Strażnicy nie krępują mi rąk. To nie litość— to matematyka. Krwawię przez rękaw, bosa, dwadzieścia funtów lżejsza niż ten mniejszy z nich. Nie jestem zagrożeniem ucieczki. Jestem bagażem.
„Nadążaj”, mówi ten większy, już sześć kroków przede mną, opancerzone ramiona przecinają mgłę, jakby była dla niego osobistą obrazą. Herb Wilczego Ostrza na jego naramienniku łapie matowe światło przy każdym kroku.
Patrzę na ten herb od ostatniej mili, pozwalając mu rozmywać się i wyostrzać, bo alternatywą jest myślenie o tym, gdzie kończy się ta droga. Gdzieś źle. Gdzieś z zębami.
Moje ramię pulsuje w rytmie z sercem, co wydaje się błędem w projekcie natury. Przyciskam do niego zdrową rękę i idę dalej. Las przerzedza się w zarośla—bez konia, bez wozu, bez uznania, że dziewczyna, którą prowadzą, ma dziurę w sobie, otwartą od wczoraj.
„Znowu zwalnia”, mamrocze młodszy strażnik. Nie opanował jeszcze sztuki traktowania człowieka jak ładunku—jego szczęka drga, gdy zerka za siebie. Nie z troski. Z irytacji. Jakbym była kołem, które ciągle się zacina.
„Mam dziurę w ramieniu”, mówię. „Wpływa na mój krok. Przepraszam za zakłócenie waszego harmonogramu.”
Nie odpowiadają. Ciszę zapisuję pod rubryką Oczekiwane i idę dalej. Niebo przybrało kolor tygodniowego siniaka, szarość napiera nisko na linię drzew, a powietrze niesie ten szczególny chłód, który znaczy deszcz i znaczy poważne sprawy.
„Woda”, mówię po drugiej godzinie. Większy strażnik odpina manierkę z pasa bez patrzenia, rzuca ją za siebie. Ląduje w błocie dwa kroki ode mnie. Podnoszę ją, piję i dopisuję jego imię do pliku zatytułowanego Ludzie, Którzy Będą Tego Żałować, Jeśli Przeżyję.
„Daleko jeszcze?” pytam. Młodszy otwiera usta. Starszy zamyka je spojrzeniem, a cisza, która następuje, ma jakość zamkniętych drzwi. Miejsce przeznaczenia—utajnione. Nic tak nie uprzyjemnia przymusowego marszu jak tajemnica.
„Wiecie, gdzie mnie prowadzicie,” mówię. „Ja wiem, gdzie mnie prowadzicie. Ta niepewność nie działa tak, jak myślicie.”
„Niepewność”, mówi starszy bez odwracania się, „nie jest dla twojej korzyści.” Pierwsze pełne zdanie, jakie mi ofiarował. Powinnam czuć się zaszczycona, ale stopy mam już drętwe, a w ścieżce co trzeci krok kryje się ostry kamień, jakby sama droga chciała mi coś udowodnić.
Ale młodszy strażnik—Callum, jak się dowiaduję, gdy starszy warczy na niego, by trzymał szyk—jest pęknięciem w zbroi. Ciągle odpływa do tyłu, szczęka mu pracuje, oczy zerkają na linię drzew, potem na mnie, jakby robił obliczenia, których nie chce pokazać.
„Naprawdę ją zabiłaś?” wyrywa się wreszcie, tak cicho, że starszy mógłby nie usłyszeć. „Wilczycę. Sama?”
Moje ramię pulsuje wściekle, odpowiadając za mnie. „Próbowała pożreć dziesięciolatkę. Miałam nóż i zły osąd. To nie było bohaterskie. To była geometria.”
Coś się przelicza za jego oczami. Patrzy na moje ramię, na krew zaschniętą w ciemnych liniach między palcami, a jego usta wykonują coś skomplikowanego. „Była Wilczym Ostrzem”, mówi.
„Tak się zorientowałam.” Gardło mi się zaciska. „Nikt mi nie powiedział, kim dokładnie, ani dlaczego znaczy to, że zasługuję na—” wskazuję na drogę, zbroje, ogólną koncepcję wszystkiego, co mnie spotyka. „To.”
„Księcia—” zaczyna Callum, a głos starszego spada na jego imię jak trzaśnięcie drzwiami. Callum prostuje się, rusza naprzód, więcej na mnie nie patrzy.
Ale usłyszałam sens. Księcia. Jego przyjaciółka, kochanka, towarzyszka, krew—nie ma znaczenia, które słowo wypełni lukę. Liczy się ciężar, który Callum nałożył na to słowo, sposób, w jaki jego głos spadł w przepaść.
Była cenna. Była czyjaś. A ja zabiłam ją nożem do jagód, gdy za moimi plecami wrzeszczało dziecko.
Droga się zwęża, drzewa zamykają nad głową, aż niebo zostaje tylko bladą szczeliną między gałęziami. Moje ramię awansowało z pulsowania do cienkiego, wysokiego krzyku, który czuję w zębach, a szczęka boli od zaciskania w chłodzie.
Umrę na końcu tej drogi. Ta myśl przychodzi jak arytmetyka—czysta, nieunikniona. Wilcze Ostrza nie wybaczają—tytuł księcia jest wystarczającym argumentem. Isolde dokładnie wiedziała, dokąd mnie wysyła, otwierając tamte drzwi.
A jednak nie czuję się tak przerażona, jak powinnam. Może to utrata krwi. Może ta obojętność, którą ćwiczyłam przez dwadzieścia dwa lata życia w domu Veyrów.
Co nie znaczy, że jestem gotowa umrzeć—po prostu jestem zaradna i cierpliwa.
„Dlaczego nie mam związanych rąk?” pytam od niechcenia, jakby dopiero przyszło mi to do głowy. Starszy strażnik po raz pierwszy od godziny zerka za siebie.
„Nie jesteś zagrożeniem,” mówi. W jego głosie coś niemal przypomina rozbawienie. Niemal.
„Jasne,” mówię. „Tylko się upewniałam.” I zostawiam to tak, pozwalam mu usłyszeć rezygnację, pozwalam myśleć, że już się poddałam. Mój puls robi coś zupełnie innego.
Około trzeciej godziny Callum odpływa na wschód—coś w podszyciu przykuwa jego uwagę. Starszy strażnik skupiony jest tylko na drodze, jakby sam był dyscypliną.
Otwiera się przede mną metr niepilnowanej przestrzeni między jego opancerzonymi plecami a linią drzew. Moje ciało zaczyna przedstawiać argumenty: utrata krwi, bose stopy, jedna sprawna ręka, brak jedzenia, brak schronienia, brak planu.
Podważam to tak samo, jak podważyłam w polanie—nie odwagą, lecz prostym zrozumieniem, że alternatywa jest gorsza. Przechodzę przez lukę, zanim decyzja w pełni się uformuje.
Z drogi, przez rów, w drzewa. Gałęzie smagają twarz, a ja nic nie czuję. Za mną krzyk—rozcina powietrze jak coś, co pękło na dwoje.
Deszcz spada jak opuszczana ściana. Zimna woda uderza w ranę, a w oczach robi się biało na całą sekundę, pada mi kolano, dłonie łapią korzeń.
Głos w głowie mówi wstawaj tonem kogoś, kto nigdy się nie bał. Nienawidzę jej. Ma rację. Podnoszę się i idę dalej.
Las traci cechy—szara plątanina mokrych gałęzi, rozorane błoto, brak punktu odniesienia, brak znaku. Krzyk rozpuszcza się w ryku deszczu tak, że nie umiem ich odróżnić.
Biegnę, aż bieg zamienia się w potykanie, potykam się, aż staje się to czymś bliżej czołgania. Wtedy widzę to—niski dach przez kurtynę wody, ciemne drewno na wpół pochłonięte przez lata zarastania.
Zasuwka poddaje się resztką sił w mojej dobrej ręce. Zimne, zakurzone powietrze uderza w twarz. Jedno pomieszczenie: stół na rozklekotanych nogach, zawalony stołek, palenisko pełne zimnego popiołu. Przy dalszej ścianie wąskie łóżko z materacem tak cienkim, że można by przez niego czytać.
Opuszczam się na nie. Przyciskam dłoń do rany, która próbuje mnie zabić cały dzień. Deszcz bombarduje dach nieprzerwanym hukiem i wymazuje wszystko—drogę, strażników, nazwisko Veyrów, każdą milę między mną a dziewczyną, która dziś rano obudziła się w domu, który nigdy nie był jej.
Oczy zamykają mi się, zanim im pozwalam. Ostatnia myśl, przychodząca z ponurą klarownością, która żyje tylko na samym dnie wszystkiego: jeśli się nie obudzę, przynajmniej sama wybrałam łóżko, w którym umrę.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ból budzi mnie, zanim robi to świadomość. Głęboka, rozlewająca się fala gorąca wychodząca z mojego brzucha, każda kolejna gorsza od poprzedniej, wyciągająca mnie z wyczerpanego snu w coś, co nie ma nazwy ani litości.
To nie uraz. Uraz rozumiem. To nie gorączka—gorączka nie narasta z rytmem, który wydaje się zamierzony, jakby moje ciało stroiło się na częstotliwość, na którą nigdy się nie zgodziłam.
Przyciskam obie dłonie płasko do spróchniałego materaca i próbuję oddychać. Chata powoli wyostrza się w moich oczach—szare światło, brudne szyby—a ja myślę: umrę w opuszczonych meblach nieznajomego i nikt się nie dowie.
Veyrowie nie będą mnie szukać. Dwadzieścia dwa lata pożyczonego życia i moje ciało wybiera teraz—zranione, krwawiące w chacie pachnącej mokrym psem i żalem—by wymyślić zupełnie nowy sposób rozpadania się.
Drzwi się otwierają. Uderza mnie zimne powietrze i wszystkie mięśnie się napinają—nie z powodu gorąca, ale zwierzęcej matematyki uciekiniera złapanego w ślepej uliczce. Królewska eskorta. Znaleźli mnie.
Obliczam dystans do okna, gdy postać w framudze drzwi zyskuje wyraźny kształt—nie zbroja. Wysoki, z blizną przez lewe łuki brwiowe, srebrne oczy łapiące szare światło. Nie strażnik. Po prostu mężczyzna, szerokie ramiona, nieruchomy.
Moje dłonie się trzęsą. Stoi między mną a jedynymi drzwiami, moje ciało robi coś, nad czym nie mam kontroli, i jeśli jest tu, by mnie zabrać, nie mam siły, by go powstrzymać.
Już kalkuluję, czy zdołam wybić okno, gdy on przykuca na progu, powoli, tak jak przykuca się przy czymś rannym.
"Nie chcę cię skrzywdzić." Niski, ostrożny głos. Trzyma obie dłonie tam, gdzie mogę je widzieć. "Nie jestem z nikim. Śledziłem przełamanie burzy i usłyszałem—" Przerywa. "Czy jest ktoś, kogo mogę do ciebie sprowadzić? Partner, ktoś z twojej watahy—"
"Nie mam watahy." Mój głos brzmi jak żwir. "Nie mam partnera. Nikt nie raczył mi wyjaśnić—" Kolejna fala narasta i dźwięk, który wydaję, jest taki, którego nigdy się nie przyznam. "Coś jest ze mną nie tak i nie wiem, co."
Jego zapach dociera do mnie z przeciągiem—żywica sosnowa, coś ziemistego—a moje plecy się spinają. Cokolwiek robi moje ciało, ma na jego temat własne zdanie.
Przechodzi przez pokój i znajduje moją ranę na ramieniu—ponownie otwartą, sączącą się—i czyści ją rękami, które robiły to tysiąc razy. Precyzyjnie, dotykając mnie tylko tyle, ile trzeba, co moje ciało odbiera jako obrazę.
"To twoja ruja," mówi, opatrując ranę. "Pierwsza, sądząc po objawach. Bez interwencji będzie narastać godzinami."
"Moja co?" Kolejna fala i zwijam się do przodu. "To nie jest słowo, które cokolwiek mi mówi. Rodzina, w której dorastałam, nie wręczyła mi przecież instrukcji."
"Twoje ciało cykluje. Zdarza się to wilczycom." Jego głos jest równy, poza napięciem w karku. "To nie ustąpi samo."
"Fantastycznie. Jak to zatrzymać?" Coraz trudniej mi składać pełne, spójne zdania, zwłaszcza gdy jego zapach uderza w moje nozdrza, ale nie zamierzam się poddać bez walki.
"Nie możesz." Teraz ściska krawędź stołu, białe kłykcie palców. "Nie bez kogoś, kto potrafi—"
"Domyślam się, co to znaczy." Podnoszę się, trzęsąc. "Dwadzieścia dwa lata w służbówce, a nie w klasztorze. Daj mi trochę kredytu zaufania."
"To nie jest coś, przez co powinnaś przechodzić sama." Jego szczęka jest napięta. "Ale jestem obcy. Nic o mnie nie wiesz."
"Właśnie opatrzyłeś mi ranę bez pytania." Mój głos łamie się przy kolejnej fali. "To stawia cię wyżej niż wszystkich, których znam. Co jest druzgocącym komentarzem na temat mojego życia, ale tak właśnie jest."
Odwraca się. Obie dłonie płasko na stole. Uważałabym to za godną podziwu powściągliwość, gdyby moje ciało nie próbowało się wywrócić na drugą stronę.
"Proszę." Słowo wypada ze mnie nagie—wszystkie połknięte prośby, każdy raz, gdy robiłam się mała w Domu Veyr. "Proszę cię."
"Powiedz dokładnie, czego potrzebujesz." Odwraca się, przykuca blisko, srebrne oczy na równi z moimi. "Wyraźnie. Nie założę niczego z góry. To musi być twoje."
"Potrzebuję, żebyś mnie dotknął. Potrzebuję, żebyś to zatrzymał, zanim mnie zabije." Nic nie złagodzone. "Zrobisz to?"
"Tak." Jego dłoń obejmuje moją szczękę, unosząc moją twarz. "Mów mi, jeśli coś cię boli. Twoje ramię—"
"Moje ramię to najmniejszy z moich problemów teraz." Jego kciuk śledzi miejsce, gdzie pulsuje mi tętno i każda spójna myśl znika w szumie.
"Powiedz mi, co czujesz." Patrzy na moją twarz z uwagą, jakiej nigdy nie dostałam.
"Wszystko." Trzęsę się tak mocno, że rana znów się otwiera, świeże ciepło spływa mi po ramieniu. "Każdy punkt kontaktu to za dużo i za mało, i nie mogę nad tym zapanować."
"To nie musisz." Jego usta znajdują moją szyję i przestaję oddychać.
"Jestem Amber," udaje mi się powiedzieć, bo powinien znać imię kobiety, która rozpada się w jego rękach. "Na wypadek, gdyby to miało znaczenie." Brzmi to jak początek złego żartu, ale to po prostu moje życie.
"Ma znaczenie." Nie mówi swojego w odpowiedzi. Jego dłoń zsuwa się niżej—pod moją talię, palce powoli suną po kości biodrowej, a gdy dociskają się między moimi udami, krzyczę tak głośno, że odbija się to echem od ścian.
Dwa palce, poruszające się w wolnych okręgach, znajdują rytm, o który moje ciało już błaga. Każde ich przejście rozlewa gorąco w górę przez brzuch, klatkę piersiową, podstawę gardła. "Dobrze?" pyta przy mojej szyi.
"Nie przestawaj—Boże—nie—" Moje paznokcie wbijają się w jego przedramię. Gdy jestem blisko—biodra napierające na jego dłoń, oddech rwany kawałkami—cofa się. "Nie—dlaczego—" Łapię go za nadgarstek.
"Poproś mnie," mówi, oddychając nierówno. "Powiedz to słowami."
"Proszę, pozwól mi dojść—proszę—" Łzy lecą, gorące i bezwolne. Wsuwa się z powrotem, dwa precyzyjne ruchy kciukiem krążą powyżej, a rozkosz rozdziera mnie tak mocno, że wyginają mi się plecy.
Nie pozwala mi opaść. Jego usta śledzą moje żebra, zagłębienie pod pępkiem, zgięcie uda—potem jego język zastępuje palce, płasko i powoli.
Za każdym razem, gdy moje biodra unoszą się do góry, przytrzymuje je i zaczyna od nowa, cierpliwy i nieustępliwy. "Ty—proszę—nie przestawaj—"
Nie przestaje. Drugi orgazm uderza mocniej niż pierwszy—jego usta nadal przy mnie, dwa palce zagięte głęboko we mnie, naciskając w górę—a ja krzyczę w swoją własną dłoń.
Przesuwa się nade mną, gdy jeszcze drżę. Opiera się na jednym ramieniu, ostrożny przy mojej ranie, i wsuwa się we mnie powoli—rozciągnięcie, wypełnienie, moje ciało otwierające się na niego. Jego biodra osiadają równo przy moich i trzyma tak. "W porządku?" Chropowaty przy mojej skroni.
Nabiera głębokiego, miarowego rytmu, prawie wysuwając się i wracając do końca, każdy ruch ociera o punkt, który wcześniej znalazły jego palce. Jego dłoń przechyla moje biodra i kąt się pogłębia—moje uda zaciskają się wokół jego talii, paznokcie rysują linie na jego plecach. "Tam—tu właśnie—nie przestawaj—"
Nie przestaje. Wprawia się we mnie z tą samą cierpliwością, jedna dłoń oparta obok mojej głowy, druga ściska moje biodro do bólu. Trzeci orgazm narasta z miejsca tak głębokiego, że nie daje ostrzeżenia—przechodzi przeze mnie i zabiera ze sobą wzrok.
"Oddychaj," mówi. "Trzymam cię." I wierzę mu, co jest najbardziej przerażającą rzeczą, jaka wydarzyła się dzisiaj, a dziś niemal zostałam pożarta przez własną biologię.
Gdy się uspokajam, zostaje. Jedną dłonią śledzi mój kręgosłup, podczas gdy przypominam sobie, jak to jest oddychać. Moje policzki są mokre. "Jak masz na imię?" szepczę. Dłoń na moich plecach zatrzymuje się o ułamek sekundy za długo.
"Śpij," mówi zamiast tego, tak delikatnie, że prawie nie brzmi jak unikanie odpowiedzi.
Nie pamiętam, kiedy zasnęłam, ani kiedy wyszedł z zbutwiałego łóżka i ubrał się w ciemności. Budzę się dopiero później, w zimnym porannym świetle i bez ciepła obok siebie. Nie mam dowodu, że noc była prawdziwa, poza ciszą w moim ciele.
Wtedy widzę mój przedramię—znak ciągnący się od nadgarstka ku łokciowi, srebrno-złoty, blady jak szron na szybie. Nie mam na to nazwy.
Ciężkie buty lądują na schodku za drzwiami. Niepowtarzalny szczęk zbroi o framugę.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Jest tutaj." Głos Calluma niesie się przez spękane drzwi, zanim drewno całkowicie się poddaje. "Znalazłem ją w starej leśniczówce, półmartwą, pachnie jak—"
"Wiem, jak pachnie." Starszy strażnik wypełnia framugę drzwi, blokując szare poranne światło. Jego wzrok przesuwa się po mnie, jakby oglądał pęknięty fundament—oceniając zniszczenia, kalkulując, czy konstrukcja wciąż nadaje się do transportu.
Callum podnosi mnie za łokieć. Moje nogi odpowiadają z trzysekundowym opóźnieniem, co jest z ich strony szczodre, biorąc pod uwagę okoliczności—gorączka wydrążyła mnie do cna, każdy staw poluzowany, każdy mięsień wykręcony jak mokra szmatka.
"Mogę iść," mówię, co jest technicznie prawdą tak, jak dom bez dachu jest technicznie wciąż domem. Uścisk Calluma nie słabnie.
"To idź szybciej." Starszy strażnik już się oddala, a Callum prowadzi mnie przez drzwi na mokrą trawę—nie okrutnie, po prostu bezwzględnie, z tym rodzajem uchwytu, który już dawno przestał się zastanawiać, czy to, co trzyma, ma jakiekolwiek zdanie.
Las ustępuje miejsca polom uprawnym, potem szerokiej drodze, a w końcu czemuś zupełnie innemu. Drzewa cofają się jak tłum rozstępujący się na pogrzebie, a na tle szarego nieba wyrasta budowla—ciemny kamień, ostre wieże, mury, które wyglądają, jakby nie zostały zbudowane, lecz wyrosły z ziemi.
"Imponujące, prawda?" Callum mówi z tą szczególną dumą człowieka, który mieszka w paszczy bestii i pomylił ją z domem.
"To jedno określenie." Bramy są z czarnego żelaza, strzeżone przez wartowników, którzy patrzą na mnie tak, jak patrzy się przez szkło. Wszyscy na dziedzińcu obserwują mnie jak coś, co właśnie zostało dostarczone—lekko ciekawi zawartości, obojętni na opakowanie.
W środku korytarze są zimne i wyryte symbolami, których nie umiem odczytać. Callum prowadzi mnie przez podwójne drzwi do przestrzeni tak rozległej, że potrzeba mi pełnego oddechu, by wzrok przyzwyczaił się do jej skali.
Sala tronowa została zbudowana po to, byś poczuła się przypisem w czyjejś historii, i robi to zatrważająco skutecznie. Sklepiony sufit, ciemne kolumny, podest z tronem wykutym z obsydianu—kanciasty, czarny, przeznaczony dla człowieka, który uważa wygodę za słabość.
Mężczyzna siedzący na nim jest dokładnie taki, jak obiecywały opowieści. Władczy, lodowato piękny, z taką obecnością, która nie wchodzi do pomieszczenia, lecz przeorganizowuje je wokół siebie.
Gardło mi się zamyka. Kolana zapominają, do czego służą. Znam tę twarz—posturę, srebrne oczy, jakość tej nieruchomości—a mój umysł gwałtownie rzuca mnie z powrotem do leśniczówki, tak że świat wiruje.
Ostrożne dłonie na moich ranach. Cichy głos pytający, bym wybrała. Ciężar jego ciała, gdy się rozpadałam, i myśl, która przewraca mi żołądek na drugą stronę: że ta delikatność była przedstawieniem, że to on posłał strażników pod moje drzwi, doskonale wiedząc, co zastanie.
"Więc to jest to, co Dom Veyr mi przysłał." Jego głos wypełnia salę bez wysiłku—niski, precyzyjny, niemal znudzony. "Mniejsza, niż się spodziewałem."
Wtedy dostrzegam mężczyznę stojącego jeden stopień za tronem i wszystkie moje organy układają się od nowa.
Prawie identyczny—ale blizna przez lewe łuk brwiowy jest we właściwym miejscu. Trzyma się krok za tronem, ramiona ściągnięte, jakby zajmowanie mniej miejsca było tak głęboko wpisane w jego kości, że stało się architekturą.
Zapach dociera do mnie z oddali—żywica sosnowa, zimne powietrze, coś pod tym, co zaczepia się pod żebrami i ciągnie. Nie książę. On.
Zakopuję to tak szybko, że zostawia ślady pazurów, bo Desmond Wolfblade, książę Obsidianowego Rubieży, patrzy mi w twarz z uwagą człowieka, który zawodowo czyta najgorsze chwile innych.
"Teraz jesteś moja," mówi, i to nie brzmi jak groźba, lecz jak pokwitowanie—coś już załatwionego, już odnotowanego. "Zapłata za to, co zrobiłaś."
"Obroniłam dziesięciolatka przed wilkiem, który chciał go zabić." Mój głos brzmi pewniej niż wszystko, na co zasługuje wnętrze mojego ciała. "Te szczegóły naprawdę mnie obchodzą."
Coś się zmienia w jego wyrazie twarzy—nie złość, nie zaskoczenie. Zainteresowanie, to niebezpieczne, od którego ciarki chodzą po karku.
"To, co zrobiłaś, to zniszczenie czegoś, co należało do mnie." Pozwala, by to wybrzmiało. "Jesteś walutą, którą wybrała twoja rodzina, a ja przyjąłem zapłatę."
"Moja rodzina mnie nie wybrała." Słowa wyrywają się zanim je zatrzymam—gorzko, szybko, prawdziwie. "Moja rodzina nigdy mnie nie wybrała."
"Nie," przytakuje Desmond. Miękkość w jego głosie jest gorsza niż jakakolwiek ostrość, i on o tym wie. "Nie wybrali."
Cisza, która następuje, jest chirurgiczna. Pozwala jej trwać, pozwala jej wgryźć się pod skórę, a moje paznokcie wbijają się w dłonie tak mocno, że zostawiają ślady. Patrzę mu w oczy, bo to jedyne, co mi zostało.
"Nie mam jednak czasu, by pomóc ci oswoić się z nową sytuacją," kontynuuje, a dobór słów jest celowo okrutny i pasywno-agresywny. "Zostaniesz osadzona w celach w podziemiach, a mój brat Artur będzie za ciebie odpowiadał—osobiście, bezpośrednio."
Jego wzrok przesuwa się z precyzją na mężczyznę obok tronu. "Odpowie przede mną, jeśli jeszcze raz uciekniesz."
Wyraz twarzy Artura się nie zmienia. Ale jego dłonie—chwilę temu luźno wiszące po bokach—zastygają w sposób, który sam w sobie jest rodzajem wzdrygnięcia, i odnotowuję to tak, jak nauczyłam się odnotowywać wszystko u ludzi potężnych: cicho, dokładnie, na później.
Cela, do której mnie odprowadzono, jest mała, zimna, z żelaznymi kratami, czysta w sposób sugerujący regularne użycie. Siadam oparta plecami o ścianę i przyciskam dłonie do kamienia, aż drżenie przestaje udawać, że się skończy.
Godziny przeciekają. Blask pochodni zmienia się z bursztynowego na głęboko pomarańczowy, a potem korytarz wypełniają kroki—miarowe, celowe, samotne. Desmond pojawia się po drugiej stronie krat, z założonymi rękami, obserwując mnie jak zamek, który zamierza rozpracować.
"Twoja rodzina oddała cię w mniej niż godzinę," mówi, swobodnie, jakby rozmawiał o pogodzie. "Bez sprzeciwu, bez negocjacji. Isolde zaproponowała cię, zanim skończyliśmy przedstawiać warunki."
"To ten moment, w którym powinnam się rozpłakać?" Patrzę mu w oczy i pozwalam, by moje usta wykrzywiły się w czymś prawie jak uśmiech. "Muszę cię ostrzec—mam dwadzieścia dwa lata praktyki w nieoddawaniu innym tego, czego ode mnie chcą."
Jego usta wyginają się—nie w uśmiechu, a w czymś ostrzejszym. "Zabójstwo w lesie to był przypadek, szczęście surowe i brzydkie, takie, które przytrafia się raz i nigdy więcej. Gdy się skończy, nie będziesz mieć nic—bez przemiany, bez rodziny, bez waluty—tylko dziewczynę, która miała farta raz."
Każde słowo trafia dokładnie tam, gdzie celuje—między żebra, w miękkie miejsce, gdzie mieszkają najstarsze siniaki. Nie drgam, nie oddycham zbyt płytko, nie daję mu nic, i kosztuje mnie to więcej niż wszystko, co zrobił mi wilk w lesie.
Patrzy jeszcze przez długą chwilę, potem wydaje dźwięk przez nos—prawie z uznaniem—i odwraca się. Jego kroki zanikają w korytarzu, a cela wraca do swoistej, bliskiej ciszy.
Przyciskam dłoń do znaku na przedramieniu, ukrytego pod podartym materiałem. Pulsuje raz—ciepło, natarczywie—jedyna rzecz, jaka została mi z nocy, gdy ktoś w końcu okazał mi dobroć. Po raz ostatni w moim życiu, jak się wydaje.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować