegle przekręca historię. Duma rodu Veyr.
„Nie ważne kto gdzie poszedł,” mówi Mira, odzyskując pokój z łatwością kogoś, kto nigdy nie musiał walczyć o miejsce. „Liczy się to, co ona zrobiła, gdy już tam była.”
„Utrzymałam twojego brata przy życiu,” mówię. „To zrobiłam, gdy tam dotarłam.”
„Zabiłaś wilka,” mówi Isolde. W holu zapada cisza—ten rodzaj ciszy, która ma ciężar, taki, który zgniata ramiona i nie puszcza.
Stoi przy dalekim oknie, nieruchoma jak kamień, a jej słowa padają z precyzją kogoś, kto dobrał każde z nich zanim otworzył usta. „Zabiłaś członka królewskiej watahy Wolfblade. Na ziemi Veyr. Z naszym nazwiskiem przy każdym calu tej ziemi.”
Żołądek zapada mi się gdzieś pod podłogę.
Wolfblade. Słyszałam o nich jak wszyscy—in szeptach, w opowieściach, które urywają się tuż przed najgorszymi szczegółami, bo najgorsze szczegóły nie pozostawiają świadków.
Ich egzekutorzy nie zostawiają śladów. Ich kary nie zostawiają świadków. Obecny książę zdobył tytuł Bestii z Obsydianowego Tronu w wieku dziewiętnastu lat, sam, a pełna relacja z tamtej nocy nigdy nie została opowiedziana, bo nikt nie przeżył, by ją przekazać.
Ród Veyr to średni szczebel. W starciu z Wolfblade jesteśmy jak świeca spierająca się z pożarem lasu. „Nie wiedziałam, kim ona jest.” Nawet w mojej głowie mój głos brzmi słabo. „Nie było zapowiedzi. Nie było sztandaru. Tylko zęby i pazury idące do gardła dziecka.”
„I czyj to problem?” pyta Mira, jakbyś pytała kogoś, czemu nie przeczytał instrukcji przed zepsuciem maszyny.
„Wolfblade przyjdą,” mówi Isolde. Temperaturę w jej głosie można zmierzyć geologicznie—starożytna, powolna i miażdżąca. „A kiedy przyjdą, ten dom nie będzie musiał cierpieć za to, co zrobiłaś.”
„Co to znaczy?” pytam. Nie odpowiada. Odwraca się od okna, a ten ruch jest jak zamknięte zdanie—pełne, zakończone, nieprzyjmujące poprawek. „Co to znaczy, Isolde?”
Nic. Już rozmawia z Mirą w szybkim, skrótowym języku kobiet, które razem prowadziły dom wystarczająco długo, by potrzebować tylko połowy słów.
Moje ramię właśnie teraz przypomina mi o sobie, gwałtownie, że istnieje. Ból przychodzi falą gorąca od rany, promieniuje aż do palców i sprawia, że krawędzie widzenia robią się nieprzydatne. Przyciskam do niego dłoń i oddycham przez nos.
Nikt nie pyta. Oczywiście, że nikt nie pyta. Dwadzieścia dwa lata tego i nadal to zauważam, co pewnie mówi więcej o mnie niż o nich.
Znajduję krzesło w tylnym holu i siadam na nim z ostrożną choreografią kogoś, kto zarządza ciałem, które właśnie odmówiło współpracy. Dom krąży wokół mnie—głosy, kroki, sprawna machina ludzi przygotowujących odpowiedź na kryzys, w którym nie wolno mi brać udziału.
Jonah przechodzi raz przez drzwi, widzi mnie siedzącą i zatrzymuje się wystarczająco długo, by rzucić: „Powinnaś była pozwolić mu mnie ugryźć. Przynajmniej wtedy nie byliby na ciebie wściekli.”
Patrzę na niego, doskonale wiedząc, że i tak by byli. Oczywiście, że by byli. Wzrusza ramionami i idzie dalej.
Ale nie myli się. To najgorsze. Matematyka tej rodziny zawsze była prosta: Jonah krwawiący to tragedia. Ja krwawiąca to niedogodność. Martwy wilk to katastrofa. I gdzieś pośrodku tego wszystkiego, fakt, że wciąż żyję, nie trafia na listę czyichkolwiek priorytetów.
Dociskam mocniej ramię i próbuję poskładać to, co wiem, czyli prawie nic i nic z tego nie jest dobre. I wtedy rozlega się pukanie.
Trzy uderzenia. Odmierzone, celowe, wystarczająco ciężkie, by wypełnić każdy zakątek domu i zostawić po sobie ciszę zupełnie inną niż poprzednie—nie zszokowaną, nie gniewną, ale ostateczną. Taką ciszę, jaka zapada, kiedy to, czego się bałaś, przestaje być teoretyczne.
Słyszę kroki Isolde przez hol. Drzwi wejściowe się otwierają. „Dziewczyna.” Głos, którego nie rozpoznaję—płaski, opancerzony autorytetem, należący do ludzi przyzwyczajonych do tego, że pokoje układają się na ich wejście. „Twój dom złożył obietnicę. Jesteśmy tu, by odebrać to, co się należy.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Strażnicy nie krępują mi rąk. To nie litość— to matematyka. Krwawię przez rękaw, bosa, dwadzieścia funtów lżejsza niż ten mniejszy z nich. Nie jestem zagrożeniem ucieczki. Jestem bagażem.
„Nadążaj”, mówi ten większy, już sześć kroków przede mną, opancerzone ramiona przecinają mgłę, jakby była dla niego osobistą obrazą. Herb Wilczego Ostrza na jego naramienniku łapie matowe światło przy każdym kroku.
Patrzę na ten herb od ostatniej mili, pozwalając mu rozmywać się i wyostrzać, bo alternatywą jest myślenie o tym, gdzie kończy się ta droga. Gdzieś źle. Gdzieś z zębami.
Moje ramię pulsuje w rytmie z sercem, co wydaje się błędem w projekcie natury. Przyciskam do niego zdrową rękę i idę dalej. Las przerzedza się w zarośla—bez konia, bez wozu, bez uznania, że dziewczyna, którą prowadzą, ma dziurę w sobie, otwartą od wczoraj.
„Znowu zwalnia”, mamrocze młodszy strażnik. Nie opanował jeszcze sztuki traktowania człowieka jak ładunku—jego szczęka drga, gdy zerka za siebie. Nie z troski. Z irytacji. Jakbym była kołem, które ciągle się zacina.
„Mam dziurę w ramieniu”, mówię. „Wpływa na mój krok. Przepraszam za zakłócenie waszego harmonogramu.”
Nie odpowiadają. Ciszę zapisuję pod rubryką Oczekiwane i idę dalej. Niebo przybrało kolor tygodniowego siniaka, szarość napiera nisko na linię drzew, a powietrze niesie ten szczególny chłód, który znaczy deszcz i znaczy poważne sprawy.
„Woda”, mówię po drugiej godzinie. Większy strażnik odpina manierkę z pasa bez patrzenia, rzuca ją za siebie. Ląduje w błocie dwa kroki ode mnie. Podnoszę ją, piję i dopisuję jego imię do pliku zatytułowanego Ludzie, Którzy Będą Tego Żałować, Jeśli Przeżyję.
„Daleko jeszcze?” pytam. Młodszy otwiera usta. Starszy zamyka je spojrzeniem, a cisza, która następuje, ma jakość zamkniętych drzwi. Miejsce przeznaczenia—utajnione. Nic tak nie uprzyjemnia przymusowego marszu jak tajemnica.
„Wiecie, gdzie mnie prowadzicie,” mówię. „Ja wiem, gdzie mnie prowadzicie. Ta niepewność nie działa tak, jak myślicie.”
„Niepewność”, mówi starszy bez odwracania się, „nie jest dla twojej korzyści.” Pierwsze pełne zdanie, jakie mi ofiarował. Powinnam czuć się zaszczycona, ale stopy mam już drętwe, a w ścieżce co trzeci krok kryje się ostry kamień, jakby sama droga chciała mi coś udowodnić.
Ale młodszy strażnik—Callum, jak się dowiaduję, gdy starszy warczy na niego, by trzymał szyk—jest pęknięciem w zbroi. Ciągle odpływa do tyłu, szczęka mu pracuje, oczy zerkają na linię drzew, potem na mnie, jakby robił obliczenia, których nie chce pokazać.
„Naprawdę ją zabiłaś?” wyrywa się wreszcie, tak cicho, że starszy mógłby nie usłyszeć. „Wilczycę. Sama?”
Moje ramię pulsuje wściekle, odpowiadając za mnie. „Próbowała pożreć dziesięciolatkę. Miałam nóż i zły osąd. To nie było bohaterskie. To była geometria.”
Coś się przelicza za jego oczami. Patrzy na moje ramię, na krew zaschniętą w ciemnych liniach między palcami, a jego usta wykonują coś skomplikowanego. „Była Wilczym Ostrzem”, mówi.
„Tak się zorientowałam.” Gardło mi się zaciska. „Nikt mi nie powiedział, kim dokładnie, ani dlaczego znaczy to, że zasługuję na—” wskazuję na drogę, zbroje, ogólną koncepcję wszystkiego, co mnie spotyka. „To.”
„Księcia—” zaczyna Callum, a głos starszego spada na jego imię jak trzaśnięcie drzwiami. Callum prostuje się, rusza naprzód, więcej na mnie nie patrzy.
Ale usłyszałam sens. Księcia. Jego przyjaciółka, kochanka, towarzyszka, krew—nie ma znaczenia, które słowo wypełni lukę. Liczy się ciężar, który Callum nałożył na to słowo, sposób, w jaki jego głos spadł w przepaść.
Była cenna. Była czyjaś. A ja zabiłam ją nożem do jagód, gdy za moimi plecami wrzeszczało dziecko.
Droga się zwęża, drzewa zamykają nad głową, aż niebo zostaje tylko bladą szczeliną między gałęziami. Moje ramię awansowało z pulsowania do cienkiego, wysokiego krzyku, który czuję w zębach, a szczęka boli od zaciskania w chłodzie.
Umrę na końcu tej drogi. Ta myśl przychodzi jak arytmetyka—czysta, nieunikniona. Wilcze Ostrza nie wybaczają—tytuł księcia jest wystarczającym argumentem. Isolde dokładnie wiedziała, dokąd mnie wysyła, otwierając tamte drzwi.
A jednak nie czuję się tak przerażona, jak powinnam. Może to utrata krwi. Może ta obojętność, którą ćwiczyłam przez dwadzieścia dwa lata życia w domu Veyrów.
Co nie znaczy, że jestem gotowa umrzeć—po prostu jestem zaradna i cierpliwa.
„Dlaczego nie mam związanych rąk?” pytam od niechcenia, jakby dopiero przyszło mi to do głowy. Starszy strażnik po raz pierwszy od godziny zerka za siebie.
„Nie jesteś zagrożeniem,” mówi. W jego głosie coś niemal przypomina rozbawienie. Niemal.
„Jasne,” mówię. „Tylko się upewniałam.” I zostawiam to tak, pozwalam mu usłyszeć rezygnację, pozwalam myśleć, że już się poddałam. Mój puls robi coś zupełnie innego.
Około trzeciej godziny Callum odpływa na wschód—coś w podszyciu przykuwa jego uwagę. Starszy strażnik skupiony jest tylko na drodze, jakby sam był dyscypliną.
Otwiera się przede mną metr niepilnowanej przestrzeni między jego opancerzonymi plecami a linią drzew. Moje ciało zaczyna przedstawiać argumenty: utrata krwi, bose stopy, jedna sprawna ręka, brak jedzenia, brak schronienia, brak planu.
Podważam to tak samo, jak podważyłam w polanie—nie odwagą, lecz prostym zrozumieniem, że alternatywa jest gorsza. Przechodzę przez lukę, zanim decyzja w pełni się uformuje.
Z drogi, przez rów, w drzewa. Gałęzie smagają twarz, a ja nic nie czuję. Za mną krzyk—rozcina powietrze jak coś, co pękło na dwoje.
Deszcz spada jak opuszczana ściana. Zimna woda uderza w ranę, a w oczach robi się biało na całą sekundę, pada mi kolano, dłonie łapią korzeń.
Głos w głowie mówi wstawaj tonem kogoś, kto nigdy się nie bał. Nienawidzę jej. Ma rację. Podnoszę się i idę dalej.
Las traci cechy—szara plątanina mokrych gałęzi, rozorane błoto, brak punktu odniesienia, brak znaku. Krzyk rozpuszcza się w ryku deszczu tak, że nie umiem ich odróżnić.
Biegnę, aż bieg zamienia się w potykanie, potykam się, aż staje się to czymś bliżej czołgania. Wtedy widzę to—niski dach przez kurtynę wody, ciemne drewno na wpół pochłonięte przez lata zarastania.
Zasuwka poddaje się resztką sił w mojej dobrej ręce. Zimne, zakurzone powietrze uderza w twarz. Jedno pomieszczenie: stół na rozklekotanych nogach, zawalony stołek, palenisko pełne zimnego popiołu. Przy dalszej ścianie wąskie łóżko z materacem tak cienkim, że można by przez niego czytać.
Opuszczam się na nie. Przyciskam dłoń do rany, która próbuje mnie zabić cały dzień. Deszcz bombarduje dach nieprzerwanym hukiem i wymazuje wszystko—drogę, strażników, nazwisko Veyrów, każdą milę między mną a dziewczyną, która dziś rano obudziła się w domu, który nigdy nie był jej.
Oczy zamykają mi się, zanim im pozwalam. Ostatnia myśl, przychodząca z ponurą klarownością, która żyje tylko na samym dnie wszystkiego: jeśli się nie obudzę, przynajmniej sama wybrałam łóżko, w którym umrę.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować