passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Beast's Bride - Rozdział #8 - autor Tessa Kelwyn

His Beast's Bride

/

Rozdział 8

Rozdział 7

[Amber’s POV] т

Znam jego kroki, zanim jeszcze wiem, że nie śpię. Coś w mojej piersi zacina się jak haczyk, wyciągając mnie przez warstwy złego snu, i zanim światło pochodni przesunie się na końcu korytarza, mój puls już robi rzeczy, na które nie wyraziłam zgody.

Arthur kuca przy kratkach. Jego wzrok trafia na moje ramię, zanim znajdzie moją twarz, a wszystko w nim zamiera w ten sposób, który poprzedza albo przemoc, albo modlitwę.

"Jak długo to krwawi?" To nie pytanie. To żądanie przebrane w niedzielne ubranie pytania.

"Dzień dobry także i tobie." Dociskam dłoń mocniej do opatrunku i odgłos jest mokry, czego żadne z nas nie udaje, że to dobry znak. "Od przed świtem—szwy puściły, gdy się przekręciłam, rozeszły się jak mokry papier."

"Pokaż mi to." Jego dłonie ściskają kraty, ścięgna napinają się—znamię więzi na jego przedramieniu łapie światło pochodni, pulsując w tym samym rytmie, który wali pod moimi żebrami. Odwracam wzrok, jakby to miało pomóc.

"Przez żelazne kraty, w tym świetle, z twoim dyplomem medycznym skąd, dokładnie?" Przesuwam ciężar ciała i rana wysyła rozżarzoną białą falę bólu aż do karku. "Nic mi nie będzie, przeżyłam gorsze."

"Amber." Moje imię w jego ustach ląduje jak dłoń łapiąca mnie za nadgarstek w trakcie upadku. "Przesiąkłaś przez trzy warstwy—to nie jest w porządku według żadnej definicji, jaką znamy."

Ma rację, co jest najbardziej irytujące. Moje ciało zawodzi w ten zwykły sposób, w jaki ciała zawodzą, gdy przestajesz je traktować jak coś ważnego, a ja gniję w kamiennej celi od dwóch dni, podczas gdy następca tronu decyduje, jaką rozrywkę zapewnię mu dalej.

"To wymaga zszycia, czystych opatrunków i ognia, żeby wyciągnąć infekcję." Jego kostki pobielały na żelazie. "Nic z tego nie istnieje w tej celi."

"Spostrzegawczość. Piszę już ostrą skargę do zarządu." Sarkazm wychodzi mi słabszy, niż zamierzałam, co martwi mnie bardziej niż krew.

Coś zmienia się w jego oczach—cicha arytmetyka człowieka, który skończył ważyć konsekwencje i uznał je za śmiesznie nieistotne. Sięga do zamka.

"Nie." Podnoszę się zbyt gwałtownie i korytarz przechyla się na bok. "Jego rozkazy były jasne—ja zostaję w tej celi, ty po tamtej stronie, wszyscy zachowują swoje brednie o przeznaczonych partnerach dla siebie—choć tego nie powiedział wprost, ale wyobrażam sobie—"

"Warunki nie przewidziały, że się wykrwawisz." Nie pozwala mi skończyć. Niegrzeczny. Mechanizm jęczy, drzwi otwierają się, a jego zapach wlewa się do środka—żywica sosny, zimny kamień, coś ciemniejszego, co moje ciało kataloguje na przekór wszelkim protestom rozumu.

"A kiedy Desmond się dowie?" Dociskam kręgosłup mocniej do ściany—nie od Arthura, ale do czegoś stałego, bo więź sprawia, że moje kości wydają się płynne.

"Na pewno się dowie—to nie jest czynnik, którego bym nie przewidział." Wchodzi do środka i cela kurczy się o połowę wokół jego ramion, potem kuca przede mną, aż bliskość zmienia więź w coś, co ma zęby.

Każdy nerw napina się do granic. Moja skóra mrowi tam, gdzie jego ciało wypiera powietrze między nami—pół centymetra naładowanej nicości, którą mój zdradliwy mózg interpretuje jako zaproszenie. Wbijam paznokcie w udo.

"Jeśli to potrwa jeszcze jeden dzień, stracisz ramię." Mówi to takim tonem, jakby podawał prognozę pogody. "Nie będę na to patrzeć z drugiej strony krat."

"Szlachetne i głupie w równym stopniu." Mój głos słabnie mimo woli. "Nie wiem, jakie uzna za stosowne konsekwencje za takie naruszenie, ale wątpię, by były przyjemne—"

Znów nie pozwala mi skończyć, wsuwając jedno ramię pod moje kolana, drugie za plecy, i podnosi. Kontakt detonuje—gorąco rozkwita w każdym miejscu, gdzie nasze ciała się stykają, więź rozbłyska tak gwałtownie, że przed oczami robi się biało.

"Postaw mnie." Chwytam jego kołnierz, bo alternatywą jest rozpuszczenie się, jego gardło kilka centymetrów od moich ust, puls bijący mocno pod skórą. "Mogę iść sama—to niepotrzebne i teatralne, a ty o tym wiesz."

Już idzie, krok nieprzerwany. Naprężenie jego ramion przy każdym kroku, kontrolowana siła w jego objęciach—więź zamienia każdy punkt styku w coś druzgocąco intymnego.

Strażnicy na końcu korytarza rejestrują, co widzą, i nagle zaczynają fascynować się odległą ścianą. Otwieram usta, by rzucić coś ciętego, ale jego zapach wypełnił mi płuca i nic nie przychodzi.

"Dowiedzą się w ciągu godziny," wyduszam przy jego obojczyku. Jego klatka piersiowa wibruje, gdy odpowiada, a rezonans przenika przez mój mostek.

"Dodane do rachunku." Pokonuje schody bez zwalniania, a ja przestaję się sprzeczać, bo jego bicie serca staje się jedyną stałą rzeczą w moim rozpadającym się świecie.

Jego komnata to objawienie braku—wąskie łóżko, misa z wodą, stojak na broń. Pokój człowieka, który przez całe życie starał się być niewidoczny w pałacu, i ta świadomość trafia w miejsce, na które nie byłam przygotowana.

Kładzie mnie na łóżku z chirurgiczną troską. Gdy jego dłonie się cofają, zimno wraca tak gwałtownie, że zaciskam zęby, by stłumić dźwięk, który chce się ze mnie wyrwać.

"To wytrzyma," mówi, nawlekając igłę pewnymi dłońmi, które śledzę wbrew sobie—pokryte bliznami kostki, ostrożny chwyt. "Nie będzie delikatnie."

"Delikatność nie była w menu, odkąd przyjechałam." Patrzę, jak rozkłada przybory z precyzją człowieka, który zszywał się sam więcej razy, niż ktokolwiek zapytał.

Pracuje bez pośpiechu. Igła kłuje, znajduje swój rytm—ale jego palce na mojej nagiej skórze rozlewają ciepło w dół żeber, gromadząc się głęboko w podbrzuszu.

Każde muśnięcie przy obojczyku sprawia, że mój oddech się rwie. On to widzi—jego ręka zatrzymuje się na ułamek sekundy, nim ruszy dalej, a ten ułamek mówi mi wszystko o tym, jak bardzo się stara, by jego dotyk pozostał kliniczny.

"Nie musiałeś tego robić." Obserwuję, jak jego kostki muskają wgłębienie mojej szyi, gdy zawiązuje ostatni szew. "Patrzenie zza krat spełniało twoje rozkazy. To zaspokaja coś zupełnie innego."

Jego palce naciskają mój puls i trzymają—jedno uderzenie, potem drugie. Jego kciuk przesuwa się ledwie o milimetr w migracji, która mogłaby być przypadkowa, ale nie jest, a ciepło rozlewa się w dół tak gwałtownie, że rozchylam usta.

"Tak," mówi, głos ogołocony do czegoś surowego. "Tak." Cofając rękę powoli, myje ją, a gdy się odwraca, dystans między nami to nic—metr naładowanego powietrza i srebrne znaki świecące tak jasno, że można by przy nich czytać.

"Boli?" pytam, śledząc wzrokiem srebrne linie na jego przedramieniu, gdzie podwinął się rękaw. "Więź—kiedy jesteś tak blisko mnie."

"Nie boli." Jego głos opada na ton, który czuję w kościach bardziej niż słyszę. "Bardziej jak przypływ—znośny na dystans, znacznie mniej teraz." Na ostatnim słowie jego wzrok pada na moje usta.

Jego palce odnajdują moją szczękę. Dotyk zapala coś, co narastało od chaty—elektryczne, zalewające, palące, aż skóra boli wszędzie tam, gdzie go nie ma. Jego kciuk kreśli linię po mojej dolnej wardze, a jego srebrne oczy są już nieposkromione, każda ostrożna ściana w ruinie.

Pochylam się w jego dłoń i jego oddech ugrzęza, a więź ryczy między nami jak żywe stworzenie—i wtedy drzwi komnaty trzaskają tak mocno, że pęka kamień. Dwóch strażników wypełnia wejście, uzbrojonych, z twarzami wykutymi z zawodowej nieprzeniknioności, a dłoń Arthura opada z mojej twarzy jak przecięta lina.

"Książę żąda waszej obecności." Spojrzenie większego ślizga się między nami, katalogując szkody. "Oboje. Natychmiast."

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Strażnicy nie odzywają się. Idą po naszych bokach przez korytarze, których jeszcze nie widziałam—szersze, zimniejsze, oświetlone pochodniami rzucającymi długie cienie na wypolerowany kamień—a każdy krok sprawia, że coraz trudniej mi oddychać.

Arthur idzie o krok przede mną, jego kręgosłup jest jak napięta klinga, dłonie zaciśnięte przy bokach. Nie spojrzał na mnie od chwili, gdy otwarto drzwi.

Zatrzymujemy się przed podwójnymi drzwiami wyrzeźbionymi herbem Wolfblade. Jeden ze strażników otwiera je bez pukania, bo widocznie kiedy książę wzywa cię na własną egzekucję, grzeczność ginie jako pierwsza.

Gabinet za nimi zbudowany jest dla precyzji, nie wygody—półki ksiąg rachunkowych, ogień dogasający w kominku, dający światło bez ciepła.

Desmond siedzi za szerokim, czarnodębowym biurkiem. Jego srebrne oczy śledzą nasze wejście z niewymuszoną uwagą człowieka, który ustawił pionki na szachownicy wiele godzin temu i po prostu czekał, aż same wejdą na właściwe miejsce.

"Na kolana," mówi strażnik. Dłoń naciska mi między łopatki i kolana rozbijają się o kamień, zanim zdążę zdecydować, czy się oprzeć. Obok mnie Arthur klęka z kontrolowaną gracją, a mięśnie na jego szczęce zdradzają mi cenę tej opanowanej postawy.

Desmond patrzy na nas. Nie jest zły—a mój żołądek opada w przepaść, bo z gniewem umiałabym sobie poradzić. Gniew jest gorący, niechlujny, pełen szczelin. To, co kryje się za tymi srebrnymi oczami, to satysfakcja, głęboka i osadzona, człowieka, którego oczekiwania zostały spełnione co do joty.

"Arthur." Wypowiada imię brata jakby notował pozycję w księdze. "Chcę jasno powiedzieć, co wiem, by nie było między nami nieporozumień."

Arthur milczy. Wzrok wbity w kamień między dłońmi, a koszt tej ciszy widać w każdym napiętym mięśniu jego ramion.

"Wiedziałem o chacie, zanim ona przeszła przez bramy." Desmond wstaje, obchodzi biurko z płynną premedytacją. "Zapach mojego bliźniaka na zbiegłej przestępczyni to nie coś, co przegapiam."

Zatrzymuje się tuż przed Arthurem. Tak blisko, że jego cień pada na nas jak płasko położona klinga.

"Pozwoliłem temu trwać. Chciałem zobaczyć, czy sam się przyznasz." Jego ton jest przyjemny, konwersacyjny—głos, którym rozmawia się o pogodzie lub winie. "Czekałem dwa dni. Nie zrobiłeś tego."

"Tę część trzeba skorygować." Jego głos staje się niemal intymny. "Nie sam czyn, Arthur. Cisza po nim."

Kostki Arthura bieleją na udach. Moje własne palce zaciskają się tak mocno, że paznokcie wbijają się w dłonie—bo wiem, co będzie dalej. Przez całe życie byłam osobą, którą ktoś karał za to, że znalazła się w złym miejscu o złym czasie.

Desmond obraca się ku mnie. Przykuca, aż jego srebrne oczy są na równi z moimi, i z tej odległości podobieństwo do Arthura jest własnym rodzajem przemocy.

"Wiesz, co zabiłaś w tych lasach?" pyta niemal łagodnie. "Czy ktoś ci powiedział?"

"Wilka Wolfblade." Mój głos nie drży. Grunt pod słowami już tak. "Tyle mi powiedziano."

"Wilka Wolfblade." Powtarza to tak, jak powtarza się słowa dziecka—cierpliwie, rozbawiony. "Taka wersja sprzedał ci twój dom. Miała na imię Michele. Była moja, w każdym sensie tego słowa, jaki liczy się na tym dworze."

Gardło zaciska mi się wokół czegoś ostrego. Jego. Nie watahy. Nie zbłąkanego wilka, który przypadkiem wszedł na ziemie Veyr.

"Była wybuchowa. Trudna. I należała do mnie w sposób, który nie jest twoją sprawą." Jego spojrzenie przygważdża mnie do podłogi. "Ciebie powinno interesować to, że przebiłaś jej gardło nożem, próbując ochronić chłopca, który nawet cię nie lubi."

"Próbowała zabić dziecko," mówię. Podbródek podnosi mi się, zanim zdążę to powstrzymać, a słowa wypadają z krawędzią, która zaskakuje nas oboje.

"Tak," odpowiada Desmond, niewzruszony. "Miała swoje wady." Zatrzymuje się za Arthurem bez chwili wahania, kładąc dłoń na ramieniu brata—zaborczo, z premedytacją.

Arthur nieruchomieje jakby przestał oddychać. Palce Desmonda odchylają rękaw, by odsłonić srebrny znak biegnący w kierunku łokcia.

"Przeznaczeni partnerzy." Mówi to jakby ogłaszał wyrok śmiertelny. "Jakież to niewygodne."

Puszcza Arthura i wraca do biurka. Siada w fotelu, a cisza, którą buduje, jest architektoniczna—zaprojektowana, by kolejne słowa uderzyły mocniej.

"Oto, co się stanie." Jego głos nie podnosi się. "Poślubisz mnie. To nie propozycja, nie negocjacja—formalna deklaracja zadośćuczynienia, wiążąca na mocy prawa watahy, która zostanie ogłoszona publicznie w ciągu tygodnia."

Moje płuca przestają działać. Powietrze w pokoju twardnieje, zaciska się pod żebrami jak żelazne obręcze napinane z każdym uderzeniem serca. Czekam na moment, w którym pojawi się jakieś wyjście. Nie nadchodzi.

"Zostaniesz moją konsortą. Będziesz stać przy Obsidianowym Tronie na każdej uroczystości, każdym spotkaniu, każdym rytuale." Nie patrzy na mnie. Patrzy na Arthura, każde słowo to ostrze wymierzone w pochyloną głowę brata.

"Każde poniżenie, jakie niesie ta rola," mówi miękko, "będzie się odbywać na oczach całego dworu."

"Jesteś szalony," rzucam. Słowa wyskakują mi z ust zanim mózg je zatwierdzi, co staje się niebezpiecznym zwyczajem.

Coś mignęło w oczach Desmonda—nie gniew. Zainteresowanie. Jak u kota, którego uszy obracają się w stronę dźwięku, którego jeszcze nie rozpoznał.

"Możliwe," odpowiada. "Ale jestem szalony z koroną. Przekonasz się, że ta różnica ma znaczenie."

"Po drugie." Składa dłonie. "Arthur, zostajesz jej osobistym ochroniarzem. Ze skutkiem natychmiastowym, związany formalną przysięgą, nie do odwołania."

Głowa Arthura się podnosi. Po raz pierwszy odkąd weszliśmy do tego pokoju widzę jego twarz—i to, co dostrzegam, sprawia, że klatka piersiowa zapada się do środka. Nie zaskoczenie. Wyraz człowieka, który widział pułapkę, wszedł w nią mimo to i patrzy, jak zamyka się na nas oboje.

"Będziesz przy niej cały czas. Będziesz widzieć wszystko—każde publiczne wystąpienie, każdą chwilę spędzoną w moim towarzystwie." Pauza, doskonale wyważona. "Tak blisko, by słyszeć jej oddech."

"Desmond—" Głos Arthura jest głęboki i zdarty, jedno słowo niosące wszystko, czego nie wolno mu powiedzieć.

"I nie dotkniesz jej." Spojrzenie Desmonda trzyma brata z czymś niemal czułym—delikatnością dłoni zaciskającej się na gardle. "Nie po to, by pocieszyć, nie po to, by sięgnąć po to, do czego ciągną cię te znaki, nie z żadnego powodu, chyba że chodzi o ratowanie jej życia."

Ogień przesuwa się w kominku. "Jeśli to zrobisz, dowiem się w godzinę. A konsekwencje spadną na nią." Uśmiecha się—precyzyjnie, bez cienia w oczach, ale dokładnie tam, gdzie miał trafić. "Nie na ciebie. Podejrzewam, że to okaże się skuteczniejszym środkiem odstraszającym."

Patrzę na znak na przedramieniu—jasny srebrno-złoty, lśniący—a potem na identyczny znak Arthura, a potem na człowieka za biurkiem, który właśnie zamienił wszystko, czym dla siebie jesteśmy, w broń. Narzędziem jesteśmy my. Idealna klinga, którą sami naostrzyliśmy.

Oczy Arthura spotykają moje na jedną sekundę. Jedną surową, nieosłoniętą chwilę, gdy wszystko, czego nie może powiedzieć, czego nie może zrobić, do czego nie może sięgnąć, przepływa między nami jak prąd przez wodę.

Potem odwraca wzrok. A ta separacja jest najokrutniejszą rzeczą, jaką Desmond do tej pory uczynił.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Beast's Bride

His Beast's Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa