passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His to Protect autor Nina Soelian

Discover
/
Romance
/
His to Protect
His to Protect

His to Protect

Passion Exclusives

dot

Romans

dot
eye

7.6K

Opis

Przez rok ukrywalam moje wstydliwe zauroczenie Hugh Kane'em-wspolnikiem mojego ojca, mezczyzna dwa razy ode mnie starszym, ktory patrzy na mnie tak, jakbym byla czyms niebezpiecznym. On jest zimny, opanowany i calkowicie zakazany. Ale w noc moich dziewietnastych urodzin cos we mnie sie budzi. Pojawia sie plonaca potrzeba, ktorej nie potrafie wyjasnic. Nieodparty pociag do jedynego mezczyzny, ktorego nigdy nie bede mogla miec.

Określone pary
Wymuszona intymność
Wilkołak
Tajemnica
Przeciwieństwa się przyciągają
Alfa Męski

Rozdział 1

Sep 21, 2026

[Perspektywa Claire]

Nawet ja sama bym się ze sobą przespała. Chyba.

Przynajmniej taki efekt próbuję osiągnąć.

Trzy dni do moich dziewiętnastych urodzin, a ja stoję przed lustrem, przeżywając totalny kryzys egzystencjalny, zastanawiając się, czy ta sukienka sprawia, że wyglądam elegancko, czy raczej jakbym bawiła się w przebieranki w szafie mojej matki.

Spoiler: zdecydowanie to drugie, ale już się zaangażowałam.

Gorsze od tego jest tylko to, że moje ciało najwyraźniej postanowiło wszcząć pełnoskalowy bunt.

Od tygodnia płonę, dostaję nagłych potów, które nie mają nic wspólnego z falą upałów w Kalifornii. Moja skóra jest zbyt ciasna, jakbym miała na sobie body o dwa rozmiary za małe, a każdy materiał mnie drażni.

Nawet moje ulubione jedwabne prześcieradła czują się jak papier ścierny.

Ale to już nie ma znaczenia, Hugh jest tutaj.

A właściwie był wcześniej, ale akurat mnie nie było — przygotowywałam się, żeby go stawić czoła.

Zrobiłam sobie włosy, zanim spędziłam kilka godzin na wybieraniu idealnej sukienki. Cztery razy poprawiałam cienie, bo za pierwszymi podejściami wyglądałam albo jak przestraszony szop, albo jak śpiąca panda. Żadnego akceptowalnego kompromisu.

Wszystko to dla partnera biznesowego mojego ojca. Faceta dwa razy ode mnie starszego, który z tego powodu jest mniej przystojny. Faceta, który od co najmniej roku jest gwiazdą moich nieprzyzwoitych fantazji.

Wiem, że to czyni mnie chodzącym frazesem. Wiem też, że zupełnie mnie to nie obchodzi.

Rzucam sobie ostatnie spojrzenie w lustrze, wygładzam granatową sukienkę i schodzę na dół. Zapach kolacji unosi się po całym domu — pani Walker przeszła dziś samą siebie ze swoim słynnym risotto z homarem. To znaczy, że tata jest w trybie gospodarza na pełnych obrotach.

„Claire! Claire!” Głos taty rozbrzmiewa po całej posiadłości, mniej więcej z jadalni. „Mogłabyś zawołać Hugh? Na razie jest w pokoju gościnnym na trzecim piętrze. Kolacja gotowa.”

Mogłabym? Och, drogi tato… Gdybyś tylko wiedział.

„Oczywiście”, odpowiadam, celując w nonszalancki ton, a pewnie trafiając gdzieś w okolice maniakalnie radosnego.

Wchodzę po schodach, w myślach ćwicząc normalne ludzkie zachowania. Zapukać. Poczekać. Przekazać wiadomość. Nie gapić się. Nie ślinić. Nie robić z tego czegoś dziwnego.

Drzwi do jego tymczasowego pokoju są lekko uchylone, ale i tak pukam, bo zostałam wychowana z manierami. Nawet jeśli moje myśli względem tego mężczyzny są zdecydowanie niegrzeczne.

„Hugh? Kolacja jest…” Cisza.

Otwieram drzwi szerzej i wchodzę ostrożnie do środka. Pokój jest pusty — jego skórzana torba sportowa leży otwarta na łóżku, ubrania rozłożone z precyzją, rzucam okiem w stronę łazienki.

Drzwi są lekko uchylone, ale panuje cisza. Nie słychać wody, żadnego ruchu.

Powinnam wyjść. To wyraźnie przestrzeń prywatna.

Zamiast tego, dryfuję głębiej do pokoju, palcami muskając jego walizkę. Jego perfumy stoją na komodzie. Książka na stoliku nocnym — coś o teorii ekonomii, co sprawia, że się uśmiecham, bo oczywiście czyta dla przyjemności.

I wtedy to widzę. Jego koszula, przerzucona przez krzesło przy oknie. Ta ciemnoszara na guziki, którą miał ostatnim razem. Ta, która rozciągała się smakowicie na jego klatce piersiowej, kiedy brał głęboki oddech.

Zanim mój mózg zdąży zarejestrować, co robi moje ciało, przeszłam już przez pokój i podniosłam ją. Zapach uderza mnie od razu — cedr i coś ciemniejszego, czego nie potrafię nazwać, ale przez co moja skóra znowu wydaje się za ciasna, a myśli zamglone.

Wdycham głębiej, zamykam oczy i szczerze? Warto.

