passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His little wolf autor Becky J

His little wolf

/

Rozdział 1

Rozdział 1

"Bethany, Beth obudź się kochanie!"

"Mamo, co się dzieje?"

"Rozbójnicy, jesteśmy pod atakiem. Musisz zabrać Bellę do bezpiecznego pokoju i nie wychodzić, dopóki po was nie przyjdę, dobrze? Obiecaj mi, że nie wyjdziesz, dopóki nie będzie bezpiecznie, Beth!"

"Dobrze mamo, obiecuję!"

"Grzeczna dziewczynka, a teraz biegnij i nie zatrzymuj się, chroń Bellę. Kocham cię, Bethany."

"Ja też cię kocham, mamo."

Biorę śpiącą Bellę z ramion mamy i biegnę z mojej sypialni, przez korytarz, w dół po schodach, przez salon, aż wreszcie docieram do kuchni. Otwieram drzwi, gdy warczenie i pełne bólu wycie stają się coraz głośniejsze, i jestem po prostu wdzięczna, że Bella przesypia to wszystko.

W końcu docieramy do bezpiecznego pokoju. Zamykam drzwi, gdy już jesteśmy w środku i kładę Bellę na materacu na podłodze. Ten pokój ma wszystko, czego potrzebujemy - dwa materace na podłodze z kocami i poduszkami, latarki w zasięgu ręki na wypadek, gdyby zabrakło prądu lub gdybyśmy musiały zgasić główne światło, oraz szafkę z napojami i jedzeniem, które nie wymaga gotowania.

Obok jest mała toaleta, dosłownie tylko z sedesem i umywalką, ale to wszystko, czego potrzebujemy. Wysoko na ścianie są dwa okna, szkło jest matowe, więc nikt nie może zajrzeć do środka ani na zewnątrz, ale światło przechodzi, dzięki czemu można rozpoznać, czy jest dzień, czy noc.

Byłam już wcześniej zamknięta w tym pokoju podczas ataków i mogę powiedzieć, że możliwość rozpoznania, czy jest dzień, czy noc, bardzo pomaga, szczególnie gdy nie ma się pojęcia, która jest godzina. Pokój jest dźwiękoszczelny, a drzwi są stalowe, co utrudnia ich wyważenie, choć nikt nigdy nie próbował, dzięki bogini.

Kładę się na materacu i przytulam do Belli. Jestem pewna, że będzie dobrze, nie jesteśmy dużą watahą, jest tylko 250 członków, ale mamy kilku bardzo silnych wojowników i radziliśmy sobie dobrze podczas poprzednich ataków. Ja nie mogę walczyć, bo jeszcze nie mam swojego wilka - dostanę go, gdy skończę 18 lat, ale teraz mam tylko 14.

Bella ma 6 miesięcy, to moja siostrzenica, córka mojego brata Josha. On i jego partnerka Harley są wojownikami, więc po jej narodzinach uzgodniono, że w razie ataku zabiorę ją do bezpiecznego pokoju, podczas gdy oni będą walczyć. Mój tata Tom jest najlepszym wojownikiem tutaj w Moonshine, a choć moja mama Helen nie jest wojowniczką, jest niesamowitą wojowniczką. Kiedyś była wojowniczką, ale zrezygnowała, wybierając pracę w żłobku. Josh jest drugim najlepszym męskim wojownikiem, a Harley jest dziesiątą najlepszą kobietą-wojowniczką.

Moja starsza siostra Brooke była drugą najlepszą kobietą-wojowniczką, co jest wielkim osiągnięciem w wieku 18 lat, ale spotkała swojego partnera 3 tygodnie temu na dorocznym balu Niebieskiego Księżyca i przeprowadziła się do jego watahy, 6 godzin stąd, aby być z nim. Calvin jest Alfą watahy Pazur Księżyca, ma 20 lat i wydaje się być naprawdę dobrym Alfą i partnerem dla mojej siostry.

Jeszcze go nie spotkałam, ani nikogo z watahy, bo nie mogę uczestniczyć w balu, dopóki nie skończę 18 lat, ale jedziemy tam za tydzień na ceremonię Luny i nie mogę się doczekać. Jestem super dumna z mojej siostry, że zostaje Luną, jest taką wspaniałą osobą i wiem, że będzie świetną Luną.

