„Bella Winters, nie każ mi tam wchodzić!” Mój starszy brat Jedd wali w drzwi mojej sypialni, co stało się już jego codzienną rutyną. Zakrywam odsłoniętą twarz ciepłą kołdrą, zanurzając się z powrotem w krainie snów.
„Bella!” upomina mnie przez szparę w drzwiach, a ja wzdycham, czując, jak coraz bardziej oddalam się od snu i zbliżam do ponurej rzeczywistości mojego życia. Nie jestem rannym ptaszkiem... W ogóle.
„Daj mi spokój, Jedd!” mamroczę sennie, zaspanym głosem. Słyszę, jak wzdycha za drzwiami i jak jego kroki oddalają się.
„Jeśli nie wstaniesz za dwadzieścia minut, Bella, wyważę ci drzwi!”
„Nie denerwuj się, dziadku, już wstaję!” krzyczę w odpowiedzi, zrzucając kołdrę na bok i jęcząc, gdy zimno nagle uderza w moje ciepłe, śpiące ciało. Słyszę, jak Jedd coś mruczy o trudnych nastolatkach za drzwiami mojej sypialni i przewracam na niego oczami. Ma dwadzieścia lat — jest ode mnie starszy o trzy lata, ale zachowuje się, jakby różnica wieku między nami była o wiele większa.
Rozpuszczam włosy z kucyka i idę do łazienki, otwierając drzwi. Kosmyki włosów opadają mi na plecy, łaskocząc nagą skórę. Obracam głową w lewo i w prawo, rozluźniając napięcie po spaniu w jednej pozycji przez całą noc. Sięgam po szczoteczkę do zębów, nakładam pastę i zaczynam myć zęby.
Mój wzrok wędruje na małe zdjęcie przypięte do lustra w łazience. To fotografia Jadda, taty i mnie, zrobiona kilka lat temu podczas letniego grilla. Trzymam burgera w prawej ręce, a tata obejmuje mnie ramieniem. Uśmiech na mojej twarzy jest definicją niekomfortu podczas robienia zdjęcia.
Moi rodzice rozwiedli się, gdy miałam pięć lat, ale szczerze mówiąc, nie wpłynęło to na mnie. Z mamą nigdy nie potrafiłyśmy się dogadać. Ona lubi sukienki, ja wolę bluzy. Ona kocha perfekcyjny makijaż, ja lubię naturalny wygląd. Ona nosi długie doczepy, a ja dzień w dzień religijnie wiążę włosy w kucyk. Moja mama uwielbia też szpilki, a ja kocham i pielęgnuję swoje conversy.
Po szybkim prysznicu leniwie podchodzę do komody, wyciągam włosy z ręcznika. Zaczynam je suszyć, zerkając co chwilę w lustro, by sprawdzić, czy suszę wszystkie pasma.
Mój wzrok opada na mój nos — jest wysoki, zaokrąglony na końcu, w kształcie guzika. Usta mam nieco pełniejsze, w naturalnym, bladoróżowym kolorze. Kilka piegów rozsianych jest na grzbiecie nosa i policzkach — całkiem je lubię. Czuję się nieswojo... nie na miejscu, gdy włosy nie są związane w kucyk. Przygryzam dolną wargę, po czym sięgam po gumkę i zgarniam włosy do tyłu, mocując je na swoim miejscu. O wiele lepiej. Mój wybór ubrań jest właściwie taki sam każdego dnia.
Bluza, jeansy i stare dobre conversy.
To oszczędza czas rano, a co najważniejsze, jest definicją wygody.
Czego dziewczyna może chcieć więcej?
Kończę dezodorantem, po czym chwytam szkolny plecak i wychodzę z pokoju. Zbiegam po schodach po dwa stopnie na raz i słyszę, jak stary samochód Jedda warczy na zewnątrz, sygnalizując, że jest gotów do drogi.
„Cholera,” mamroczę pod nosem, wpadając do kuchni. Rzucam się na ostatni kawałek tosta, który widział lepsze dni.
„Musi wystarczyć,” jęczę, balansując nim w ustach, gdy pędzę przez korytarz na zewnątrz. Otwieram drzwi pasażera wolną ręką, chwiejąc się niezdarnie z powodu tego, co mam w rękach. Wsiadam, rzucając plecak na podłogę obok stóp. Jedd wzdycha, teatralnie uderzając się dłonią w czoło.
„Dzień dobry, słoneczko,” mówię, wgryzając się w tosta i krzywiąc się na jego konsystencję. Żuję powoli, unikając krytycznego spojrzenia Jedda.
„Bella, rozmawiamy o tym codziennie. Musisz zacząć wstawać wcześniej, nie mogę już spóźniać się na uczelnię.” poucza mnie Jedd, nie odrywając wzroku od drogi, gdy rusza. Przełykam kawałek tosta, czując się trochę winna.
„Przepraszam. Siedziałam do późna, ucząc się do dzisiejszego egzaminu z matmy,” odpowiadam szczerze. Wkłułam w siebie godziny powtórek i trzymam kciuki, że to się opłaci.
„Nie stresuj się, Bells, zawsze świetnie zdajesz egzaminy.” Jedd odpowiada, podnosząc mnie na duchu. Ma trochę racji, jestem prymuską i jestem z tego dumna. Codziennie po szkole zarywam noce na nauce, bo w sumie nie mam nic innego do roboty.
Nie jestem typem... duszy towarzystwa.
Trzymam się z daleka praktycznie od wszystkich w szkole, zwyczajnie przez moją nieśmiałość. Nie mam żadnego przyjaciela. Już samo podtrzymywanie znajomości sprawia, że się pocę i martwię.
A co jeśli powiem coś nie tak?
A co jeśli zdecydują, że jednak mnie nie lubią i zerwą znajomość?
Za dużo jest ryzyka w przyjaźniach, więc unikam wszystkich. Jestem tą osobą, która zostaje w klasie trochę dłużej, żeby korytarze były puste, zanim pobiegnę na następną lekcję.
Jestem tą osobą, która zawsze siada na końcu klasy, unikając kontaktu wzrokowego z nauczycielem przez całą lekcję... Jestem pewna, że 90% szkoły nawet nie zna mojego imienia, nauczyciele włącznie.
Czuję, jak niepokój we mnie narasta, im bliżej jesteśmy szkoły. W końcu Jedd zwalnia i parkuje w naszym stałym miejscu. Odwraca się do mnie i uśmiecha.
„Powodzenia na egzaminie, pamiętaj, żeby oddychać.” mówi, sięgając i czochrając mi włosy. Jęczę żartobliwie, odganiam jego rękę i sięgam po plecak.
„Dzięki, zobaczymy się po szkole,” uśmiecham się do niego, wysiadając z auta. Zanim odejdę, zwężam oczy i wskazuję na niego palcem.
„Nie pakuj się w kłopoty.” ostrzegam go. Jedd odpowiada tak samo jak od czterech lat. To nasz codzienny rytuał, specjalne pożegnanie rodzeństwa.
„Jestem aniołem, nie musisz się o mnie martwić. Pa, Bells.” Machając mi, odjeżdża. Patrzę, jak jego auto robi się coraz mniejsze, aż w końcu znika z pola widzenia. Wzdycham i odwracam się w stronę szkoły, przygotowując się na sześć godzin niewygodnego piekła. Obserwuję wejście, patrząc, jak tłumy uczniów wlewają się do drzwi Heywood High, śmiejąc się i rozmawiając.
Trochę czasu mi zajmuje, ale w końcu zbieram się w sobie, by ruszyć w kierunku budynku. Jeszcze tylko rok i stąd znikam. A tymczasem...
Czeka mnie kolejny samotny dzień do kolekcji niezliczonych innych.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przeciskam się przez tłum, wpatrując się w podłogę. Praktycznie nauczyłam się na pamięć drogi do mojej szafki, nie podnosząc ani razu głowy, by rozejrzeć się wokół. Umiejętności, prawda?
Jak błyskawica, w zasięgu wzroku pojawia się para jaskrawych trampek i zatrzymuję się gwałtownie, żeby na nie nie wpaść.
"Fuj, czemu tak chodzisz?" Wysoki, piskliwy głos wypełnia powietrze, przez co zamieram. Nerwowo zerkam w górę i napotykam spojrzenie osoby, z którą nigdy nie przypuszczałam, że się zetknę. Oczy rozszerzają mi się ze zdumienia, a słowa zaczynają plątać się na języku, już zaczynam się cofać.
Nie wierzę, że to mi się przytrafia.
Odmówię w to uwierzenia.
To nikt inny jak Beatrice Walden.
Beatrice Walden nie zna znaczenia słowa "niepopularna". Odkąd ją znam, zawsze otaczały ją tak zwane przyjaciółki. Jest tą złą dziewczyną, alfą, klasową suką numer jeden w Heywood High. Jest też jedną z najwyżej postawionych wśród "Popularnych". To ta grupa społeczna, która chodzi po korytarzach, myśląc, że cała szkoła należy do nich. Ludzie, którzy śmieją się, szydzą i żartują z mniej popularnych rówieśników.
Unosi dłonie, przesuwając perfekcyjnie wypielęgnowanym paznokciem po ciemnych lokach. Jej włosy są zawsze idealnie zakręcone, makijaż równie nienaganny. Kiedy nie warczy lub nie dokucza innym, niektórzy śmią twierdzić, że Beatrice Walden jest ładna.
Jej błyszczące usta wyginają się w uśmiechu, gdy mnie zauważa, a ona wydaje z siebie ciężkie westchnienie, jakby w tej chwili byłam dla niej największym utrapieniem świata.
"Nie możesz patrzeć, gdzie idziesz? To nie jest trudne, spójrz w górę!" mówi stanowczo, z nutą rozbawienia w głosie. Lustruje mnie wzrokiem od stóp do głów, a ja czuję, jak znikam w sobie. Cofam się pod ścianę, zbyt oszołomiona, by mówić. Czuję, jakby mój język był zakładnikiem, nie pozwalającym mi przeprosić ani odpowiedzieć.
"Halo? Mówię do ciebie. Co, jesteś... niemową?" Beatrice kpi, stojąc z ugiętym kolanem i wpatruje się we mnie, czekając na odpowiedź. Dziewczyny stojące po jej bokach zwężają oczy, z obrzydliwymi uśmieszkami. Czuję, jak ściska mnie w płucach, próbując opanować emocje. Dłonie zaczynają mi się pocić, nogi drżą pod ciężarem ciała.
"Czy ona mówi po angielsku? Halooo."
Machają dłonią przed moją twarzą, a wszystkie trzy wybuchają śmiechem. Wypełnia on korytarz, odbija się od ścian, a ja wzdrygam się, gardło ściska się, aż trudno mi oddychać. Szybko uskakuję na bok i zmuszam nogi, by umknęły wzdłuż korytarza, z głową spuszczoną. Policzki płoną mi od gorąca i wstydu, a ja mam ochotę, by ziemia się otworzyła i mnie pochłonęła.
Spokojnie, Bella. Już po wszystkim.
Głośno rozbrzmiewa dzwonek, oznajmiając początek dnia w szkole, a ja patrzę, jak korytarze powoli się opróżniają, tłumy uczniów znikają. Docieram do swojej szafki i opieram się o nią plecami, zamykając oczy, by choć przez chwilę odetchnąć.
Wdech, wydech, oddychaj. Wdech, wydech, oddychaj.
Czy to nie dziwne, jak coś tak normalnego jak oddychanie nagle staje się tak trudnym zadaniem?
Myśl o braku powietrza, o tym, że gardło zaciska się coraz bardziej, aż czujesz, że walczysz o odrobinę tlenu, przeraża mnie do szpiku kości.
W takich chwilach żałuję, że nie mam kogoś, kto zawsze byłby przy mnie. Kogoś, kto pomógłby mi, gdy tego potrzebuję i stanął w mojej obronie przed takimi jak Beatrice Walden. Dorastając, marzyłam o bliźniaku, który dotrzymałby mi towarzystwa. Myśl o kimś, na kim mogłabym się oprzeć, z kim rozmawiać, śmiać się i budować więź, sprawia, że oczy zachodzą mi świeżymi łzami. Kiedy tata albo Jedd pytają o brak przyjaciół, zbywam ich i udaję, że mnie to nie rusza. Sroga prawda jest taka, że jestem tak bardzo samotna.
Nie wiem, jak to przezwyciężyć.
*****
"Klasa, proszę zostawić pracę domową na biurku przed wyjściem, dziękuję." nauczycielka instruuje, po czym wraca do swojego laptopa. Wszyscy wstają z miejsc, rozmowy w klasie natychmiast się nasilają. Angielski wreszcie się kończy i została mi jeszcze lekcja WF-u, zanim dzień szkolny dobiegnie końca.
WF to mój najmniej ulubiony przedmiot.
Mam umiejętności sportowe na poziomie ślimaka.
Nie interesuję się sportem, jestem niezdarna i wzdrygam się za każdym razem, gdy piłka leci w moją stronę. Większość lekcji WF-u spędzam na bezmyślnym marzeniu na końcu boiska. Wpatrywanie się w niebo i próba odgadnięcia, jakie kształty mają chmury, to dosłownie jedna z moich ulubionych rzeczy. Uwielbiam, jak z każdą minutą chmury powoli zmieniają kształt, stając się czymś zupełnie innym.
Czasami chciałabym zrobić to samo... zmienić się w kilka minut, by nagle stać się popularną dziewczyną wśród najlepszych przyjaciółek.
Może zakochać się w kimś?
Trochę wstyd mi wyznać, że ja, Bella Winters, nigdy w życiu – przez całe siedemnaście lat – nie miałam chłopaka. Chyba że liczyć chłopca, który mieszkał obok mnie, gdy miałam pięć lat. Trzymał mnie za rękę przez całe 1,5 sekundy, zanim zrozumiał, że życie na randkach nie jest dla niego.
Cicho wzdycham, zauważając, że klasa jest już pusta, po czym chwytam plecak i kieruję się do drzwi.
"Panno Winters?" Nauczycielka mnie zatrzymuje, a ja odwracam się w jej stronę, lekko zaskoczona, że zna moje nazwisko bez sprawdzania w dzienniku.
"Tak?" odpowiadam cicho, wpatrując się w podłogę. "Pani praca domowa, proszę."
Kiwnęłam głową i bez słowa wyjęłam pracę z torby, kładąc ją na jej biurku.
Skończyłam ją tego samego dnia, kiedy została zadana.
*****
"Dziewczyny, zgadnijcie co? Ethan zaprosił mnie na randkę zeszłej nocy! Możecie w to uwierzyć?"
"Serio?!"
"O mój Boże, nareszcie!"
"Ethan w końcu zdobył się na odwagę. Najwyższa pora."
Ściskam torbę na strój przy piersi, przepychając się przez tłum w damskiej szatni. Połowa dziewczyn jest rozebrana, przechadza się w bieliźnie, zupełnie się tym nie przejmując. Rozmowy w szatni zawsze przyprawiają mnie o ból głowy, jeśli słucham zbyt długo, co nie dziwi, skoro dziewczyny rozmawiają tylko o chłopakach.
Tematem numer jeden jest dziś Ethan i Melissa.
Ethan podkochiwał się w Melissie, kapitanie dziewczęcej drużyny piłkarskiej, przez wiele miesięcy, zanim w końcu ją zaprosił. Podobno ich pierwsza randka odbędzie się na imprezie przy basenie organizowanej przez Melissę w ten weekend.
To raczej nie brzmi jak prawdziwa randka…
Jestem beznadziejną romantyczką, która spędza niezliczone godziny na oglądaniu stereotypowych filmów miłosnych na Netflixie. Za każdym razem, gdy para się rozstaje, beczę jak dziecko, nawet jeśli przewiduję to od samego początku. Moja miska z lodami lub popcornem zawsze kończy wymieszana z moimi łzami... Obrzydliwe.
Mój pomysł na pierwszą randkę to coś intymnego, a jednocześnie prostego. Szansa, byście mogli się nawzajem poznać bez obecności wielu innych osób.
Gdzieś cicho i romantycznie?
Może restauracja.
Ale wtedy zawsze pojawia się obawa, że będziesz jeść jak wygłodniała świnia przy swoim zauroczeniu.
W końcu docieram do kabin toaletowych i wchodzę do wolnej, zamykając za sobą drzwi. To tutaj przebieram się na każdej lekcji WF-u. Jest mała, ciasna i śmierdzi, ale przynajmniej jestem poza zasięgiem wzroku, a to wybieram zawsze zamiast tego, żeby wszyscy widzieli moją bieliznę z SpongeBobem Kanciastoportym. Wstyd przyznać, ale mam też do tego pasujący stanik.
Szybko przebieram się w strój na WF: jaskrawoczerwoną koszulkę z napisem HEYWOOD HIGH na plecach białymi, blokowymi literami. Wybrałam rozmiar o dwa za duży, bo nie mam ochoty pokazywać nikomu tej marnej figury, którą mam.
Na dole mam czerwono-białe spodenki w paski, do tego białe skarpetki i moje stare, niezawodne conversy. Cała szkoła wygląda w stroju gimnastycznym jak ludzkie wcielenie "Gdzie jest Waldo".
"Dziewczyny, ustawcie się w szeregu!" – krzyczy głośno pani Hollins, próbując zwrócić uwagę klasy. Wszyscy leniwie podchodzą do niej, kontynuując rozmowy. Pani Hollins wypuszcza zirytowane powietrze, przewracając oczami. Patrzę, jak przykłada gwizdek do ust i dmucha w niego. Przenikliwy dźwięk gwizdka zaskakuje mnie i krzywię się, zasłaniając uszy dłońmi.
"Dziewczyny, chcę was w szeregu TERAZ!" – wrzeszczy pani Hollins, tupię stopą w trawę jak dziecko. Pragnęła uwagi i szacunku uczniów, udając wyluzowaną, ale w takich chwilach udowadniała, że jest zupełnie inna.
W końcu tworzy się szereg, a ja dołączam na koniec, trzymając dystans od dwóch chichoczących dziewczyn na końcu. Wzrok pani Hollins przesuwa się po każdej uczennicy, aż zatrzymuje się na mnie.
"Ty!" – wskazuje mnie palcem, przez co moje serce zaczyna bić szybciej. Podnoszę rękę z połowicznym entuzjazmem, wyglądając żałośnie niezręcznie. Ona marszczy brwi, po czym kontynuuje —
"Idź po piłki do nogi dla klasy, pośpiesz się."
Rzuca mi klucze od sali gimnastycznej, które lądują w stercie na podłodze przed moimi stopami. Po prostu patrzę na nie i się gapię.
"Miałaś je złapać," wzdycha pani Hollins, kręcąc głową. Zaciskam mocno zęby, schylam się i podnoszę klucze.
"Nie wiedziałaś? Ona jest niema," głos Beatrice przerywa ciszę i kilka osób wybucha śmiechem. Rumienię się ze wstydu i unikam kontaktu wzrokowego. Zaciskam klucze w dłoni, czując jak zimny metal wbija mi się w skórę, po czym odwracam się i ruszam w stronę magazynu ze sprzętem, gdzie trzymamy piłki.
"Cisza, klaso!"
Przyspieszam kroku i zamykam oczy, powoli wdychając i wydychając powietrze. W końcu docieram do magazynu i próbuję pierwszy klucz w zamku – bez skutku. Jest tu chyba z dziesięć różnych kluczy, patrzę na nie i wzdycham ciężko. Zajmuje mi chwilę, by znaleźć ten właściwy, ale gdy mi się udaje, uśmiecham się i uchylam drzwi, po czym wchodzę do środka. W pomieszczeniu jest ciemno, jedyne światło wpada przez szczelinę w drzwiach. Niewiele to daje.
"Cholera," mruczę, wyciągając ręce przed siebie, żeby się nie potknąć. Ledwo widzę jakieś kształty, więc jak mam znaleźć piłki?
"Potrzebujesz pomocy?"
Głos za moimi plecami sprawia, że podskakuję i tracę równowagę, stając na czymś twardym, przez co lecę do przodu. Wrzeszczę, gdy ląduję boleśnie na boku. Krzywię się i macałam podłogę, wyciągając spod siebie metalowy pręt, który wbijał mi się w plecy. Ból przeszywa moje ciało i zaciskam szczękę, złość narasta.
"Głupia nauczycielka!" przeklinam panią Hollins, powstrzymując łzy z powodu nagłego bólu.
"Wszystko w porządku?" – odzywa się głęboki głos, a ja natychmiast zamarzam, uświadamiając sobie, że nie jestem sama.
"Halo?"
Głos woła jeszcze raz. Ledwo widzę zarys jego sylwetki, wysoki, szerokie ramiona.
"Cześć," wyduszam z siebie ciche pisnięcie, mój głos nieśmiały. Słyszę, jak podchodzi bliżej, cień jego wyciągniętej dłoni jest o centymetry od mojej twarzy. Patrzę na nią, czując jak rumieniec wspina się po mojej szyi i policzku.
"Chwyć moją dłoń, nie gryzę."
Kiwnęłam głową w ciemności, po czym uświadamiam sobie, że pewnie tego nie widzi. Urgh, Bella Winters, idiotko. Moja mała dłoń niepewnie sięga w jego stronę, aż w końcu spotyka się z jego, a jego palce mocno zaciskają się na mojej, pomagając mi wstać z delikatną siłą. Krzywię się, jęcząc lekko z bólu promieniującego po boku.
"Jesteś ranna?" pyta, jego głos jest niski, lekko zachrypnięty. Brzmi, jakby właśnie obudził się z drzemki, a za każdym razem, gdy mówi, moje nerwy rosną.
"T-tak, to znaczy nie, nie jestem, nieważne." Szepczę, głos mi drży. Nie powiedziałam tyle słów przez cały dzień i czuję się dziwnie. Zauważam, że nie puścił mojej dłoni, mimo że stoję już pewnie. Moje dłonie zaczynają się pocić, więc szybko wyswobadzam się z jego uścisku, zanim zdąży to zauważyć.
"Nie brzmisz przekonująco, ale okej."
"Dziękuję," mówię cicho, nie mając odwagi spojrzeć mu w twarz, choć i tak pewnie nie widziałabym jej w ciemności.
"Nie ma sprawy. Następnym razem zostaw trochę otwarte drzwi, żeby światło mogło wpaść do środka." Tajemniczy Chłopak cicho się śmieje, a jego śmiech wywołuje u mnie gęsią skórkę na ramionach.
"To p-pewnie byłoby łatwiejsze." Odpowiadam, nerwowo się śmiejąc.
"Zgaduję, że jesteś z klasy pani Hollins?" pyta mnie, podając przeklętą torbę z piłkami. Biorę je, przyciskając do piersi.
"Tak, dziękuję."
Między nami zapada chwila ciszy, po czym odchrząkuje. Ledwo widzę jego cień oddalający się ode mnie w stronę drzwi.
"Do zobaczenia, Niezdaro."
W jego słowach słychać uśmiech, przez co kąciki moich ust unoszą się w górę. Przez moment widzę jego plecy, gdy otwiera drzwi.
Ciemne włosy i szerokie ramiona.
Gdy zostaję sama, głęboko wypuszczam powietrze, moje nerwy powoli opadają. Prosta interakcja sprawia, że pocę się z nerwów i niepokoju. Wychodząc z magazynu, rozglądam się, chcąc dowiedzieć się, kim jest Tajemniczy Chłopak, ale jest już za późno... już go nie ma.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wydycham gwałtownie, próbując zdmuchnąć kosmyk włosów, który wysunął się z mojego kucyka. Noszenie worka z piłkami do futbolu to chyba największy wysiłek fizyczny, jaki wykonałam przez cały rok.
"Przyspiesz, Winters!" – krzyczy pani Hollins, a jej irytujący głos unosi się w powietrzu. Przewracam oczami, wiedząc, że z tej odległości i tak mnie nie widzi.
"Przyspiesz, Winters! Zrób to, Winters!" – mamroczę do siebie, naśladując panią Hollins. Rezygnuję z prób niesienia worka i zamiast tego rzucam go na ziemię, a potem ciągnę za uchwyt. Nie jestem przecież ani najwyższą, ani najsilniejszą dziewczyną na moim WF-ie.
Ciągnę worek tak długo, aż ląduje obok pani Hollins i wracam na swoje miejsce w szeregu. Zaczyna wykładać dziewczynom o turnieju piłkarskim, więc się wyłączam, ignorując ją. Myśli wracają do Chłopaka-Zagadki, więc odwracam się lekko, zerkając na grupę chłopaków trenujących po drugiej stronie boiska.
Z takiej odległości nie dostrzegam niczego poza kolorem ich włosów. Ponad połowa biegających chłopaków ma ciemne włosy – porażka. Wzdycham ciężko, poddaję się i odwracam do pani Hollins, która rzuca mi ukradkowe, niezadowolone spojrzenie.
"Winters! Jesteś w drużynie Beatrice", woła do mnie, a ja natychmiast czuję, jak płuca się zaciskają, a oddech staje się płytki. Zastygam w miejscu, wyglądając jak sarna złapana w światła reflektorów.
"Winters, rusz się natychmiast!" – krzyczy trenerka Hollins, dmuchając w gwizdek, by mnie ocknąć z zamyślenia. Natychmiast pędzę do drużyny Beatrice, której wszystkie członkinie mierzą mnie nienawistnym wzrokiem. Gdyby spojrzenia mogły zabijać, już leżałabym sześć stóp pod ziemią.
Ręka Beatrice wyrywa się nagle, zaciska się mocno na moim łokciu i zatrzymuję się, sparaliżowana. Jej dotyk sprawia, że żołądek wywraca mi się z mdłości. Pochyla się tak blisko, że jej gorący oddech owiewa mi ucho, kiedy mówi.
"Trzymaj się z daleka, niemo.",
Jej ton jest groźny, niski i jadowity.
Otwieram szeroko oczy i kiwam głową, dając jej znać, że rozumiem. Beatrice puszcza mój łokieć, a ja obejmuję go ramieniem i pospiesznie się oddalam. Staję z tyłu grupy, z dala od wzroku. Znane uczucie zaciskających się płuc wypełnia mi klatkę piersiową, zamykam oczy, zmuszając się do uspokojenia. Nie mogę mieć ataku paniki...
Nie teraz. Nie tutaj.
Nie rozumiem, dlaczego Beatrice i jej koleżanki robią mi takie trudności tylko dlatego, że się na nie natknęłam. To właśnie smutna prawda o prześladowcach – nie potrzebują powodu. Polują na bezbronnych, nieśmiałych, a ja niestety jestem jednym z najłatwiejszych celów.
Podnoszę wzrok i widzę, że Beatrice i jej koleżanka patrzą na mnie spode łba spod długich rzęs. Oczy Beatrice błyszczą rozbawieniem, gdy dostrzega strach w moich. Cofam się o krok, a ona wydaje stłumiony śmiech, po czym unosi palec i przeciąga nim po gardle. Jej przyjaciółka patrzy, jak się cofam z przerażenia, po czym wybucha śmiechem, zgarbiona z rozbawienia moją reakcją.
Czuję, jak żołądek wiąże mi się w supeł, a jedyna kromka tosta, którą dziś zjadłam, grozi powrotem na światło dzienne. Odwracam się od nich, łzy napływają mi do oczu. Nienawidzę okazywać słabości takim osobom jak Beatrice, ale nic nie mogę na to poradzić. Chciałabym być silna, ale jak tu się postawić komuś takiemu jak Beatrice Walden?
Nagle wpada mi do głowy pomysł i szybko chwytam się za brzuch, starając się jak najlepiej udawać potworny ból. Kuśtykam do trenerki Hollins, marszcząc twarz w udawanym cierpieniu.
"Pani Hollins? Źle się czuję" – jęczę, mocno zaciskając powieki i licząc, że da mi wolne albo odeśle do pielęgniarki.
"Co ci jest, Winters?" – wzdycha trenerka Hollins. Otwieram oczy i prezentuję jej najbardziej udręczony wyraz twarzy.
"Jest mi niedobrze, bardzo niedobrze." Odpowiadam cicho, co nie jest do końca kłamstwem przez Beatrice i jej koleżanki. Pani Hollins przygląda mi się uważnie, jej wzrok wędruje po moim ciele.
"Wyglądasz na zdrową."
"Naprawdę źle się czuję, trenerko," jęczę głośniej, mocno ściskając brzuch. Zerkam na jej twarz, ale wcale nie wygląda na przekonaną.
To jest to, Bella... desperackie czasy wymagają desperackich środków.
"Mam bardzo silne bóle miesiączkowe. Jak się nie położę, kończy się to wszędzie krwią. To jak scena z horroru." Wyolbrzymiam. Po jej twarzy przemyka przerażenie i naprawdę cofa się ode mnie o krok, jakby moja miesiączka była zaraźliwa. W myślach przewracam oczami... Dlaczego okres aż tak ją przeraża?
"Ojej, naprawdę źle się czuję." Podkreślam, zginając się w pół. Pani Hollins w końcu podnosi dłoń, patrząc na mnie z rezerwą.
"No dobrze, spakuj się i idź do domu, Winters."
Grymas przemyka po jej twarzy, po czym odchodzi do klasy. W myślach przybijam sobie piątkę i nie mogę powstrzymać uśmiechu triumfu.
Świetna gra aktorska, Bella, zagranie kartą okresu to naprawdę genialny ruch.
Kiedy schodzę z boiska, spotykam spojrzenie Beatrice, zimne jak lód. Po ramionach przebiegają mi ciarki i drżę od tego lodowatego wzroku. Nie odrywa ode mnie wzroku, więc w przypływie odwagi podnoszę rękę i lekko do niej macham. Na jej twarzy pojawia się zaskoczenie i zanim zdąży zareagować, odwracam się i zdecydowanym krokiem schodzę z boiska.
To jeden punkt dla Belli.
Przesuń w górę, aby kontynuować