Perspektywa Zary
„Nie mogę uwierzyć, że mi to robisz”, jęknął Levi, co wydawało się być setnym razem w tej godzinie. Narzekał na nasze ustalenia dotyczące parowania, a temat zaczynał mnie już naprawdę irytować.
Czy naprawdę nie był w stanie po prostu spełnić mojej prośby i podążyć za tym wszystkim bez dodatkowej dramy? Ceremonia parowania nie była przecież aż taką wielką sprawą.
Udawaliśmy tylko, że jesteśmy sobie przeznaczeni, dopóki nie znajdziemy kogoś bardziej odpowiedniego, albo może swojego drugiego szansowego partnera—o ile tacy jeszcze istnieją.
Westchnęłam, zamykając oczy, gdy liczyłam do dziesięciu. Nie chciałam stracić zimnej krwi; do ceremonii parowania zostało tylko kilka chwil, a mój ojciec zauważyłby, gdyby coś było nie tak.
„No dalej, Levi”, powiedziałam, chwytając jego dłonie w swoje. Byłam już bliska błagania. To było dla mnie ważne. Musi mi pomóc, inaczej będę zmuszona sparować się z Alfą Noah, a sama myśl o tym mnie odrzuca. „To nie jest aż takie złe. Przynajmniej wiesz, jakiego partnera będziesz mieć. Znasz mnie. Poradzimy sobie.”
„Serio?” warknął, wyrywając dłonie z moich. „Jakie wymówki podasz stadu, gdy się nie oznaczymy? Hmm?”
„Coś wymyślę”, odpowiedziałam z westchnieniem.
Mój ojciec bardzo się postarał przy organizacji tej ceremonii parowania. Posunął się nawet do tego, że zaprosił każdego Alfę z kontynentu, żeby uczestniczył w ceremonii.
Nie było już odwrotu. Dom stada był już pełen Alf, Lun i rang z różnych stron, którzy przybyli, by być świadkami wymiany naszych ślubów parowania.
Levi zaczął nerwowo chodzić tam i z powrotem z rękami we włosach.
„Nie sądzę, żebym dał radę, Zaro”, powiedział. „Nie mogę kłamać przed tymi wszystkimi wilkami. Od razu się domyślą, że ta ceremonia to stek bzdur!”
„Levi, nie kłamiesz”, warknęłam. Byłam bliska wybuchu. Wzięłam głęboki oddech. „Po prostu chronisz swoją przyszłą Lunę przed jej byłym partnerem, a tym samym utrzymujesz stado w bezpieczeństwie, poza jego rękami. Przestań się już martwić. Wszystko potoczy się tak, jak powinno.”
„Łatwo ci mówić”, odburknął. „To nie ty nie będziesz w stanie spełnić obowiązków wobec swojego partnera. Albo zapomniałaś, że jestem gejem?”
„Serio, Levi?” zmarszczyłam brwi. „Nie zapomniałam o tym. To właśnie dlatego to wszystko miałoby sens.”
„Chyba sobie żartujesz”, warknął. „Naprawdę dobrze to wszystko przemyślałaś?”
Pokręciłam głową.
„Nie, nie za bardzo”, odpowiedziałam i wzruszyłam ramionami. „Ale pomyśl o tym tak: możemy po prostu odrzucić się nawzajem, jak tylko znajdziemy swojego partnera drugiej szansy, i wszystko wróci do normy. Obiecuję ci, wszystko się jakoś ułoży. Zaufaj mi.”
„Myślisz, że jak znajdziesz drugą szansę, wszystko wróci do normy?” Levi wrzasnął, rzucając rękami w powietrze. „Łatwiej powiedzieć niż zrobić!”
„Co niby?” zapytałam, marszcząc brwi. O co mu chodziło?
„Znalezienie partnera drugiej szansy!” prychnął Levi. „Masz na to może jeden na milion szans.”
„Nieprawda”, sprzeciwiłam się. „Partnerzy drugiej szansy wciąż istnieją. Odrzuceni wilcy mogą odnaleźć miłość po raz drugi.”
„A co, jeśli nam się nie uda?” zapytał. „Co powiesz stadu, kiedy nie będziemy mogli dać im następcy?”
„Do tego nie dojdzie”, wymamrotałam. „Bogini nie pozwoli, żeby stado nie miało dziedzica.”
Niewiele myślałam o konsekwencjach związanych z parowaniem z Levim.
Nawet jeśli nie uda nam się rozwiązać wszystkich komplikacji naszych ustaleń, wciąż uważam, że to najlepsza opcja.
To prawda, że Levi jest gejem, ale nigdy nie zastanawiałam się długo nad jego orientacją. Kochałam go za to, kim był; widziałam go takim, jakim był. Ufałam mu bezgranicznie.
Jeśli Levi teraz się wycofa, nie będę miała wyjścia i będę musiała przyjąć propozycję zostania partnerką Alfy Noah i Luną; inaczej on zyskałby możliwość wyzwania mojego ojca i odebrania mu tytułu Alfy Silverado.
„Jesteś pewna?” zapytał Levi, podchodząc bliżej i kładąc mi dłoń na ramieniu.
Skinęłam głową. Bogini zawsze dbała, by jej błogosławione watahy miały następcę. Wątpię, by teraz się od nas odwróciła.
Mój wzrok przesunął się po odbiciach mnie i Leviego. Gdybyśmy byli zwyczajną parą i ta ceremonia nie była inscenizowana, moglibyśmy z łatwością uchodzić za idealną parę o wielkiej sile.
Westchnęłam, położyłam dłoń na jego dłoni i podniosłam wzrok, by spotkać się z nim w lustrze.
— Jestem — powiedziałam. — Nasza miłość nigdy się nie zmieniła. Ufamy sobie. Wystarczy odrobina wiary. Uda nam się. Bogini nas wesprze; wiem, że tak będzie.
Pukanie do drzwi mojej sypialni zaskoczyło nas oboje, a chwilę później drzwi się otworzyły, ukazując Janey. Rudowłosa omega miała mi pomóc w przygotowaniach.
— Zara, mogę wejść? — zapytała, marszcząc brwi, gdy zobaczyła Leviego. Nie powinien był być ze mną przed ceremonią połączenia.
Skinęłam jej głową i wróciłam wzrokiem do Leviego.
— Idź się przebrać — powiedziałam. — Wkrótce się zobaczymy.
— Dobrze — odparł Levi z westchnieniem. — Będę czekał na ciebie przy ołtarzu.
— To ja będę ubrana na biało — zażartowałam, aż za bardzo podekscytowana. Levi prychnął i przewrócił oczami, po czym wyszedł, zamykając za sobą drzwi.
Janey wydawała się zaciekawiona, ale postanowiła milczeć i zabrała się do moich włosów.
Patrzyłam, jak jej dłonie zręcznie układają moje włosy.
— Skończyłaś już szkołę kosmetyczną? — zapytałam, próbując nawiązać rozmowę.
— W przyszłym tygodniu mam egzamin końcowy — odparła, spoglądając na mnie w lustrze. — Mam nadzieję, że wtedy dostanę dyplom.
— Na pewno wiesz, co robisz — powiedziałam. — Uwielbiam swoje włosy w tym wydaniu.
— Dziękuję — mruknęła. — Ale wciąż daleko mi do perfekcji przy twoich włosach.
— To absurd — odpowiedziałam. — Moje włosy wyglądają niesamowicie. Nie mam wątpliwości, że zdasz egzamin celująco.
Janey zarumieniła się, a na jej ustach pojawił się uśmiech.
— Dziękuję za komplement — szepnęła.
Kiedy Janey skończyła z moimi włosami, zabrała się do makijażu, a gdy już była gotowa, odwróciła mnie twarzą do lustra.
Moje dłonie powędrowały do czerwonych ust, a ja zaniemówiłam ze zdumienia na widok swojego odbicia w lustrze.
Nigdy nie byłam osobą, która nosi dużo makijażu — zwykle ograniczam się do podkładu i eyelinera — ale wyglądałam jak modelka z okładki magazynu.
— Podoba ci się, jak wyglądasz? — zapytała z niepokojem Janey, gdy nie odezwałam się ani słowem.
— Tak — odparłam. — Jest idealnie, przerosło moje oczekiwania.
— Myślisz, że Beta Levi to zaakceptuje? — zapytała.
Zdziwiło mnie, że zapytała o zdanie Leviego, a nie mojego ojca.
— Będzie zachwycony — powiedziałam. — Dziękuję.
Janey podeszła do mojej szafy i ostrożnie zdjęła suknię do ceremonii z wieszaka. Suknię podarowała mi mama; to była jej stara suknia z ceremonii, przekazywana z Luny na Lunę.
Suknia przeszła pewne modyfikacje, których byłam bardzo ciekawa.
Serce mi zabiło mocniej, gdy Janey odsłoniła suknię. Była jeszcze piękniejsza niż oryginał.
