"Jest tutaj." Głos Calluma niesie się przez spękane drzwi, zanim drewno całkowicie się poddaje. "Znalazłem ją w starej leśniczówce, półmartwą, pachnie jak—"
"Wiem, jak pachnie." Starszy strażnik wypełnia framugę drzwi, blokując szare poranne światło. Jego wzrok przesuwa się po mnie, jakby oglądał pęknięty fundament—oceniając zniszczenia, kalkulując, czy konstrukcja wciąż nadaje się do transportu.
Callum podnosi mnie za łokieć. Moje nogi odpowiadają z trzysekundowym opóźnieniem, co jest z ich strony szczodre, biorąc pod uwagę okoliczności—gorączka wydrążyła mnie do cna, każdy staw poluzowany, każdy mięsień wykręcony jak mokra szmatka.
"Mogę iść," mówię, co jest technicznie prawdą tak, jak dom bez dachu jest technicznie wciąż domem. Uścisk Calluma nie słabnie.
"To idź szybciej." Starszy strażnik już się oddala, a Callum prowadzi mnie przez drzwi na mokrą trawę—nie okrutnie, po prostu bezwzględnie, z tym rodzajem uchwytu, który już dawno przestał się zastanawiać, czy to, co trzyma, ma jakiekolwiek zdanie.
Las ustępuje miejsca polom uprawnym, potem szerokiej drodze, a w końcu czemuś zupełnie innemu. Drzewa cofają się jak tłum rozstępujący się na pogrzebie, a na tle szarego nieba wyrasta budowla—ciemny kamień, ostre wieże, mury, które wyglądają, jakby nie zostały zbudowane, lecz wyrosły z ziemi.
"Imponujące, prawda?" Callum mówi z tą szczególną dumą człowieka, który mieszka w paszczy bestii i pomylił ją z domem.
"To jedno określenie." Bramy są z czarnego żelaza, strzeżone przez wartowników, którzy patrzą na mnie tak, jak patrzy się przez szkło. Wszyscy na dziedzińcu obserwują mnie jak coś, co właśnie zostało dostarczone—lekko ciekawi zawartości, obojętni na opakowanie.
W środku korytarze są zimne i wyryte symbolami, których nie umiem odczytać. Callum prowadzi mnie przez podwójne drzwi do przestrzeni tak rozległej, że potrzeba mi pełnego oddechu, by wzrok przyzwyczaił się do jej skali.
Sala tronowa została zbudowana po to, byś poczuła się przypisem w czyjejś historii, i robi to zatrważająco skutecznie. Sklepiony sufit, ciemne kolumny, podest z tronem wykutym z obsydianu—kanciasty, czarny, przeznaczony dla człowieka, który uważa wygodę za słabość.
Mężczyzna siedzący na nim jest dokładnie taki, jak obiecywały opowieści. Władczy, lodowato piękny, z taką obecnością, która nie wchodzi do pomieszczenia, lecz przeorganizowuje je wokół siebie.
Gardło mi się zamyka. Kolana zapominają, do czego służą. Znam tę twarz—posturę, srebrne oczy, jakość tej nieruchomości—a mój umysł gwałtownie rzuca mnie z powrotem do leśniczówki, tak że świat wiruje.
Ostrożne dłonie na moich ranach. Cichy głos pytający, bym wybrała. Ciężar jego ciała, gdy się rozpadałam, i myśl, która przewraca mi żołądek na drugą stronę: że ta delikatność była przedstawieniem, że to on posłał strażników pod moje drzwi, doskonale wiedząc, co zastanie.
"Więc to jest to, co Dom Veyr mi przysłał." Jego głos wypełnia salę bez wysiłku—niski, precyzyjny, niemal znudzony. "Mniejsza, niż się spodziewałem."
Wtedy dostrzegam mężczyznę stojącego jeden stopień za tronem i wszystkie moje organy układają się od nowa.
