passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Contract Wife autor Maramartha

His Contract Wife

/

Rozdział 1

rozdział 1: Randka z Tindera, która poszła nie tak

12:45.

Gdzie był Carlson?

Leilani May Collins nie znosiła spóźnień. Umówili się na 12:30, ale ona pojawiła się piętnaście minut wcześniej. Jej telefon zawibrował i chwyciła go ze stołu, zanim zdążył zadzwonić. To był Carlson.

— Cześć — powiedziała do słuchawki.

— Hej, Leila. — Jego głos brzmiał tak samo, jak podczas ich poprzednich rozmów. Freya, jej najlepsza przyjaciółka, mogła jej trochę namieszać w głowie, sugerując, że Carlson może być oszustem. — Przepraszam, spóźnię się.

Leila przestała stukać w jedwabny obrus i ponownie złożyła serwetkę. Gdyby Carlson nie był taki przystojny i potencjalnie ważny w jej życiu, mogłaby już opuścić tę knajpę. Napiła się wody z szklanki, która zdążyła się już ogrzać. W jej oczach był już jeden punkt w dół.

— Dobrze. Ile ci jeszcze zostało?

— Maksymalnie dziesięć minut — odpowiedział.

— W porządku. Poczekam.

Odłożywszy szklankę, Leila zaczęła grać w Candy Crush na telefonie, aż dostała wiadomość od Freyi. Westchnęła niemal od razu, widząc jej treść. To było kolejne selfie od jej najlepszej przyjaciółki. Freya była na weselu, na które Leila nie chciała iść. Pójście z Freyą oznaczało wystawienie się na randkę w ciemno. To stało się misją Freyi — swatanie Leili z każdym wolnym, ale odpowiednim kawalerem.

Wymieniały się selfie i smsami tam i z powrotem. Leila zerknęła jeszcze raz na telefon. Minęło już dwadzieścia minut. Prawie zadzwoniła do Freyi, żeby ją stąd wyciągnęła, ale po chwili zastanowienia uznała, że jeszcze poczeka.

Carlson mógł mieć dobry powód, by się spóźnić. Do tej pory był bardzo dobrym towarzyszem. Chociaż ta randka miała miejsce tylko dlatego, że ona na tym nalegała, Leila chciała dać mu kredyt zaufania. Poczeka jeszcze dziesięć minut, a potem wyjdzie. Może nawet usunie Tindera. Ta aplikacja zdecydowanie nie działała w jej przypadku. Może gdyby bardziej się przyłożyła do swojego profilu i użyła prawdziwego zdjęcia zamiast kota Freyi.

Jej brązowe oczy błądziły po sali, obserwując inne pary jedzące razem, śmiejące się i przytulające, co budziło w niej nutę zazdrości. Rzuciła okiem na zegarek i posłała swojemu odbiciu w oknie ponury uśmiech.

Jeszcze pięć minut i wychodzi.

Pomruki z sąsiedniego stolika sprawiły, że podniosła głowę. Para się kłóciła, przyciągając uwagę innych. Kelner podszedł do nich, by rozładować napięcie, a drugi podszedł do stolika Leili, by przyjąć zamówienie. Rozpoznała go — był już u niej dwa razy. Przejrzała menu, rozbawiona i lekko zdezorientowana propozycjami. Tego typu restauracje nie były w jej stylu, ale chciała zrobić wrażenie na tym Carlsonie.

— Poproszę milkshake'a — rzuciła. Kelner spojrzał na nią, jakby zwymiotowała na ich kremowy obrus. Jego czarne włosy były ściągnięte w ciasny kucyk na karku. Może dlatego wyglądał na takiego spiętego. — Zamówię resztę, jak przyjdzie mój towarzysz.

Skinął głową i odszedł bez słowa. Zmarszczyła brwi na jego oddalającą się sylwetkę. Dostanie tego milkshake'a czy nie? Jej telefon zawibrował na stole. Freya dzwoniła.

Leila nie odebrała.

Po zakończonym połączeniu nadeszła wiadomość. Jej przyjaciółka pytała, czy randka już przyszła i czy dobrze się bawi. Bawi się, jasne. W tym momencie już jej na niczym nie zależało. Miała się właśnie zbierać, gdy kelner pojawił się przy jej stoliku z tacą, na której stał milkshake. Wymusiła uśmiech, ale on go nie odwzajemnił.

— Dziękuję.

Pewnie myślał, że jest jedną z tych osób, które przychodzą do restauracji i nic nie zamawiają. Błąd. Leila była tu tylko dla jednej osoby. A kelner mógł jej skoczyć.

Patrząc w telefon, uległa pokusie, by odpisać Freyi i wysłała jej wiadomość z kilkoma smutnymi oczami emoji. Telefon natychmiast zapikał.

Freya: Powinnaś tu przyjechać. Wesele już się kończy.

Leila: Nie, dziękuję.

Freya: Chodź. Wpadnij na przyjęcie. Zjedz trochę tortu.

Wstając z krzesła, Leila nakryła milkshake pustą szklanką. Bolały ją stopy od chodzenia w szpilkach przez całe popołudnie. Założyła szpilki dla tego faceta. By zrobić wrażenie, jak radziła jej głupia przyjaciółka. Kelner właśnie obsługiwał inny stolik, gdy przechodziła obok niego, ale przeszywające spojrzenie, które jej rzucił, sprawiło, że jej krok się zachwiał.

— Jeszcze nie wychodzę! — rzuciła w jego stronę.

Kilka głów się odwróciło, posłała im uśmiech, zarezerwowany dla kolegów z pracy, i udała się do łazienki. Zaciskając palce na brzegu umywalki, poczuła jak serce jej zwalnia. Jej odbicie w lustrze patrzyło na nią, a czerwone usta rozchyliły się w sztucznym, wyćwiczonym uśmiechu.

Czarne włosy spadały jej na ramiona, brązowe oczy podkreślał makijaż. Nie byłaby najpiękniejsza w żadnym pokoju, ale była wystarczająco ładna. Odruchem dotknęła ciemnego znamienia na żuchwie. Odkręciła kran i opłukała dłonie.

A jeśli Carlson nie przyszedł, bo nie chciała wysłać mu swoich nagich zdjęć? Tak czy siak, Leila miała już dość tej głupiej randki. Osuszyła ręce pod automatyczną suszarką na ścianie, poprawiła włosy po raz ostatni i otworzyła drzwi toalety.

Męska toaleta była obok damskiej. Leila wyszła w tym samym momencie, co mężczyzna w garniturze, który wpadł na nią, przez co zachwiała się na tych przeklętych szpilkach. Powiedział bezgłośnie „przepraszam”, nawet nie patrząc w jej stronę, a jedyną rzeczą, która po nim została, był portfel leżący u jej stóp.

To nie był jej portfel. Zmarszczyła brwi, podniosła go i ruszyła za mężczyzną. Zignorowała chłodne spojrzenie kelnera, wybiegając na zewnątrz, by znaleźć właściciela portfela. Nie byłaby na tyle głupia, żeby złożyć zamówienie bez zapłaty.

Chłodne popołudniowe powietrze uderzyło ją w twarz, włosy łaskotały ją w szyję, więc szybko związała je w wysoki kok. Gdzie on był? Wyciągając szyję ponad małym płotkiem oddzielającym ją od parkingu, w końcu go wypatrzyła i pobiegła najszybciej, jak to możliwe w szpilkach.

Pochylony z ręką opartą o dach samochodu, ledwo mogła zobaczyć jego twarz. Jego profil był sztywny. Nadal rozmawiał przez telefon. Fragmenty rozmowy przeciekały jej do ucha.

— Chryste Panie! Madonna, już jadę — warknął do słuchawki. Leila skrzywiła się na ten ton. Nie chciałaby być po drugiej stronie tej rozmowy. Jakby dopiero ją zauważył, przekrzywił lekko głowę, nie pokazując jej jednak całej twarzy. — Tak?

No pięknie. Ktoś miał zły dzień. Leila wskazała za siebie, próbując wyjaśnić, że jego portfel spadł przed toaletą. Mężczyzna westchnął, przełożył telefon z lewego do prawego ucha i otworzył tylne drzwi auta.

— Zejdź z drogi, paniusiu. Nie mam na to czasu.

I tyle go widziała; wsiadł do samochodu i zatrzasnął drzwi, zostawiając ją samą z jej odbiciem w przyciemnionej szybie. Prychnęła. Świetnie, obróciła się na pięcie i wróciła do restauracji.

Chłodny powiew klimatyzacji przywitał ją z powrotem. Przecisnęła się do swojego stolika i zapadła w fotel. Milkshake prawie się rozpuścił, ale piła go właśnie tak. Telefon zawibrował, gdy kończyła, i odblokowała go, by przeczytać wiadomość od Carlsona.

Był już na miejscu.

Rozglądając się po sali w poszukiwaniu wysokiego, modelowego mężczyzny z profilu Carlsona, serce podskoczyło jej do gardła, gdy od drzwi pomachał jej niski facet — prawdopodobnie nawet niższy od niej. Milkshake przestał smakować mlecznie, próbowała wstać, może uciec, ale nogi odmówiły posłuszeństwa.

Boże, nie. Tylko nie to. To nie mógł być Carlson. Ale mężczyzna podszedł do jej stolika.

— Leilani, tak?

— T... tak — wyszeptała.

Przysunął krzesło naprzeciwko niej i usiadł. — Cześć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2: Nowy mężczyzna

Leila była zszokowana. Uszczypnęła się w uda, żeby obudzić się z tego koszmaru, ale mężczyzna nie zniknął.

"Cześć," wymamrotał. "Jestem Carlson."

"Cześć," odpowiedziała. Wyciągając telefon, otworzyła profil Carlsona na Tinderze i przybliżyła zdjęcie. "Um, nie chcę być niegrzeczna, ale czekam na tę osobę."

Leila przesunęła telefon w jego stronę, żeby mógł zobaczyć mężczyznę na ekranie. Wysoki, przystojny mężczyzna o niebieskich oczach, które zaglądały w jej duszę, nie ten niski facet z brązowymi oczami i prawie łysiejącą głową. Nie miał nawet brody.

Fałszywy Carlson zaśmiał się. Czy w ogóle miał na imię Carlson? Może miał, ale nie był jej Carlsonem?

"Tak, to ja, Leila." Jej serce spadło do stóp. Chęć spoliczkowania go i starcia tego uśmieszku z jego twarzy rosła, więc zacisnęła dłonie pod stołem. Nie, to musiał być żart. "Pracujesz od ósmej do piątej. Zwierzę na twoim zdjęciu profilowym należy do twojej przyjaciółki."

Racja. "Nie wierzę ci." Znowu się zaśmiał. Jej nieszczęście musiało być zabawne, bo dlaczego, do cholery, się śmiał? Chwyciła telefon, wpatrywała się długo w mężczyznę na ekranie, po czym spojrzała na innego mężczyznę siedzącego naprzeciwko. "Mieliśmy rozmowę wideo."

"Z moim kuzynem," wyjaśnił.

Bębniąc palcami o stół, powiedziała: "Więc ta osoba jest prawdziwa, ale to po prostu nie ty?" Carlson znów kiwnął głową. Jego pewność siebie ją irytowała. Powinien być na kolanach, błagając o przebaczenie. Nie żeby mu wybaczyła. Straciła zainteresowanie w momencie, gdy pomachał do niej od drzwi. "Jesteś niski."

Jej twarz wykrzywiła się w przerażeniu, ale nie cofnęła słów. Skłamał. Skłamał o wszystkim. Nawet jego twarz nie była taka sama.

"Naprawdę?"

"W twoim bio jest napisane, że masz 193 cm."

"Tak?" Zaśmiał się odpowiadając, a jej ręka zacisnęła się na mlecznym shake'u. Powinna wylać go na niego i nazwać to pomyłką. Ta randka była pomyłką. "Ups, musiałem się pomylić, chciałem napisać 163 cm."

Leila miała 173 cm.

W przeciwieństwie do niego, nie uważała tego za zabawne. A gdy ten głupek w końcu to zauważył, zapytał: "To ci przeszkadza?"

"Tak. Bardzo, właściwie." Zebrała swoje rzeczy, wcisnęła telefon do torebki. Wyciągając kilka banknotów, by zapłacić za drinka, jej spojrzenie zamroziło Carlsona w miejscu, gdy zaoferował, że zapłaci. Leila rzuciła banknoty na stół. "Mogę zapłacić swój rachunek sama, Carlson. Dziękuję bardzo."

Po raz pierwszy wyglądał na niepewnego. Czy naprawdę myślał, że to zlekceważy? Musiał być szalony. On i jego głupio przystojny kuzyn.

"Przepraszam," wymamrotał Carlson.

Stojąc już na nogach, odpowiedziała: "Tak, ja też."

"Wychodzisz?" Nie. Szykowała się do spania tutaj. Jeszcze jedno głupie pytanie z jego strony, a rozbije mu twarz torebką. "Myślałem, że mówiłaś, że wygląd nie ma znaczenia."

"Wygląd nie ma znaczenia, gdy mężczyzna, z którym rozmawiasz, wygląda jak twój kuzyn," powiedziała.

Jego wyraz twarzy się załamał, ale czuła tylko litość dla siebie. Wygląd nie miał dla niej tak dużego znaczenia, jak mu wcześniej mówiła. Ale żeby tak bezczelnie jej skłamać i oczekiwać, że o wszystkim zapomni, to już było szczytem wszystkiego.

"Dziękuję, że się pojawiłeś," powiedziała mu.

Po ostatnim fałszywym uśmiechu skierowanym do kelnera zbliżającego się do ich stolika, wyszła i wdychała powietrze wolne od Carlsona.

Głupi mężczyźni. Głupi Tinder. Głupia ona.

Idąc w stronę bramy bez konkretnego celu, zwolniła kroku, gdy zadzwonił jej telefon. Wiedziała, zanim odebrała, że to Freya. Leila trzymała się blisko krawężnika, klaksony przejeżdżających samochodów były przytłumione przez słuchawki, które włożyła.

"Co z twoją randką?" zapytała jej przyjaciółka.

Portfel przykuł jej uwagę, gdy wyciągała portmonetkę z torebki. Byłby cud, gdyby znalazła właściciela. "Umarł. Gdzie jesteś?"

"Umarł! Jak?"

Leila zatrzymała się, żeby wymyślić lepszą odpowiedź. Ludzie mijali ją bez najmniejszego spojrzenia w jej stronę, a ona przycisnęła mocniej torebkę do piersi. Co z jej randką?

"Powiedziałam umarł? Znaczy, on... on nie mógł przyjść."

"Leilani May Collins." Skrzywiła się na dźwięk swojego pełnego imienia. Musiała się poprawić jako kłamczucha, bo była okropna. "Co się stało z twoją randką?"

"Powiem to tylko raz." Z dwoma palcami uniesionymi w górę, zatrzymała taksówkę. Taksówka zatrzymała się przed nią, przełożyła torebkę do drugiej ręki i otworzyła tylne drzwi. "Zostałam oszukana."

Westchnęła, gdy usadowiła się na tylnym siedzeniu taksówki. Odsunęła telefon od ucha, żeby upewnić się, że Freya wciąż jest na linii.

"Gdzie jesteś?" wyszeptała Freya.

"W taksówce."

Kierowca znów klasnął, żeby zwrócić jej uwagę, a ona uniosła palec prosząc o cierpliwość. Freya jeszcze się nie zaśmiała. Dlaczego jej najlepsza przyjaciółka się z niej nie śmiała?

"Jestem w Total Gardens. Przyjedź. Dołącz do mnie."

Rozmowa zakończyła się zanim Leila mogła zaprotestować. Z wymuszonym szerokim uśmiechem powiedziała do kierowcy: "Proszę mnie zawieźć do Total Gardens."

Po drodze Leila zgłosiła konto Carlsona. Ten idiota zostawił jej tam wiadomość. Kręcąc głową, zablokowała go na wszystkich platformach społecznościowych. Na minutę przed przyjazdem na miejsce wysłała swojej najlepszej przyjaciółce wiadomość.

Freya czekała na nią, gdy taksówka się zatrzymała. Jej przyjaciółka objęła ją, a Leila wymamrotała w jej ramię: "Kasuję tę aplikację."

"Nie rób tego." Freya, zaplatając ramię wokół łokcia Leili, pociągnęła ją w kierunku recepcji. Wesele już się skończyło. "To był tylko jeden facet i cholerny kłamca. Nie znaczy to, że reszta jest taka sama."

"Wątpię, żeby byli inni," mruknęła Leila.

Weszły do ogrodu udekorowanego kwiatami i Leila schyliła się, zanim bukiet uderzył ją prosto w twarz.

"Zatrzymaj go do końca tego roku."

"Roku?" krzyknęła z przerażeniem Leila. "O nie."

Stoły były rozstawione, krzesła ustawione wokół nich w okrąg. Przejście dzieliło stoły. Obok prowizorycznej sceny zespół grał kojącą muzykę, która chwytała za serce. Wciąż nie mogła uwierzyć, że Carlson okazał się oszustem.

Freya poprowadziła ją do stolika i odsunęła dla niej krzesło. "Dobra. A co powiesz na miesiąc?"

"Nie, tydzień." Wyjmując lusterko kompaktowe, Leila przeciągnęła ustami i dodała kolejną warstwę czerwonej szminki. "Pójdę na jeszcze jedną randkę i koniec."

"Dobra." Nachylając się do swojej najlepszej przyjaciółki, Freya szepnęła: "Niektórzy goście są przystojni. Tylko poczekaj."

A Leila nie była nimi zainteresowana. Bycie singielką nie było końcem świata. "Nie obchodzi mnie to, Freya."

Freya się zaśmiała. "Zmienisz zdanie, jak ich zobaczysz i może nie będziesz już potrzebować Tindera."

Z ciekawości jej oczy przeskanowały ogród, podczas gdy Freya stukała w telefon, prawdopodobnie rozmawiając ze swoim mężem. Miejsce było puste, nie licząc ich, zespołu i kelnerów przygotowujących posiłki.

Oh. Była jeszcze jedna osoba.

Mężczyzna.

Mężczyzna miał pochyloną głowę nad telefonem. Jego szary smoking idealnie przylegał do jego ciała i za każdym razem, gdy się poruszał, jego bicepsy napinały materiał garnituru. Musiał poczuć jej spojrzenie, bo podniósł głowę. Jego palce przeczesały włosy, jakby był czymś zdenerwowany, a Leila się zarumieniła.

Był przystojny. Przystojniejszy niż kuzyn Carlsona.

Uniósł brew, gdy nadal się gapiła, a ona odwróciła wzrok. Z rozgrzanymi policzkami chwyciła telefon i udawała, że coś pisze. Wydawał się znajomy. Powinna go znać, ale w tej chwili nie mogła sobie przypomnieć jego twarzy.

Freya wstała. "Muszę coś załatwić na zewnątrz." Leila czuła na sobie spojrzenie nieznajomego, ale nie patrzyła. Freya poprawiła włosy i sukienkę. "Jak wyglądam?" Leila pokazała najlepszej przyjaciółce kciuk w górę. Jak zawsze, Freya wyglądała olśniewająco. "Dzięki. Baw się dobrze beze mnie."

Mogła spróbować, ale zabawa była raczej domeną Freyi. A ona wciąż była straumatyzowana przez Carlsona.

Jeden z kelnerów postawił butelkę wina na jej stoliku i Leila wymamrotała podziękowanie.

Ciche głosy dotarły do jej uszu, zespół zmienił piosenkę, gdy panna młoda i pan młody weszli. Mężczyzna uśmiechnął się do swojej żony, a ona odwzajemniła uśmiech. Leila ich nie znała. Byli przyjaciółmi Freyi.

Znów poczuła na sobie jego spojrzenie i zerknęła spod rzęs, żeby lepiej mu się przyjrzeć.

Gęste brwi. Pełne usta. Zarysowana szczęka. Delikatny nos. Krótkie włosy, które ciągle opadały mu na czoło. Chciała podejść do niego i wygładzić włosy z jego twarzy.

Wodzirej powiedział coś, czego Leila nie usłyszała, bo była skupiona na tym nieznajomym, ale rozśmieszyło to gości. Usta nieznajomego drgnęły, jakby wiedział, jaki ma na nią wpływ. Jej policzki się rozgrzały, wróciła do aplikacji Tinder, zdecydowana nie dać przystojnemu nieznajomemu satysfakcji z ponownego spotkania jego spojrzenia.

Jej brwi zmarszczyły się na widok ekranu. Została sparowana z kimś. Z Kelvinem. To było dziwne. Zwykle trochę trwało, zanim została z kimś sparowana, dzięki jej nudnemu profilowi. Carlson był szczęśliwym trafem.

Profil tego faceta był prawie taki sam jak jej. Krótki i nieciekawy. Jego zdjęcie profilowe nie pokazywało twarzy, ale umięśnione ciało i apetyczny sześciopak sprawiły, że się zawahała.

Co jeśli to ciało należało do kuzyna Kelvina?

Odrzucając ostrożność, nacisnęła przycisk akceptacji i natychmiast wyskoczyła wiadomość.

Kelvin: Cześć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Contract Wife

His Contract Wife

86 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

86

Treść

Aa