His little wolf autor Becky J
His little wolf
Opis
Ksiazka druga z serii "Maly Wilk" Bethany ma 14 lat i jest corka wojownika z paczki Moonshine. Jej zycie jest idealne, dopoki pewnej nocy wszystko sie nie zmienia. Koczownicy atakuja jej paczke, zostawiajac ja sama, aby sama zatroszczyla sie o siebie i swoja szesciomiesieczna siostrzenice Belle. Udaje jej sie bezpiecznie uciec od paczki, ale na jak dlugo? Jest ktos, kto chce miec Bethany jako swoja partnerke i jest gotow pojsc na skrajne srodki, aby ja zdobyc. Kiedy Bethany mysli, ze jest w bezpieczenstwie, okazuje sie, ze jest w bledzie, raz po raz. Jak uciec od mroku, ktory czai sie wokol niej? Czy zostanie zmuszona do zostania czyjas partnerka, czy jest tam ktos, kto moze ja uratowac? Zalecany porzadek czytania serii "Maly Wilk": "Kochany przez Gamma" - historia Jacka i Ashley "Jego Maly Wilk" - historia Liama i Bethany
Rozdział 1
May 10, 2026
"Bethany, Beth obudź się kochanie!"
"Mamo, co się dzieje?"
"Rozbójnicy, jesteśmy pod atakiem. Musisz zabrać Bellę do bezpiecznego pokoju i nie wychodzić, dopóki po was nie przyjdę, dobrze? Obiecaj mi, że nie wyjdziesz, dopóki nie będzie bezpiecznie, Beth!"
"Dobrze mamo, obiecuję!"
"Grzeczna dziewczynka, a teraz biegnij i nie zatrzymuj się, chroń Bellę. Kocham cię, Bethany."
"Ja też cię kocham, mamo."
Biorę śpiącą Bellę z ramion mamy i biegnę z mojej sypialni, przez korytarz, w dół po schodach, przez salon, aż wreszcie docieram do kuchni. Otwieram drzwi, gdy warczenie i pełne bólu wycie stają się coraz głośniejsze, i jestem po prostu wdzięczna, że Bella przesypia to wszystko.
W końcu docieramy do bezpiecznego pokoju. Zamykam drzwi, gdy już jesteśmy w środku i kładę Bellę na materacu na podłodze. Ten pokój ma wszystko, czego potrzebujemy - dwa materace na podłodze z kocami i poduszkami, latarki w zasięgu ręki na wypadek, gdyby zabrakło prądu lub gdybyśmy musiały zgasić główne światło, oraz szafkę z napojami i jedzeniem, które nie wymaga gotowania.
Obok jest mała toaleta, dosłownie tylko z sedesem i umywalką, ale to wszystko, czego potrzebujemy. Wysoko na ścianie są dwa okna, szkło jest matowe, więc nikt nie może zajrzeć do środka ani na zewnątrz, ale światło przechodzi, dzięki czemu można rozpoznać, czy jest dzień, czy noc.
Byłam już wcześniej zamknięta w tym pokoju podczas ataków i mogę powiedzieć, że możliwość rozpoznania, czy jest dzień, czy noc, bardzo pomaga, szczególnie gdy nie ma się pojęcia, która jest godzina. Pokój jest dźwiękoszczelny, a drzwi są stalowe, co utrudnia ich wyważenie, choć nikt nigdy nie próbował, dzięki bogini.
Kładę się na materacu i przytulam do Belli. Jestem pewna, że będzie dobrze, nie jesteśmy dużą watahą, jest tylko 250 członków, ale mamy kilku bardzo silnych wojowników i radziliśmy sobie dobrze podczas poprzednich ataków. Ja nie mogę walczyć, bo jeszcze nie mam swojego wilka - dostanę go, gdy skończę 18 lat, ale teraz mam tylko 14.
Bella ma 6 miesięcy, to moja siostrzenica, córka mojego brata Josha. On i jego partnerka Harley są wojownikami, więc po jej narodzinach uzgodniono, że w razie ataku zabiorę ją do bezpiecznego pokoju, podczas gdy oni będą walczyć. Mój tata Tom jest najlepszym wojownikiem tutaj w Moonshine, a choć moja mama Helen nie jest wojowniczką, jest niesamowitą wojowniczką. Kiedyś była wojowniczką, ale zrezygnowała, wybierając pracę w żłobku. Josh jest drugim najlepszym męskim wojownikiem, a Harley jest dziesiątą najlepszą kobietą-wojowniczką.
Moja starsza siostra Brooke była drugą najlepszą kobietą-wojowniczką, co jest wielkim osiągnięciem w wieku 18 lat, ale spotkała swojego partnera 3 tygodnie temu na dorocznym balu Niebieskiego Księżyca i przeprowadziła się do jego watahy, 6 godzin stąd, aby być z nim. Calvin jest Alfą watahy Pazur Księżyca, ma 20 lat i wydaje się być naprawdę dobrym Alfą i partnerem dla mojej siostry.
Jeszcze go nie spotkałam, ani nikogo z watahy, bo nie mogę uczestniczyć w balu, dopóki nie skończę 18 lat, ale jedziemy tam za tydzień na ceremonię Luny i nie mogę się doczekać. Jestem super dumna z mojej siostry, że zostaje Luną, jest taką wspaniałą osobą i wiem, że będzie świetną Luną.
Kobiety, dzieci i starsi zwykle idą do bezpiecznego pokoju w domu watahy, ale mój tata nalegał, żebyśmy mieli jeden w naszej piwnicy, więc on i Josh zbudowali go 5 lat temu. To świetne, bo nie musimy wychodzić na zewnątrz, gdy jest nagły atak, ale nie jest fajnie, gdy jestem tu sama.
Oczywiście, mam Bellę, ale ona jest tylko niemowlęciem. Może być samotnie i strasznie tu na dole, gdy jestem sama, ale zawsze przypominam sobie, że moja rodzina walczy tam na zewnątrz, żeby nas chronić. Najmniej, co mogę zrobić, to wytrzymać tu kilka godzin.
Mój umysł pracował tak intensywnie, że dostałam migreny i wiem, że Bella obudzi się za kilka godzin. Postanawiam spróbować się przespać, zwykle nie jestem w stanie zasnąć tutaj, bo mnie to przeraża.
Między tym a martwieniem się o moją rodzinę i watahę, sen jest zawsze niemożliwy, ale ten ból głowy nie ustępuje, więc muszę spróbować, więc przytulam się mocniej do Belli i w końcu sen bierze górę.
Powoli się budzę i nagle przypominam sobie, gdzie jestem. Zrywam się gwałtownie i widzę, że wciąż jesteśmy w bezpiecznym pokoju. Kiedy szłam spać, miałam nadzieję, że obudzimy się w naszych łóżkach i że to wszystko się skończy, ale najwyraźniej nie. Bella zaczyna się wiercić, więc idę zrobić jej butelkę, a gdy kończę, jest już całkiem rozbudzona i marudna.
Zmieniam jej pieluchę i zaczynam ją karmić. Dobrze radzę sobie z opieką nad Bellą, potrafię zrobić wszystko, czego potrzebuje lub chce, co jest dobre, biorąc pod uwagę, że jestem wszystkim, co ma w tej chwili. Plus Harley mówi, że mam do tego naturalne predyspozycje, co uwielbiam, bo nie mogę się doczekać, kiedy będę miała własne dzieci, gdy znajdę swojego partnera. Mogę znaleźć partnera, gdy skończę 18 lat, ale mam nadzieję, że nie będę musiała długo czekać.
Gdy tylko Bella jest nakarmiona i odbita, zabieram ją do łazienki, myję myjką i ubieram. Potem zajmuję się sobą, podczas gdy ona leży na podłodze i się bawi. Jest takim szczęśliwym dzieckiem i tak bardzo ją kocham.
Kiedy Harley i Josh poprosili mnie o ochronę Belli, wiedzieli, że nie potrzebuję tu dorosłego, wiedzą, że oddałabym życie, by ją chronić. Może mam tylko 14 lat, ale moja rodzina to wojownicy, a Josh trenuje mnie tak ciężko, że podczas sparingów muszę walczyć ze starszymi dzieciakami, bo nikt w moim wieku nie może za mną nadążyć.
Nie wiem, która jest godzina, ale wiem, że minęły już godziny i zaczyna mnie ogarniać niepokój. Nigdy wcześniej nie byłam w tym pokoju tak długo. Nie chcę o tym myśleć, ale w głębi serca wiem, że ten atak nie poszedł po naszej myśli. Wiem, że moja rodzina i wataha nie żyją, bo gdyby ktokolwiek przeżył, przyszliby po nas.
Pozwalam sobie na kilka minut paniki na myśl o tym, że zostałyśmy tylko ja i Bella, że mam 14 lat i muszę opiekować się niemowlęciem. Jak mam to zrobić? Jak mam żyć bez mojej rodziny? Chcę się załamać, chcę zniszczyć ten pokój, ale nie mogę, muszę być teraz silna dla Belli.
Jest we mnie jeszcze mała część, która chce wierzyć, że wszystko z nimi w porządku. Co jeśli żyją? Co jeśli leżą teraz ranni na zewnątrz i mnie potrzebują? Muszę wiedzieć, muszę sama zobaczyć, czy są jacyś ocalali. Chwytam plecak w rogu, który zawiera zapasy dla mnie i Belli na kilka dni.
Jest tu trzymany na wypadek, gdyby stało się najgorsze i musiałabym z nią uciekać, i choć nie chcę tego przyznać, chyba właśnie tak się stało. Zarzucam go na ramię, biorę Bellę i wkładam ją do nosidełka, które założyłam, i modlę się do bogini księżyca, żeby jeśli stało się najgorsze, udało mi się nas stąd wydostać.
No to zaczynamy! Powoli otwieram drzwi, wyglądając na zewnątrz nie widzę ani nie słyszę nikogo. Powoli wspinam się po schodach do kuchni, a widok przede mną nie napawa optymizmem - wszystko jest zdemolowane. Przechodzę przez dom i każdy pokój wygląda tak samo.
Myślę, że może Roguesi szukali ukrytych osób. Trudno byłoby im znaleźć bezpieczny pokój w moim domu, bo zewnętrzne drzwi są pokryte taką samą tapetą jak kuchnia, więc nie wyglądają jak drzwi.
Idę do swojej sypialni i modlę się, żeby nie znaleźli mojego awaryjnego pudełka - ja i Josh oboje je mamy. Zawierają kartę bankową do konta oszczędnościowego rodziców, kilkaset dolarów w gotówce, nowy telefon i album ze zdjęciami na wypadek, gdyby nie było powrotu. Na szczęście wciąż tam jest, pakuję wszystko do torby i kieruję się do frontowych drzwi.
Wychodzę przez frontowe drzwi i czuję się, jakbym weszła na plan horroru. Wszystko jest zniszczone, wszędzie leżą martwe ciała, krew i nawet części ciał rozrzucone po ziemi.
Robi mi się niedobrze! Tak się cieszę, że Bella śpi, niemowlę czy nie, nigdy nie powinna oglądać czegoś takiego. Biorę głębokie oddechy, żeby się uspokoić i powoli idę naprzód, choć bardzo chcę uciec stąd teraz, muszę mieć pewność, muszę wiedzieć, czy moja rodzina nie żyje.
Przedzierając się między ciałami chcę się załamać, wszyscy ci ludzie po prostu odeszli, ludzie, których znałam, z którymi rozmawiałam jeszcze wczoraj. Dlaczego to się stało? Po kilku kolejnych krokach znajduję Josha i Harley leżących obok siebie... oboje nie żyją... ich gardła zostały rozszarpane. Moje serce pęka dla Belli, oczywiście pęka też dla mnie, ale to byli jej rodzice i nigdy ich nie zapamięta. Całuję ich oboje w czoło i idę dalej.
Jestem już prawie przy domu watahy, gdy widzę moją piękną mamę, jej serce zostało wyrwane i choć bardzo się staram, nie mogę powstrzymać łez. Mówię jej, że ją kocham, całuję w czoło i idę szukać taty - ostatniego, co do którego mogę mieć nadzieję, że żyje.
W końcu znajduję go z Betą i Alfą... nie żyje, jego gardło zostało rozszarpane, a nogi odgryzione. To wszystko jest zbyt wiele, nie mogę oddychać, upadam na ziemię i cicho szlocham, przytulając śpiącą Bellę. Mija trochę czasu zanim w końcu się uspokajam, rozglądam się czy ktoś nie nadchodzi, ale nikogo nie ma, wtedy przypominam sobie coś...
Bezpieczny pokój w domu watahy. Kobiety, dzieci i starsi wciąż tam będą. Daję sobie jeszcze kilka minut na pożegnanie rodziny, potem biorę obrączki ślubne rodziców i zakładam je na mój naszyjnik.
Mama kazała mi, Joshowi i Brooke obiecać dawno temu, że jeśli coś stanie się im obojgu, a którekolwiek z nas będzie mogło, mamy wziąć ich obrączki i zachować je przy sobie, i dotrzymam tej obietnicy.
Harley i Josh nie byli jeszcze małżeństwem, ale byli zaręczeni, więc biorę pierścionek zaręczynowy Harley i również zakładam go na naszyjnik, będę go chronić, dopóki Bella nie będzie wystarczająco dorosła, by go dostać. Nie mogę już patrzeć na moją rodzinę w kawałkach, więc żegnam się po raz ostatni i zaczynam odchodzić. Nie tak chcę ich pamiętać i oni też by tego nie chcieli.
Kieruję się do domu watahy, będąc w pełnej gotowości. Wciąż nie wiem, czy jacyś Roguesi nie kręcą się w pobliżu. Wchodzę do środka i jak dotąd wszystko jest czyste, dzięki bogini księżyca. To miejsce też zostało zdemolowane, wszystko w ruinie i więcej ciał na ziemi.
Dotarłszy do kuchni, kieruję się prosto do spiżarni, drzwi do bezpiecznego pokoju są w środku. Moje nogi nie mogą się poruszać wystarczająco szybko, nie chcę być już sama. Ludzie tam mogą nie być moją rodziną z krwi, ale wciąż są rodziną. Otwieram drzwi i schodzę po schodach, i nie mogę uwierzyć w to, co widzę...
His little wolf
73 Rozdziały
73
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101