Prawie identyczny—ale blizna przez lewe łuk brwiowy jest we właściwym miejscu. Trzyma się krok za tronem, ramiona ściągnięte, jakby zajmowanie mniej miejsca było tak głęboko wpisane w jego kości, że stało się architekturą.
Zapach dociera do mnie z oddali—żywica sosnowa, zimne powietrze, coś pod tym, co zaczepia się pod żebrami i ciągnie. Nie książę. On.
Zakopuję to tak szybko, że zostawia ślady pazurów, bo Desmond Wolfblade, książę Obsidianowego Rubieży, patrzy mi w twarz z uwagą człowieka, który zawodowo czyta najgorsze chwile innych.
"Teraz jesteś moja," mówi, i to nie brzmi jak groźba, lecz jak pokwitowanie—coś już załatwionego, już odnotowanego. "Zapłata za to, co zrobiłaś."
"Obroniłam dziesięciolatka przed wilkiem, który chciał go zabić." Mój głos brzmi pewniej niż wszystko, na co zasługuje wnętrze mojego ciała. "Te szczegóły naprawdę mnie obchodzą."
Coś się zmienia w jego wyrazie twarzy—nie złość, nie zaskoczenie. Zainteresowanie, to niebezpieczne, od którego ciarki chodzą po karku.
"To, co zrobiłaś, to zniszczenie czegoś, co należało do mnie." Pozwala, by to wybrzmiało. "Jesteś walutą, którą wybrała twoja rodzina, a ja przyjąłem zapłatę."
"Moja rodzina mnie nie wybrała." Słowa wyrywają się zanim je zatrzymam—gorzko, szybko, prawdziwie. "Moja rodzina nigdy mnie nie wybrała."
"Nie," przytakuje Desmond. Miękkość w jego głosie jest gorsza niż jakakolwiek ostrość, i on o tym wie. "Nie wybrali."
Cisza, która następuje, jest chirurgiczna. Pozwala jej trwać, pozwala jej wgryźć się pod skórę, a moje paznokcie wbijają się w dłonie tak mocno, że zostawiają ślady. Patrzę mu w oczy, bo to jedyne, co mi zostało.
"Nie mam jednak czasu, by pomóc ci oswoić się z nową sytuacją," kontynuuje, a dobór słów jest celowo okrutny i pasywno-agresywny. "Zostaniesz osadzona w celach w podziemiach, a mój brat Artur będzie za ciebie odpowiadał—osobiście, bezpośrednio."
Jego wzrok przesuwa się z precyzją na mężczyznę obok tronu. "Odpowie przede mną, jeśli jeszcze raz uciekniesz."
Wyraz twarzy Artura się nie zmienia. Ale jego dłonie—chwilę temu luźno wiszące po bokach—zastygają w sposób, który sam w sobie jest rodzajem wzdrygnięcia, i odnotowuję to tak, jak nauczyłam się odnotowywać wszystko u ludzi potężnych: cicho, dokładnie, na później.
Cela, do której mnie odprowadzono, jest mała, zimna, z żelaznymi kratami, czysta w sposób sugerujący regularne użycie. Siadam oparta plecami o ścianę i przyciskam dłonie do kamienia, aż drżenie przestaje udawać, że się skończy.
Godziny przeciekają. Blask pochodni zmienia się z bursztynowego na głęboko pomarańczowy, a potem korytarz wypełniają kroki—miarowe, celowe, samotne. Desmond pojawia się po drugiej stronie krat, z założonymi rękami, obserwując mnie jak zamek, który zamierza rozpracować.
"Twoja rodzina oddała cię w mniej niż godzinę," mówi, swobodnie, jakby rozmawiał o pogodzie. "Bez sprzeciwu, bez negocjacji. Isolde zaproponowała cię, zanim skończyliśmy przedstawiać warunki."
"To ten moment, w którym powinnam się rozpłakać?" Patrzę mu w oczy i pozwalam, by moje usta wykrzywiły się w czymś prawie jak uśmiech. "Muszę cię ostrzec—mam dwadzieścia dwa lata praktyki w nieoddawaniu innym tego, czego ode mnie chcą."
Jego usta wyginają się—nie w uśmiechu, a w czymś ostrzejszym. "Zabójstwo w lesie to był przypadek, szczęście surowe i brzydkie, takie, które przytrafia się raz i nigdy więcej. Gdy się skończy, nie będziesz mieć nic—bez przemiany, bez rodziny, bez waluty—tylko dziewczynę, która miała farta raz."
Każde słowo trafia dokładnie tam, gdzie celuje—między żebra, w miękkie miejsce, gdzie mieszkają najstarsze siniaki. Nie drgam, nie oddycham zbyt płytko, nie daję mu nic, i kosztuje mnie to więcej niż wszystko, co zrobił mi wilk w lesie.
Patrzy jeszcze przez długą chwilę, potem wydaje dźwięk przez nos—prawie z uznaniem—i odwraca się. Jego kroki zanikają w korytarzu, a cela wraca do swoistej, bliskiej ciszy.
Przyciskam dłoń do znaku na przedramieniu, ukrytego pod podartym materiałem. Pulsuje raz—ciepło, natarczywie—jedyna rzecz, jaka została mi z nocy, gdy ktoś w końcu okazał mi dobroć. Po raz ostatni w moim życiu, jak się wydaje.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Arthura]
Strażnicy dali jej na śniadanie piętkę czerstwego chleba o świcie. Wiem o tym, bo zapytałem, a oni spojrzeli na mnie tak, jak mężczyźni patrzą na kogoś, kto zaczyna zachowywać się nieprzewidywalnie.
Sam przygotowuję jedzenie—chleb z oficerskiej kuchni, suszona dziczyzna, jabłko, które zabrałem z miski przed gabinetem Desmonda, bo było jedynym bez siniaka. To nie są prezenty. To poprawki do sytuacji, która nie powinna wymagać naprawy.
Jej zapach dociera do mnie, zanim minę ostatni zakręt—dym z sosny i coś cieplejszego pod spodem, jak słońce na suchej trawie. Więź napina się wokół żeber tak mocno, że mój krok się załamuje. Przetrzymałem szarże kawalerii w szyku bojowym, ale moje stopy najwyraźniej zapomniały, jak się poruszać poza więzienną celą.
Siedzi prosto, gdy kucam przy kratkach. Plecy oparte o ścianę, broda uniesiona, patrzy na mnie ciemnymi oczami, które niczego nie przegapiają, a pokazują tylko to, co sama wybiera. Siniak na jej szczęce pogłębił się do fioletu, a lewe ramię to ruina zakrwawionej tkaniny, której nikt nie dotknął.
— Twoje ramię. — Utrzymuję głos w równym tonie, bo alternatywa byłaby nieprzydatna. — Ktoś to oglądał, odkąd tu trafiłaś?
— Nie. — Jedno słowo, bez skargi, bez wyrzutu, jakby opisywała pogodę. Brak użalania się nad sobą jest tak kompletny, że trafia mocniej niż jakakolwiek prośba.
— Możesz podnieść rękę nad głowę? — Podnosi. W połowie drogi jej oddech się rwie, źrenice rozszerzają, obserwuję, jak ból przechodzi przez jej ciało jak napięcie, zanim zatrzymuje ruch bez najmniejszego dźwięku.
Przekładam zawiniątko przez kraty. Moje kostki muskają kamień przy jej kolanie—nie skórę, nawet nie blisko—a więź i tak eksploduje, gorąco wspina się po moim przedramieniu i osiada za mostkiem. — Najpierw jedz — mówię. — Znajdę opatrunki.
Idę korytarzem w regulaminowym tempie, podczas gdy każda komórka mojego ciała krzyczy, żebym zawrócił i wyrwał żelazo ze ściany. Nie robię tego. Znajduję czystą tkaninę, maść i postanowienie, by zachowywać się jak istota rozumna.
Kiedy wracam, zjadła jabłko do pestek, które leżą starannie odłożone na bok. Ta precyzja mówi mi o domu Veyrów więcej niż jakikolwiek raport wywiadowczy.
— Odwróć ramię do mnie. — Przekładam tkaninę przez kraty. — Najgorsze sięgam stąd.
Przesuwa się bliżej, a więź napina się jak częstotliwość, którą czuję w szczęce. Odklejam przesiąknięty opatrunek i gdy moje kostki muskają jej obojczyk, jej puls wyraźnie skacze na szyi. Moje dłonie zatrzymują się na jedno uderzenie serca, zanim wrócą do pracy.
— Dom, w którym cię wychowano — mówię, bo jeśli nie będę mówił, zrobię coś katastrofalnie głupiego. — Veyr. Jacy byli?
— Wyobraź sobie, że jesteś meblem. — Jej usta ledwo się poruszają. — Wystarczająco przydatna, by zachować, niezbyt interesująca, by dbać. Czasem ktoś uderzy się o ciebie palcem u nogi i to twoja wina, że jesteś w pokoju.
Nie spodziewałem się humoru. Pojawia się suchy i gorzki, płaski, jakby była kimś, kto nauczył się, że jeśli nie będzie śmiała się z siebie, nikt się z nią nie pośmieje, i coś za moimi żebrami przesuwa się bez pozwolenia.
— A chłopiec. Jonah. — Nakładam maść na ranę. — Jakie dziecko wymaga takiej ochrony i nie daje nic w zamian?
— Takie, które nigdy nie spotkało konsekwencji. — Trwa nieruchomo, mimo pieczenia. — Godzinę przed atakiem wyliczał moje braki—niewykształcona, adoptowana, obecna tylko dlatego, że jego matka ma reputację do ochrony.
— Ma dziesięć lat — dodaje, a w jej głosie pojawia się coś suchego. — Uczciwie mówiąc, głównie cytował.
— Kogo cytował? — Dociskam gazik do rany, patrząc na opatrunek, nie na pulsujące pod skórą tętno.
— Isolde—jego matka, moja— — Urywa, widzę jak słowo matka umiera gdzieś między jej gardłem a zębami. — Kobieta, która mnie przygarnęła, bo prawo watahy nie pozwala zostawiać niemowląt w lesie, choćby były niewygodne.
Zawiązuję nowy opatrunek. Moje kostki muskają nagą skórę, fala gorąca spływa mi w dół kręgosłupa, cofam rękę przez kraty z rozwagą człowieka obchodzącego się z czymś wybuchowym.
— A mimo to go ochroniłaś — mówię i próbuję nie zaciskać zębów z frustracji. — Dziecko, które spędziło ranek przekonując cię, że jesteś nikim.
— To dziecko. — Mówi to po prostu, bez udawania. — Tamten wilk zabiłby go w kilka sekund. Co miałam zrobić—wykalkulować, czy na to zasłużył, gdyby rozszarpywała mu gardło?
Nie. Miała zrobić dokładnie to, co zrobiła—rzucić się między śmierć a chłopca, który dał jej wszelki powód, by tego nie robić, bez przybranej postaci, bez szkolenia, z nożem do ścinania jagodowych łodyg.
— W aktach sądowych opisano cię jako niewykształconą, bez szczególnego pochodzenia, zabiłaś wilka Wolfblade nożem do forów. — Patrzę jej w oczy. — Nie wspomniano, że zrobiłaś to, osłaniając kogoś, kto dopiero co powiedział ci, że jesteś nic niewarta.
— Cóż. — Jej usta drgają—ułamek ruchu, który rejestruję z wstydliwą dokładnością. — Akta sądowe nie słyną z literackiego polotu.
Opieram przedramiona na kolanach, rękaw się zsuwa. Jej wzrok pada na moje lewe przedramię, gdzie znak rozciąga się od nadgarstka do łokcia, srebrzystobiały i nie do ukrycia.
Jej oddech raptownie zamiera. Spogląda na własne ramię, potem znowu na moje, a powietrze gęstnieje tak, że słyszę własne serce w kamieniu.
— Widzisz to — mówię, a słowa są cichsze, niż zamierzałem. Jej podbródek się unosi, światło pochodni odbija się w srebrze jej oczu.
— Tak. — Jej palce zawisają nad własnym znakiem, jakby mógł parzyć albo zniknąć. — Co to jest?
— Przeznaczeni partnerzy. — Patrzę na jej twarz, czekając na wzdrygnięcie, cofnięcie, rozpoznanie, że los przykuł ją do kolejnej osoby bez pytania. Zamiast tego podnosi wzrok na mnie, spokojny i badawczy, a więź ryczy między nami tak głośno, że dziwię się, iż strażnicy jej nie słyszą.
— Znaki pogłębiają się wraz z bliskością — mówię. Głos mam niższy, niż chciałem. — Z dotykiem.
Na tym kończę, bo następne słowo to skonsumowanie i nie powiem go w celi, gdy ona jest ranna i zamknięta przez rozkaz mojego brata. Milczenie, które następuje, jest gęste od wszystkiego, czego nie chcę nazwać.
— Desmond wie? — pyta, a jej głos jest spokojny, co samo w sobie jest aktem odwagi.
— Jeszcze nie. — Patrzę jej w oczy i coś surowego wypływa na powierzchnię, zanim zdążę to ukryć. — Ale się dowie. Niewiele mu umyka.
Patrzy na mnie przez kraty i w jej twarzy nie ma nadziei. Jest coś twardszego—coś, co było zawodzone tak wiele razy, że przychodzi w zbroi, ale jest tam, nie do zaprzeczenia, jak srebro na jej skórze.
Jedzenie obok nas wystygło. Powinienem odejść—protokół tego wymaga, instynkt samozachowawczy tego wymaga, każda racjonalna część mnie tego wymaga.
Zostaję, kucając na zimnym kamieniu z żelazem między nami, i to zostanie jest najniebezpieczniejszą rzeczą, jaką zrobiłem od czasu chaty w burzy.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Amber’s POV] т
Znam jego kroki, zanim jeszcze wiem, że nie śpię. Coś w mojej piersi zacina się jak haczyk, wyciągając mnie przez warstwy złego snu, i zanim światło pochodni przesunie się na końcu korytarza, mój puls już robi rzeczy, na które nie wyraziłam zgody.
Arthur kuca przy kratkach. Jego wzrok trafia na moje ramię, zanim znajdzie moją twarz, a wszystko w nim zamiera w ten sposób, który poprzedza albo przemoc, albo modlitwę.
"Jak długo to krwawi?" To nie pytanie. To żądanie przebrane w niedzielne ubranie pytania.
"Dzień dobry także i tobie." Dociskam dłoń mocniej do opatrunku i odgłos jest mokry, czego żadne z nas nie udaje, że to dobry znak. "Od przed świtem—szwy puściły, gdy się przekręciłam, rozeszły się jak mokry papier."
"Pokaż mi to." Jego dłonie ściskają kraty, ścięgna napinają się—znamię więzi na jego przedramieniu łapie światło pochodni, pulsując w tym samym rytmie, który wali pod moimi żebrami. Odwracam wzrok, jakby to miało pomóc.
"Przez żelazne kraty, w tym świetle, z twoim dyplomem medycznym skąd, dokładnie?" Przesuwam ciężar ciała i rana wysyła rozżarzoną białą falę bólu aż do karku. "Nic mi nie będzie, przeżyłam gorsze."