Kobiety, dzieci i starsi zwykle idą do bezpiecznego pokoju w domu watahy, ale mój tata nalegał, żebyśmy mieli jeden w naszej piwnicy, więc on i Josh zbudowali go 5 lat temu. To świetne, bo nie musimy wychodzić na zewnątrz, gdy jest nagły atak, ale nie jest fajnie, gdy jestem tu sama.

Oczywiście, mam Bellę, ale ona jest tylko niemowlęciem. Może być samotnie i strasznie tu na dole, gdy jestem sama, ale zawsze przypominam sobie, że moja rodzina walczy tam na zewnątrz, żeby nas chronić. Najmniej, co mogę zrobić, to wytrzymać tu kilka godzin.

Mój umysł pracował tak intensywnie, że dostałam migreny i wiem, że Bella obudzi się za kilka godzin. Postanawiam spróbować się przespać, zwykle nie jestem w stanie zasnąć tutaj, bo mnie to przeraża.

Między tym a martwieniem się o moją rodzinę i watahę, sen jest zawsze niemożliwy, ale ten ból głowy nie ustępuje, więc muszę spróbować, więc przytulam się mocniej do Belli i w końcu sen bierze górę.

Powoli się budzę i nagle przypominam sobie, gdzie jestem. Zrywam się gwałtownie i widzę, że wciąż jesteśmy w bezpiecznym pokoju. Kiedy szłam spać, miałam nadzieję, że obudzimy się w naszych łóżkach i że to wszystko się skończy, ale najwyraźniej nie. Bella zaczyna się wiercić, więc idę zrobić jej butelkę, a gdy kończę, jest już całkiem rozbudzona i marudna.

Zmieniam jej pieluchę i zaczynam ją karmić. Dobrze radzę sobie z opieką nad Bellą, potrafię zrobić wszystko, czego potrzebuje lub chce, co jest dobre, biorąc pod uwagę, że jestem wszystkim, co ma w tej chwili. Plus Harley mówi, że mam do tego naturalne predyspozycje, co uwielbiam, bo nie mogę się doczekać, kiedy będę miała własne dzieci, gdy znajdę swojego partnera. Mogę znaleźć partnera, gdy skończę 18 lat, ale mam nadzieję, że nie będę musiała długo czekać.

Gdy tylko Bella jest nakarmiona i odbita, zabieram ją do łazienki, myję myjką i ubieram. Potem zajmuję się sobą, podczas gdy ona leży na podłodze i się bawi. Jest takim szczęśliwym dzieckiem i tak bardzo ją kocham.

Kiedy Harley i Josh poprosili mnie o ochronę Belli, wiedzieli, że nie potrzebuję tu dorosłego, wiedzą, że oddałabym życie, by ją chronić. Może mam tylko 14 lat, ale moja rodzina to wojownicy, a Josh trenuje mnie tak ciężko, że podczas sparingów muszę walczyć ze starszymi dzieciakami, bo nikt w moim wieku nie może za mną nadążyć.

Nie wiem, która jest godzina, ale wiem, że minęły już godziny i zaczyna mnie ogarniać niepokój. Nigdy wcześniej nie byłam w tym pokoju tak długo. Nie chcę o tym myśleć, ale w głębi serca wiem, że ten atak nie poszedł po naszej myśli. Wiem, że moja rodzina i wataha nie żyją, bo gdyby ktokolwiek przeżył, przyszliby po nas.

Pozwalam sobie na kilka minut paniki na myśl o tym, że zostałyśmy tylko ja i Bella, że mam 14 lat i muszę opiekować się niemowlęciem. Jak mam to zrobić? Jak mam żyć bez mojej rodziny? Chcę się załamać, chcę zniszczyć ten pokój, ale nie mogę, muszę być teraz silna dla Belli.

Jest we mnie jeszcze mała część, która chce wierzyć, że wszystko z nimi w porządku. Co jeśli żyją? Co jeśli leżą teraz ranni na zewnątrz i mnie potrzebują? Muszę wiedzieć, muszę sama zobaczyć, czy są jacyś ocalali. Chwytam plecak w rogu, który zawiera zapasy dla mnie i Belli na kilka dni.

Jest tu trzymany na wypadek, gdyby stało się najgorsze i musiałabym z nią uciekać, i choć nie chcę tego przyznać, chyba właśnie tak się stało. Zarzucam go na ramię, biorę Bellę i wkładam ją do nosidełka, które założyłam, i modlę się do bogini księżyca, żeby jeśli stało się najgorsze, udało mi się nas stąd wydostać.

No to zaczynamy! Powoli otwieram drzwi, wyglądając na zewnątrz nie widzę ani nie słyszę nikogo. Powoli wspinam się po schodach do kuchni, a widok przede mną nie napawa optymizmem - wszystko jest zdemolowane. Przechodzę przez dom i każdy pokój wygląda tak samo.

Myślę, że może Roguesi szukali ukrytych osób. Trudno byłoby im znaleźć bezpieczny pokój w moim domu, bo zewnętrzne drzwi są pokryte taką samą tapetą jak kuchnia, więc nie wyglądają jak drzwi.

Idę do swojej sypialni i modlę się, żeby nie znaleźli mojego awaryjnego pudełka - ja i Josh oboje je mamy. Zawierają kartę bankową do konta oszczędnościowego rodziców, kilkaset dolarów w gotówce, nowy telefon i album ze zdjęciami na wypadek, gdyby nie było powrotu. Na szczęście wciąż tam jest, pakuję wszystko do torby i kieruję się do frontowych drzwi.

Wychodzę przez frontowe drzwi i czuję się, jakbym weszła na plan horroru. Wszystko jest zniszczone, wszędzie leżą martwe ciała, krew i nawet części ciał rozrzucone po ziemi.

Robi mi się niedobrze! Tak się cieszę, że Bella śpi, niemowlę czy nie, nigdy nie powinna oglądać czegoś takiego. Biorę głębokie oddechy, żeby się uspokoić i powoli idę naprzód, choć bardzo chcę uciec stąd teraz, muszę mieć pewność, muszę wiedzieć, czy moja rodzina nie żyje.

Przedzierając się między ciałami chcę się załamać, wszyscy ci ludzie po prostu odeszli, ludzie, których znałam, z którymi rozmawiałam jeszcze wczoraj. Dlaczego to się stało? Po kilku kolejnych krokach znajduję Josha i Harley leżących obok siebie... oboje nie żyją... ich gardła zostały rozszarpane. Moje serce pęka dla Belli, oczywiście pęka też dla mnie, ale to byli jej rodzice i nigdy ich nie zapamięta. Całuję ich oboje w czoło i idę dalej.

Jestem już prawie przy domu watahy, gdy widzę moją piękną mamę, jej serce zostało wyrwane i choć bardzo się staram, nie mogę powstrzymać łez. Mówię jej, że ją kocham, całuję w czoło i idę szukać taty - ostatniego, co do którego mogę mieć nadzieję, że żyje.

W końcu znajduję go z Betą i Alfą... nie żyje, jego gardło zostało rozszarpane, a nogi odgryzione. To wszystko jest zbyt wiele, nie mogę oddychać, upadam na ziemię i cicho szlocham, przytulając śpiącą Bellę. Mija trochę czasu zanim w końcu się uspokajam, rozglądam się czy ktoś nie nadchodzi, ale nikogo nie ma, wtedy przypominam sobie coś...

Bezpieczny pokój w domu watahy. Kobiety, dzieci i starsi wciąż tam będą. Daję sobie jeszcze kilka minut na pożegnanie rodziny, potem biorę obrączki ślubne rodziców i zakładam je na mój naszyjnik.

Mama kazała mi, Joshowi i Brooke obiecać dawno temu, że jeśli coś stanie się im obojgu, a którekolwiek z nas będzie mogło, mamy wziąć ich obrączki i zachować je przy sobie, i dotrzymam tej obietnicy.

Harley i Josh nie byli jeszcze małżeństwem, ale byli zaręczeni, więc biorę pierścionek zaręczynowy Harley i również zakładam go na naszyjnik, będę go chronić, dopóki Bella nie będzie wystarczająco dorosła, by go dostać. Nie mogę już patrzeć na moją rodzinę w kawałkach, więc żegnam się po raz ostatni i zaczynam odchodzić. Nie tak chcę ich pamiętać i oni też by tego nie chcieli.

Kieruję się do domu watahy, będąc w pełnej gotowości. Wciąż nie wiem, czy jacyś Roguesi nie kręcą się w pobliżu. Wchodzę do środka i jak dotąd wszystko jest czyste, dzięki bogini księżyca. To miejsce też zostało zdemolowane, wszystko w ruinie i więcej ciał na ziemi.

Dotarłszy do kuchni, kieruję się prosto do spiżarni, drzwi do bezpiecznego pokoju są w środku. Moje nogi nie mogą się poruszać wystarczająco szybko, nie chcę być już sama. Ludzie tam mogą nie być moją rodziną z krwi, ale wciąż są rodziną. Otwieram drzwi i schodzę po schodach, i nie mogę uwierzyć w to, co widzę...

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Bethany

Kobiety, dzieci i starsi wciąż tu są... ale nie żyją. JAK? Jak ktokolwiek się tu dostał? Jak ktoś mógł zabić tych bezbronnych ludzi? Te biedne dzieci! Co oni przeszli? Co widzieli przed śmiercią?

Nie mogę powstrzymać łez; rozglądam się dookoła, modląc się, żeby ktoś jeszcze żył, ale im dłużej tu jestem, tym mniej mam nadziei. Wołam cicho, błagając, żeby ktoś odpowiedział i ktoś odpowiada, nie mogę w to uwierzyć. Szybko przemieszczam się w kierunku dźwięku i znajduję panią Thompson, mamę mojej najlepszej przyjaciółki Carly.

"Pani Thompson, wszystko w porządku?"

"Beth kochanie, nie, skarbie, mocno krwawię!"

"Och, pani Thompson, musimy znaleźć pomoc; wie pani gdzie jest Carly?"

"Nie, dla mnie jest już za późno Beth, jak tylko wstanę, wykrwawię się, nie zostało mi wiele czasu. Beth kochanie, Carly... ona... odeszła... Ona nie żyje!"

W głębi serca wiedziałam, że odeszła, ale usłyszenie tego na głos wciąż czuję jak nóż rozdzierający moje serce, byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami od trzeciego roku życia.

"Beth, czy jest tam ktoś jeszcze?"

"Nie... nie znalazłam nikogo żywego. Nie rozumiem jak Roguesi się tu dostali, to nigdy wcześniej się nie zdarzyło." Mój głos jest ledwo słyszalny, gdy próbuję nie załamać się ponownie.

"Beth... musisz mnie posłuchać, nie zostało mi dużo czasu, a musisz to usłyszeć." Kiwam głową. "Beth, to była robota od środka. Jeden z naszych współpracował z Roguesami. Pokazał grupie to miejsce, wpuścił ich." Jestem zszokowana, siadam kompletnie oszołomiona.

"Nie rozumiem, kto mógłby to zrobić? Dlaczego?" Pani Thompson nagle wybucha płaczem i przytulam ją, podczas gdy kontynuuje.

"Beth, to był... Marcus, który przyprowadził tu Roguesów, był w to zamieszany, nie chce już mieć Alfy, chce nim być, więc zawarł umowę z grupą Roguesów, oni pomogą mu zniszczyć watahę, on zostanie nowym Alfą i przyjmie ich do watahy."

"Marcus... w sensie pani SYN Marcus?"

"Niestety tak, Beth, sam zabił Carly. Nie wiem kim on jest, ale to nie jest syn, którego wychowałam!"

Jestem tak oszołomiona, że nie mogę się ruszyć, ledwo mogę formułować słowa. Zabił własną siostrę, zniszczył naszą watahę, KURWA!

"Bethany... musisz mnie posłuchać, powiedział, że aby jego plan zadziałał, wszyscy muszą umrzeć. Musi być jedynym ocalałym, żeby przejąć ziemie. Beth, weź Bellę i uciekaj teraz kochanie, i nie oglądaj się za siebie!"

"Nie zostawię cię samej Joan, nie mogę!"

"Kochanie, dla mnie nie da się już nic zrobić. Wiesz, że zawsze kochałam cię jak własną córkę, nie mogłam uratować Carly, proszę, pozwól mi uratować ciebie i tę słodką dziewczynkę!" Błaga mnie, a moje serce jest rozdarte.

"Ale... nie mogę, jak mam żyć bez wszystkich?"

"Beth, jesteś o wiele silniejsza niż myślisz. Musisz wydostać się z terenów watahy zanim oni wrócą, dostań się do miasta między ludzi. Masz przy sobie telefon?"

"Tak, mam al-"

"Beth, zabierz siebie i Bellę do miasta i zadzwoń do Brooke, ona wam pomoże, proszę, obiecaj mi, że uciekniesz stąd zanim oni wrócą?"

Brooke, jak mogłam o tym nie pomyśleć? Byłam tak pochłonięta gniewem i żalem, że nie pomyślałam o mojej siostrze, ona wciąż żyje i nam pomoże.

"Ok, Joan, obiecuję, że to zrobię, ale nie mogę zostawić cię, żebyś umarła sama!"

"Możesz i zrobisz to kochanie. Nie martw się o mnie, pogodzę się ze śmiercią, moja rodzina na mnie czeka, proszę, idź teraz Beth, niech to będzie moje ostatnie życzenie!"

Ta kobieta właśnie zaszantażowała mnie ostatnim życzeniem, jak do cholery mam powiedzieć nie? Chcę z nią zostać, ale wiem też, że ma rację, Roguesi pokonali całą watahę, więc nie będą mieli problemu z nastolatką z dzieckiem.

"Ok Beth, czas żebyś już poszła, obiecaj mi, że zadzwonisz do Brooke, obiecaj mi, że będziesz żyć pełnią życia i znajdziesz szczęście!"

Nie wiem, czy będę w stanie zrobić wszystko, czego chce, ale nie powiem jej tego, nie musi słyszeć niczego innego, gdy zostało jej kilka minut życia, więc zamiast tego obiecuję jej, że zrobię to wszystko, całuję ją w czoło i moje serce pęka, gdy uciekam od niej i z domu watahy.

Kieruję się poza tereny watahy, w końcu akceptując, że nie ma innych ocalałych i zmierzam do miasta. Trzymam się dróg, bo muszę unikać lasów, oni mogą być wszędzie tam. Nie mogę biec z normalną prędkością z powodu Belli, ale biegnę tak szybko, jak mogę, starając się trzymać w cieniu jak najwięcej.

20 minut później jestem wreszcie w mieście, choć nie czuję się bezpieczniej. Bella obudziła się około 5 minut temu i marudzi, więc idę do lokalnego sklepu dla dzieci, mają tam pokój dla niemowląt, jest publiczny i bezpieczny. Gdy jest już nakarmiona, odbita i przewinięta, wychodzę na zewnątrz do cichego kąta i z gulą w gardle dzwonię do Brooke.

*Dzwoń dzwoń* dzwoń dzwoń* dzwoń dzwoń* dzwoń...

Brak odpowiedzi, ugh! ona zawsze odbiera telefon. Próbuję jeszcze raz i jeszcze raz, ale nadal brak odpowiedzi, Cholera! Wysyłam jej SMS-a, żeby oddzwoniła ASAP i kieruję się do znanej mi lokalnej jadłodajni; ukryję się tam, dopóki nie zadzwoni. Wchodzę do Danny's Diner i siadam w boksie z tyłu, z dala od wszystkich, i zamawiam BLT i kawę. Naprawdę nie jestem głodna, ale muszę zachować siły dla Belli, która znowu zasnęła, wtulona w moją pierś.

4 godziny później i nadal żadnego telefonu od Brooke, a ja straciłam rachubę, ile razy do niej dzwoniłam. Dlaczego nie odbiera? Jest 20:00 i wiem, że muszę znaleźć miejsce na noc, miejsce, gdzie Bella może bezpiecznie spać. Pytam kelnerkę o lokalny hotel i kieruje mnie we właściwą stronę.

To tylko 5 minut drogi i na szczęście mają dla mnie pokój. Proszę o dostarczenie łóżeczka turystycznego do pokoju i jadę windą na 7 piętro. Docieram do drzwi w tym samym momencie, co facet z łóżeczkiem, ustawia je dla mnie i dziękuję mu, zanim wychodzi.

To mały pokój, jest podwójne łóżko przy jednej ścianie z łóżeczkiem po jednej stronie i stolikiem nocnym po drugiej stronie. Jednostka na ścianie u dołu łóżka z telewizorem, czajnikiem i butelkami wody, po lewej stronie znajduje się wbudowana szafa, a po prawej łazienka. Umywalka, toaleta i prysznic, nic specjalnego, ale wszystko, czego potrzebujemy. Kładę Bellę w przenośnym łóżeczku, wyciągam z plecaka jej kocyk i pluszowego królika i wkładam je do środka. Nie brałam prysznica od wczorajszego wieczoru, więc to jest następne na mojej liście, a na szczęście ten hotel oferuje akcesoria łazienkowe w rozmiarze podróżnym, inaczej byłabym w kłopocie. Zamykam drzwi na klucz i włączam prysznic, zostawiając drzwi do łazienki otwarte, żeby móc słyszeć Bellę. Zdejmuję ubrania i wchodzę pod gorącą wodę, która może dobrze łagodzi moje mięśnie, ale mój umysł jest wszędzie tylko nie tutaj. Nie mogę przestać przeżywać na nowo wszystkiego, co wydarzyło się w ciągu ostatnich 24 godzin. Łzy, które powstrzymywałam od opuszczenia ziemi stada, wypływają na powierzchnię, ale tym razem ich nie powstrzymuję, wręcz przeciwnie, witam je. Osuwam się po ścianie prysznica, przyciągam kolana do klatki piersiowej i załamuję się. Płaczę z powodu utraty rodziny i stada. Płaczę za Bellę, która straciła rodziców. Płaczę za panią Thompson, którą musiałam zostawić, by umarła sama, i płaczę z powodu złości i frustracji, które sprawiają, że chcę rozerwać wszystko, co widzę. Wydaje się, że nigdy nie przestanę płakać, ale potem mój umysł wędruje do Belli i faktu, że teraz jestem wszystkim, co ma. Muszę być dla niej silna. Obiecałam Joshowi i Harleyowi, że się nią zaopiekuję i będę ją chronić, i dokładnie to zrobię. Myję się, szczotkuję zęby i wkładam piżamę, zanim wpełzam do łóżka. Próbuję ponownie zadzwonić do Brooke, ale bez odpowiedzi, ugh! Dzień powoli mnie dogania i zapadam w sen pełen koszmarów... *Dzwonek dzwonek* *dzwonek dzwonek* dzwonek dzwonek* Wyrywa mnie z kolejnego koszmaru dzwoniący telefon, wyskakuję z łóżka, to Brooke, och, dziękuję, bogini księżyca. "Brooke, gdzie byłaś? Dzwoniłam do ciebie około 30 razy, dlaczego nie odpowiedziałaś?" Mówię tak szybko, że mam trudności z oddychaniem między słowami. "Whoa whoa, uspokój się, kochanie, przepraszam, że nie odpowiedziałam, mieliśmy wczoraj grilla i zostawiłam telefon w sypialni, co się stało? Czy wszystko w porządku?" "Nie, Brooke, nie jest, nic już nie będzie w porządku, nie mogę tego zrobić!" Znowu powstrzymuję łzy. "Musisz wziąć głęboki oddech, dobrze, kochanie? I powiedzieć mi, co się stało?" "We wtorek w nocy Łotry zaatakowały ziemie stada... oni... zabili wszystkich, Brooke... Mama, Tata, Josh, Harley, Carly... wszyscy zginęli!" Moje łkania wracają i czuję się tak złamana. "Och, bogini, nie!" Słyszę czysty terror w głosie Brooke, gdy uświadamia sobie, co się stało. "Jak... a co z Isabellą?" "Bella ma się dobrze, mam ją, ale teraz jesteśmy tylko we dwie." Telefon milknie, zanim usłyszę szelest z drugiej strony. "Bethany, to Alfa Calvin, czy jesteś bezpieczna? Gdzie jesteś?" "Jestem bezpieczna, mam moją siostrzenicę Bellę ze sobą. Jesteśmy w hotelu w ludzkim mieście o nazwie tree line w pokoju 319." "Dobrze, Beth, nie martw się, nie będziesz długo sama, wysyłam mojego Gammę i kilku wojowników, żeby cię oboje natychmiast zabrali, przywiozą cię tutaj do Brooke, do nas, dobrze?" "Dziękuję bardzo, Alfa... ale jak rozpoznam, że to twoi wojownicy?" "Mądra dziewczynka. Gamma Jack będzie tam z moimi wojownikami Johnem, Callumem, Jakem, Scottem i Davidem. Dam im hasło Brooke, jak ci to pasuje?" "To brzmi dobrze." Szybko zapisuję podane mi imiona. "Dobrze, teraz zajmie im to około 6 godzin, aby tam dotrzeć, będą jechać prosto, żeby was oboje zabrać, więc powinni być u ciebie około dwunastej, dobrze? W międzyczasie wolałbym, żebyś nie opuszczała pokoju, więc wszystko, czego potrzebujesz, zamów przez obsługę pokojową, a Gamma Jack ureguluje rachunek, gdy przyjedzie, proszę, nie martw się o koszty!" "Dziękuję, Alfa Calvin, dziękuję bardzo, nie chcę już być sama!" Mój głos się łamie, gdy łzy nie przestają płynąć. "Nie musisz mi dziękować, Beth, jesteśmy rodziną i nie będziesz długo sama, dobrze? Wiem, że straciłaś dom i nic tego nie zastąpi, ale jest tu miejsce dla ciebie i Brooke, czekające na was obie, dobrze?" "Dobrze, dziękuję, Alfa, to znaczy więcej, niż kiedykolwiek się domyślisz, jak się ma Brooke?" Bella zaczyna się budzić, gdy czekam na jego odpowiedź. "Nie ma się najlepiej, ale wyobrażam sobie, że jesteś w podobnej sytuacji?" "Tak, Bella się budzi, więc muszę zrobić jej butelkę, proszę, opiekuj się Brooke, Alfa Calvin." Zapewnia mnie, że tak zrobi i że wkrótce zadzwoni, aby sprawdzić, jak się mam. Podłączam telefon do ładowania i zaczynam poranną rutynę Belli... jeszcze sześć godzin na własną rękę... damy radę. *Pukanie pukanie pukanie pukanie* Serce przyspiesza na dźwięk stukania do drzwi. "Bethany, to Gamma Jack, jesteśmy tutaj, aby zabrać ciebie i małą Isabellę do domu." "Gamma Jack... kto jeszcze jest z tobą?" Muszę być pewna. "Bethany, mam ze sobą 5 wojowników Johna, Calluma, Jake'a, Scotta i Davida." Kiedy wymienia imiona, wszyscy po kolei mówią mi cześć. "Dobrze, a jakie jest hasło?" Lepiej być bezpiecznym niż żałować. "To Brooke." Decyduję, że jestem zadowolona, wierząc, że to oni, i powoli otwieram drzwi, przed którymi stoi ogromny facet, ma co najmniej 6 stóp 3 cale wzrostu, krótkie, kruczoczarne włosy, jasnoniebieskie oczy i bardzo muskularną sylwetkę, moc, którą emanuje, mówi mi, że jest wysokiej rangi. Pozostałych 5 facetów również jest niesamowicie wysokich i muskularnych, i wiem, że Bella i ja będziemy z nimi bezpieczne. Uśmiecha się do mnie życzliwie, gdy otwieram drzwi szerzej, aby mogli wejść do środka. Bella gaworzy w swoim przenośnym łóżeczku, ssąc jedno z uszu pluszowego królika, i przysięgam, że widzę, jak każdy z tych facetów mięknie, patrząc na nią. Szybko zbieramy moje i Belli rzeczy i opuszczamy pokój. Gamma Jack oferuje, że poniesie Bellę, ale chcę, żeby była ze mną. Nie mówię, że to zły facet, ale nie znam go jeszcze na tyle dobrze, a dopóki nie dotrę do Brooke, jest wszystkim, co mam. Idę zapłacić rachunek za nasz pokój i obsługę pokojową, ale Gamma Jack mnie zatrzymuje i nalega, żeby sam zapłacił, a ja jestem zbyt zagubiona w sobie, żeby się kłócić. Udajemy się do SUV-a, którym przyjechali, zapinamy Bellę w foteliku samochodowym i wszyscy wsiadamy, gotowi opuścić to miejsce, zostawić moją rodzinę za sobą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

His little wolf

His little wolf

73 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

73

Treść

Aa