Wpycham akta do torby z niepotrzebną siłą, jednym okiem zerkając na windę, modląc się, żeby nie zadzwoniła.
Jest 16:47—jeśli wytrzymam jeszcze trzynaście minut, uda mi się wymknąć bez spotkania z nim. Moje ciało wciąż pulsuje po naszym spotkaniu w archiwum, a jego słowa odbijają się echem: „Ta rozmowa się nie skończyła.”
„Gotowa?” Chloe pojawia się przy moim biurku, już z torbą i kluczykami w dłoni. „Muszę stąd wyjść, zanim popełnię ojcobójstwo.”
„Ojcobójstwo to zabicie ojca,” poprawiam automatycznie, wstając. „Chodzi ci o bratobójstwo.”
„Cokolwiek. Morderstwo. Tylera.” Zakłada ramię pod moje, gdy ruszamy w stronę schodów. „A tak poza tym, jeśli ten dupek spróbuje się z tobą skontaktować, nawet nie czytaj wiadomości. Po prostu zablokuj i usuń.”
„Już to zrobiłam.”
„Dobrze. Zasługujesz na kogoś, kto naprawdę się pojawi, Ava. Kogoś, kto stawia cię na pierwszym miejscu.”
Otwiera drzwi na klatkę schodową. „Tyler zawsze był samolubny. Pamiętasz drugi rok, kiedy obiecał pomóc ci z urodzinami twojej mamy, a potem olał wszystko dla imprezy w bractwie?”
„Możemy nie robić przeglądu największych porażek Tylera?” pytam, schodząc po stopniach. „Chciałabym zachować odrobinę godności.”
„Godność? Kochana, dwa dni temu pływałaś pijana w sukience. Ten statek już odpłynął.”
Mimo wszystko śmieję się. „Dzięki za przypomnienie.”
Przechodzimy przez drzwi na parking i mój śmiech natychmiast zamiera. Tyler opiera się o mój samochód, wygląda jakby nie spał od dni—zarost, pomięte ubrania, czerwone oczy, które od razu skupiają się na mnie.
„Musimy porozmawiać.”
„Absolutnie kurwa nie.” Chloe staje przede mną. „Odsuń się, suko.”
„To sprawa między mną a moją dziewczyną.”
„Byłą dziewczyną,” poprawiam, głosem napiętym. „Skończyliśmy, Tyler.”
„Ava, proszę.” Odpiera się od samochodu, zbliżając się. „Daj mi tylko pięć minut.”
„Nie jesteś jej nic winien,” parska Chloe. „Zejdź z drogi.”
„To cię nie dotyczy, Chloe. Odpierdol się już.”
„Moja najlepsza przyjaciółka mnie dotyczy. Teraz się odsuń, zanim wezwę ochronę, kutasie.”
Próbuję obejść go do drzwi samochodu, ale zagradza mi drogę, desperacja przechodzi w złość. „Nawet nie pozwolisz mi wyjaśnić? Trzy lata, Ava. Trzy lata razem i nie dostanę pięciu minut?”
„Z Megan miałeś ponoć miesiące.” Mój głos brzmi pewniej niż się czuję. „To aż nadto.”
„To był błąd.” Przeciąga dłonią po włosach, podenerwowany. „Ona nic nie znaczy. Zawsze się na mnie rzucała, byłem pijany i…”
„A więc to jej wina?” Chloe śmieje się ostro. „Klasyczny Tyler. Nigdy nie bierzesz odpowiedzialności.”
„Trzymaj się z dala, Chloe!”
„Nie mów do niej w ten sposób.” Moja złość wybucha. „Nie waż się tego wyładowywać na własnej siostrze.”
„Próbuję z tobą porozmawiać! Naprawić to!” Jego głos się podnosi, przyciągając spojrzenia ludzi wychodzących z budynku. „To ciebie chcę, Ava. Ciebie wybieram.”
„Wybrałeś Megan. W moje urodziny.” Próbuję go wyminąć. „Teraz zejdź.”