"Amber." Moje imię w jego ustach ląduje jak dłoń łapiąca mnie za nadgarstek w trakcie upadku. "Przesiąkłaś przez trzy warstwy—to nie jest w porządku według żadnej definicji, jaką znamy."
Ma rację, co jest najbardziej irytujące. Moje ciało zawodzi w ten zwykły sposób, w jaki ciała zawodzą, gdy przestajesz je traktować jak coś ważnego, a ja gniję w kamiennej celi od dwóch dni, podczas gdy następca tronu decyduje, jaką rozrywkę zapewnię mu dalej.
"To wymaga zszycia, czystych opatrunków i ognia, żeby wyciągnąć infekcję." Jego kostki pobielały na żelazie. "Nic z tego nie istnieje w tej celi."
"Spostrzegawczość. Piszę już ostrą skargę do zarządu." Sarkazm wychodzi mi słabszy, niż zamierzałam, co martwi mnie bardziej niż krew.
Coś zmienia się w jego oczach—cicha arytmetyka człowieka, który skończył ważyć konsekwencje i uznał je za śmiesznie nieistotne. Sięga do zamka.
"Nie." Podnoszę się zbyt gwałtownie i korytarz przechyla się na bok. "Jego rozkazy były jasne—ja zostaję w tej celi, ty po tamtej stronie, wszyscy zachowują swoje brednie o przeznaczonych partnerach dla siebie—choć tego nie powiedział wprost, ale wyobrażam sobie—"
"Warunki nie przewidziały, że się wykrwawisz." Nie pozwala mi skończyć. Niegrzeczny. Mechanizm jęczy, drzwi otwierają się, a jego zapach wlewa się do środka—żywica sosny, zimny kamień, coś ciemniejszego, co moje ciało kataloguje na przekór wszelkim protestom rozumu.
"A kiedy Desmond się dowie?" Dociskam kręgosłup mocniej do ściany—nie od Arthura, ale do czegoś stałego, bo więź sprawia, że moje kości wydają się płynne.
"Na pewno się dowie—to nie jest czynnik, którego bym nie przewidział." Wchodzi do środka i cela kurczy się o połowę wokół jego ramion, potem kuca przede mną, aż bliskość zmienia więź w coś, co ma zęby.
Każdy nerw napina się do granic. Moja skóra mrowi tam, gdzie jego ciało wypiera powietrze między nami—pół centymetra naładowanej nicości, którą mój zdradliwy mózg interpretuje jako zaproszenie. Wbijam paznokcie w udo.
"Jeśli to potrwa jeszcze jeden dzień, stracisz ramię." Mówi to takim tonem, jakby podawał prognozę pogody. "Nie będę na to patrzeć z drugiej strony krat."
"Szlachetne i głupie w równym stopniu." Mój głos słabnie mimo woli. "Nie wiem, jakie uzna za stosowne konsekwencje za takie naruszenie, ale wątpię, by były przyjemne—"
Znów nie pozwala mi skończyć, wsuwając jedno ramię pod moje kolana, drugie za plecy, i podnosi. Kontakt detonuje—gorąco rozkwita w każdym miejscu, gdzie nasze ciała się stykają, więź rozbłyska tak gwałtownie, że przed oczami robi się biało.
"Postaw mnie." Chwytam jego kołnierz, bo alternatywą jest rozpuszczenie się, jego gardło kilka centymetrów od moich ust, puls bijący mocno pod skórą. "Mogę iść sama—to niepotrzebne i teatralne, a ty o tym wiesz."
Już idzie, krok nieprzerwany. Naprężenie jego ramion przy każdym kroku, kontrolowana siła w jego objęciach—więź zamienia każdy punkt styku w coś druzgocąco intymnego.
Strażnicy na końcu korytarza rejestrują, co widzą, i nagle zaczynają fascynować się odległą ścianą. Otwieram usta, by rzucić coś ciętego, ale jego zapach wypełnił mi płuca i nic nie przychodzi.
"Dowiedzą się w ciągu godziny," wyduszam przy jego obojczyku. Jego klatka piersiowa wibruje, gdy odpowiada, a rezonans przenika przez mój mostek.
"Dodane do rachunku." Pokonuje schody bez zwalniania, a ja przestaję się sprzeczać, bo jego bicie serca staje się jedyną stałą rzeczą w moim rozpadającym się świecie.
Jego komnata to objawienie braku—wąskie łóżko, misa z wodą, stojak na broń. Pokój człowieka, który przez całe życie starał się być niewidoczny w pałacu, i ta świadomość trafia w miejsce, na które nie byłam przygotowana.
Kładzie mnie na łóżku z chirurgiczną troską. Gdy jego dłonie się cofają, zimno wraca tak gwałtownie, że zaciskam zęby, by stłumić dźwięk, który chce się ze mnie wyrwać.
"To wytrzyma," mówi, nawlekając igłę pewnymi dłońmi, które śledzę wbrew sobie—pokryte bliznami kostki, ostrożny chwyt. "Nie będzie delikatnie."
"Delikatność nie była w menu, odkąd przyjechałam." Patrzę, jak rozkłada przybory z precyzją człowieka, który zszywał się sam więcej razy, niż ktokolwiek zapytał.
Pracuje bez pośpiechu. Igła kłuje, znajduje swój rytm—ale jego palce na mojej nagiej skórze rozlewają ciepło w dół żeber, gromadząc się głęboko w podbrzuszu.
Każde muśnięcie przy obojczyku sprawia, że mój oddech się rwie. On to widzi—jego ręka zatrzymuje się na ułamek sekundy, nim ruszy dalej, a ten ułamek mówi mi wszystko o tym, jak bardzo się stara, by jego dotyk pozostał kliniczny.
"Nie musiałeś tego robić." Obserwuję, jak jego kostki muskają wgłębienie mojej szyi, gdy zawiązuje ostatni szew. "Patrzenie zza krat spełniało twoje rozkazy. To zaspokaja coś zupełnie innego."
Jego palce naciskają mój puls i trzymają—jedno uderzenie, potem drugie. Jego kciuk przesuwa się ledwie o milimetr w migracji, która mogłaby być przypadkowa, ale nie jest, a ciepło rozlewa się w dół tak gwałtownie, że rozchylam usta.
"Tak," mówi, głos ogołocony do czegoś surowego. "Tak." Cofając rękę powoli, myje ją, a gdy się odwraca, dystans między nami to nic—metr naładowanego powietrza i srebrne znaki świecące tak jasno, że można by przy nich czytać.
"Boli?" pytam, śledząc wzrokiem srebrne linie na jego przedramieniu, gdzie podwinął się rękaw. "Więź—kiedy jesteś tak blisko mnie."
"Nie boli." Jego głos opada na ton, który czuję w kościach bardziej niż słyszę. "Bardziej jak przypływ—znośny na dystans, znacznie mniej teraz." Na ostatnim słowie jego wzrok pada na moje usta.
Jego palce odnajdują moją szczękę. Dotyk zapala coś, co narastało od chaty—elektryczne, zalewające, palące, aż skóra boli wszędzie tam, gdzie go nie ma. Jego kciuk kreśli linię po mojej dolnej wardze, a jego srebrne oczy są już nieposkromione, każda ostrożna ściana w ruinie.
Pochylam się w jego dłoń i jego oddech ugrzęza, a więź ryczy między nami jak żywe stworzenie—i wtedy drzwi komnaty trzaskają tak mocno, że pęka kamień. Dwóch strażników wypełnia wejście, uzbrojonych, z twarzami wykutymi z zawodowej nieprzeniknioności, a dłoń Arthura opada z mojej twarzy jak przecięta lina.
"Książę żąda waszej obecności." Spojrzenie większego ślizga się między nami, katalogując szkody. "Oboje. Natychmiast."
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować