[POV Ava]
Jestem w dupie.
I to nie w ten przyjemny sposób—chociaż, Boże, już od miesięcy nic takiego się nie wydarzyło.
Nie, jestem w dupie w stylu: „siedzę naprzeciwko ojca mojej najlepszej przyjaciółki i udaję, że nie rozbieram go wzrokiem w myślach”. Co jest mniej więcej siedem tysięcy razy gorsze.
Kursor na ekranie mojego laptopa mruga na mnie oskarżycielsko, podczas gdy udaję, że przeglądam ostatni akapit mojego wniosku o program młodzieżowy. Po drugiej stronie stołu konferencyjnego Tobias poprawia okulary do czytania i coś notuje na raporcie budżetowym.
Prawie nienawidzę siebie za to, że zauważam, jak dokładnie popołudniowe światło odbija się od srebrnych pasemek na jego ciemnych skroniach.
"Komitet przyznający granty będzie tym zachwycony."
Stuka moją propozycję swoim drogim długopisem, a ja śledzę ten ruch jak kot śledzący laserowy wskaźnik. Jego rękawy są podwinięte, odsłaniając przedramiona, które absolutnie nie mają prawa wyglądać tak dobrze u czterdziestoczteroletniego radnego miejskiego.
"Zwłaszcza tę część o mentoringu młodzieży."
"Dziękuję, panie Murphy." Zmuszam się, by spojrzeć z powrotem na ekran laptopa, gdzie kursor mruga na mnie osądzająco.
Mój głos brzmi pewnie, profesjonalnie. Nauczyłam się tego.
"Tobias," poprawia mnie automatycznie, po czym uśmiecha się i spogląda w górę. "No dalej, Ava. Masz już dwadzieścia jeden lat. Nie możesz wciąż nazywać mnie panem Murphy, jakbyś wciąż była tą nieśmiałą siedemnastolatką, która rumieniła się za każdym razem, gdy pytałem o twoje zajęcia."
Wciąż się rumienię, ty niesprawiedliwie przystojny srebrny lisie. Po prostu nauczyłam się to lepiej ukrywać.
"Stare nawyki," wyduszam z siebie, dumna, że głos mi się nie łamie.
"A skoro już o dwudziestce jedynce..." Odkłada długopis, poświęcając mi pełną uwagę. "Chloe doprowadza mnie do szału przygotowaniami do imprezy. Najwyraźniej mój gust muzyczny został uznany za 'agresywnie millenialsowy' i mam zakaz wstępu na playlistę."
"Po zeszłorocznym maratonie Bon Jovi?" Zauważam, że rozluźniam się w naszej zwyczajowej wymianie zdań, w tej bezpiecznej strefie, gdzie mogę udawać, że to wszystko jest normalne. "Dziwię się, dlaczego."
Jego śmiech wypełnia salę konferencyjną, lekki i szczery, a ciepłe orzechowe oczy marszczą się w kącikach, gdy się uśmiecha.
"To była edukacja z klasycznego rocka!" protestuje, opierając się wygodnie na krześle. "Ale dobrze, zostanę przy swojej roli mistrza grilla i zostawię playlistę wam, dzieciaki."
"Już nie jesteśmy dzieciakami."
Te słowa zawisły między nami jak wyzwanie, którego nie chciałam rzucić. Coś przemknęło przez jego twarz—tak szybko, że mogłam to sobie wyobrazić.
"Nie," przyznaje cicho. "Nie jesteście."
Chwila się przeciąga, ciężka od czegoś, czego nie chcę nazwać, dopóki Jordan z księgowości nie psuje wszystkiego, wsadzając głowę do środka. "Przepraszam, ale burmistrz potrzebuje—"
"Już idę." Tobias wstaje, zbierając papiery z wprawą, po czym zatrzymuje się przy moim krześle.
Jego dłoń ląduje na moim ramieniu, krótki, przyjacielski uścisk, który nie powinien sprawiać, że moja skóra pali przez bluzkę.
"Ty też powinnaś już wychodzić, Ava." Jego głos obniża się na tyle, że muszę ścisnąć uda pod stołem. "Zasługujesz na czas, żeby się przygotować na dzisiejszy wieczór. Dwudzieste pierwsze urodziny są tylko raz."
Mruga do mnie, mały, zwyczajny gest, który absolutnie nie powinien sprawiać, że serce bije mi szybciej. I wtedy już go nie ma, a ja wpatruję się w ekran laptopa.
Podróż do domu to piętnaście minut czystego masochizmu. Wciąż odtwarzam tamtą chwilę—już nie jesteśmy dzieciakami—and the way his eyes went dark. Just for a second.
Zdecydowanie muszę przestać romantyzować ojca mojej najlepszej przyjaciółki.
Ale z nieodpowiednimi zauroczeniami jest tak, że nie słuchają logiki. Uwierzcie, próbowałam.
Pięć lat tej niedorzecznej, wstydliwej fascynacji, która zaczęła się, gdy miałam ledwie siedemnaście lat i stałam w kuchni Murphych, podczas gdy jego córka Chloe szukała przekąsek.
Tobias wrócił późno z posiedzenia rady miejskiej, wyglądał na zmęczonego, rozczochranego i absurdalnie atrakcyjnego. Zapytał o moje plany na studia z prawdziwym zainteresowaniem, a ja przez całą rozmowę zapomniałam, jak się prawidłowo oddycha.
Randkowanie z bliźniakiem Chloe, Tylerem, miało to wszystko naprawić.
To miał być sposób na przekierowanie tych nieodpowiednich uczuć na kogoś właściwego, kogoś w moim wieku. Ale to tylko dało mi więcej pretekstów, by przebywać w pobliżu jego ojca, więcej okazji, by torturować się bliskością czegoś, czego nigdy nie mogłam mieć.
Stoję w samej bieliźnie przed szafą, trzymając w ręce sukienki i wtedy telefon wibruje na łóżku. Na ekranie pojawia się imię Tylera.
Tyler: Hej, kochanie, co do dzisiejszego wieczoru…
Żołądek podchodzi mi do gardła, gdy czytam początek jego wiadomości.
Ja: Nie mów, że odwołujesz.
Tyler: Nie odwołuję! Mogę się tylko trochę spóźnić. Awaria w pracy w Riverside.
Ja: Tyler, to moja impreza urodzinowa. Obiecałeś, że pomożesz mi wszystko przygotować.
Tyler: Wiem, kochanie, wiem. Postaram się wszystko załatwić i zdążyć na wieczór. Rozumiesz, prawda? Nowa praca, muszę zrobić dobre wrażenie.
Rozumiem. Zawsze rozumiem. To właśnie robię—wymyślam wymówki, łagodzę sytuację, udaję, że rozczarowanie nie smakuje gorzko.
Ja: Jasne. Po prostu postaraj się przyjść.
Gapię się na telefon, jakby skrywał tajemnice wszechświata, gdy drzwi zaczynają wibrować od natarczywego stukania.
"Otwieraj, solenizantko!" Głos Chloe przebija się przez drewno. "Mamy imprezę do ogarnięcia!"
Narzucam szlafrok i wpuszczam ją do środka. Gdy rzuca jedno spojrzenie na mój telefon, jej twarz ciemnieje, a Chloe przechodzi obok mnie z butelką wina.
"Powiedz mi, że mój bezużyteczny brat nie daje nogi."
"Nie daje nogi. Po prostu się spóźni. Sprawy w pracy."
"Sprawy w pracy," powtarza Chloe beznamiętnie, już otwierając wino, nie zawracając sobie głowy kieliszkami, tylko upija łyk i podaje mi. "Jasne. Tak jak 'sprawy w pracy', przez które nie pojawił się na twoim świętowaniu stażu? Albo 'sprawy w pracy' podczas urodzinowej kolacji twojej mamy?"
"Chloe..."
"Nie, poważnie, Ava. Nie rozumiem. Nie rozumiem, co w nim widzisz." Rzuca się na moje łóżko, zrzucając poduszki dekoracyjne na podłogę. "On cię nie docenia, pojawia się, kiedy mu wygodnie, a ty po prostu... to akceptujesz."
Biorę długi łyk z butelki wina. "Jest w porządku."
"Ava, kochanie, miłości mojego życia, to nie jest w porządku. Boże, nienawidzę, że was ze sobą poznałam. Myślałam, głupio zresztą, że randkowanie z tobą trochę go zmieni. Że będziesz dla niego dobra. A on po prostu... marnuje cię."
"Związki wymagają kompromisów," mówię słabo, odwracając się do szafy.
"Kompromis oznacza, że obie strony się starają. Kiedy ostatnio Tyler poszedł na kompromis dla ciebie?" Nie czeka na odpowiedź, której obie nie mamy. "Zasługujesz na kogoś lepszego, Ava. Zawsze tak było."
"Możemy nie rozmawiać o tym dzisiaj?" Wyciągam letnią sukienkę. "To za bardzo na luzie?"
"Unikasz tematu, ale niech ci będzie."
Chloe siada, przyglądając mi się swoimi przenikliwymi piwnymi oczami, które odziedziczyła po ojcu.
"Wiesz, czego ci trzeba? Zapomnieć o istnieniu mojego durnego brata choć na jeden wieczór i naprawdę się zabawić. Tańczyć, aż cię będą bolały stopy. Wypić za dużo szampana. Poflirtować z kimś, kto naprawdę cię doceni."
"Chloe!"
"Tata już wszystko przygotowuje," kontynuuje, a coś ściska mnie w piersi. "Specjalnie pytał, jaki chcesz tort. Czerwony aksamit z kremem śmietankowym, prawda? Dopilnował, żeby piekarnia zrobiła go idealnie. Dzwonił do nich dwa razy ."
Obraz Tobiasa, który dzwoni do piekarni w sprawie mojego tortu, nie powinien sprawiać, że czuję się ciepło i lekko, ale tak właśnie jest. Boże, jestem żałosna.
"To było bardzo miłe z jego strony..." udaje mi się powiedzieć.
"Taki jest tata. Naprawdę słucha, gdy ktoś mówi." Chloe wyciąga sukienki z mojej szafy. "Załóż niebieską. Podkreśla twoje oczy."
Więc tak zrobiłam i godzinę później Chloe prowadziła swój samochód przez znajome ulice prowadzące do posiadłości Murphych. Dom wyłania się zza zakrętu—kamień i szkło, rozległy zielony trawnik, wszystko to, czym mój ciasny dziecięcy apartament nigdy nie był.
To miejsce zawsze wydawało się jak z magazynu, pełne elegancji i międzypokoleniowej stabilności.
"Dom, słodki dom," oznajmia Chloe, wjeżdżając na zakręcony podjazd.
Od razu go zauważam. Tobias stoi na tarasie, rozwiesza lampki na pergoli, śmieje się z czegoś, co mówi sąsiad, pan Chen.
Rękawy ma podwinięte do łokci, zwykle idealnie ułożone włosy lekko potargane od pracy, wygląda na odprężonego w sposób, w jaki rzadko wygląda podczas sezonu kampanijnego. Popołudniowe słońce pada na niego pod idealnym kątem i muszę odwrócić wzrok.
Podnosi głowę, gdy wysiadamy z samochodu, a jego cała twarz się rozjaśnia. Profesjonalna maska, którą nosi w biurze, znika, ustępując miejsca czemuś ciepłemu i autentycznemu, co aż ściska mnie w piersi.
"O, jest nasza solenizantka!" Odkłada lampki i podbiega, ramiona już rozwarte.
Przytulenie jest przyjacielskie, odpowiednie, dokładnie takie, jakie dałby przyjaciółce córki.
Ale jego dłoń przez chwilę zatrzymuje się na mojej talii i przysięgam, że wciąga powietrze blisko moich włosów, zanim się odsuwa. Zapach jego perfum, czegoś męskiego i drogiego, zostaje przy mnie nawet, gdy mnie puszcza.
Wmawiam sobie, że to sobie wyobrażam. Wmawiam sobie, że coś sobie dopowiadam.
Ale i tak wciąż powtarzam tę chwilę w głowie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Bas z pieczołowicie dobranej playlisty Chloe pulsuje w mojej piersi, gdy stoję na skraju tarasu przy basenie, obserwując, jak moi przyjaciele tańczą pod sznurami światełek.
Posiadłość Murphych zamieniła się w coś magicznego—lampki odbijają się w wodzie, na każdej powierzchni migoczą świece, a ciepłe wieczorne powietrze jest gęste od śmiechu i perfum.
Naklejam na twarz uśmiech solenizantki, gdy Sarah chwiejnym krokiem podchodzi do mnie, już lekko wstawiona i rozpromieniona.
„Dwadzieścia jeden! O Boże, jak to jest być już legalną?” piszczy, rzucając mi się na szyję w uścisku pachnącym szampanem.
„Jak dwadzieścia, tylko z alkoholem,” śmieję się — tym razem szczerze.
Entuzjazm Sarah jest zaraźliwy, nawet gdy mój nastrój leży gdzieś na dnie.
„Ta impreza jest niesamowita! Murphy naprawdę się postarali. I o matko, catering? Zjadłam chyba z sześć tych małych łososiowych przekąsek.” Obraca się, prawie potykając się o własne stopy. „Gdzie jest Tyler?”
Fałszywy uśmiech zaczyna się przyklejać do mojej twarzy. „Awaria w pracy. Zaraz tu będzie.”
„Ugh, praca w piątkowy wieczór? Bez sensu. Ale przynajmniej możesz się bawić bez niego, nie patrzy ci przez ramię, prawda?”
Sarah puszcza mi oko i odbija w stronę basenu, już rozproszona kimś, kto robi salto z trampoliny.
Patrzę za nią, zazdroszcząc jej umiejętności cieszenia się z łososiowych przystawek i sztuczek nieznajomych przy basenie.
Potrzebuję powietrza, przestrzeni, może tych fantazyjnych krakersów. W kuchni powinno być ciszej — tam mogę się pozbierać, wymyślić, co chcę powiedzieć Tylerowi, gdy w końcu raczy się pojawić.
Kuchnia Murphych to studium drogiego minimalizmu i — na szczęście — jest pusta.
Opieram się o wyspę kuchenną, pozwalając, by chłodny marmur przesączył się przez moją sukienkę, i znowu wyciągam telefon.
Może po prostu powinnam do niego zadzwonić.
Zażądać prawdziwego wyjaśnienia zamiast tych bzdurnych SMS-ów o korkach.
Ale najpierw powinnam chyba sięgnąć po więcej kieliszków do szampana z wysokiej szafki. Chloe wspominała wcześniej, że zaczyna ich brakować, a zrobienie czegoś pożytecznego może powstrzyma moje dłonie od drżenia z ledwo powstrzymywanej frustracji.
Przysuwam jedno z kuchennych krzeseł i ostrożnie się wspinam. Sukienka jest krótsza, niż zwykle bym wybrała, niebieski jedwab podjeżdża mi wysoko na uda, gdy sięgam po kieliszki na najwyższą półkę, gdzie stoi najlepszy kryształ.
„No dalej,” mamroczę, czubkami palców ledwie muskając nóżkę jednego z kieliszków. „Jeszcze trochę—”
„Ostrożnie.”
Głos, który znam aż za dobrze, odzywa się tuż za mną — głęboki, ciepły i zdecydowanie zbyt blisko. Drgam, czując, jak krzesło się chwieje, gdy zaraz mam spaść do tyłu, a z ust wyrywa mi się ostry wdech, gdy grawitacja przejmuje kontrolę.
Wtedy dłonie Tobiasa łapią mnie.
Jedna chwyta mnie w pasie, podczas gdy druga — o słodki Jezu — przypadkowo obejmuje moją pierś, stabilizując mnie przy jego piersi. Jego dłoń doskonale przylega do mnie przez cienki jedwab, a każdy nerw w moim ciele rozświetla się jak fajerwerki w czwarty lipca.
Czas się zatrzymał i żadne z nas nie odważyło się poruszyć.
Moje plecy wtapiają się w jego mocną sylwetkę, każdy cal jego ciała przyciska się do mojego. Jego dłoń jest ciepła, wręcz gorąca przez cienką tkaninę mojej sukienki, a ja czuję, jak moje ciało natychmiast reaguje — sutki twardnieją, a gorąco gromadzi się nisko w moim podbrzuszu.
Jego oddech zatrzymuje się słyszalnie, muskając moją szyję, i gdy jego kciuk porusza się odrobinę, ledwie zauważalnie, po boku mojej piersi, nie potrafię powstrzymać cichego dźwięku, który wyrywa mi się z gardła.
„Ava.” Moje imię wychodzi z niego szorstko, niemal z bólem.
„Tobias…” szepczę, obserwując, jak zaciska zęby na dźwięk swojego imienia.
„Powinniśmy…” zaczyna, ale z korytarza niesie się głos Chloe, zbliżając się.
„Tato, widziałeś otwieracz do butelek?”
Odsuwamy się od siebie gwałtownie, Tobias cofa się tak szybko, że uderza o blat, dysząc ciężko. Chwytam się krawędzi stołu, nogi mi się trzęsą, a całe ciało płonie od jego dotyku.
„Ja wezmę te kieliszki,” mówi chropowatym głosem. „Ty powinnaś… impreza…”
„Taak.” Ledwo jestem w stanie mówić. „Impreza.”
Uciekam z kuchni na chwiejnych nogach, skóra wciąż płonie w miejscach, których dotknął, a wilgoć między udami sprawia, że je ściskam podczas chodzenia.
Za sobą słyszę, jak cicho przeklina, a potem odgłos lecącej wody, jakby ochlapywał twarz. Ale ja już prawie biegnę w stronę basenu, gdzie muzyka i śmiech mogą zagłuszyć łomot mojego serca.
Co tu się właśnie stało?
Sięgam po kolejny kieliszek szampana i staram się udawać, że mój świat właśnie nie przechylił się na osi. Sarah macha do mnie z basenu, a ja jej odmachuję, mając nadzieję, że wyglądam bardziej normalnie, niż się czuję.
Alkohol sprawia, że wszystko wydaje się płynne i niebezpieczne, a ja jestem aż nadto świadoma obecności Tobiasa w tłumie. Za każdym razem, gdy przechodzi obok mnie, moje ciało reaguje—skóra płonie, oddech więźnie w gardle.
Kiedy podaje komuś drinka, przypominam sobie, jak te palce czuły się na mojej skórze. Kiedy śmieje się z czyjegoś żartu, myślę o tym zdesperowanym dźwięku, który wydał w kuchni.
Stara się mnie unikać, widzę to, ale nasze spojrzenia wciąż się spotykają ponad tłumem i za każdym razem zapala się między nami gorąco, jakby ktoś puścił prąd po żyłach.
"Znowu to robisz," mówi Chloe, pojawiając się przy moim łokciu.
"Co robię?" Biorę duży łyk szampana, próbując ostudzić ogień we krwi.
"Gapisz się na mojego ojca."
"Nie. Ja tylko… Po prostu… Jest naprawdę miły, że to wszystko zorganizował." Słowa wypadają ze mnie zbyt szybko.
"Taki już jest tata. Kocha cię i traktuje jak część rodziny." Chloe zakłada swoją rękę na moją. "Szczerze mówiąc, czasem myślę, że lubi cię bardziej ode mnie."
Rodzina. To słowo sprawia, że mam ochotę wybuchnąć histerycznym śmiechem.
Członkowie rodziny nie dotykają się tak, jak on mnie dotykał. Nie patrzą na siebie z ledwo powstrzymywanym głodem przez cały zatłoczony taras przy basenie.
"Wszystko w porządku?" Chloe przygląda się mojej zarumienionej twarzy. "Wyglądasz... nie wiem, jakbyś miała gorączkę."
"To tylko szampan," kłamię.
Mój telefon zaczyna wibrować. W końcu to znowu Tyler.
Tyler: Spóźnię się bardziej niż myślałem. Zacznijcie ciasto beze mnie? Kocham cię, skarbie.
Po drugiej stronie tarasu Tobias rozmawia z Jordanem z jego zespołu kampanijnego, ale jego oczy odnajdują moje. Lekko unosi kieliszek, mały, prywatny gest tylko dla mnie, i bezgłośnie mówi "wszystkiego najlepszego".
Uśmiech, który temu towarzyszy, nie jest jego publicznym uśmiechem—to coś delikatniejszego, bardziej intymnego. Serce mi się potyka i odwracam wzrok zbyt gwałtownie, prawie wylewając szampana, przez co Chloe wybucha śmiechem.
"Dobra, oficjalnie koniec. Chodź, idziemy tańczyć."
Ciągnie mnie na prowizoryczny parkiet, a ja pozwalam muzyce zalać się falą, próbując zagłuszyć myśli o dłoniach Tobiasa na moim ciele, o tym, jak patrzył na mnie w kuchni, o tym, jak patrzy na mnie teraz, gdy myśli, że nikt nie patrzy.
Wtedy pojawia się Sarah, ściskając w dłoni telefon, twarz wykrzywioną niewygodnym podekscytowaniem.
"Ava, kochanie, muszę ci coś pokazać." Jej głos przecina muzykę i śmiech. "Tak cholernie mi przykro, ale musisz to zobaczyć zanim ktoś inny ci powie."
Na ekranie widzę Instagrama, może relację wrzuconą przez kogoś z biura Tylera dwadzieścia minut temu. Oto on, wyraźny jak cholera, w jakimś podrzędnym barze w Riverside. Znacznik czasu pokazuje godzinę temu.
I nie jest sam.
Megan Fischer jest wciśnięta w jego bok, jego ramię ciasno wokół jej talii, jej błyszczące usta przyklejone do jego szyi, jakby go posiadała. Jakby miała pełne prawo tam być.
"Przesuń," szepcze Sarah, twarz pełna współczucia.
Przesuwam. Następna relacja jest już od samej Megan—Tyler robi sobie shota z jej płaskiego brzucha, podczas gdy ona wygina się pod nim jak jakaś gwiazda porno, zanim całuje ją namiętnie i bezwstydnie. Podpis brzmi " nagły wypadek w pracy " i ciąg emotek ognia.
"Jest więcej," mówi cicho Sarah. "Wszyscy wrzucili. Całe biuro widziało. Tak mi przykro, Ava…"
Moja ręka zaczyna się trząść.
Trzy lata. Trzy lata usprawiedliwiania, wyrozumiałości, bycia wspierającą dziewczyną, podczas gdy on…
"Ava?" Chloe pojawia się, widząc moją twarz. "Co się dzieje?"
Sarah pokazuje jej telefon, a twarz Chloe zmienia się zdezorientowania w czystą wściekłość.
"Ten pieprzony dupek! Zabiję go! Utnę mu tego żałosnego fiuta i każę mu go zjeść!"
Kieliszek szampana wyślizguje się z moich zdrętwiałych palców i uderza o deskę, rozpryskując się na błyszczące odłamki. Huk przebija się przez muzykę i kilka osób odwraca się, żeby się przyjrzeć.
Przyjęcie jakby zatrzymuje się w miejscu. Wszyscy patrzą, jak stoję tam w swojej ładnej niebieskiej sukience, otoczona rozbitym szkłem, mój misternie zbudowany świat rozpadający się równie spektakularnie.
"Ja..." Mój głos załamuje się. "Potrzebuję chwili."
Ale nie ma dokąd uciec na własnych urodzinach, nie ma gdzie się schować przed współczuciem, które już maluje się na twarzach przyjaciół, gdy sprawdzają telefony i widzą to, co najwyraźniej wszyscy wiedzieli przede mną.
Tyler wybrał właśnie dziś, w moje dwudzieste pierwsze urodziny, żeby publicznie mnie upokorzyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować