passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His Daughter's Best Friend - Rozdział #3 - autor itsvlada

His Daughter's Best Friend

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Bas z pieczołowicie dobranej playlisty Chloe pulsuje w mojej piersi, gdy stoję na skraju tarasu przy basenie, obserwując, jak moi przyjaciele tańczą pod sznurami światełek.

Posiadłość Murphych zamieniła się w coś magicznego—lampki odbijają się w wodzie, na każdej powierzchni migoczą świece, a ciepłe wieczorne powietrze jest gęste od śmiechu i perfum.

Naklejam na twarz uśmiech solenizantki, gdy Sarah chwiejnym krokiem podchodzi do mnie, już lekko wstawiona i rozpromieniona.

„Dwadzieścia jeden! O Boże, jak to jest być już legalną?” piszczy, rzucając mi się na szyję w uścisku pachnącym szampanem.

„Jak dwadzieścia, tylko z alkoholem,” śmieję się — tym razem szczerze.

Entuzjazm Sarah jest zaraźliwy, nawet gdy mój nastrój leży gdzieś na dnie.

„Ta impreza jest niesamowita! Murphy naprawdę się postarali. I o matko, catering? Zjadłam chyba z sześć tych małych łososiowych przekąsek.” Obraca się, prawie potykając się o własne stopy. „Gdzie jest Tyler?”

Fałszywy uśmiech zaczyna się przyklejać do mojej twarzy. „Awaria w pracy. Zaraz tu będzie.”

„Ugh, praca w piątkowy wieczór? Bez sensu. Ale przynajmniej możesz się bawić bez niego, nie patrzy ci przez ramię, prawda?”

Sarah puszcza mi oko i odbija w stronę basenu, już rozproszona kimś, kto robi salto z trampoliny.

Patrzę za nią, zazdroszcząc jej umiejętności cieszenia się z łososiowych przystawek i sztuczek nieznajomych przy basenie.

Potrzebuję powietrza, przestrzeni, może tych fantazyjnych krakersów. W kuchni powinno być ciszej — tam mogę się pozbierać, wymyślić, co chcę powiedzieć Tylerowi, gdy w końcu raczy się pojawić.

Kuchnia Murphych to studium drogiego minimalizmu i — na szczęście — jest pusta.

Opieram się o wyspę kuchenną, pozwalając, by chłodny marmur przesączył się przez moją sukienkę, i znowu wyciągam telefon.

Może po prostu powinnam do niego zadzwonić.

Zażądać prawdziwego wyjaśnienia zamiast tych bzdurnych SMS-ów o korkach.

Ale najpierw powinnam chyba sięgnąć po więcej kieliszków do szampana z wysokiej szafki. Chloe wspominała wcześniej, że zaczyna ich brakować, a zrobienie czegoś pożytecznego może powstrzyma moje dłonie od drżenia z ledwo powstrzymywanej frustracji.

Przysuwam jedno z kuchennych krzeseł i ostrożnie się wspinam. Sukienka jest krótsza, niż zwykle bym wybrała, niebieski jedwab podjeżdża mi wysoko na uda, gdy sięgam po kieliszki na najwyższą półkę, gdzie stoi najlepszy kryształ.

„No dalej,” mamroczę, czubkami palców ledwie muskając nóżkę jednego z kieliszków. „Jeszcze trochę—”

„Ostrożnie.”

Głos, który znam aż za dobrze, odzywa się tuż za mną — głęboki, ciepły i zdecydowanie zbyt blisko. Drgam, czując, jak krzesło się chwieje, gdy zaraz mam spaść do tyłu, a z ust wyrywa mi się ostry wdech, gdy grawitacja przejmuje kontrolę.

Wtedy dłonie Tobiasa łapią mnie.

Jedna chwyta mnie w pasie, podczas gdy druga — o słodki Jezu — przypadkowo obejmuje moją pierś, stabilizując mnie przy jego piersi. Jego dłoń doskonale przylega do mnie przez cienki jedwab, a każdy nerw w moim ciele rozświetla się jak fajerwerki w czwarty lipca.

Czas się zatrzymał i żadne z nas nie odważyło się poruszyć.

Moje plecy wtapiają się w jego mocną sylwetkę, każdy cal jego ciała przyciska się do mojego. Jego dłoń jest ciepła, wręcz gorąca przez cienką tkaninę mojej sukienki, a ja czuję, jak moje ciało natychmiast reaguje — sutki twardnieją, a gorąco gromadzi się nisko w moim podbrzuszu.

Jego oddech zatrzymuje się słyszalnie, muskając moją szyję, i gdy jego kciuk porusza się odrobinę, ledwie zauważalnie, po boku mojej piersi, nie potrafię powstrzymać cichego dźwięku, który wyrywa mi się z gardła.

„Ava.” Moje imię wychodzi z niego szorstko, niemal z bólem.

„Tobias…” szepczę, obserwując, jak zaciska zęby na dźwięk swojego imienia.

„Powinniśmy…” zaczyna, ale z korytarza niesie się głos Chloe, zbliżając się.

„Tato, widziałeś otwieracz do butelek?”

Odsuwamy się od siebie gwałtownie, Tobias cofa się tak szybko, że uderza o blat, dysząc ciężko. Chwytam się krawędzi stołu, nogi mi się trzęsą, a całe ciało płonie od jego dotyku.

„Ja wezmę te kieliszki,” mówi chropowatym głosem. „Ty powinnaś… impreza…”

„Taak.” Ledwo jestem w stanie mówić. „Impreza.”

Uciekam z kuchni na chwiejnych nogach, skóra wciąż płonie w miejscach, których dotknął, a wilgoć między udami sprawia, że je ściskam podczas chodzenia.

Za sobą słyszę, jak cicho przeklina, a potem odgłos lecącej wody, jakby ochlapywał twarz. Ale ja już prawie biegnę w stronę basenu, gdzie muzyka i śmiech mogą zagłuszyć łomot mojego serca.

Co tu się właśnie stało?

Sięgam po kolejny kieliszek szampana i staram się udawać, że mój świat właśnie nie przechylił się na osi. Sarah macha do mnie z basenu, a ja jej odmachuję, mając nadzieję, że wyglądam bardziej normalnie, niż się czuję.

Alkohol sprawia, że wszystko wydaje się płynne i niebezpieczne, a ja jestem aż nadto świadoma obecności Tobiasa w tłumie. Za każdym razem, gdy przechodzi obok mnie, moje ciało reaguje—skóra płonie, oddech więźnie w gardle.

Kiedy podaje komuś drinka, przypominam sobie, jak te palce czuły się na mojej skórze. Kiedy śmieje się z czyjegoś żartu, myślę o tym zdesperowanym dźwięku, który wydał w kuchni.

Stara się mnie unikać, widzę to, ale nasze spojrzenia wciąż się spotykają ponad tłumem i za każdym razem zapala się między nami gorąco, jakby ktoś puścił prąd po żyłach.

"Znowu to robisz," mówi Chloe, pojawiając się przy moim łokciu.

"Co robię?" Biorę duży łyk szampana, próbując ostudzić ogień we krwi.

"Gapisz się na mojego ojca."

"Nie. Ja tylko… Po prostu… Jest naprawdę miły, że to wszystko zorganizował." Słowa wypadają ze mnie zbyt szybko.

"Taki już jest tata. Kocha cię i traktuje jak część rodziny." Chloe zakłada swoją rękę na moją. "Szczerze mówiąc, czasem myślę, że lubi cię bardziej ode mnie."

Rodzina. To słowo sprawia, że mam ochotę wybuchnąć histerycznym śmiechem.

Członkowie rodziny nie dotykają się tak, jak on mnie dotykał. Nie patrzą na siebie z ledwo powstrzymywanym głodem przez cały zatłoczony taras przy basenie.

"Wszystko w porządku?" Chloe przygląda się mojej zarumienionej twarzy. "Wyglądasz... nie wiem, jakbyś miała gorączkę."

"To tylko szampan," kłamię.

Mój telefon zaczyna wibrować. W końcu to znowu Tyler.

Tyler: Spóźnię się bardziej niż myślałem. Zacznijcie ciasto beze mnie? Kocham cię, skarbie.

Po drugiej stronie tarasu Tobias rozmawia z Jordanem z jego zespołu kampanijnego, ale jego oczy odnajdują moje. Lekko unosi kieliszek, mały, prywatny gest tylko dla mnie, i bezgłośnie mówi "wszystkiego najlepszego".

Uśmiech, który temu towarzyszy, nie jest jego publicznym uśmiechem—to coś delikatniejszego, bardziej intymnego. Serce mi się potyka i odwracam wzrok zbyt gwałtownie, prawie wylewając szampana, przez co Chloe wybucha śmiechem.

"Dobra, oficjalnie koniec. Chodź, idziemy tańczyć."

Ciągnie mnie na prowizoryczny parkiet, a ja pozwalam muzyce zalać się falą, próbując zagłuszyć myśli o dłoniach Tobiasa na moim ciele, o tym, jak patrzył na mnie w kuchni, o tym, jak patrzy na mnie teraz, gdy myśli, że nikt nie patrzy.

Wtedy pojawia się Sarah, ściskając w dłoni telefon, twarz wykrzywioną niewygodnym podekscytowaniem.

"Ava, kochanie, muszę ci coś pokazać." Jej głos przecina muzykę i śmiech. "Tak cholernie mi przykro, ale musisz to zobaczyć zanim ktoś inny ci powie."

Na ekranie widzę Instagrama, może relację wrzuconą przez kogoś z biura Tylera dwadzieścia minut temu. Oto on, wyraźny jak cholera, w jakimś podrzędnym barze w Riverside. Znacznik czasu pokazuje godzinę temu.

I nie jest sam.

Megan Fischer jest wciśnięta w jego bok, jego ramię ciasno wokół jej talii, jej błyszczące usta przyklejone do jego szyi, jakby go posiadała. Jakby miała pełne prawo tam być.

"Przesuń," szepcze Sarah, twarz pełna współczucia.

Przesuwam. Następna relacja jest już od samej Megan—Tyler robi sobie shota z jej płaskiego brzucha, podczas gdy ona wygina się pod nim jak jakaś gwiazda porno, zanim całuje ją namiętnie i bezwstydnie. Podpis brzmi " nagły wypadek w pracy " i ciąg emotek ognia.

"Jest więcej," mówi cicho Sarah. "Wszyscy wrzucili. Całe biuro widziało. Tak mi przykro, Ava…"

Moja ręka zaczyna się trząść.

Trzy lata. Trzy lata usprawiedliwiania, wyrozumiałości, bycia wspierającą dziewczyną, podczas gdy on…

"Ava?" Chloe pojawia się, widząc moją twarz. "Co się dzieje?"

Sarah pokazuje jej telefon, a twarz Chloe zmienia się zdezorientowania w czystą wściekłość.

"Ten pieprzony dupek! Zabiję go! Utnę mu tego żałosnego fiuta i każę mu go zjeść!"

Kieliszek szampana wyślizguje się z moich zdrętwiałych palców i uderza o deskę, rozpryskując się na błyszczące odłamki. Huk przebija się przez muzykę i kilka osób odwraca się, żeby się przyjrzeć.

Przyjęcie jakby zatrzymuje się w miejscu. Wszyscy patrzą, jak stoję tam w swojej ładnej niebieskiej sukience, otoczona rozbitym szkłem, mój misternie zbudowany świat rozpadający się równie spektakularnie.

"Ja..." Mój głos załamuje się. "Potrzebuję chwili."

Ale nie ma dokąd uciec na własnych urodzinach, nie ma gdzie się schować przed współczuciem, które już maluje się na twarzach przyjaciół, gdy sprawdzają telefony i widzą to, co najwyraźniej wszyscy wiedzieli przede mną.

Tyler wybrał właśnie dziś, w moje dwudzieste pierwsze urodziny, żeby publicznie mnie upokorzyć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Mój kciuk przewija dowody mechanicznie, każdy ruch to kolejny gwóźdź do trumny mojego trzyletniego związku.

Tyler został oznaczony w „Shots Bar & Grill” — znacznik czasu: pół godziny temu, podczas gdy stałam na własnych urodzinach jak pieprzona idiotka. Story Megan pokazuje jego BMW na parkingu, bo oczywiście musiała udokumentować jego samochód jak jakiś trofeum.

Komentarze są niszczycielskie, na poziomie nuklearnym.

"Bro w końcu się ulepszył" i emoji płaczącego ze śmiechu.

"W końcu! Megan czekała wieczność lmao"

"Myślałem, że to miało być sekretem" wraz z czaszką.

Wszyscy wiedzieli. Każda osoba w jego biurze, pewnie połowa naszych wspólnych znajomych, na pewno cały jego krąg towarzyski. Wszyscy oprócz żałosnej dziewczyny, która wymyślała wymówki i broniła go na kolacjach.

Jestem tą dziewczyną, która mówiła: "Tyler po prostu skupia się na karierze", podczas gdy on najwyraźniej skupiał się na wchodzeniu między nogi swojej współpracownicy.

"Ava, kochanie, może powinniśmy wejść do środka" — sugeruje delikatnie Sarah, jakbym była rannym zwierzęciem, które może zaraz uciec.

"Nie." Mój głos brzmi dziwnie — odłączony i kliniczny, jakbym opowiadała o czyimś innym załamaniu. "Muszę to zrobić."

Wybieram jego numer palcami, które powinny się trząść, a jednak nie drżą. Muzyka z imprezy zamienia się w tło, gdy czekam, licząc sygnały jak paciorki różańca.

Odbiera za trzecim razem i słyszę wszystko. Gwar baru, charakterystyczny śmiech Megan, który od liceum irytował mnie w niewinny sposób, a teraz sprawia, że mam ochotę popełnić morderstwo, brzęk kieliszków świętujących moje upokorzenie.

"Hej kochanie, przepraszam, że się spóźniam—"

"Wiem gdzie jesteś." Mój głos przecina jego kłamstwo jak skalpel. "Wiem, z kim jesteś i co robisz."

Cisza rozciąga się jak napięta struna. Dosłownie słyszę, jak oblicza, jego przeciętny mózg mieli kłamstwa jak zepsuta maszyna losująca.

"Ava, to nie tak jak myślisz. Skarbie, posłuchaj, mogę to wyjaśnić—"

"Nie zawracaj sobie głowy. To koniec." Odkładam słuchawkę. Ostateczność tego gestu jest jak skok z klifu — przerażająca i wyzwalająca jednocześnie.

Moje palce poruszają się bezwiednie. Usuń kontakt.

Zablokuj na Instagramie. Zablokuj na Facebooku. Zablokuj na TikToku, Twitterze, nawet na pieprzonym LinkedInie. Każde stuknięcie jest celowe, chirurgiczne. Cyfrowa egzekucja Tylera Murphy'ego z mojego życia.

Moje przyjaciółki stoją wokół mnie w ochronnym półkolu, świadkowie śmierci mojego najdłuższego związku. Ktoś płacze — może ja, może Sarah, może obie.

"Dobrze, że w końcu się go pozbyłaś," warczy Chloe z wściekłością.

Ten głos sprawia, że się odwracam. Tobias stoi kilka kroków dalej, wygląda, jakby chciał coś uderzyć, najlepiej własnego syna. Czyste rozczarowanie wymieszane ze szczerą złością sprawia, że ściska mnie w piersi.

"Słyszałem, co się stało. Tak mi przykro."

"Nie przepraszaj za niego." Słowa wychodzą ostrzej niż chciałam, ale nie dbam już o ton.

"Nie przepraszam." Podchodzi bliżej, wyciąga coś z kieszeni — prawdziwą, materiałową chusteczkę. "Przepraszam, że zawiodłem jako ojciec. Że wychowałem kogoś zdolnego do takiego okrucieństwa. Zachowanie mojego syna jest niewybaczalne."

Biorę chusteczkę, nasze palce się stykają. Nawet przez moje upokorzenie ten dotyk przeszywa mnie prądem aż po ramię. "Kto dziś jeszcze nosi takie rzeczy?"

"Mężczyźni wychowani, by traktować kobiety z szacunkiem." Napina mu się szczęka, mięsień drga, jakby dosłownie powstrzymywał się przed przemocą. "W przeciwieństwie do mojego syna, jak widać. To odbija się na mnie i jestem tym zażenowany."

Zanim zdążę odpowiedzieć, Chloe wpada jak mścicielka. "Ten pieprzony pasożyt! Zabiję go! Pojadę do tego baru i wykastruję go kluczykami do auta!"

"Język, młoda damo," Tobias mówi spokojnie i to ją zatrzymuje, sprawiając, że po raz pierwszy naprawdę na mnie patrzy.

Moje rozmazane tuszem rzęsy, wyraz szoku na twarzy, sposób, w jaki ściskam chusteczkę jej ojca jak ostatnią deskę ratunku. Coś się zmienia w jej spojrzeniu, determinacja zastępuje morderczą furię.

"Nie. Wiesz co? Pieprzyć go i konia, na którym przyjechał. To wciąż twoje urodziny i nie pozwolimy, żeby ten żałosny człowiek zepsuł ci ten dzień."

Chwyta moją dłoń z dziką opiekuńczością. "Chodź. Będziemy tańczyć, aż zapomnisz, że ten idiota w ogóle istnieje."

"Chloe, nie sądzę, żebym mogła—"

„Nie do negocjacji. Tata, przynieś nam więcej szampana. Tego drogiego, z twojej prywatnej kolekcji.”

„Nie sądzę, żeby więcej alkoholu było wskazane…” zaczyna Tobias.

„Tato. Szampan. Teraz.”

Ciągnie mnie w stronę prowizorycznego parkietu, gdzie bas jest tak głośny, że aż czuć go w trzewiach.

