passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Blonde Little Secret - Rozdział #4 - autor Sakz Hussain

His Blonde Little Secret

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Wydycham gwałtownie, próbując zdmuchnąć kosmyk włosów, który wysunął się z mojego kucyka. Noszenie worka z piłkami do futbolu to chyba największy wysiłek fizyczny, jaki wykonałam przez cały rok.

"Przyspiesz, Winters!" – krzyczy pani Hollins, a jej irytujący głos unosi się w powietrzu. Przewracam oczami, wiedząc, że z tej odległości i tak mnie nie widzi.

"Przyspiesz, Winters! Zrób to, Winters!" – mamroczę do siebie, naśladując panią Hollins. Rezygnuję z prób niesienia worka i zamiast tego rzucam go na ziemię, a potem ciągnę za uchwyt. Nie jestem przecież ani najwyższą, ani najsilniejszą dziewczyną na moim WF-ie.

Ciągnę worek tak długo, aż ląduje obok pani Hollins i wracam na swoje miejsce w szeregu. Zaczyna wykładać dziewczynom o turnieju piłkarskim, więc się wyłączam, ignorując ją. Myśli wracają do Chłopaka-Zagadki, więc odwracam się lekko, zerkając na grupę chłopaków trenujących po drugiej stronie boiska.

Z takiej odległości nie dostrzegam niczego poza kolorem ich włosów. Ponad połowa biegających chłopaków ma ciemne włosy – porażka. Wzdycham ciężko, poddaję się i odwracam do pani Hollins, która rzuca mi ukradkowe, niezadowolone spojrzenie.

"Winters! Jesteś w drużynie Beatrice", woła do mnie, a ja natychmiast czuję, jak płuca się zaciskają, a oddech staje się płytki. Zastygam w miejscu, wyglądając jak sarna złapana w światła reflektorów.

"Winters, rusz się natychmiast!" – krzyczy trenerka Hollins, dmuchając w gwizdek, by mnie ocknąć z zamyślenia. Natychmiast pędzę do drużyny Beatrice, której wszystkie członkinie mierzą mnie nienawistnym wzrokiem. Gdyby spojrzenia mogły zabijać, już leżałabym sześć stóp pod ziemią.

Ręka Beatrice wyrywa się nagle, zaciska się mocno na moim łokciu i zatrzymuję się, sparaliżowana. Jej dotyk sprawia, że żołądek wywraca mi się z mdłości. Pochyla się tak blisko, że jej gorący oddech owiewa mi ucho, kiedy mówi.

"Trzymaj się z daleka, niemo.",

Jej ton jest groźny, niski i jadowity.

Otwieram szeroko oczy i kiwam głową, dając jej znać, że rozumiem. Beatrice puszcza mój łokieć, a ja obejmuję go ramieniem i pospiesznie się oddalam. Staję z tyłu grupy, z dala od wzroku. Znane uczucie zaciskających się płuc wypełnia mi klatkę piersiową, zamykam oczy, zmuszając się do uspokojenia. Nie mogę mieć ataku paniki...

Nie teraz. Nie tutaj.

Nie rozumiem, dlaczego Beatrice i jej koleżanki robią mi takie trudności tylko dlatego, że się na nie natknęłam. To właśnie smutna prawda o prześladowcach – nie potrzebują powodu. Polują na bezbronnych, nieśmiałych, a ja niestety jestem jednym z najłatwiejszych celów.

Podnoszę wzrok i widzę, że Beatrice i jej koleżanka patrzą na mnie spode łba spod długich rzęs. Oczy Beatrice błyszczą rozbawieniem, gdy dostrzega strach w moich. Cofam się o krok, a ona wydaje stłumiony śmiech, po czym unosi palec i przeciąga nim po gardle. Jej przyjaciółka patrzy, jak się cofam z przerażenia, po czym wybucha śmiechem, zgarbiona z rozbawienia moją reakcją.

Czuję, jak żołądek wiąże mi się w supeł, a jedyna kromka tosta, którą dziś zjadłam, grozi powrotem na światło dzienne. Odwracam się od nich, łzy napływają mi do oczu. Nienawidzę okazywać słabości takim osobom jak Beatrice, ale nic nie mogę na to poradzić. Chciałabym być silna, ale jak tu się postawić komuś takiemu jak Beatrice Walden?

Nagle wpada mi do głowy pomysł i szybko chwytam się za brzuch, starając się jak najlepiej udawać potworny ból. Kuśtykam do trenerki Hollins, marszcząc twarz w udawanym cierpieniu.

"Pani Hollins? Źle się czuję" – jęczę, mocno zaciskając powieki i licząc, że da mi wolne albo odeśle do pielęgniarki.

"Co ci jest, Winters?" – wzdycha trenerka Hollins. Otwieram oczy i prezentuję jej najbardziej udręczony wyraz twarzy.

"Jest mi niedobrze, bardzo niedobrze." Odpowiadam cicho, co nie jest do końca kłamstwem przez Beatrice i jej koleżanki. Pani Hollins przygląda mi się uważnie, jej wzrok wędruje po moim ciele.

"Wyglądasz na zdrową."

"Naprawdę źle się czuję, trenerko," jęczę głośniej, mocno ściskając brzuch. Zerkam na jej twarz, ale wcale nie wygląda na przekonaną.

To jest to, Bella... desperackie czasy wymagają desperackich środków.

"Mam bardzo silne bóle miesiączkowe. Jak się nie położę, kończy się to wszędzie krwią. To jak scena z horroru." Wyolbrzymiam. Po jej twarzy przemyka przerażenie i naprawdę cofa się ode mnie o krok, jakby moja miesiączka była zaraźliwa. W myślach przewracam oczami... Dlaczego okres aż tak ją przeraża?

"Ojej, naprawdę źle się czuję." Podkreślam, zginając się w pół. Pani Hollins w końcu podnosi dłoń, patrząc na mnie z rezerwą.

"No dobrze, spakuj się i idź do domu, Winters."

Grymas przemyka po jej twarzy, po czym odchodzi do klasy. W myślach przybijam sobie piątkę i nie mogę powstrzymać uśmiechu triumfu.

Świetna gra aktorska, Bella, zagranie kartą okresu to naprawdę genialny ruch.

Kiedy schodzę z boiska, spotykam spojrzenie Beatrice, zimne jak lód. Po ramionach przebiegają mi ciarki i drżę od tego lodowatego wzroku. Nie odrywa ode mnie wzroku, więc w przypływie odwagi podnoszę rękę i lekko do niej macham. Na jej twarzy pojawia się zaskoczenie i zanim zdąży zareagować, odwracam się i zdecydowanym krokiem schodzę z boiska.

To jeden punkt dla Belli.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Przeszukuję plecak, aż znajduję klucze i wchodzę do domu.

– Halo? – wołam, popychając drzwi i wchodząc do środka. – Tato? Jesteś tutaj?

Brak odpowiedzi.

Zazwyczaj wychodzi do pracy wcześnie rano, zanim Jedd i ja się obudzimy, i wraca dopiero późno w nocy. Rzadko go widuję, a Jedd bardziej jest dla mnie rodzicem, co nie jest winą taty. Zawsze byłam wdzięczna im obu, ale naprawdę chciałabym widywać tatę częściej.

Wzdycham i zrzucam plecak w korytarzu, po czym kieruję się prosto do kuchni. Za każdym razem, gdy jestem sama w domu, dom momentalnie staje się upiorny... Jakbym grała główną rolę w filmie grozy. Otwieram lodówkę, zaglądając do środka –

Mleko, ser, kilka pudełek z jedzeniem na wynos z wczoraj i jeden samotny jogurt truskawkowy. Wspaniale.

Wydaję z siebie ciche jęknięcie, słysząc, jak burczy mi w brzuchu z głodu, bo dziś prawie nic nie jadłam. Nigdy nie jem obiadu w szkole, stołówka za bardzo mnie onieśmiela. Wchodzenie do sali wypełnionej głośno rozmawiającymi uczniami to dla mnie koszmar. Zamiast tego wrzucam do torby kanapkę lub jabłko i jem je na zewnątrz, w komforcie własnego towarzystwa.

Mój wzrok przebiega po kuchni i zatrzymuje się na kartce przyczepionej do lodówki. Niechlujnymi literami wypisane jest pismo taty –

Zapiekanka w piekarniku, do zobaczenia wieczorem. Tata x

– Tak! – cieszę się, wykonując mały taniec szczęścia, który przypomina pingwina. Nakładam sobie trochę zapiekanki, do tego napój i kilka marchewek, po czym idę na górę. Mój pokój to moja bezpieczna przystań i mogłabym spędzić tu resztę życia, o ile mam jedzenie.

Czas włączyć Netflixa i znaleźć kolejny legendarny film romantyczny.

*****

Do moich drzwi rozlega się ciche pukanie i wstrzymuję film, lekko pociągając nosem –

– Wejdź! – krzyczę, mój głos lekko się łamie. Drzwi się otwierają i pojawia się Jedd, zaniepokojony widokiem mojej zapłakanej twarzy.

– Znowu oglądasz ckliwe filmy, co? – mówi Jedd, kręcąc głową. Nie umyka mi jednak jego rozbawiony uśmiech.

– Tak – odpowiadam, zamykając laptopa i siadając na łóżku. Chwytam poduszkę i przytulam ją do siebie.

– Dziewczyna w filmie znajduje miłość swojego życia na wakacjach, ale okazuje się, że chłopak jest chory na raka i nie zostało mu wiele czasu. Razem wyruszają w epicką podróż, by zrobić niesamowite rzeczy, zanim on umrze... Jestem prawie na końcu. To takie smutne, prawda? – znowu pociągam nosem, wycierając łzę z policzka.

– Bardziej banalne – prycha Jedd, siadając na końcu mojego łóżka. Patrzę na niego z zaciekawieniem, zastanawiając się, po co tu przyszedł. Krzyżuje nogi i patrzy na mnie przenikliwym wzrokiem, od którego robi mi się nieswojo.

– Co to… jednoosobowa interwencja? – rzucam półżartem.

– Myślę, że powinniśmy porozmawiać – odpowiada Jedd powoli, dobierając ostrożnie słowa. Porozmawiać?

– O czym? – marszczę brwi, bawiąc się rozplatającą się nitką od moich puchatych skarpetek od piżamy.

– Jak ci poszło w szkole?

Brzmi niezręcznie i spuszcza wzrok na podłogę, by uniknąć kontaktu ze mną. Dosłownie widzę, jak bije od niego współczucie, i aż się wzdrygam. Myślami wracam do Beatrice i tego, jak ona i jej paczka mnie prześladowały i poniżały.

– W szkole było okej.

Zsuwam się z łóżka, przechodząc na drugi koniec pokoju, żeby Jedd nie widział mojej miny. Nigdy mu nie powiedziałam, jak trudna jest dla mnie szkoła – przyznać się rodzeństwu do własnych problemów nie jest łatwo. Jedd zawsze był popularny, otoczony stałą grupą przyjaciół. On nie zrozumiałby, jak to jest być kimś takim jak ja – samotnikiem.

Słyszę, jak za mną ciężko wzdycha i na moment zamykam oczy, próbując ukryć ból na twarzy.

– Bells, zależy mi na tobie. Wiem, że masz trudności w szkole – mówi łagodnie Jedd. Odwracam się, czując, jak rośnie we mnie obrona.

– Nie mam żadnych trudności.

– Każdego dnia wracasz ze szkoły smutna, Bella. Rzadko wychodzisz z domu i nigdy nie zapraszasz znajomych. To nie jest zdrowe – mówi Jedd, a w jego głosie słychać desperację.

Patrzę na niego, moja klatka piersiowa unosi się i opada ciężko. Czuję, jak ściska mi się gardło, ale wzrok mam przyklejony do jego oczu. Patrzy na mnie z tą samą intensywnością, brązowe oczy pełne troski. Widzę, jak jego dłoń przesuwa się we włosach, przeczesując pasma jego jasnoblond fryzury.

– Zależy mi, Bella, tylko tyle.

– Nic mi nie jest – szepczę, mój głos jest ochrypły od emocji. Cała moja siła woli jest potrzebna, by się tu i teraz nie rozkleić przy Jeddzie. Nie wiem, czemu nie potrafię tego zrobić, przyznać mu się do swojej samotności. Może boję się, że gdy wypowiem to na głos, stanie się to rzeczywistością, a ja nie chcę się z tym zmierzyć.

– Możesz wyjść z mojego pokoju, proszę? – szepczę, ze smutkiem patrząc, jak Jedd zawiesza się na moment, po czym wstaje. Podchodzi do mnie, waha się, po czym zmienia zdanie i kieruje się do drzwi.

Czekam, aż usłyszę cichy klik za nim, zanim pozwalam sobie na pierwszy z wielu szlochów.

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Blonde Little Secret

His Blonde Little Secret

64 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

64

Treść

Aa