— Niesamowite! — zachwyciła się Janey. — To stara suknia Luny?
— Tak — przyznałam, dotykając perłowego gorsetu i zmian, które wprowadziłam do starej sukni.
— Beta Levi to szczęściarz — powiedziała. — Alfa powinien być zadowolony z twojego wyboru.
— Jest — odpowiedziałam.
Janey pomogła mi się ubrać, a łzy napłynęły mi do oczu, gdy zobaczyłam swoje odbicie w lustrze. Suknia leżała idealnie!
Gdy Janey zawiązała ostatni guzik, rozległo się ciche pukanie do drzwi, a mój ojciec, jakby przywołany, zajrzał do środka.
— Do licha! — wykrzyknął, gdy mnie zobaczył. — Zara, to naprawdę ty?
Szeroko otworzył drzwi, a na jego twarzy malowały się szok, zachwyt i niedowierzanie.
— Cześć, tato — powiedziałam, czując, jak pod makijażem rumienię się na twarzy.
— Wow! — zawołał raz jeszcze. — Wyglądasz niesamowicie! Prawie cię nie poznałem!
— Dziękuję, tato — powiedziałam, spoglądając na Janey. — To wyłącznie zasługa Janey, że wyglądam tak idealnie.
Po podziękowaniu Janey i podaniu mi ramienia, razem z ojcem zeszliśmy na dół na uroczystość.
Nie sądziłam jednak, że to najbardziej odurzający zapach wywróci mój świat do góry nogami.
****
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Zary
Wnętrze sali zaślubin było przepięknie udekorowane. Białe polne kwiaty zwisały z sufitu, a czerwone płatki róż były rozsypane na podłodze, tworząc piękną, kwiecistą ścieżkę prowadzącą do ołtarza.
Mój ojciec zadbał, by ta olśniewająca ceremonia została zapamiętana na długie lata.
Sala była wypełniona po brzegi ogromnymi wilkami, a nawet na zewnątrz stali ci, którzy liczyli na to, że uda im się uchwycić choćby urywek przebiegu zaślubin.
Levi nerwowo bawił się spinkami do mankietów, czekając przy ołtarzu. Obok niego stali jego dwaj bracia, Jack i Frank, starsi od niego o trzy lata, pełniąc rolę drużbów.
Mój wzrok przesunął się po Levim. Wyglądał niezwykle przystojnie w czarnym smokingu, białej koszuli, czarnych lakierkach i granatowej muszce. Jego złote włosy były starannie zaczesane do tyłu, a na twarzy miał głęboki, poważny grymas. Nie wyglądał na zbyt szczęśliwego z powodu dzisiejszego dnia, ale jako mój najlepszy przyjaciel wiedziałam, że mnie nie zawiedzie.
Po drugiej stronie ołtarza stały moje kuzynki, Jeanie i Sandra, obie ubrane w granatowe suknie opadające aż do ziemi. Każda z nich trzymała mały, biały bukiecik róż.
– Czy Janey też uczesała Jeanie i Sandrę? – zapytałam ojca.
– Oczywiście – odpowiedział.
– Jestem pod wrażeniem jej pracy! – skomentowałam.
– Ja również – odparł.
Levi zerknął na mnie stojącą w wejściu, przestał bawić się spinkami i zamarł w miejscu. Mrugnął kilka razy, zanim jego szczęka opadła ze zdumienia. Minęło kilka sekund, zanim znów przybrał opanowany wyraz twarzy, a na jego ustach pojawił się uśmiech.
„Wow!” – przesłał mi w myślach. „Wyglądasz olśniewająco!”
Reakcja Leviego przyciągnęła uwagę wielu, a cała sala odwróciła się, by spojrzeć na mnie i mojego ojca.
Poczułam, jak rumienią mi się policzki, i przygryzłam wargę. Nie byłam przyzwyczajona do takiej uwagi.
– Ty też, przystojniaku – odpowiedziałam zawstydzona.
– Czuję się zaszczycony, że to właśnie ja stoję dziś przy tobie przy ołtarzu – powiedział Levi z pięknym uśmiechem na ustach.
Mój ojciec zachichotał obok mnie, uznając sytuację za zabawną.
– Wygląda na to, że nikt nie spodziewał się, że będziesz dziś tak piękna – powiedział z dumą. – Powinnaś częściej się tak stroić.
Unoszę brew, wzdycham i przewracam oczami. To wcale nieprawda. Regularnie ubierałam się elegancko na różne wydarzenia.
– Ale nigdy nie wyglądałaś tak jak dziś! – zauważyła Kaya. – Wyglądasz niesamowicie! Janey wykonała świetną robotę. Ludzie będą teraz oczekiwać, że będziesz tak wyglądać częściej.
– Nie ma na to szans – odpowiedziałam.
Wycie wilka oznajmiło rozpoczęcie ceremonii, a mój ojciec pociągnął mnie za sobą w stronę ścieżki prowadzącej do ołtarza.
Nadszedł ten moment! Nie cofnę się przed niczym, by zapewnić bezpieczeństwo moim ludziom.
Razem z ojcem przeszliśmy ścieżką, aż do moich nozdrzy dotarł najsłodszy zapach miodu i wanilii.
Upiłam się tym aromatem i zaczęłam się poruszać wolniej. Zapach przesycał moje zmysły, a ja umierałam z pragnienia, by go posmakować!
„Partner!” – zawyła Kaya i próbowała przejąć kontrolę. Zaskoczona tym, co powiedziała, zesztywniałam, a moje serce przyspieszyło. Nie byłam w stanie kontrolować oddechu. Udało mi się ją odepchnąć.
„Partner jest tu!” – warknęła na mnie z gniewem. – Znajdź partnera! Znajdź go teraz!
Dlaczego teraz? Dlaczego tutaj? Dlaczego zawsze w najmniej odpowiednich momentach i miejscach?
Czy to był jakiś kaprys losu, czy może kara za to, że wszystkich okłamałam swoimi planami?
– Denerwujesz się? – szepnął mi ojciec do ucha. Musiał zauważyć moją reakcję sprzed kilku sekund.
Popatrzyłam na niego i pokręciłam głową.
– Nie – skłamałam. Teraz byłam poza granicą zwykłego zdenerwowania!
– Zawsze możesz odwołać, jeśli nie jesteś pewna co do Bety Leviego – powiedział spokojnie.
To sprawiło, że się uśmiechnęłam. Mój ojciec zawsze wykazywał się cierpliwością wobec mnie.
– Wiem, że jesteście przyjaciółmi od zawsze – kontynuował. – Ale nigdy nie sądziłem, że naprawdę zdecydujecie się na ślub.
Ja też nie. Ten temat nigdy nawet nie pojawił się na mojej osobistej liście spraw.
– Wiesz – dodał, zerkając na mnie z boku. – Alfa Noah…
Kaya zawarczała w moich myślach. Imię Alfy Noaha przynosiło jej tylko ból i cierpienie. Nie chciałam znów przez to przechodzić razem z nią.
Scena z tamtej nocy, kiedy Alfa Noah mnie odrzucił, mignęła mi przed oczami. Deszcz lał na mnie strumieniami, a na zewnątrz było przenikliwie zimno. Im bardziej uciekałam przed bólem, tym bardziej marzłam—była to pustka, którą Alfa Noah pozostawił w moim sercu, rosnąca we mnie jak rak.
Kaya była zdruzgotana i jeszcze bardziej złamana ode mnie. Nie mogła zrozumieć, co on widział w swojej wybranej partnerce. Ona była tylko zwykłą omegą.
Kaya błagała mnie, bym dała Noahowi jeszcze jedną szansę. Prosiła, bym wróciła i go odszukała.
Westchnęłam, przypominając sobie, że uległam jej prośbie.
Zakradłyśmy się do stada Czerwonego Wycia i bez trudu znalazłyśmy komnaty Alfy Noaha. Jego wataha wydawała się wyluzowana, z minimalną ilością strażników na służbie. Słyszałam go w środku pokoju, jak jęczał i wzdychał.
Ktoś z nim był. Czy to była ona?
Moje serce pękło, przesyłając kolejną falę bólu przez moje ciało. Wiedziałam, co to oznacza, ale Kaya nie chciała się poddać i odejść. Chciała odebrać swojego partnera.
Zamknęłam oczy i przełknęłam ślinę, gdy powoli otwierałam drzwi. Zapach nieznanej wilczycy już zanieczyścił upajający, łąkowy aromat Alfy Noaha.
Miałam ochotę zwymiotować, odwrócić się na pięcie i uciec, ale Kaya nie pozwoliła.
Kaya przejęła kontrolę, słysząc, jak Alfa Noah jęczy i wzdycha jeszcze głośniej.
Gdybym tylko nie uległa prośbie Kayi…
Uderzenia zagłówka o ścianę stawały się coraz silniejsze, a Kaya zamarła.
Czułam, jak jej serce roztrzaskuje się na milion kawałków, ale nie odwróciła się. Zrobiła jeszcze jeden krok do przodu, ignorując łomot zagłówka o ścianę.
Moje ręce poleciały do ust, gdy zobaczyłam nagie plecy Alphy Noaha, jego spodnie leżące wokół kostek i jak wsuwa się w rudowłosą dziewczynę. Stała na czworakach na łóżku, z wypiętym tyłkiem w powietrzu.
— Ahh — jęknęła dziewczyna. — Głębiej, Alpha! Chcę poczuć cię całego w sobie. Proszę! Proszę, nie przestawaj!
To nawet nie była jego wybrana partnerka, z którą się pieprzył!
Czy tak miałoby wyglądać moje życie?
Ledwie ta myśl przemknęła mi przez głowę, od razu ją odrzuciłam.
— Nie, wszystko w porządku — powiedziałam. Zapewniłam ojca.
Miałam już dość słuchania o tym głupim, nieznośnym wilku, który uważa, że mnie posiada. Po tej nocy będzie musiał się pogodzić i znaleźć sobie inną wilczycę do zabawy. Miał swoją szansę.
Ojciec skinął głową i ruszyliśmy naprzód. Mój wzrok mimowolnie przesunął się po morzu wilków, szukając osoby stojącej za tym kuszącym zapachem wanilii i miodu.
Nie mogłam nie zauważyć Alphy Noaha. On i jego beta siedzieli w trzecim rzędzie od przodu. Jego oszałamiająca twarz była wykrzywiona z czystej furii.
— Ma tupet, żeby pojawić się na ceremonii! — warknęła Kaya w mojej głowie. Samo wyobrażenie sobie, że Alpha Noah jest tutaj na uroczystości, ją rozwścieczało.
— Musiał go zaprosić mój ojciec — odpowiedziałam. — A pomyśleć, że kiedyś uważałam go za przystojnego.
— Mam nadzieję, że nie zrobi ani nie powie dziś nic głupiego — powiedziała Kaya, a sierść na jej grzbiecie się zjeżyła.
— Wątpię, żeby mój ojciec na to pozwolił — odpowiedziałam. — Mój ojciec zadbał o dodatkowe środki ostrożności, gdyby ktoś próbował zepsuć dzisiejszą ceremonię.
Ojciec zatrzymał się kilka kroków od ołtarza, a Levi podszedł bliżej, ściskając dłoń mojego ojca.
— Zadbaj o moją córkę. Traktuj ją z miłością i szacunkiem — powiedział poważnie mój ojciec. — W przeciwnym razie...
Oczy Leviego rozszerzyły się, wyprostował się i zadrżał, przełykając ślinę. Cały czas tłumiłam chichot za ręką.
Levi zawsze był bardzo ostrożny wobec mojego nadopiekuńczego ojca i nie mogłam mu się dziwić.
Byłam jedynaczką, nie dlatego, że rodzice nie chcieli więcej szczeniąt, ale dlatego, że mama straciła zdolność do rodzenia dzieci przez atak samotnego wilka.
Mama była ze mną w ciąży, kiedy doszło do ataku, a ojciec prawie stracił nas obie tamtej nocy. Ojciec nie mówi o tamtej nocy, ale mama opowiadała mi, jak bolesne było dla niego patrzeć, jak ona umiera.
— Tak, Alpha — powiedział Levi, jego głos zadrżał. — Będę się dobrze troszczył o twoją córkę. Masz moje słowo.
— Masz moje błogosławieństwo — powiedział ojciec. Skinął głową, pochylił ją, pocałował mnie w policzek i przekazał Leviemu.
Ceremonia dłużyła mi się i nudziła. Nigdy nie byłam fanką długich przemów.
Starszy, który prowadził uroczystość, wygłaszał nam wykład o tym, jak żyć razem jako para, a ja w ogóle na to nie zwracałam uwagi.
Nie mieliśmy zamiaru dokonać aktu; nigdy nie oczekiwałabym od Leviego, że posunie się tak daleko.
— Dlaczego nie słuchasz starszego? — Levi połączył się ze mną w myślach.
— Słucham — odpowiedziałam przez więź umysłu.
— Nieprawda — zaprotestował.
— Nazywasz mnie kłamczynią? — zapytałam, unosząc perfekcyjnie wykrojoną brew i spoglądając na niego.
— Tak. Nie. Może — odpowiedział.
— To jak w końcu? — zapytałam myślowo, marszcząc brwi.
— Nie wiem — odparł w mojej głowie, patrząc na mnie z góry. — Jesteś dziś bardzo rozkojarzona. Jeszcze bardziej niż zazwyczaj.
— Bo tak jest — odpowiedziałam, kierując uwagę z powrotem na starszego.
Nie mogłam przestać się zastanawiać, do kogo należy ten odurzający zapach. Czułam ten aromat na języku, a ślina napływała mi do ust na samą myśl, by go posmakować.
Byłam jeszcze bardziej ciekawa, z której watahy pochodził.
Umierałam z ciekawości, jak wygląda.
Serce ścisnęło mi się boleśnie w piersi. Do tej pory nie zrobił nic, by przerwać ceremonię i mnie sobie przywłaszczyć.
Czy się bał, czy może po prostu pogodził się z tym, że wybrałam innego?
— Dlaczego? — zapytał Levi. — Dopadły cię wątpliwości?
— Nie — odpowiedziałam. — Ale jestem prawie pewna, że mój drugi przeznaczony partner obserwuje tę ceremonię.
— Co? — wykrztusił Levi, przez co starszy przestał mówić, a za nami rozległy się szepty.
To nie była reakcja, której się spodziewałam w takim momencie!
— Czy jest jakiś problem? — zapytał starszy, zdejmując okulary do czytania i odkładając je na mównicę.
— Nie, nie, nie — powiedziałam, obrzucając Leviego morderczym spojrzeniem. — Proszę kontynuować, starszy.
— Jesteście pewni? — zapytał, szukając oznak nieszczerości.
— Jesteśmy pewni — powiedziałam. — Proszę kontynuować.
— Beta Levi — zwrócił się starszy. — Czy zgadzasz się kontynuować?
Levi otworzył usta, lecz nic nie powiedział; jego wzrok powoli powędrował w moją stronę.
— Levi, nie rób tego. Błagam cię, nie waż się powiedzieć nie — przesłałam mu myśl.
— Tak, starszy — powiedział Levi. — Proszę kontynuować.
— Dobrze — odpowiedział starszy, zakładając okulary z powrotem na nos.
— Gdzie to skończyliśmy? Ach tak — mruknął, szukając miejsca, w którym przerwał.
— Zara, myślę, że powinniśmy przerwać ceremonię — połączył się Levi po chwili. — Twój partner będzie cierpiał, jeśli my —
— Jeśli naprawdę mnie chce, może mnie tu i teraz sobie przywłaszczyć — odpowiedziałam.
— Och — powiedział Levi, z figlarnym uśmiechem na ustach. — W stylu jaskiniowca. Lubisz ostro, co?
— Nie — przewróciłam oczami. — Wtedy wiedziałabym, że naprawdę mu zależy i mnie pragnie, ale do tej pory nie zrobił nic, żeby przerwać tę ceremonię.
— Może jest nieśmiały — odparł Levi.
— Wątpię — powiedziałam. — Wilki nie są nieśmiałe, jeśli chodzi o roszczenie sobie partnerki. Robią z tego wielkie przedstawienie, żeby wszyscy wiedzieli, że znaleźli swoją drugą połówkę i już są zajęci.
— Może jest ostrożny — zauważył Levi. — Może kiedyś został odrzucony...
— Może — odparłam i westchnęłam cicho.
Z jakiegoś powodu to niemal bolało jeszcze bardziej niż odrzucenie przez Alphę Noaha.
****
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nicolas POV
Piękna.
Kiedy nieznana wilczyca szła nawą w stronę ołtarza, to było jedyne słowo, które przyszło mi do głowy. Jej ciepły, bogaty zapach dzikich kwiatów unosił się w powietrzu, wypełniając mnie pożądaniem i uwielbieniem.
Nigdy wcześniej nie widziałem tak pięknej wilczycy. Onieśmieliła mnie.
Mój wzrok przesunął się po jej nienagannej, drobnej, wysportowanej sylwetce. Chociaż moje potężne, mierzące dwa metry wzrostu ciało z łatwością przyćmiłoby jej drobną posturę, idealnie pasowałaby do moich opiekuńczych ramion.
Byłem przyciągany jak przez syrenę przez jej szare, burzowe oczy. Wzywały mnie, abym zanurzył się w głębokie, mętne wody, gdzie labirynt sekretów czekał na odkrycie. Pragnąłem zostać kapitanem tego statku, zgłębić każdy zakątek i rozwiązać wszystkie tajemnice, które ją otaczały.
Mój kutas drgnął na widok jej pełnych, różowych ust i westchnąłem głośno. Już czułem na sobie ich zmysłowe pocałunki tańczące po mojej wrażliwej skórze, gdy moje palce plątały się w jej bujnych, kruczoczarnych włosach.
"Ślinisz się, Alfa," powiedział mój Beta i najbliższy przyjaciel Ronan, stojąc obok mnie.
Wydałem z siebie ciche ostrzegawcze warknięcie ze zdziwienia, a Ronan zachichotał w pięść. "Nie mogę nie zauważyć, jak reagujesz na jej obecność," powiedział, unosząc zaczepnie brew.
Prychnąłem i przewróciłem oczami. Umiejętność Ronana wykrywania nawet najmniejszych zmian w moim nastroju była tym, czego nie znosiłem.
"Kim jest ta wilczyca?" zapytałem, próbując odgonić lubieżne myśli, a na szczęście Ronan nie dał mi czasu, by przeczytać teczkę, którą mi wcześniej przekazał. Właśnie dowiedziałem się, że musimy iść na ważną ceremonię zawarcia więzi po powrocie z delegacji.
"Nazywa się Zara Silverwood," powiedział. "Jest jedyną spadkobierczynią stada Silverado i córką Alfy Rico oraz Luny Rity."
"Srebrna wilczyca," wymamrotałem do siebie. To wyjaśniało, dlaczego ceremonia była tak wielka.
Srebrne wilki to wilki pobłogosławione przez boginię. Wybrane stada zostały obdarzone różnymi specjalnymi zdolnościami i otrzymały unikalny srebrny znak, by się wyróżniać. To był ostrzegawczy znak dla wyrzutków i innych istot, by trzymali się z daleka.
"Interesujące," powiedziałem, krzyżując ramiona na piersi. Wilczyca zostająca Alfą i przywódczynią pobłogosławionego stada to rzadka sytuacja.
"Zdecydowanie," odparł Ronan. "Wybrała swojego Betę na swojego partnera."
To jeszcze bardziej mnie zaskoczyło i zmarszczyłem brwi z niepokojem na tę wiadomość.
Mój wzrok przesunął się na wybranego partnera, obserwując go stojącego przy ołtarzu, poprawiającego ubranie.
"Wydaje się trochę spięty," zauważyłem.
Ronan przytaknął krótko głową.
"Obserwowałem go," odpowiedział. "Wydaje się bardzo niekomfortowo z tą ceremonią."
"Ale?" zapytałem.
Miałem przeczucie, że Ronan już zdążył wypytać o przyszłą parę.
"Jeden z wojowników stada powiedział mi, że Beta Levi bardzo dobrze zna przyszłą Lunę," odpowiedział.
"Jakby byli najlepszymi przyjaciółmi?" zapytałem, marszcząc brwi. To była ciekawa informacja. Zastanawiam się, dlaczego wybrała Betę na partnera, a nie Alfę.
"Tak," odparł. "I na dodatek, te zaręczyny zostały zorganizowane w pośpiechu."
Dlaczego to zrobiła?
Czy była w ciąży?
Szybko zsunąłem się z krzesła, gdy Zara nagle podniosła wzrok, lekko przechylając głowę, a jej oczy mieniły się czernią i srebrem. Chyba jej wilk wywęszył moją obecność i już wiedział, że tu jestem.
"Czemu się tak dziwnie zachowujesz?" prychnął Ronan stojący obok.
Podniosłem się z powrotem na krzesło, przewróciłem oczami w jego stronę i skrzyżowałem ramiona na brzuchu.
Czemu Ronan był dziś tak skupiony na mnie? Czy rzeczywiście zachowywałem się aż tak dziwnie?
"Lepiej mu powiedz," zasugerował Ray, mój wilk. "Może ci pomóc."
Ray miał rację. Przynajmniej mówiąc Ronanowi, mógłby mnie wyciągnąć z kłopotów.
"Bo, mój przyjacielu," powiedziałem. "Moja druga szansa, moja druga para to ta wilczyca tam przy ołtarzu, która dziś zostanie związana."
Nigdy nie wyobrażałem sobie, że naprawdę wypowiem te słowa na głos. Brzmiały tak dobrze, a jednocześnie tak źle.
Moja ręka natychmiast powędrowała do wewnętrznej lewej kieszeni marynarki, gdzie bezpiecznie schowane było stare zdjęcie mojej przeznaczonej partnerki, Isabelli. Zawsze nosiłem przy sobie jej zdjęcie, by nie zapomnieć o niej ani o tym strasznym dniu.
Westchnąłem.
Isabella była doskonała pod każdym względem. Była pełna słońca i ciepła, a jej uśmiech potrafił przepędzić deszcz. Tańczyła po domu stada, witając się i rozmawiając z członkami, gdy troszczyła się o ich potrzeby, a jej piękne złote loki zawsze falowały wokół twarzy.
Jej duże, zachwycające niebiesko-zielone oczy zawsze promieniowały radością i witalnością. Stado ją uwielbiało. Była niesamowita; była mądra i dobra.
Jedyną wadą Isabelli było to, że miała darowaną wilczycę Omegę. Ale to nie powstrzymało mnie przed uznaniem jej za swoją. Kochałem ją od pierwszego wejrzenia.
Moje ciało poczuło się, jakby przeszedł przez nie prąd, a serce ścisnęło się w piersi. Wciąż czuję surowy ból po jej stracie tamtej nocy.
Łzy napłynęły mi do oczu, paląc, by się wylać. Isabella zmarła podczas porodu. Nasz syn zginął razem z nią.
To był nasz przeklęty los—tylko silne, wysoko postawione wilki mogły urodzić szczenię Alfy.
Mrugnąłem, odganiając łzy i potrząsnąłem głową, by pozbyć się smutnych myśli.
"To wspaniale!" zawołał podekscytowany Ronan. "Idź i przerwij ceremonię. Musimy zabrać naszą Lunę do domu."
Pokręciłem głową.
"Nie mogę!" odparłem.
"Dlaczego nie?" zapytał.
"Bo—"
"Co?" warknął Beta Zary, przerywając mi i zatrzymując ceremonię.
Uśmiech pojawił się na moich ustach. Musiała mu powiedzieć swój mały sekret.
To mnie zdezorientowało. Dlaczego mu powiedziała?
"Co się właśnie stało?" zapytał Ronan, zdezorientowany, kierując uwagę z powrotem na ceremonię.
"Wydaje mi się, że moja para właśnie powiedziała swojemu wybranemu partnerowi, że obserwuję przebieg wydarzeń," odparłem, opierając się z powrotem w fotelu.
"Zdaje się, że się ostro kłócą," skomentował. "Dlaczego nie mogę pozbyć się wrażenia, że ta cała ceremonia jest zła?"
"To nie jest pytanie, na które mogę odpowiedzieć," odparłem. "Była rozkojarzona od momentu, gdy weszła."
"A ty jesteś tego powodem," skomentował, odwracając się, by rzucić mi spojrzenie.
"Może tak było," wzruszyłem ramionami.
Ronan pokręcił głową, a na moich ustach zatańczył uśmiech.
"Przestań być dupkiem," warknął. "Idź i zgarnij swoją partnerkę. Stoi tam, na wyciągnięcie ręki."
"Nie potrafię tego zrobić," powiedziałem, wskazując na nią, stojącą przy ołtarzu i kontynuującą ceremonię. "Podjęła już decyzję. Chce być związana ze swoim Betą."
"Ale ty już się zdecydowałeś?" zapytał, niedowierzanie malowało się w jego oczach.
"Ułatwiła mi to," odpowiedziałem. "Poza tym, to nie ma znaczenia."
"No weź, Nic!" syknął Ronan. "Isabella odeszła już trzy, cztery..."
"Pięć!" przerwałem mu. "Minęło pięć lat."
Ronan wypuścił powietrze, kręcąc głową.
"Wiesz, Nic, moja siostra chciałaby, żebyś znów był szczęśliwy," powiedział, błagalnie patrząc mi w oczy.
"To nie Isabella," warknąłem.
"W porządku," odparł, unosząc ręce w obronnym geście. "Ale pozwól, że ci przypomnę, że znalezienie drugiej szansy jest rzadkie. Musi być jakiś powód, dla którego bogini was połączyła."
"Jak ten powód, dla którego połączyła mnie i Isabellę?" rzuciłem. "A teraz jej już nie ma. Ani jej, ani mojego syna."
Ronan przetarł twarz dłonią i westchnął głęboko. Śmierć jego siostry bolała go równie mocno, jak mnie.
"Nie jest tajemnicą, że Isabella była chora," powiedział Ronan. "Lekarz poinformował cię o jej problemach zdrowotnych."
"Gdybym tylko jej nie zapłodnił," wysyczałem ze złością. "Może wciąż by była..."
"Choroba i tak by ją pochłonęła," przerwał mi ostro. "A teraz przestań się obwiniać, bądź facetem i idź po swoją partnerkę, zanim zdecydują się na wzajemne oznaczenie."
****
Przesuń w górę, aby kontynuować