Evangeline
Moje osiemnaste urodziny.
Noc, która powinna być niezapomniana, na którą każdy wilkołak czeka. Dla mnie zeszła noc miała być tak ważna. Będąc najsłabsza w stadzie, moje opcje są już ograniczone, ale po zeszłej nocy sytuacja się pogorszyła.
Jestem omegą. Jestem na samym dole łańcucha pokarmowego, ofiarą — nikim.
Omega nadaje się tylko do dwóch rzeczy: do noszenia szczeniąt lub jako zabawka dla wilka, który mnie chciał. Tak się przynajmniej oczekuje. Omega ma być potulna, uległa i przede wszystkim posłuszna.
"Wszystkiego najlepszego, kochanie," mówi Babcia Philomena, stawiając przede mną piękny tort. Tort pokryty jest czarnym lukrem z czerwonymi różami z jadalnego lukru.
Płonące świeczki na torcie tańczą przed moimi oczami, zamieniając się w migoczące plamki, gdy patrzę na tort. Coś, co powinno być dla mnie szczęśliwym momentem, naprawdę nim nie jest.
Zeszłej nocy nie przemieniłam się, chociaż powinnam była.
Ze wszystkiego, tego się nie spodziewałam. Kiedy stałam pod księżycem, nic się nie wydarzyło. Nawet nie poczułam jej obecności. Byłam zdruzgotana. Bez mojego wilka jestem bezużyteczna, nawet jako omega. Nie przeżyłabym węzła alfy, ani nie byłabym w stanie nosić szczeniąt.
Oczywiście, Alfa Aeron powiedział, że może po prostu doszło do błędu w dacie moich urodzin, ponieważ straciłam wszystkie wspomnienia z przeszłości, ale Babcia Philomena zabrała mnie do Wyroczni lata temu, aby ustalić mój wiek. Z pewnością Wyrocznia nie mogła się mylić.
Niezależnie od tego, jak bardzo byłam wstrząśnięta, po prostu uśmiechnęłam się do Alfy i skinęłam głową, chociaż wiedziałam, że nikt w to nie wierzy. Jestem porażką; obstawiam, że żałują, że mnie przyjęli pod swoje skrzydła.
Ale najbardziej zabolało mnie spojrzenie rozczarowania na twarzy Sinclaira, kiedy się nie przemieniłam. Sinclair, syn Alfy i mężczyzna, za którym tęsknię. Nawet zabrał mnie kilka dni temu, by kupić tę sukienkę, ale cała ta ekscytacja poszła na marne.
Wczoraj wieczorem, kiedy się nie przemieniłam, odwrócił się i odszedł bez słowa, i nie winię go.
Odległy śpiew "Sto lat" z pokoju pełnego fałszywych przyjaciół wciąż dociera do moich uszu, mimo że jestem pochłonięta emocjami i myślami. Nie mogę ich całkowicie wyłączyć. Babcia Filomena zorganizowała to dla mnie. Muszę pokazać jej, że jestem wdzięczna.
"Masz osiemnaście lat. Gratulacje, Evangeline. Proszę, pokrój tort." Ktoś podaje mi nóż, a ja słyszę, jak dziękuję im.
To nie jest duża impreza, tylko kilku młodych mężczyzn i kobiet zaproszonych przez babcię Filomenę. Wciąż wydaje się, że to zbyt wiele osób. To pierwszy raz, kiedy zorganizowano dla mnie przyjęcie.
Jestem zaskoczona, że nie odwołała, zwłaszcza że nie dostałam swojego wilka, ale chyba było już za późno, by to zrobić. Moje oczy przeszukują ogromną przestrzeń, szukając jego.
Gdzie jesteś, Sinclair? Obiecałeś, że tu będziesz.
Boję się, że jest mną zniesmaczony, skoro nie dostałam swojego wilka. Wciąż boli, że wczoraj się odwrócił i odszedł.
Zwykle Alfa Aeron, Sinclair i babcia Filomena dawali mi prezent, a potem jedliśmy razem kolację, coś, co cenię. Mimo że Alfa Aeron jest zajętym człowiekiem, prowadzącym jeden z najsilniejszych stad w kraju, zawsze znajdował dla mnie czas.
"Proszę bardzo, kochanie." Babcia Philomena uśmiecha się uroczo, podając mi kawałek ciasta.
"Dziękuję, Babciu Philomeno." Uśmiecham się, jedząc ciasto.
Czekoladowe, moje ulubione.
"Uśmiechnij się, dziecko," szepcze, przytulając mnie.
Czy nie zachowuję się normalnie? Oczywiście, przy gościach nie chciałaby, żebym zachowywała się, jakbym była nieszczęśliwa. Jestem niewdzięczna. Organizuje dla mnie przyjęcie, a ja tutaj zachowuję się ponuro. Rozglądam się po pokoju, delikatnie się uśmiechając. Ale w środku nadal czuję się niespokojna i ganię się za to, że sprawiam przykrość Babci Philomenie.
Ten pokój jest pełen ludzi, którzy wiedzą, że nie jestem jedną z nich. Jestem tylko omegą, a oni wszyscy to wysoko postawione wilczyce, ale oczywiście chcieliby przyjść. Jaka lepsza okazja, by zobaczyć lub spędzić czas z Sinclairem, niż ta?
Przeszukuję pokój, szukając go, a moje serce przyspiesza na samą myśl o nim.
Dlaczego go tutaj nie ma?
Chociaż jestem inna, nie pozwalam, by mnie to przytłoczyło.
"Idź się integrować," nakazuje Babcia Philomena, a ja muszę się podporządkować.
Biorąc głęboki oddech, wkraczam w środek gości. Przechodzę przez tłumy, dziękując ludziom za przybycie i za ich prezenty. Są dla mnie uprzejmi, ponieważ Babcia Philomena ma wszędzie oczy. Po chwili, gdy Babcia Philomena opuszcza pokój, podchodzę do stołu z poczęstunkiem i sięgam po orzeźwiający napój z lodem. Jestem bardzo rozczarowana, że Sinclair tutaj nie ma. Obiecał mi.
„Ewangelino.” Odwracam się, by spojrzeć na grupę wilczyc, które do mnie podchodzą. Wszystkie są w wieku dwudziestu kilku lat i starsze ode mnie. Na szczęście nie są to moje prześladowczynie. Widzę Celię po drugiej stronie pokoju, rozmawiającą żarliwie (a raczej popisującą się) przed innymi. Ale w końcu jest wysoko postawioną wilczycą.
Przesuwam się trochę dalej, mając nadzieję, że chcą się poczęstować jedzeniem, a nie zawracać sobie głowy rozmowami. „Cześć,” mówię, uśmiechając się grzecznie do kobiet przede mną. Dwie z nich mają krew alfy, więc spuszczam głowę w geście poddaństwa.
„Gdzie jest Sinclair?” pyta jedna z nich, częstując się napojem. Szybko piję swój napój. „Nie wiem naprawdę. Przepraszam,” mówię, rozglądając się. Kolejne dwie przewracają oczami, podczas gdy jedna z nich kręci głową. „Możesz do niego zadzwonić? Naprawdę liczyłyśmy, że tu będzie.”
Moje ręce drżą z nerwowości, a oczy biegają dookoła. Nic dziwnego, że są tu dla niego. Nikt nie przyszedł dla mnie, tylko dla niego, a teraz marnuję ich czas. Kolejny powód, dla którego mogą mnie nie lubić. Mimo to, moje oczy pieką, wiedząc, że jedyna osoba, którą uważałam za niezawodną, zawiodła mnie. Sinclair złamał swoją obietnicę.
"Obawiam się, że nie wiem, gdzie on jest," mamroczę, czując się okropnie.
"Oczywiście. Ona jest tylko omegą. Nie ma prawa go wezwać, Katya."
"Więc przyszliśmy na próżno," szepcze Katya.
"Przepraszam. Proszę wybaczyć," mówię uprzejmie, starając się nie pokazać swoich emocji. Boli, gdy to mówią. Jestem osobą z uczuciami. Rozumiem; nikt nie chciał przyjść na moją imprezę. Ja też nie chciałam.
Nie mogąc znieść więcej ich złośliwych uwag i oceniających spojrzeń, przepraszam i odchodzę. Nikt się nie przejmuje, kontynuują swoje rozmowy, nawet nie rzucając na mnie spojrzenia.
"Świetnie. Przyszedłem tu dla niego." Słyszę, jak jeden z nich narzeka do innych.
"Tak samo. Dlaczego inaczej mielibyśmy przyjść na imprezę omegi?" szepcze trzeci.
"Cicho, nie chcesz, żeby Lady Philomena cię usłyszała."
Opuszczam salę przygnębiona. Też chciałam, żeby Sinclair tu był. Obiecał mi, ale nie widziałam go od wczoraj.
To boli.
Wchodząc do łazienki, czuję się rozczarowany. Powiedział, że tu będzie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Patrzę w lustro. Patrzy na mnie piękna kobieta w czerwonej sukni z czarnymi włosami, piwnoszarymi oczami i bladą skórą, z piegami na smukłym nosie i policzkach. Mam więcej ciała niż przeciętna kobieta. Dotykam górnej części ramienia, bardzo świadoma krzywizny tłuszczu tam. Nawet moje policzki nie są wyrafinowane.
Jestem już dorosła, ale nie mam wilka. Czy to zrobi różnicę dla niego? Czy to dlatego go tu nie ma?
Wychowałam się wokół Sinclaira i z biegiem lat moja admiracja dla niego szybko zmieniła się w coś więcej. Nawet założyłam sukienkę, którą mi kupił, bez narzekania. Nawet dziś wieczorem nałożyłam makijaż, mając nadzieję, że zda sobie sprawę, że nie jestem tylko małą dziewczynką omega, którą uratował.
Poprawiam włosy, wygładzam sukienkę, zamierzam opuścić łazienkę, kiedy moja nemezis, Celia Huntington, córka Alfy z Plemienia Strzały Wilka, wchodzi z dwiema swoimi popleczniczkami.
"Patrzcie, to ta omega śmieć, która myśli, że tylko dlatego, że jest w ładnej sukience, to jest ponad nami wszystkimi," Celia drwi.
Nie chcę odpowiadać. Jeśli to zrobię, tylko pogorszę jej reakcję. Chce reakcji, której odmawiam jej dać. W końcu jest zgorzkniała, odkąd jej chłopak próbował się ze mną umówić.
Dark Falls leży w samym centrum sześciu plemion i jest jedną z nielicznych szkół, do których wszystkie plemiona wysyłają swoje dzieci.
"Aiy, nie ignoruj jej! Ona do ciebie mówi!" Gwen krzyczy, chwytając mnie za ramię, gdy przechodzę obok nich, zmuszając mnie do zatrzymania się.
Odwracam się i patrzę na nie. Wszystkie trzy są piękne, a z ich wysportowanych sylwetek można wywnioskować, że są doskonałymi wojowniczkami.
"Cóż, pewnie myśli, że teraz, gdy ma osiemnaście lat, będzie miała szczęście," Celia kpi, zbliżając się.
"Czekaj, czekaj, czy ona myśli, że Sinclair by jej chciał?" Janet szydzi, sprawiając, że pozostałe dwie się śmieją. „On nawet tu nie jest.” Patrzę w dół, czekając, aż skończą swoje dokuczanie, żebym mogła odejść. I tak jest łatwiej, jeśli po prostu milczę. Celia szczypie mnie w ramię, a jej paznokcie boleśnie się wbijają. Zaciskam usta w linię, walcząc z chęcią przyłożenia jej w idealnie prosty nos. Nie byłoby warto oberwać potem. "Ach, spójrz na ten tłuszcz! O rany! Ćwicz trochę, grubasie!" syczy. "Tak, nikt nie chce grubej małej omega suki." Celia siada. Pozostałe dwie wciąż zerkają na drzwi, upewniając się, że nikt nie wchodzi. Robię małe ćwiczenia, ale nie wolno mi trenować z Wojownikami, bo jestem omegą. Cholera, myślę, że i tak nie dałabym rady. Poza tym, wystarczająco obrywam w szkole. Cieszę się, że prawie skończyłam to miejsce, nie zamierzam dobrowolnie zapisywać się na dodatkowe. "Czy na to liczysz, omega, że Sinclair weźmie cię za swoją, pokocha i będzie cię pielęgnował?" Celia się śmieje. Przełykam ślinę, odwracając wzrok, a Celia chichocze. "Nie łudź się, omega. Jedynym powodem, dla którego omegi są używane, jest bycie dodatkowymi sukami, którymi główna suka może pomiatać." "Ona nawet nie zasługuje na oddychanie tym samym powietrzem co Sinclair," Gwen mamrocze. Trzymają głos na niskim poziomie i wiem dlaczego. Może jestem omegą, ale wciąż jestem adoptowana przez Alfę Aerona. Nie chcą go zdenerwować, zwłaszcza w jego własnej rezydencji. Wiem, że Celia mnie nie lubi, bo jestem omegą. Niektóre omegi są kochane przez wysoko postawionych mężczyzn i znienawidzone przez rangowe kobiety. Gdzie alfa może mieć kilka ulubionych omeg, luna lub inne kobiety będą traktować omegi jak śmieci. To życie, które mi przewidziano, że pewnego dnia będę służyć alfie lub becie, jeśli będę miała szczęście. Może dlatego, że przez ostatnią dekadę byłam pod opieką rodziny alfy, ale nie chcę tego.
„Chcesz być moją małą dziwką, Evangeline? Z chęcią oddam ci moje resztki; trzeba dawać na cele charytatywne i wszystkie dobre uczynki i te sprawy. Tatuś zawsze mnie uczył, żeby dawać mniej szczęśliwym. Może nawet pozwolę ci go obciągnąć po tym, jak skończy ze mną, żebyś mogła poczuć, jak smakuje prawdziwa kobieta.” Jej przyjaciółki śmieją się, gdy pochyla się bliżej.
Zaciskam zęby, starając się nie dać się ponieść jej słowom, ale i tak to boli.
„Czy tego chcesz? Żebym wzięła cię jako mój przypadek charytatywny?” kpi, patrząc na mnie z góry na dół. „I nie zapomnij mi podziękować, kiedy oczyścisz mnie z niego. Na to właśnie są warte wszystkie omegi, sprzątanie po swoich lunach.”
Gwen chichocze obok niej. „Założę się, że cieszyłaby się każdą sekundą,” kpi.
„No, czy byś...” Celia urywa, gdy drzwi łazienki się otwierają, a jej pogardliwy wyraz twarzy zmienia się w uśmiech, gdy przerzuca długie włosy przez ramię, uśmiechając się do kobiety, która wchodzi. „No, do zobaczenia później. Jeszcze raz, miłych urodzin.”
Odwracają się i wychodzą, a ja wzdycham, zmuszając się do uśmiechu. Wychodzę z łazienki, wiedząc, że babcia Philomena nie będzie zadowolona, jeśli długo mnie nie będzie.
Idąc korytarzem, waham się, naprawdę nie chcąc wracać do pokoju pełnego młodych kobiet, które nie chcą być w moim towarzystwie. Cicho odwracam się i idę w stronę ogrodu; przyda mi się trochę świeżego powietrza. Najlepszą częścią bycia omegą jest to, że twoja obecność nie jest zauważana.
„... Aeron, zapewniam cię, musimy się jej pozbyć,” dochodzi głos babci Philomeny. Jest pełen irytacji i ostrzeżenia, a ja zamieram, niepewna, co się dzieje. Ale coś mi mówi, że nie powinnam słuchać tej rozmowy.
Czy Alfa nie powinien być w pracy? Czy powinnam odejść?
„Matko, rozumiem, ale czy jesteś pewna?”
"Oczywiście, synu. Sinclair od jakiegoś czasu ma na nią oko i obawiam się, że to może być coś więcej niż tylko pociąg seksualny."
"Nie wiem, nie mogę tego pojąć. Evangeline jest-"
Zamierzam się dyskretnie oddalić, gdy nagle zamarzam, słysząc swoje imię, i kładę rękę na piersi.
"… Piękną młodą kobietą, i chociaż nie obchodzi mnie, czy Sinclair trzyma ją jako swoją na boku, emocjonalne przywiązanie do omegi jest niebezpieczne. Musi odejść." W głosie starej Luny słychać ostateczność i zastanawiam się, czy Alfa Aeron się zgodzi.
Przerażenie zaczyna przenikać do mnie, gdy czekam z zapartym tchem na jego odpowiedź.
Nie zgodzi się, prawda?
Ta pauza wydaje się wiecznością.
"Masz rację; jest jedynym spadkobiercą, jakiego mam. Zaraz pozbędę się Evangeline. Ale nie mów jej ani słowa; zrobię to sam."
"Dobrze i pośpiesz się. Znasz urok tych omeg," dodaje z niechęcią. Kosztuje mnie to wszystko, by się nie załamać. Mój świat się wali. Właśnie wtedy, gdy myślałam, że moje urodziny nie mogą być gorsze.
"Tak, więc zakładam, że masz potencjalne kobiety dla niego?" pyta Alfa Aeron.
"Tak, takie, które będą idealnymi lunami," odpowiada babcia Philomena.
Mój żołądek jeszcze bardziej się zaciska, a oczy pieką okrutnie. Serce bije jak oszalałe, gdy po cichu odsuwam się od lekko uchylonych drzwi.
Dlaczego jest wobec mnie taka nienawistna? Czy ona mnie nie lubi?
Ale to nie ma sensu. Nigdy nie dała do zrozumienia, że coś jej się we mnie nie podoba; chyba że widzi, jak Sinclair się o mnie troszczy.
Pragnę miłości. Ale kogo ja oszukuję? Sinclair, mężczyzna, którego kocham, jest poza moim zasięgiem. W końcu jest przyszłym Alfą Stada Srebrnej Góry.
Sinclair to ten, który znalazł mnie tamtej pamiętnej nocy, jednej ciemnej, śnieżnej nocy. Polował wtedy z ojcem, Alfą Aeronem, kiedy natknęli się na miasto pełne krwi. Sinclair zauważył mnie, gdy próbowali szukać ocalałych, idąc bez wspomnień o tym, co się stało, ani gdzie byłam.
Znałam tylko jedno, a było to moje imię. Evangeline. Sinclair miał wtedy zaledwie trzynaście lat, a ja około ośmiu. Byłam pokryta krwią, gdy mnie znalazł, ściskając pluszowego misia. Zorientowali się, że wszyscy byli ludźmi z ciał, więc szybko mnie wyciągnęli, zanim przyjechała policja.
Przesuń w górę, aby kontynuować