Na początku jestem sztywna, wykonuję ruchy mechanicznie, podczas gdy mój mózg przetwarza fakt, że mój chłopak od trzech lat właśnie wysadził nasz związek za pomocą relacji na Instagramie. Ale potem Chloe zaczyna robić coraz głupsze układy taneczne i mimo wszystko na mojej twarzy pojawia się uśmiech.

„No w końcu!” krzyczy Chloe ponad muzyką. „To moja dziewczyna!”

Tobias pojawia się z całą butelką szampana i dwoma kieliszkami. Nasze spojrzenia się spotykają, gdy nalewa, i coś między nami przemyka—troska zmieszana z tą nieustającą elektrycznością, która nie powinna między nami istnieć.

Chloe chwyta oba kieliszki, jeden wciska mi w rękę, i wznosi toast. „Za to, że jesteśmy młode, seksowne i wolne od pojebanych facetów!”

Pijemy prosto z butelki, gdy kieliszki są już puste, podając ją sobie nawzajem podczas tańca.

Szampan sprawia, że wszystko robi się zamglone na krawędziach, a upokorzenie łagodnieje do czegoś, z czym można sobie poradzić. Dołączają do nas kolejne przyjaciółki, tworząc ochronny krąg kobiecej wściekłości i solidarności.

„Wiecie, co powinnyśmy zrobić?” W oczach Chloe pojawia się niebezpieczny błysk. „Basen. W pełnym ubraniu. Teraz.”

„To szaleństwo”, protestuję, ale już się śmieję.

„Właśnie o to chodzi!”

Nie czeka na zgodę, po prostu łapie mnie za rękę i biegnie w stronę basenu. Wpadamy do wody w plątaninie kończyn i sukienek, chlor miesza się z szampanem i łzami, których nie wiedziałam, że płaczę.

Wynurzam się, dysząc i śmiejąc się jak wariatka, i łapię wzrokiem Tobiasza, obserwującego nas z tarasu.

Jego wyraz twarzy jest nieczytelny—troska, czułość i coś ciemniejszego, głodniejszego, gdy jego oczy śledzą, jak mokra sukienka przylega do każdego mojego kształtu.

Racjonalna część mojego mózgu podpowiada, że powinnam czuć się skrępowana.

Ta część, którą tłumiłam przez lata, grając idealną dziewczynę, po prostu cieszy się, że ktoś na mnie patrzy.

Pływamy, pijemy, tańczymy w basenie jak piękne katastrofy. W pewnym momencie zdaję sobie sprawę, że naprawdę dobrze się bawię, mimo emocjonalnej rzezi. Tyler wydaje się daleki, nieistotny, jak zły sen, z którego wreszcie się budzę.

Ale później, gdy już się wycieramy i impreza przechodzi w ciche rozmowy, rzeczywistość powoli wraca. Zostaję sama w ogrodzie i wtedy łzy pojawiają się naprawdę.

Brzydkie, trzęsące całym ciałem szlochy, na które zasługują trzy zmarnowane lata.

„Och, kochanie.” Chloe pojawia się z kocem, otula nas obie jak dzieci. „Wypłacz się, całkiem.”

„Jestem taka cholernie głupia”, szlocham z czkawką. „Trzy lata, Chloe. Trzy lata mojego życia do śmieci, bo byłam zbyt głupia, żeby zobaczyć to, co wszyscy wiedzieli.”

„Nie jesteś głupia. Jesteś lojalna. To różnica.” Głaszcze mnie po plecach kojącymi kółkami. „I nienawidzę mieć racji w tej sprawie, ale mówiłam ci od pierwszego dnia, że Tyler to śmieć emocjonalny, ubrany w całkiem niezłe mięśnie.”

„Wiem.” Głos mi się łamie. „Po prostu myślałam, że jeśli będę go wystarczająco kochać, jeśli będę wyrozumiała, cierpliwa…”

„Nie da się pokochać kogoś na tyle, by stał się wart ciebie.” Ściska mnie mocniej. „Uwierz mi, obserwuję, jak Tyler rozczarowuje ludzi odkąd dzieliliśmy łono. Nawet w brzuchu mamy był samolubnym gówniarzem, zajmującym całe miejsce i kopiącym mnie po twarzy.”

To wywołuje u mnie śmiech.

„Serio mówię! Mama twierdziła, że ciągle mnie kopał. Pewnie próbował już wtedy ustalić hierarchię czy coś.”

Odsuwa się na tyle, by spojrzeć mi w oczy.

„Zasługujesz na kogoś, kto zobaczy, jaka jesteś niesamowita. Kto będzie tobą zafascynowany, kto zawsze postawi cię na pierwszym miejscu. Kogoś, kto nigdy by nie…” Wykonuje nieokreślony gest. „Tego. Całego tego gówna.”

Siedzimy przez chwilę w spokojnym milczeniu, a ja otulam się mocniej kocem, wpatrując się w powierzchnię basenu, starając się nie myśleć o tym, jak Tobias patrzył na mnie, gdy zobaczył mnie w przemokniętej sukience.

O tym wyrazie twarzy, który sprawia, że brakuje mi tchu. Ochrona zmieszana z ledwo powstrzymywaną wściekłością i czymś jeszcze. Czymś, co sprawia, że mimo wszystko czuję ciepło rozlewające się po brzuchu.

Nie ufam sobie, by odpowiedzieć przyjaciółce. Gdybym otworzyła usta, mogłabym powiedzieć coś, czego nie będę mogła cofnąć.

Na przykład to, że nie ten Murphy od zawsze miał moje serce.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Posiadłość ucichła, poza miękkim pluskiem wody basenowej o kafelki. Chloe i ja siedzimy na brzegu, nasze bose stopy tworzą leniwe fale w podświetlonej wodzie.

Jesteśmy przy trzeciej butelce szampana. Albo czwartej, już się pogubiłam.

"Wiesz, co mnie najbardziej wkurwia?" Chloe wymachuje butelką dla podkreślenia, prawie ją upuszczając. "Ten pieprzony sms o 'nagłym wypadku w pracy'. Za jaką idiotkę on cię ma? Myśli, że się wczoraj urodziłaś?"

"Najwyraźniej za całkiem wielką." Nawet dla mnie mój głos brzmi pustko. "Może to karma. Może na to zasłużyłam, bo—"

"Przestań." Chloe chwyta moją twarz lepkimi od szampana palcami, zmuszając mnie, bym spojrzała w jej zaciśnięte spojrzenie. "To, że Tyler jest zdradzającym, marnym śmieciem, to nie twoja wina. Kochałaś go. To nie jest wada charakteru."

Zanim zdążę odpowiedzieć, drzwi tarasowe się otwierają.

"Jak się mają moje dziewczyny?" Głos Tobiasa niesie się po patio.

"Katastroficznie," ogłasza Chloe, nie odwracając się nawet. "Upijamy się na umór, bo mój brat—twój syn, tak w ogóle—jest ludzkim śmieciem. Dołączysz do naszego żałosnego przyjęcia?"

Słyszę, jak jego kroki wahają się na kamieniu. Każdy odpowiedzialny dorosły wciągnąłby nas do środka, skonfiskował alkohol, kazał jeść chleb i pić wodę. Ale on siada po mojej drugiej stronie.

Tak blisko, że jego ciepło promieniuje przez przestrzeń między nami niczym obietnica.

"Daj to." Bierze butelkę, którą Chloe mu podaje i upija długi łyk, przez co jego gardło pracuje w sposób, który nie powinien być legalny. "Chryste, jakie to słodkie."

"To szampan na świętowanie," broni się. "A raczej miał być. Teraz to szampan 'pieprz się, Tyler, zardzewiałą łyżką'."

"Język," mówi automatycznie.

Ale nie ma w tym prawdziwego upomnienia. Tylko zmęczone rozbawienie.

"Tato, twój syn dosłownie zdradził moją najlepszą przyjaciółkę w dniu jej dwudziestych pierwszych urodzin. Myślę, że 'pieprzyć' to nie tylko odpowiednie słowo, ale nawet niewystarczające."

"Słuszna uwaga." Oddaje butelkę, a przy wymianie nasze palce się muskają. "Zachowanie Tylera dziś wieczorem było niewybaczalne, Ava. Zasłużyłaś na znacznie więcej."

"Wszyscy tak mówią." Patrzę, jak moje stopy tworzą wzory w podświetlonej wodzie. "Może powinnam to sobie wytatuować."

"To nie..." Wzdycha. "Odkrycie, kim ktoś naprawdę jest, potrafi boleć, ale jest cenne. Lepiej teraz niż za kilka lat."

"Bardzo filozoficznie, tato." Chloe nagle wstaje, chwiejąc się jak drzewo na wietrze. "Bardzo... O boże."

Jej twarz robi się bladozielona, zakrywa usta dłonią i rzuca się do domu.

"Chloe!" Tobias zaczyna wstawać.

"Nie." Łapię go za nadgarstek bez namysłu. Jego skóra jest ciepła pod moimi palcami. "Nienawidzi, gdy ktoś widzi ją, gdy jest chora. Musi po prostu to z siebie wyrzucić."

Waha się, patrząc jak jego córka znika w domu niczym rakieta napędzana szampanem, po czym niechętnie siada z powrotem. Tym razem bliżej, nasze uda niemal się stykają.

"Jak się naprawdę czujesz, tak naprawdę?" Jego głos jest łagodny, ostrożny.

"Nie wiem." Szampan sprawia, że szczerość płynie jak woda. "Trzy lata go broniłam przed wszystkimi. Przed mamą, Chloe, znajomymi. Trzy lata 'on po prostu skupia się na pracy', 'jest pod presją', 'związki wymagają kompromisów'."

"Kochałaś go. Miłość sprawia, że wybaczamy rzeczy, których nie powinniśmy."

"Nie kochałam." Słowa płyną ze mnie niepowstrzymanie. "Wciąż czekałam, aż to poczuję. Prawdziwą miłość, aż mnie uderzy. To uczucie, o którym wszyscy mówią, że aż ziemia się trzęsie, że nie możesz oddychać bez tej osoby. Ale to nigdy nie przyszło."

"To czemu zostałaś?"

"Bo..." Biorę drżący oddech. "Bo bycie z Tylerem pozwalało mi tu przyjeżdżać. Być częścią waszej rodziny. Być blisko..."

Głos więźnie mi na prawdzie, którą tłumiłam przez lata.

"Blisko czego?" Jego głos staje się ostrożnie neutralny, jakby bał się odpowiedzi.

Wtedy patrzę w jego piękne piwne oczy i przytrzymuję spojrzenie, które już czegoś szuka w moich.

"Wiesz czego," szepczę.

"Ava." Jego ton jest wyważony, kontrolowany. "Jesteś pijana i zraniona. Cokolwiek teraz czujesz..."

Coś w tej jego ostrożnej tonacji, w tej doskonałej powściągliwości i irytującej samokontroli sprawia, że mój pijany i zraniony umysł pęka. Cały ból i lata tłumionego pragnienia krystalizują się w irracjonalną, lekkomyślną złość.

"Nie rób tego," syczę. "Nie zarządzaj mną. Nie traktuj mnie jak dziecka, które nie zna własnego umysłu. Mam dość facetów mówiących mi, co czuję, czego powinnam chcieć, co jest właściwe—"

"To nie to, co robię."

"Czyż nie?" Szampan chyba czyni mnie okrutną. "Idealny Tobias Murphy, taki opanowany i spokojny, zawsze mówi właściwe rzeczy... Czy ty kiedykolwiek naprawdę coś czujesz , czy to wszystko tylko gra? Idealny ojciec, idealny polityk, idealny mężczyzna, który nigdy nie traci panowania nad sobą..."

Słowa zawisły między nami, brzydkie i niesprawiedliwe.

Tobias nie drgnął, nie dał się sprowokować. Po prostu patrzył na mnie swoimi spokojnymi, piwnymi oczami, a jego opanowana cierpliwość sprawiała, że czułam się jeszcze gorzej niż gdyby się zezłościł.

"Czuję całkiem sporo... rzeczy," powiedział cicho. "Po prostu nie sądzę, żeby wyrzucanie moich uczuć młodej kobiecie, która już dziś ma dość na głowie, było odpowiednie."

Łagodność w jego głosie, całkowity brak obrony czy złości wobec mojej pijanej, dziecinnej histerii natychmiast mnie rozbroiły. Wstyd zalał mnie zamiast pijanej złości.

"Boże..." Zakryłam twarz dłońmi. "Przepraszam. Tak bardzo przepraszam... To było okropne. Byłeś dla mnie tylko dobry, a ja..." Głos mi się załamał. "Wyładowuję złość na Tylerze na tobie, a to nie fair. Jesteś niewinny w tym wszystkim."

"W porządku." Jego dłoń spoczęła na moim ramieniu. "Po prostu cierpisz."

"To nie jest w porządku." Opuszczam ręce i znowu patrzę mu w oczy.

Blask księżyca podkreśla srebro w jego skroniach, zmartwioną zmarszczkę między brwiami, a moje serce ściska się od tego, jak bardzo go pragnę. Jak zawsze go pragnęłam.

"Miałam dziś z nim spać," wyznaję. "W końcu miałam to zrobić. Oddać mu swoje dziewictwo. Myślałam, że może jeśli pójdę na całość, jeśli się w pełni zaangażuję, to wszystko się naprawi. Że te złe uczucia znikną."

