Annette powiedziała ze złością: "Nie znam cię na tyle dobrze, żeby dzielić się sekretami, więc przestań wtrącać się w moje sprawy. I obiecałeś mi, że zachowasz to w tajemnicy."
"Oczywiście. Nigdy nie wspomniałem o tym innym. To ty jesteś zaangażowaną osobą, prawda?"
"To dlaczego ciągle o tym wspominasz?" zapytała Annette, próbując powstrzymać gniew.
"Po prostu odpowiadam na to, co powiedziałaś. Nie jesteś jedyną osobą z zewnątrz mieszkającą pod tym dachem. To nie jest wbrew prawu. Niczym nie różnisz się od moich innych pracowników. Zapewnię ci wyżywienie i zakwaterowanie. To takie proste."
Po tym, jak Connor skończył mówić, weszła jego gospodyni.
Connor spojrzał na Annette i powiedział: "Możesz zacząć pracę."
Annette patrzyła na plecy Connora, gdy wychodził. Czuła, że powinna być zła, ale nie była.
W rzeczywistości planowała wyprowadzić się z akademika. Teraz, gdy miała tymczasowe miejsce do mieszkania, mogła spokojnie szukać odpowiedniego zakwaterowania.
Annette zebrała myśli i rozpoczęła pracę.
Po pracowitym dniu było już ciemno na zewnątrz, gdy opuściła willę Connora.
Kiedy Annette dotarła do restauracji, Austin już zamówił dania.
Usiadła, a Austin zapytał: "Jesteś zmęczona?"
Napiła się wody i odpowiedziała: "Willa Alfy Connora jest duża, ale ma gospodynię, która zajmuje się sprzątaniem, więc nie, nie jestem zmęczona."
Austin przesunął swój stek w stronę Annette. Powiedział: "Powinnaś jeść więcej. Wyglądasz szczuplej."
"Nie martw się. Zjem wszystko," powiedziała Annette z uśmiechem.
"Jeśli ci nie wystarczy, zamówię więcej," powiedział Austin.
Spojrzeli na siebie i uśmiechnęli się. Annette czuła się bardzo szczęśliwa.
Wtedy obok Annette pojawił się cień, zasłaniając im światło.
Annette odwróciła się, by spojrzeć. Straciła apetyt, gdy zobaczyła twarz kobiety stojącej obok niej.
Austin wstał i zmarszczył brwi. "Jessica, co ty tu robisz?"
"Austin, właśnie wróciłeś z zagranicy. Ale spotykasz się z tą bękarcicą, zanim przyjdziesz do domu zobaczyć się ze mną, swoją siostrą!" powiedziała Jessica Fisher.
"Jessica, zamknij się!" powiedział Austin ze złością.
"Czy się mylę? Urodziła się z nieprawego łoża, a jej istnienie jest upokorzeniem dla naszej matki! Jak możesz być dla niej tak miły?"
Austin powiedział surowo: "Jessica, uważaj na słowa."
Jessica krzyknęła: "Przecież jestem twoją siostrą, Austin. Nie mogę uwierzyć, że stajesz po stronie obcej osoby i krzyczysz na mnie."
"Bo jesteś nieuprzejma."
"Jak jestem nieuprzejma? Nasza matka to Luna. Nie wiesz, ile nasza matka przez nią wycierpiała? Jestem wystarczająco miłosierna, oszczędzając jej życie."
Annette zacisnęła mocno pięści. Wstała i była mniej więcej tego samego wzrostu co Jessica.
"Panno Fisher, proszę okazać szacunek. Po pierwsze, nie mam ojca, więc nie wciskaj mi swojego ojca. Nie chcę go."
"Po drugie, nigdy nie wzięłam żadnych pieniędzy od Black Thorn Pack. Nawet gdy moja matka była chora w szpitalu i potrzebowała pieniędzy, by uratować jej życie, nigdy nie błagałam Black Thorn Pack o pomoc. Więc nikt z Black Thorn Pack nie ma prawa mnie oskarżać."
Twarz Jessiki zbladła. "Samo twoje istnienie jest hańbą."
"To twoje zdanie, nie moje. Jestem dumna, że jestem córką mojej matki."
Annette wzięła głęboki oddech, chwyciła swoją torbę szkolną i wyjęła kilkaset dolarów, które nosiła ze sobą na wypadek nagłych sytuacji. Położyła pieniądze na stole i krzyknęła "Proszę o rachunek", po czym odwróciła się, by wyjść.
Austin pobiegł za Annette kilka kroków i złapał ją. "Annette, posłuchaj mnie. Jessica..."
"Austin, straciłam apetyt. Zadzwoń, jeśli będziesz czegoś potrzebował."
Annette uśmiechnęła się do niego, uwolniła nadgarstek i szybko odeszła.
Austin odwrócił się, by spojrzeć gniewnie na Jessicę. Powiedział: "Zadowolona teraz?"
Po tym również opuścił restaurację.
Annette przeszła wzdłuż drogi kilkaset metrów, a następnie usiadła na krawężniku.
Lubiła obserwować ruch uliczny, ponieważ zazdrościła, że wszyscy inni mieli dokąd pójść.
"Ann, nie smuć się. Masz mnie," pocieszył ją wilk Annette.
"Eva, wszystko w porządku. Po prostu tęsknię za matką," odpowiedziała Annette.
Annette patrzyła na samochody poruszające się ulicą. Jej wzrok się zamazał i popłynęły łzy.
W tym momencie poczuła, że ktoś się do niej zbliża. Odwróciła się i zobaczyła Connora.
Odwróciła głowę i szybko otarła łzy z twarzy. Następnie wstała.
"Alfa Connor, co ty tu robisz?" Spojrzała na niego z udawanym spokojem.
"To twoja stała kwestia?"
Annette była przez chwilę zdezorientowana. Dopiero wtedy zdała sobie sprawę, że zdaje się pytać go o to za każdym razem, gdy go widzi.
Powiedziała niezręcznie: "Po prostu byłam zaskoczona, widząc ciebie, Alfę Connora, szanowanego Alfę Akron, na poboczu drogi."
"Daruj sobie. Czemu tu siedzisz?"
"To nie jest wbrew prawu, prawda?"
"To razi w oczy."
Byla wściekła. "Jak mogę razić w oczy? To jest publiczna ulica."
"Siedziałem w samochodzie. Z miejsca, gdzie siedziałem, wyglądałaś jak bezdomny kot pozostawiony na poboczu drogi."
Jego słowa sprawiły, że poczuła ucisk w nosie.
Jaka była różnica między nią a bezdomnym kotem? Tak jak bezdomny kot, nie miała rodziny i została porzucona.
Jej oczy wypełniły się smutkiem. "W takim razie zostawię cię w spokoju i pójdę."
"Dokąd idziesz?" powiedział chłodno. "Wsiądź ze mną do samochodu. Wracam do domu."
Odwrócił się i zrobił kilka kroków. Widząc, że nie nadąża, odwrócił się i powiedział chłodno: "Nie idziesz?"
"Moje rzeczy są jeszcze w szkole."
"W willi Normanów jest wszystko. Możesz odebrać swoje rzeczy jutro. Wsiadaj teraz."
I tak Annette wsiadła do jego samochodu.
Connor powiedział do kierowcy: "Do domu."
"Dobrze, Alfa Connor."
Spojrzała na niego. "Jechałeś gdzieś? Jeśli jesteś zajęty, możesz wysadzić mnie tutaj. Mogę sama wrócić do domu."
"Wracałem do domu."
Kierowca spojrzał w lusterko wsteczne, nieco zdezorientowany. Pomyślał: 'Czy Alfa Connor nie powiedział właśnie, że jechał do Blood Moon Pack?'
Przesuń w górę, aby kontynuować
Connor spojrzał gniewnie na kierowcę przez lusterko wsteczne. Kierowca natychmiast odwrócił wzrok i skupił się na prowadzeniu.
"Co się stało?"
Annette i Connor siedzieli z tyłu samochodu. Po prawie pięciu minutach ciszy Connor w końcu się odezwał.
"Nic takiego. Po prostu... śmieszy mnie widok ludzi w luksusowych samochodach utykających w korku. Okazuje się, że pieniądze nie mogą wszystkiego."
"Ona kłamie," powiedział Leo do Connora.
Connor poczuł się nieco niezadowolony. Zapytał: "To dlaczego płakałaś?"
"Bo jestem biedna. Nie mam nawet prawa narzekać na korki siedząc w swoim samochodzie, bo nie mam samochodu."
Connor spojrzał na Annette. Wiedział, że znowu kłamie. Pamiętał, że choć Annette miała prawo jazdy, nie umiała prowadzić.
"Leonard, zatrzymaj samochód," powiedział Connor do kierowcy.
Leonard pośpiesznie zjechał na pobocze.
"Leonard, jesteś wolny."
Leonard obejrzał się. Był nieco zaniepokojony.
Zanim Leonard zdążył cokolwiek powiedzieć, spojrzenie Connora stało się zimne. "O co chodzi? Nie słyszałeś mnie?"
"Słyszałem, Alpha Connor. Tak, Alpha Connor."
Leonard szybko odpiął pas bezpieczeństwa i wysiadł z samochodu.
W momencie gdy Leonard zamknął drzwi samochodu, jego wzrok spotkał się ze spojrzeniem Annette.
Wyglądało to tak, jakby Leonard mówił do Annette: "Powodzenia, panno Hall."
Po wyjściu Leonarda, Connor spojrzał na Annette i powiedział: "Teraz, gdy masz samochód, możesz go prowadzić."
"Ja?" Poczuła się winna i ściszyła głos o kilka decybeli.
"Czy nie mówiłaś, że zazdrościsz innym prowadzenia? Daję ci tę szansę."
"Czy twój samochód nie jest bardzo drogi? Co jeśli go rozbiję? Poza tym, rozbicie samochodu to nic, ale co jeśli ty zostaniesz ranny? Nie mogłabym z tym żyć."
Celowo mu schlebiała, ale nie dał się na to nabrać.
"Nie ma znaczenia. Nic mi się nie stanie." Ton Connora był pełen pewności siebie.
Annette nie udało się go przekonać. Usiadła na miejscu kierowcy, zaniepokojona.
Uruchomiła samochód i miała już nacisnąć pedał gazu, gdy spokojnie powiedział: "Samochód kosztuje mniej niż dwa miliony dolarów. Jeśli go rozbijesz, dam ci 50 procent zniżki przy rekompensacie. To świetna oferta, więc bez presji. Prawda?"
Annette wiedziała, że Connor wywiera na nią presję mówiąc to, i była tym zirytowana.
Zacisnęła zęby i wcisnęła pedał gazu.
Annette wyjechała na środek drogi. Zobaczyła czerwone światło, więc szybko nacisnęła hamulec.
Jednak zahamowała zbyt gwałtownie i samochód za nimi uderzył w tył samochodu Connora.
Spojrzała do tyłu i zobaczyła właściciela samochodu siedzącego bez ruchu.
Potem spojrzała na Connora z przerażeniem na twarzy. "Co mam zrobić? Czy to moja wina? Bo zahamowałam."
"On nie zachował bezpiecznej odległości, więc też jest odpowiedzialny, ale myślę, że on jest teraz bardziej przerażony niż ty."
"Dlaczego?"
"Bo nie stać go na odszkodowanie za mój samochód. Siedź tu. Nie wysiadaj."
Kiwnęła głową.
Connor wysiadł z samochodu i podszedł do samochodu za nimi.
Właściciel samochodu wysiadł. Odwróciła się i zobaczyła, jak dwaj mężczyźni o czymś rozmawiają.
Potem Connor wyjął portfel i dał właścicielowi samochodu trochę pieniędzy. Właściciel wziął je i wsiadł do samochodu.
Connor wrócił. Cały proces nie trwał dłużej niż trzy minuty.
"Dałeś mu pieniądze?" zapytała z niepokojem.
"Tak. Teraz to jest na twoim koncie. Zwrócisz mi wszystko za jednym razem. Teraz jedź."
Zaniemówiła na chwilę. Potem zapytała: "Nadal chcesz, żebym prowadziła?"
"I tak musisz mi zapłacić. Czemu nie zrelaksujesz się i po prostu nie pojedziesz z powrotem? Mój samochód już został uderzony. Jedno czy dwa uderzenia nie zrobią różnicy. Jedź."
Miała się rozpłakać. Jak można w taki sposób pocieszać ludzi?
Prowadziła samochód z powrotem do willi, czując strach. Całe jej ciało było sztywne.
Kiedy Annette i Connor dotarli do drzwi willi, podszedł do nich gospodarz, Dwayne.
Gdy Dwayne zobaczył Annette, powiedział: "Alpha Connor, pokój panny Hall jest gotowy."
Connor spojrzał na Dwayne'a.
Dwayne natychmiast powiedział: "Alpha Connor, czy mogę coś jeszcze dla pana zrobić?"
Connor odwrócił się. Idąc, powiedział: "Jutro wyślij samochód do naprawy i daj rachunek Annette."
"Dobrze."
Następnie Dwayne zaprosił Annette do willi.
Po umieszczeniu jej w pokoju obok schodów, Dwayne wyszedł.
Niedługo potem Dwayne zapukał do drzwi i przyniósł Annette nowe ubrania na zmianę.
Były zupełnie nowe, z metkami.
Podziękowała Dwayne'owi po odebraniu ubrań.
Annette myślała, że nie będzie mogła dobrze spać, skoro śpi w innym miejscu. Ku jej zaskoczeniu, spała wyjątkowo dobrze przez całą noc.
Wcześnie rano zadzwonił dzwonek. Gdy się obudziła, czuła się odświeżona.
Umyła się i wyszła z pokoju. Connor zszedł po schodach w tym samym czasie.
Jej pokój był obok schodów, więc na siebie wpadli.
Na jej twarzy pojawił się ślad zakłopotania. "Alpha Connor, dzień dobry."
Uniósł brwi i zmierzył ją wzrokiem.
"Cóż, wyglądasz na odświeżoną i całkiem apetycznie."
Była zdezorientowana. Co miał na myśli?
Powiedział złośliwie: "Strój dobrze na tobie leży. Wyglądasz seksownie."
Spojrzała na swoje ubrania.
Były od Dwayne'a z wczoraj, które już były mniej odkrywające niż reszta.
Jej ciało było dobrze zakryte. Jak doszedł do wniosku, że wygląda seksownie?
Connor zobaczył jej zdezorientowane spojrzenie i ruszył w stronę stołu jadalnego.
Dwayne już kazał komuś przygotować śniadanie.
Po śniadaniu Annette wsiadła do samochodu Connora i razem opuścili willę.
Kierowca najpierw zawiózł Annette na uniwersytet, a potem Connora do pracy, ponieważ było to po drodze.
Po zajęciach po południu, Annette wróciła do akademika spakować swoje rzeczy.
Po spakowaniu zostawiła notatkę dla Roxanne, swojej współlokatorki, a następnie wyszła, ciągnąc swoją walizkę.
Przechodząc przez ogród szkolny, Annette stanęła twarzą w twarz z Kyle'em.
Oboje się zobaczyli, i nie było bocznej drogi, więc musiała zebrać się na odwagę i iść naprzód.
Kyle spojrzał na nią, jego oczy pełne urazy.
Podszedł do niej i zatrzymał się.
Widząc, że zamierza iść dalej, złapał ją za nadgarstek.
"Annette, nie masz mi nic do powiedzenia?"
"Nie." Jej wyraz twarzy był zimny.
"Nie? W porządku, to ja powiem. Moja matka powiedziała mi wszystko. Nie mogę uwierzyć, że wymieniłaś mnie na pracę. Obiecałaś jej, że mnie odrzucisz. Więc o to ci chodziło, tak? Wykorzystywałaś mnie. Prawda?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
