[Perspektywa Claire]
Nawet ja sama bym się ze sobą przespała. Chyba.
Przynajmniej taki efekt próbuję osiągnąć.
Trzy dni do moich dziewiętnastych urodzin, a ja stoję przed lustrem, przeżywając totalny kryzys egzystencjalny, zastanawiając się, czy ta sukienka sprawia, że wyglądam elegancko, czy raczej jakbym bawiła się w przebieranki w szafie mojej matki.
Spoiler: zdecydowanie to drugie, ale już się zaangażowałam.
Gorsze od tego jest tylko to, że moje ciało najwyraźniej postanowiło wszcząć pełnoskalowy bunt.
Od tygodnia płonę, dostaję nagłych potów, które nie mają nic wspólnego z falą upałów w Kalifornii. Moja skóra jest zbyt ciasna, jakbym miała na sobie body o dwa rozmiary za małe, a każdy materiał mnie drażni.
Nawet moje ulubione jedwabne prześcieradła czują się jak papier ścierny.
Ale to już nie ma znaczenia, Hugh jest tutaj.
A właściwie był wcześniej, ale akurat mnie nie było — przygotowywałam się, żeby go stawić czoła.
Zrobiłam sobie włosy, zanim spędziłam kilka godzin na wybieraniu idealnej sukienki. Cztery razy poprawiałam cienie, bo za pierwszymi podejściami wyglądałam albo jak przestraszony szop, albo jak śpiąca panda. Żadnego akceptowalnego kompromisu.
Wszystko to dla partnera biznesowego mojego ojca. Faceta dwa razy ode mnie starszego, który z tego powodu jest mniej przystojny. Faceta, który od co najmniej roku jest gwiazdą moich nieprzyzwoitych fantazji.
Wiem, że to czyni mnie chodzącym frazesem. Wiem też, że zupełnie mnie to nie obchodzi.
Rzucam sobie ostatnie spojrzenie w lustrze, wygładzam granatową sukienkę i schodzę na dół. Zapach kolacji unosi się po całym domu — pani Walker przeszła dziś samą siebie ze swoim słynnym risotto z homarem. To znaczy, że tata jest w trybie gospodarza na pełnych obrotach.
„Claire! Claire!” Głos taty rozbrzmiewa po całej posiadłości, mniej więcej z jadalni. „Mogłabyś zawołać Hugh? Na razie jest w pokoju gościnnym na trzecim piętrze. Kolacja gotowa.”
Mogłabym? Och, drogi tato… Gdybyś tylko wiedział.
„Oczywiście”, odpowiadam, celując w nonszalancki ton, a pewnie trafiając gdzieś w okolice maniakalnie radosnego.
Wchodzę po schodach, w myślach ćwicząc normalne ludzkie zachowania. Zapukać. Poczekać. Przekazać wiadomość. Nie gapić się. Nie ślinić. Nie robić z tego czegoś dziwnego.
Drzwi do jego tymczasowego pokoju są lekko uchylone, ale i tak pukam, bo zostałam wychowana z manierami. Nawet jeśli moje myśli względem tego mężczyzny są zdecydowanie niegrzeczne.
„Hugh? Kolacja jest…” Cisza.
Otwieram drzwi szerzej i wchodzę ostrożnie do środka. Pokój jest pusty — jego skórzana torba sportowa leży otwarta na łóżku, ubrania rozłożone z precyzją, rzucam okiem w stronę łazienki.
Drzwi są lekko uchylone, ale panuje cisza. Nie słychać wody, żadnego ruchu.
Powinnam wyjść. To wyraźnie przestrzeń prywatna.
Zamiast tego, dryfuję głębiej do pokoju, palcami muskając jego walizkę. Jego perfumy stoją na komodzie. Książka na stoliku nocnym — coś o teorii ekonomii, co sprawia, że się uśmiecham, bo oczywiście czyta dla przyjemności.
I wtedy to widzę. Jego koszula, przerzucona przez krzesło przy oknie. Ta ciemnoszara na guziki, którą miał ostatnim razem. Ta, która rozciągała się smakowicie na jego klatce piersiowej, kiedy brał głęboki oddech.
Zanim mój mózg zdąży zarejestrować, co robi moje ciało, przeszłam już przez pokój i podniosłam ją. Zapach uderza mnie od razu — cedr i coś ciemniejszego, czego nie potrafię nazwać, ale przez co moja skóra znowu wydaje się za ciasna, a myśli zamglone.
Wdycham głębiej, zamykam oczy i szczerze? Warto.
Najpierw pojawia się ciepło. Ciepło ciała promieniujące na moje plecy, tak blisko, że czuję je przez sukienkę. Potem głęboki wdech przy mojej szyi — ktoś wdycha mnie w taki sam sposób, w jaki ja wdycham tę koszulę.
„Znalazłaś to, czego szukałaś?”
Moje serce prawie się zatrzymuje i kiedy się odwracam, on jest tuż obok — kilka centymetrów ode mnie, tak blisko, że muszę zadrzeć głowę, żeby spojrzeć mu w oczy.
Jak mogłam go nie usłyszeć?
Jak facet tych gabarytów porusza się tak cicho? Co on, pół-ninja?
Hugh góruje nade mną, całe dwa metry doskonałości w wersji miliardera. Jego ciemne włosy są jeszcze wilgotne, zaczesane do tyłu z twarzy, która pasowałaby do starożytnych rzeźb — ostra szczęka, prosty nos, kości policzkowe mogące przeciąć szkło. Srebrne nitki przy skroniach tylko dodają mu destrukcyjnego uroku.
Woda nadal perli się na jego szerokich ramionach, spływając po umięśnionej klatce piersiowej i wyżłobionych, twardych mięśniach brzucha.
Ma na sobie tylko ręcznik przewieszony niebezpiecznie nisko na biodrach, a ja jestem prawie pewna, że moje jajniki właśnie podpisały na siebie wyroki śmierci.
„Ja… Obiad. Tata mnie wysłał, żebym…” Mój mózg najwyraźniej postanowił wziąć urlop. „Obiad jest gotowy.”
Nie cofa się. Jego stalowoszare oczy spoglądają na koszulę przyciśniętą do mojej klatki piersiowej, a potem powoli—tak powoli—wracają na moją twarz. Intensywność jego spojrzenia sprawia, że wstrzymuję oddech.
„Jesteś w moim pokoju.” Jego głos jest szorstki, niemal jak warkot. „Trzymasz moje ubrania.”
„Ja tylko…” Przełykam ślinę. „Nie odpowiadałeś.”
„Więc postanowiłaś się obsłużyć?”
Gorąco zalewa mi policzki. „Powinnam chyba już iść.”
Ale się nie ruszam. Nie mogę się ruszyć. Stoi tak blisko, że gdybym wzięła głębszy oddech, moja klatka piersiowa otarłaby się o jego.
„To nie jest odpowiedź na moje pytanie.” Pochyla się wtedy lekko, i znowu wyczuwam jego zapach—cedr i coś dzikiego pod spodem, co sprawia, że moje logiczne myśli znikają całkowicie. „Zmieniałaś perfumy? Pachniesz…”
Urwał, szczęka mu się napina. „Pachnę… czym?”
W jego oczach błyska coś, co wygląda niemal jak ból i głód. Albo to tylko moja napalona wyobraźnia. „Inaczej.”
To słowo zawisa między nami, naładowane znaczeniem, którego nie rozumiem.
„Inaczej jak?” szepczę.
Jego wzrok opada na moje usta. „Jakbyś była…” Kolejna pauza, kolejna wewnętrzna walka. Ale trwa to tylko ułamek sekundy, zanim się wycofa. „Nieważne.”
„Obiad gotowy,” udaje mi się powiedzieć ponownie, mój głos jest żałośnie urywany. „Powinieneś… założyć coś na siebie.”
„Prawdopodobnie.” Ale dalej się nie rusza.
Powietrze jest gęste i elektryzujące, a moje serce bije tak mocno, że jestem pewna, iż on to słyszy. Jego klatka piersiowa unosi się i opada w kontrolowanych, głębokich wdechach, jakby z czymś walczył.
„Koszula.” Jego głos staje się jeszcze niższy. „Możesz już puścić.”
Spoglądam w dół, uświadamiając sobie, że wciąż ściskam ją przy sobie niczym tarczę. Gdy ją puszczam, nasze palce się muskają, a kontakt ten przeszywa mnie dreszczem zupełnie nieproporcjonalnym do tego dotyku.
„Przepraszam,” szepczę.
„Nie przepraszaj.” Te słowa wychodzą z niego z wysiłkiem, zanim cofa się, robiąc między nami dystans, a czar pryska. „Powiedz ojcu, że zejdę za pięć minut.”
Uciekam—nie ma na to innego słowa. Praktycznie wybiegam z pokoju i nie zatrzymuję się, dopóki nie jestem bezpieczna na dole, przyciskając dłonie do rozpalonych policzków.
Obiad to tortura. Piękna, rozdzierająca tortura.
Tata jest dziś w wyjątkowej formie—cieplejszy niż zwykle, niemal czuły w swoim powściągliwym stylu, gdy z prawdziwym entuzjazmem rozmawia o mojej imprezie urodzinowej. Chociaż „entuzjazm” w przypadku miliardera Richarda Wintersa oznacza raczej szczegółową logistykę niż prawdziwe emocje.
Byłoby to słodkie, gdyby nie było tak kontrolujące. I gdyby mężczyzna siedzący naprzeciwko mnie nie sprawiał, że nie mogę się skupić na niczym innym niż wspomnieniu kropli wody na jego nagiej skórze.
„I jak było w Londynie, Hugh?” pytam.
Podnosi wzrok, przez sekundę nasze spojrzenia się spotykają. Potem odwraca się, szczęka mu się napina. „Owocnie. Spotkania przebiegły pomyślnie.”
„A jak tam jest o tej porze roku?”
„Zimno. Deszczowo.” Na ustach majaczy mu cień uśmiechu. „Pewnie by ci się spodobało. Bardzo klimatycznie.”
To uprzejme i całkiem przyjemne. Ale jest między nami mur, jakby ostrożnie ważył każde słowo. Tata wtrąca się ze swoją opowieścią o podróży do Londynu, a Hugh tym razem angażuje się bez problemu.
Wyraźnie czuje się swobodniej w rozmowie ze swoim starym przyjacielem i partnerem biznesowym niż z jego młodą, głupiutką córką.
No świetnie.
Gdy próbuję zadać kolejne pytanie, żeby przetestować moją teorię, odpowiedź Hugh jest krótka, po czym od razu przekierowuje rozmowę z powrotem na tatę. Nie jest nieuprzejmy, po prostu zdystansowany. Ostrożnie, celowo zdystansowany.
A jednak przyłapuję go na tym, że mnie obserwuje, gdy myśli, że skupiam się na talerzu. Krótkie, niepilnowane chwile, zanim znowu odrywa wzrok. Ta sprzeczność jest nie do zniesienia—dystans w jego słowach kontra intensywność w oczach.
Po daniu głównym przepraszam, żeby zrobić herbatę, a gdy wracam, z gabinetu taty obok dochodzą głosy. Podniesione głosy. To szokujące, bo Hugh nigdy nie podnosi głosu. Nigdy.
Nie powinnam podsłuchiwać, wiem o tym, zostałam dobrze wychowana i w ogóle.
A jednak to robię.
„—zbyt niebezpieczne, Richard.” Głos Hugh przebija się przez drzwi, ostry i rozgniewany. „Nie możesz trzymać jej w nieświadomości!”
„Claire nie musi nic wiedzieć aż do…”
Nagle zapada cisza, taka, która oznacza, że coś usłyszeli. Albo kogoś. To wystarczająco jasny sygnał dla mnie i szybko się oddalam, zanim otworzą drzwi, serce mi wali.
Czego nie chcą, żebym wiedziała? Co jest niebezpieczne?
Czy naprawdę nie mam jeszcze pełnego obrazu tego, co dzieje się w moim życiu?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Budzę się w ciszy, która w tym domu jest właściwie alarmem przeciwpożarowym.
Tata zniknął—wyszedł przed świtem do jakiegoś nagłego wypadku, który nie mógł poczekać do końca mojej imprezy. Kartka na mojej szafce nocnej jest charakterystycznie zwięzła: „Awaria w Singapurze, ale wrócę na twoją imprezę. Nie rób niczego lekkomyślnego do tego czasu, kochanie.”
To zabawne, biorąc pod uwagę, że ja potrójnie sprawdzam, czy kuchenka jest wyłączona, zanim wyjdę z domu.
A przecież nie gotuję. Nigdy.
Tata o to zadbał przy całym tym personelu w naszej rezydencji. Wychowywanie i ochrona dziedziczki miliardera, którą jestem i tak dalej.
Letni upał już o dziewiątej rano jest przytłaczający, więc leżę jeszcze jakiś czas w łóżku, gapiąc się w sufit i próbując nie myśleć o zagadkowych kłótniach ani o tym, jak Hugh patrzył na mnie przy kolacji. Albo w swoim pokoju.
Jakbym była zagadką, którą za wszelką cenę chciał rozwiązać. Ustami.
Dobra, totalnie o tym myślę.
Do południa jestem niespokojna, a ściany wydają się zbliżać z każdą minutą. Więc robię to, co każdy rozsądny człowiek w obliczu egzystencjalnego kryzysu: postanawiam go wyćwiczyć.
Basen jest idealny—krystalicznie niebieski i pusty. Wskakuję do wody i od razu czuję się lepiej. Jest coś w byciu pod wodą, co sprawia, że świat cichnie w najlepszy możliwy sposób.
Pływam długo. I jeszcze dłużej. Mięśnie płoną w ten dobry sposób, ale gdzieś po pół godzinie zaczynam czuć się… dziwnie.
Na początku to tylko lekka zawroty głowy i zatrzymuję się na płytkiej stronie, chwytając się krawędzi, czekając, aż przejdzie. Nie przechodzi, obraz rozmazuje mi się na obrzeżach.
Potem kończyny zamieniają się w ołów.
Próbuję dotrzeć do drabinki—jest tuż obok, może metr ode mnie—ale ramiona odmawiają posłuszeństwa. Ruszają się jakby przez melasę, a panika uderza dokładnie w momencie, gdy woda zamyka się nad moją głową.
Tonę. Naprawdę, do cholery, tonę.
Nie mogę się ruszyć, nie mogę wołać o pomoc, nie mogę zrobić nic poza obserwowaniem, jak powierzchnia oddala się coraz bardziej.
To będzie takie głupie umrzeć w ten sposób i w tym wieku.
Nagle silne ręce chwytają mnie za ramiona, ciągnąc w górę z taką siłą, że aż boli. Powietrze i słońce uderzają mnie w twarz, gdy przebijam się przez powierzchnię, zanim ktoś wyciąga mnie z wody i kładzie na jednym z leżaków przy basenie.
Ciepłe, duże dłonie na mojej twarzy, przechylają mi głowę. Głos, ostry jak rozkaz: „Oddychaj. Skup się na mnie. No dalej, Claire, oddychaj.”
Kaszlę wodą, płuca palą, a całe ciało dygocze mimo upału. Gdy obraz wreszcie się wyostrza na tyle, bym mogła się skupić, widzę Hugh klęczącego obok mnie.