"Jakie złe uczucia?" Jego głos ledwie przebija się przez szum filtra basenowego.

Śmieję się, ale brzmi to bardziej jak płacz. "Naprawdę chcesz wiedzieć?"

Słowa wypływają ze mnie, zanim zdążę je powstrzymać, szampańska odwaga pali ostatnie bariery.

"Zaczęłam spotykać się z twoim synem, bo to oznaczało, że mogę tu przychodzić i widywać ciebie. Za każdym razem, gdy mnie dotykał, za każdym razem, gdy mnie całował, marzyłam..." Muszę się zatrzymać, wdech, wydech. "Marzyłam, żeby to byłeś ty. Jakie to żałosne?"

Cisza ciągnie się tak długo, że sądzę, iż po prostu wstanie i odejdzie. Kiedy w końcu na niego patrzę, jego wyraz twarzy jest nieczytelny w świetle księżyca.

"Powiedz coś," szepczę. "Proszę. Powiedz, że jestem pijana i mam urojenia, i już nigdy o tym nie wspomnę. Możemy udawać, że to się nie wydarzyło."

"Jesteś pijana," przyznaje cicho, powoli. "Ale nie sądzę, żebyś miała urojenia."

Moje serce zamiera. "Co?"

"Ava..." Wypuszcza powietrze, coś pęka w jego starannie utrzymywanym opanowaniu. "To nie jest... Nie wiesz, do czego chcesz mnie zmusić, żebym przyznał. Nie teraz. Nie w ten sposób."

Nadzieja rozbłyska mi w piersi, przerażająca i elektryzująca. "To nie przyznawaj się do niczego. Po prostu..." Przesuwam się bliżej na krawędź basenu, tak blisko, że widzę, jak jego źrenice się rozszerzają. "Mam urodziny. Mam dwadzieścia jeden lat. Mam prawo do życzenia, prawda?"

"Ava." Moje imię brzmi złamane na jego ustach.

"Jeden pocałunek. Tylko tyle." Mój głos lekko drży. "Potem odejdę i już nigdy nie będziemy musieli o tym mówić."

Szczęka Tobiasa napina się, widzę na jego twarzy wewnętrzną walkę — sumienie kontra pragnienie. Przyzwoitość kontra to, co narastało przez lata.

"Jeden pocałunek," powtarza szorstko. "A potem co? Udajemy, że to się nie wydarzyło?"

"Tak."

"Myślisz, że to możliwe?"

"Myślę, że od lat udaję. Jestem w tym dobra." Moja dłoń odnajduje jego szczękę, zarost szorstki pod moją dłonią, a on pochyla się do tego dotyku jakby go łaknęło całe życie. "Wiem, że to źle. Wiem, że jesteś zbyt dobrym człowiekiem, żeby... Ale i tak proszę. Tylko ten jeden raz."

"To wszystko zmieni," szepcze, ale jego dłoń przykrywa moją.

"Wszystko już się zmieniło." Pochylam się bliżej, tak blisko, że czuję jego oddech na swoich ustach. "Nie jestem już dziewczyną twojego syna. Nie jestem dzieckiem. Jestem po prostu... sobą. Pragnącą ciebie."

"Tylko jeden," mówi, jakby próbował przekonać sam siebie.

Pierwszy dotyk jego ust jest ostrożny, pełen czci, jakbym była ze szkła. Ale wydaję z siebie desperacki dźwięk i przyciągam go bliżej, a ostrożność znika jak poranna mgła.

Pocałunek staje się czymś zupełnie innym — latami tłumione pragnienie skondensowane w tej jednej chwili szaleństwa. Jego język sunie po linii moich warg, otwieram się dla niego, smakując szampana i coś ciemniejszego, bardziej odurzającego niż alkohol.

Jego dłoń wplątuje się w moje mokre włosy, przechylając moją głowę, by pogłębić pocałunek, a ja tonę w jego smaku i dotyku. Całuje tak, jak robi wszystko inne — z pełnym skupieniem, niszczycielską wprawą, która sprawia, że mam dreszcze aż po palce u stóp.

Gdy w końcu się odsuwa, oboje ciężko oddychamy, wpatrując się w siebie, jakbyśmy właśnie popełnili przestępstwo.

"Powinniśmy przestać," mówi szorstko.

"Tak," przytakuję.

Żadne z nas się nie rusza, poza tym, że znowu na siebie napadamy, a tym razem nie ma w tym już nic łagodnego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

His Daughter's Best Friend

His Daughter's Best Friend

51 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

51

Treść

Aa