Chwyta mnie za ramię, nie mocno, ale wystarczająco, by mnie zatrzymać. „Nie możesz tak po prostu nas wyrzucić bez wysłuchania—”
„Puść ją.” Ten głos przecina parking jak lód.
Tobias stoi dziesięć kroków dalej, wciąż w garniturze po spotkaniach, wygląda na opanowanego administratora, poza oczami. Patrzą na rękę Tylera na moim ramieniu z taką intensywnością, że przewraca mi się w żołądku.
„Ktoś cię powiadomił?” Tyler puszcza moje ramię, odwraca się do ojca. „Oczywiście. Rodzinnej rozmowy nie może być bez taty.”
„To nie jest rozmowa.” Tobias podchodzi bliżej, ustawiając się nieco między mną a Tylerem. „To nękanie.”
„To moja dziewczyna—”
„Była,” wtrącam.
„—i mamy prywatną rozmowę.”
„Na publicznym parkingu, po tym jak wyraźnie poprosiła cię, żebyś odszedł.” Głos Tobiasa pozostaje spokojny, ale widzę napięcie w jego ramionach, lekkie zaciśnięcie pięści. „Odsuń się od jej samochodu.”
„Tato, to nie twoja…”
„Powiedziałem: odejdź.”
Powietrze aż iskrzy od napięcia. Tyler mierzy ojca wzrokiem, między nimi przepływa coś nieuświadomionego, co ściska mi klatkę piersiową. Przez chwilę myślę, że Tyler naprawdę może go uderzyć.
„To jest kurwa chore,” syczy w końcu Tyler, odsuwając się. „Zawsze bierzesz stronę wszystkich, tylko nie moją.”
„Biorę stronę kogoś, kto nie zachowuje się jak dupek,” Tobias odpowiada spokojnie.
Wypuszczam powietrze, nerwowo szukając kluczy, gotowa uciec z tego koszmaru…
„No proszę. Ależ tu przytulnie.”
Wszyscy zamarzają. Na parking administracji wjeżdża elegancki czarny Town Car, a wysiada z niego kobieta, którą dotąd widziałam tylko na zdjęciach. Szykowna, wypielęgnowana, wygląda jakby zeszła z okładki magazynu modowego, mimo całkiem prozaicznego otoczenia.
Veronica Tucker. Była żona Tobiasa.
Zdejmuje designerskie okulary przeciwsłoneczne, z rozbawieniem omiatając wzrokiem scenę. „Rodzinne zebranie beze mnie?”
„Mamo?” Głos Chloe spada do lodowatego tonu. „Co ty tu robisz?”
„To twoje powitanie dla matki?” Uśmiech Veroniki nie sięga oczu. „Choć widzę, że dziś ogólnie brakuje manier.”
„Veronica.” Cała postawa Tobiasa się zmienia—ciepło znika, zostaje tylko ostrożność i chłód. „Powinnaś zadzwonić.”
„I przegapić takie urocze powitanie? Nie sądzę.” Jej wzrok zatrzymuje się na mnie, oceniająco. „Chyba się nie znamy. Musisz być jedną z przyjaciółek Chloe.”
„To jest Ava,” wtrąca Tyler, zbliżając się do matki. „Moja dziewczyna.”
„Była,” mówimy z Chloe jednocześnie.
Perfekcyjnie wyregulowana brew Veroniki unosi się. „Jakże interesujące. ‘Była dziewczyna’ wywołuje tu całe to zamieszanie?”
„Właśnie wychodziłam,” zdołam powiedzieć, głosem małym pod jej spojrzeniem.
„Nie śpiesz się z mojego powodu.” Podchodzi bliżej, czuję drogi zapach jej perfum. „Jestem Veronica Tucker. Jestem pewna, że rodzina wspominała ci o mnie.”
Sposób, w jaki mówi ‘moja rodzina’, brzmi jak zaznaczenie terytorium. Spoglądam na Tobiasa, któremu szczęka napina się jeszcze bardziej.
„Co tu robisz, Veronica?” pyta.
„Słyszałam o twojej kampanii na gubernatora. Imponujące.” Odwraca się do niego, mnie zupełnie ignorując. „Taka kampania wymaga rodzinnej jedności. Mocnego wsparcia. Pomyślałam, że mogę zaoferować swoje doświadczenie.”
„Nie potrzebujemy…” zaczyna Chloe.
„Nie pytałam ciebie, kochanie.”
Głos Veroniki pozostaje uprzejmy, ale pod spodem jest stal. „Będę spędzać tu sporo czasu, Tobiasie. Twoja kampania potrzebuje rodzinnej obecności, mam też kilka pomysłów na unowocześnienie twojego wizerunku. Mamy dużo do omówienia.”
„To nie jest czas ani miejsce,” Tobias mówi ostrożnie.
„O, myślę, że jest idealnie. Tyler, wyglądasz okropnie. Chodźmy, zjemy razem obiad i omówimy twoją przyszłość.” Rzuca na mnie kolejne, kalkulujące spojrzenie. „Ty chyba powinnaś już sobie pójść, kochanie. Teraz to sprawa rodzinna.”
To lekceważenie boli bardziej, niż powinno. Znów szukam kluczy, rozpaczliwie chcąc się stąd wydostać.
„Ava…” zaczyna Tobias, ale urywa, nie mogąc powiedzieć nic przy swojej byłej żonie.
„Naprawdę muszę już iść,” mamroczę, wreszcie otwierając drzwi.
Wyjeżdżając z parkingu, widzę ich w lusterku—Tobias i Veronica naprzeciw siebie, Chloe z wściekłym spojrzeniem, Tyler przy matce, jak zawsze, gdy potrzebuje sprzymierzeńca.
Cokolwiek zaszło między mną a Tobiasem, musi pozostać pogrzebane. Nie tylko przez Chloe czy Tylera, ale dlatego, że Veronica Tucker spojrzała na mnie jak na problem do rozwiązania.
A coś mi mówi, że ona świetnie rozwiązuje problemy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Cztery tygodnie minęły, odkąd wyszłam przez okno sypialni Tobiasa Murphy'ego.
Cztery tygodnie wymyślnych strategii unikania, przyciskania się do ścian, kiedy mija mnie na korytarzu, układania całego życia zawodowego tak, by nie być z nim sam na sam ani przez trzydzieści sekund.
Wpatruję się w ekran komputera, udając, że przeglądam budżet programu młodzieżowego, podczas gdy Jordan omawia logistykę kampanii z Tobiasem trzy biurka dalej.
Nawet stąd czuję zapach jego perfum—tego drogiego aromatu, który sprawia, że moje ciało reaguje, jakby mnie poraził piorun.
— Zespół gubernatora chce umówić sesję przygotowawczą do debaty — mówi Jordan, przekładając coś w tablecie. — Czwartek ci pasuje?
— Najpierw sprawdź z Veroniką — odpowiada Tobias, a ja nienawidzę tego, jak jej imię sprawia, że mój żołądek się zaciska. — Ona koordynuje wystąpienia kampanijne. Musimy ponoć prezentować zjednoczony front.
Jest tu codziennie od dwóch tygodni, zamieniając budynek administracyjny w swoją prywatną scenę.
Garnitury od projektantów, które kosztują więcej niż mój czynsz, strategiczne sesje zdjęciowe z jej wypielęgnowaną dłonią na ramieniu Tobiasa, gdy tylko pojawiają się fotografowie. Gra wspierającej byłej żony, która dla dobra jego kariery politycznej jednoczy się z nim przed światem.
— Ava, idziesz na lunch? — Chloe pojawia się przy moim biurku, już zakładając kurtkę. — Ten nowy tajski otworzył się naprzeciwko.
— Nie mogę. Za dużo pracy. — To ta sama wymówka, której używam codziennie, ale coraz trudniej ją sprzedać.
— Schudłaś. — Marszczy brwi, przyglądając mi się tymi bystrymi oczami, które odziedziczyła po ojcu. — I wyglądasz blado. Tak naprawdę niepokojąco blado. Chorujesz?
— Nic mi nie jest. Po prostu jestem zmęczona.
— Wcale nie. Od tygodni jesteś jakaś dziwna. Od kiedy... — Zatrzymuje się, a jej wyraz twarzy łagodnieje. — Chodzi o Tylera? Bo nie jest wart, żebyś się przez niego rozchorowała. Wierz mi, dzieliłam z nim łono.
— To nie przez Tylera. — Ta półprawda pali mnie w gardle. — Po prostu skupiam się na pracy. Premiera programu młodzieżowego już w przyszłym miesiącu.
— Bzdura. Ale dobrze, zachowuj swoje tajemnice. — Wzdycha, siadając na krawędzi mojego biurka. — Tata pytał o ciebie wczoraj. Powiedział, że unikasz spotkań na trzecim piętrze.
Zanim zdążę się wytłumaczyć, zalewa mnie fala mdłości. Zaciskam dłoń na krawędzi biurka, przełykając z trudem narastającą potrzebę wymiotów.
— Oj, na serio jesteś chora. — Głos Chloe nabiera troski. — Zrobiłaś się zielona. Naprawdę zielona.
— Nic mi nie jest. Potrzebuję tylko wody.
— Potrzebujesz lekarza. Kiedy ostatnio byłaś na jakiejś kontroli?
To pytanie sprawia, że się zatrzymuję. Kiedy byłam ostatnio? Zwykle chodzę co kilka miesięcy, paranoicznie dbając o zdrowie po tym, jak widziałam mamę zapracowującą się do granic wytrzymałości.
Ale przy tym wszystkim, co się wydarzyło, zdradzie Tylera, tamtej nocy z Tobiasem, nieustannym stresie związanym z unikaniem go, całkiem straciłam rachubę.
— Ja... Nie pamiętam. Może dwa miesiące temu?
— Jezus, Ava. Jesteś najbardziej odpowiedzialną osobą, jaką znam, a mówisz, że zapomniałaś o wizycie u lekarza? — Chloe wyciąga telefon. — Koniec z tym. Dzwonię do lekarza taty.
— Nie! — Słowo wypada mi zbyt ostro. — Mam ubezpieczenie przez urząd miejski. Powinnam z tego skorzystać. Umówię się na wizytę w tym tygodniu, obiecuję.
— Umów się dzisiaj — nalega Chloe. — Nie ruszę się od twojego biurka, póki nie zrobisz tego teraz.
Jest tak uparta jak jej ojciec, więc wchodzę na stronę przychodni w telefonie. Klinika mojej mamy, gdzie pracuje dr Martinez. Zna mnie, odkąd miałam dwanaście lat, i co ważniejsze, nie pobiegnie od razu ze wszystkim do mojej mamy.
— Proszę, zadowolona? — Pokazuję Chloe ekran z potwierdzeniem. — Dziś na 15:30.
— Dobrze. Napisz mi potem, dobra? Daj znać, że żyjesz i że to nic poważnego.
Ściska mnie za ramię i idzie na lunch, zostawiając mnie samą z burzącym się żołądkiem i galopującymi myślami.
Od tygodni czuję się nie w formie—zmęczona bez względu na to, ile śpię, mdli mnie rano, a kawa nagle pachnie okropnie. Wczoraj prawie zwymiotowałam, gdy ktoś podgrzał rybę w mikrofalówce w kuchni pracowniczej.
Może to wrzód ze stresu. Albo tarczyca—z tym u mamy w rodzinie bywało.
Boże, a jeśli to coś poważnego? Coś drogiego? Moje ubezpieczenie jest przyzwoite, ale nie najlepsze, a i tak ledwo stać mnie na czynsz. Ostatnie, czego potrzebuję, to dług zdrowotny do tego wszystkiego.
***
Poczekalnia w przychodni pachnie środkami dezynfekującymi i niepokojem. Wypełniam formularze trzęsącymi się rękami, wypisując objawy: zmęczenie, mdłości, nadwrażliwość na zapachy, okazjonalne zawroty głowy.
Pod "powód wizyty" wpisuję "ogólne badania kontrolne", bo to brzmi mniej dramatycznie niż "czuję się jakbym umierała i boję się, że to prawda".
— Ava? — Dr Martinez pojawia się z ciepłym uśmiechem. — Mama nie wspominała, że przychodzisz.
— Nie wie. Chciałam to załatwić sama. Wiesz, jak się zamartwia.
Jej wyraz twarzy przechodzi w zawodową troskę, gdy prowadzi mnie do gabinetu. — Co się dzieje? Pielęgniarka mówiła, że masz zmęczenie i mdłości?
— Tak, od dwóch tygodni może. Myślałam, że to stres w pracy, ale się nasila. Wczoraj nie mogłam nawet wypić porannej kawy—sam zapach mnie zemdlił. I jestem ciągle wykończona, nawet po dziesięciu godzinach snu.
— Inne objawy? Bóle głowy? Gorączka? Zmiany apetytu?
— Bez gorączki. Trochę bólów głowy, ale to mam zawsze, gdy się stresuję. I chyba mało jem—jedzenie po prostu ostatnio mnie nie przyciąga.
— Kiedy miałaś ostatnią miesiączkę?
Pytanie zaskakuje mnie. — Hm, może pięć tygodni temu? Sześć? Nie śledzę tego dokładnie. Zawsze mam nieregularnie, jak się stresuję.
— Jest jakaś szansa, że możesz być w ciąży?
Te słowa uderzają mnie jak zimna woda. — Był raz. Około czterech tygodni temu. Ale to był tylko jeden raz.
— Wystarczy jeden raz — mówi dr Martinez łagodnie. — Zrobimy badania.
Pobiera mi krew, każe oddać mocz, wszystko bardzo rutynowo. Ale teraz ta możliwość siedzi mi w głowie i nie mogę powstrzymać paniki narastającej w gardle. To była tylko jedna noc.
Jeden błąd. Przecież los nie może być aż tak okrutny... Prawda?
Przeglądam telefon, szukając objawów anemii, problemów z tarczycą, nawet egzotycznych chorób—czegokolwiek, tylko nie tego, czego teraz panicznie się boję.
Na ekranie migają koszty leczenia różnych schorzeń—setki za leki na tarczycę, tysiące za niektóre zabiegi. Jak ludzi stać na chorowanie?
Gdy dr Martinez wraca, jej wyraz twarzy jest starannie neutralny. — Ava, badania są gotowe.
— Co mi jest? To coś poważnego? Sprawdzałam objawy i jest coś takiego jak Hashimoto, które—
— Ava. — Siada, ujmując moją dłoń. — Jesteś w ciąży.
Świat wiruje. — To niemożliwe.
— Badanie krwi jest bardzo dokładne. Twój poziom HCG wskazuje na cztery tygodnie ciąży.
— Powtórzcie to. — Głos mi się łamie. — To musi być pomyłka. Nie mogę być... powtórzcie to.
— Ava—
— Proszę. Po prostu powtórzcie.
Robi to, bo jest dobra i widzi, że zaraz się rozpadnę. Ale drugi test potwierdza pierwszy. Cztery tygodnie ciąży. Czas idealnie zgadza się z nocą moich urodzin.
— Musi to... — Nie mogę złapać tchu. — To musi zostać poufne. Mama nie może się dowiedzieć. Nikt nie może.
— Oczywiście. Tajemnica lekarska. Ale Ava, będziesz potrzebować opieki prenatalnej. Musisz podjąć decyzje.
— Wiem. Po prostu... potrzebuję czasu na zastanowienie.
— Jesteś bezpieczna? Ojciec dziecka...
— To nie tak. To skomplikowane.
Dr Martinez delikatnie ściska mi ramię. — Dzwoń, jeśli będziesz czegoś potrzebować. Jakiekolwiek pytania, wątpliwości, lub jeśli będziesz chciała po prostu porozmawiać.
Zostawia mnie samą w gabinecie i wtedy cały ciężar spada na mnie. Jestem w ciąży z dzieckiem Tobiasa Murphy'ego. Człowieka, który kandyduje na gubernatora. Mojego szefa. Mojego mentora. Ojca mojej najlepszej przyjaciółki. Ojca mojego byłego chłopaka.
I absolutnie nie mam pojęcia, co zrobić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