Jego drogi garnitur jest kompletnie przesiąknięty, woda kapie mu z włosów na ramiona, a wyraz twarzy ma twardszy niż kiedykolwiek. Ale dłonie są delikatne, gdy odgarnia mokre włosy z mojej twarzy.
„Co ci przyszło do głowy, żeby pływać sama z gorączką?”
Jego głos jest szorstki, niemal gniewny, ale pod spodem brzmi jak strach. Wciąż łapię oddech, wciąż próbuję pojąć, że Hugh tu jest, ze mną. To, jak mokra koszula przylega mu do klatki piersiowej, kompletnie przeszkadza mi w składaniu logicznych myśli.
„Ja nie…” udaje mi się wykrztusić między łapczywymi oddechami. „Po prostu… zakręciło mi się w głowie. Nic mi nie jest.”
„Nie jest ci nic.” — przerywa mi, szczęka zaciśnięta, pochyla się bliżej. „Przyszedłem po dokumenty dla twojego ojca, a zamiast tego widzę cię przez okno, jak się topisz.”
Bez zastanowienia moje dłonie chwytają mokry materiał jego koszuli. Przyciągam się jeszcze bliżej, wciskając twarz w jego pierś z jakiejś podświadomej potrzeby, bo jakoś jego zapach przebija się przez chlor i panikę.
Cedr i coś dzikiego. Jakoś to sprawia, że moje rozszalałe serce bije wolniej.
„Claire.” — jego głos brzmi zdławiony. „Co ty…”
„Tak pięknie pachniesz…” mruczę wciąż półprzytomna, wtulając się w ciepło jego ciała.
Bezpiecznie. Pachnie bezpieczeństwem i to całkowicie odurzające, dokładnie to, czego potrzebowałam, zanim jeszcze zorientowałam się, że tego chcę.
Całe jego ciało sztywnieje po moich słowach, jakby trafiły go prosto w brzuch, każda mięsień zamienia się w kamień.
Przez jedno uderzenie serca jego dłoń przesuwa się na tył mojej głowy, palce splatają się z moimi mokrymi włosami, przyciągając mnie jeszcze bliżej. Potem wydaje z siebie szorstki dźwięk w gardle—pół warkot, pół jęk—i niemal odskakuje ode mnie.
Jedna z gosposi pojawia się z ręcznikami, jakby czekała za kulisami na swoje wejście, a Hugh bierze jeden i owija go wokół moich ramion z ostrożną, bezosobową precyzją, która sprawia, że czuję się, jakby właśnie opadła między nami ściana.
"Wezwij lekarza," mówi do niej. "Upewnij się, że ktoś przy niej zostanie."
"Mówiłam, że nic mi nie jest," upieram się. "Po prostu się przegrzałam..."
Jego oczy błyskają. "Mogłaś się utopić ."
Zapada chwila naładowanej ciszy, w której boleśnie sobie uświadamiam, że siedzę tu w samym bikini—tym skąpym, czerwonym, które sprawia, że moje piersi wyglądają niesamowicie, a ledwo można je nazwać ubraniem.
Że mokra tkanina przylega do każdego ledwo skrywanego kształtu. Że wzrok Hugh zsuwa się na mnie na ułamek sekundy, zanim gwałtownie zmusza się, by znów patrzeć mi w twarz, jego szczęka napięta wysiłkiem.
"Dziękuję..." mówię cicho. "Za uratowanie mi życia."
On już się odwraca. "Muszę się przebrać. Przynieś te dokumenty." Zatrzymuje się na moment, odwrócony do mnie plecami. "Nie pływaj sama, kiedy źle się czujesz, Claire."
Brzmi to bardziej jak rozkaz niż sugestia. Potem znika, a ja siedzę owinięta w ręcznik, odtwarzając w głowie chwilę, gdy przywarłam do niego, a on mnie powstrzymał.
Tylko przez sekundę, zanim zmusił się, by mnie puścić.
Lekarz przyjeżdża godzinę później i stwierdza u mnie odwodnienie i przemęczenie, ale poza tym wszystko jest w porządku. Ale nie mogę przestać myśleć o tym, jak wyglądał Hugh, kiedy jego starannie zbudowane mury całkowicie się rozsypały.
Wieczorem biorę długą kąpiel i przekonuję samą siebie, że jestem zupełnie normalna i wcale nie poruszona wydarzeniami tego dnia. To kłamstwo, ale jestem w nim konsekwentna.
Siedzę w swoim pokoju, mając na sobie tylko cienką koszulkę na ramiączkach i ulubione bawełniane majtki, a moje włosy wciąż są wilgotne na ramionach, gdy ktoś puka do drzwi. Może to gosposia sprawdza po raz pięćdziesiąty, czy ze mną wszystko w porządku, jakby nadal byłam cholernym dzieckiem.
Ale kiedy otwieram drzwi, widzę Hugh i jego wzrok od razu opada, zanim zdąży się powstrzymać.
To jak obserwować człowieka przegrywającego walkę z własną wolą w czasie rzeczywistym.
Jego spojrzenie sunie po moim ciele—zatrzymując się na cienkiej koszulce, która absolutnie niczego nie ukrywa, na tym, jak moje sutki wyraźnie odznaczają się pod materiałem, na niekończących się, nagich nogach.
Jego źrenice rozszerzają się jakby był odurzony, a szczęka napina się tak mocno, że boję się, że może pęknąć mu ząb, kiedy zmusza się do spojrzenia mi w twarz.
"Ja..." Jego głos brzmi chrapliwie, dopóki nie chrząka i zaczyna od nowa. "Lekarz mówił, że wszystko w porządku, ale musiałem się przekonać sam."
"I?" Opieram się o framugę drzwi, nie robiąc nic, by się zakryć. "Wyglądam na zdrową?"
To pytanie brzmi bardziej prowokująco, niż zamierzałam. A może dokładnie tak, jak chciałam. Tak czy inaczej, jego dłonie zaciskają się po bokach, a kłykcie bieleją.
"Claire." Moje imię brzmi jak ostrzeżenie.
"Hugh." Odpowiadam tym samym tonem, a w jego oczach pojawia się coś niebezpiecznego.
"Powinnaś się ubrać."
"A niby po co?" Przechylam głowę, udając głupią. "To mój pokój, nie spodziewałam się gości."
"Nie jestem..." Nabiera powietrza, wyraźnie walcząc o panowanie nad sobą. "Przyszedłem tylko sprawdzić, jak się czujesz."
"I sprawdziłeś." Nie cofam się. On też nie. "Coś jeszcze?"
Powietrze między nami wydaje się łatwopalne, gdy jego wzrok zjeżdża na moje usta, zatrzymując się na nich o ułamek sekundy za długo. Gdy się odzywa, jego głos jest szorstki.
"Nie powinnaś tam być sama, mogłaś zginąć. Rozumiesz to?"
"Rozumiem, że mnie uratowałeś." Sięgam dłonią i muskając palcami jego zaciśniętą dłoń. Ten kontakt wywołuje znajome, choć wciąż dziwne, porażenie elektryczne w moim ramieniu. "Chyba że po prostu szukasz pretekstów, żeby mnie dotykać."
Wstrzymuje oddech i przez jedną niekończącą się chwilę myślę, że zrobi krok do przodu. Że zbliży się i zrobi coś, czego nie będziemy mogli cofnąć. To, czego pragnęłam od ponad roku.
Zamiast tego cofa się, jakbym go poparzyła.
"Wszystkiego najlepszego trochę wcześniej, Claire." Te słowa brzmią napięcie, niemal boleśnie, gdy odwraca się i odchodzi, zanim zdążę odpowiedzieć.
Zamykam drzwi i opieram się o nie, serce bije mi jak oszalałe, a skóra płonie gorącem, które nie ma nic wspólnego z gorączką.
Utonięcie mogło być mniej niebezpieczne niż to, cokolwiek to jest.
Przesuń w górę, aby kontynuować