Najpierw pojawia się ciepło. Ciepło ciała promieniujące na moje plecy, tak blisko, że czuję je przez sukienkę. Potem głęboki wdech przy mojej szyi — ktoś wdycha mnie w taki sam sposób, w jaki ja wdycham tę koszulę.

„Znalazłaś to, czego szukałaś?”

Moje serce prawie się zatrzymuje i kiedy się odwracam, on jest tuż obok — kilka centymetrów ode mnie, tak blisko, że muszę zadrzeć głowę, żeby spojrzeć mu w oczy.

Jak mogłam go nie usłyszeć?

Jak facet tych gabarytów porusza się tak cicho? Co on, pół-ninja?

Hugh góruje nade mną, całe dwa metry doskonałości w wersji miliardera. Jego ciemne włosy są jeszcze wilgotne, zaczesane do tyłu z twarzy, która pasowałaby do starożytnych rzeźb — ostra szczęka, prosty nos, kości policzkowe mogące przeciąć szkło. Srebrne nitki przy skroniach tylko dodają mu destrukcyjnego uroku.

Woda nadal perli się na jego szerokich ramionach, spływając po umięśnionej klatce piersiowej i wyżłobionych, twardych mięśniach brzucha.

Ma na sobie tylko ręcznik przewieszony niebezpiecznie nisko na biodrach, a ja jestem prawie pewna, że moje jajniki właśnie podpisały na siebie wyroki śmierci.

„Ja… Obiad. Tata mnie wysłał, żebym…” Mój mózg najwyraźniej postanowił wziąć urlop. „Obiad jest gotowy.”

Nie cofa się. Jego stalowoszare oczy spoglądają na koszulę przyciśniętą do mojej klatki piersiowej, a potem powoli—tak powoli—wracają na moją twarz. Intensywność jego spojrzenia sprawia, że wstrzymuję oddech.

„Jesteś w moim pokoju.” Jego głos jest szorstki, niemal jak warkot. „Trzymasz moje ubrania.”

„Ja tylko…” Przełykam ślinę. „Nie odpowiadałeś.”

„Więc postanowiłaś się obsłużyć?”

Gorąco zalewa mi policzki. „Powinnam chyba już iść.”

Ale się nie ruszam. Nie mogę się ruszyć. Stoi tak blisko, że gdybym wzięła głębszy oddech, moja klatka piersiowa otarłaby się o jego.

„To nie jest odpowiedź na moje pytanie.” Pochyla się wtedy lekko, i znowu wyczuwam jego zapach—cedr i coś dzikiego pod spodem, co sprawia, że moje logiczne myśli znikają całkowicie. „Zmieniałaś perfumy? Pachniesz…”

Urwał, szczęka mu się napina. „Pachnę… czym?”

W jego oczach błyska coś, co wygląda niemal jak ból i głód. Albo to tylko moja napalona wyobraźnia. „Inaczej.”

To słowo zawisa między nami, naładowane znaczeniem, którego nie rozumiem.

„Inaczej jak?” szepczę.

Jego wzrok opada na moje usta. „Jakbyś była…” Kolejna pauza, kolejna wewnętrzna walka. Ale trwa to tylko ułamek sekundy, zanim się wycofa. „Nieważne.”

„Obiad gotowy,” udaje mi się powiedzieć ponownie, mój głos jest żałośnie urywany. „Powinieneś… założyć coś na siebie.”

„Prawdopodobnie.” Ale dalej się nie rusza.

Powietrze jest gęste i elektryzujące, a moje serce bije tak mocno, że jestem pewna, iż on to słyszy. Jego klatka piersiowa unosi się i opada w kontrolowanych, głębokich wdechach, jakby z czymś walczył.

„Koszula.” Jego głos staje się jeszcze niższy. „Możesz już puścić.”

Spoglądam w dół, uświadamiając sobie, że wciąż ściskam ją przy sobie niczym tarczę. Gdy ją puszczam, nasze palce się muskają, a kontakt ten przeszywa mnie dreszczem zupełnie nieproporcjonalnym do tego dotyku.

„Przepraszam,” szepczę.

„Nie przepraszaj.” Te słowa wychodzą z niego z wysiłkiem, zanim cofa się, robiąc między nami dystans, a czar pryska. „Powiedz ojcu, że zejdę za pięć minut.”

Uciekam—nie ma na to innego słowa. Praktycznie wybiegam z pokoju i nie zatrzymuję się, dopóki nie jestem bezpieczna na dole, przyciskając dłonie do rozpalonych policzków.

Obiad to tortura. Piękna, rozdzierająca tortura.

Tata jest dziś w wyjątkowej formie—cieplejszy niż zwykle, niemal czuły w swoim powściągliwym stylu, gdy z prawdziwym entuzjazmem rozmawia o mojej imprezie urodzinowej. Chociaż „entuzjazm” w przypadku miliardera Richarda Wintersa oznacza raczej szczegółową logistykę niż prawdziwe emocje.

Byłoby to słodkie, gdyby nie było tak kontrolujące. I gdyby mężczyzna siedzący naprzeciwko mnie nie sprawiał, że nie mogę się skupić na niczym innym niż wspomnieniu kropli wody na jego nagiej skórze.

„I jak było w Londynie, Hugh?” pytam.

Podnosi wzrok, przez sekundę nasze spojrzenia się spotykają. Potem odwraca się, szczęka mu się napina. „Owocnie. Spotkania przebiegły pomyślnie.”

„A jak tam jest o tej porze roku?”

„Zimno. Deszczowo.” Na ustach majaczy mu cień uśmiechu. „Pewnie by ci się spodobało. Bardzo klimatycznie.”

To uprzejme i całkiem przyjemne. Ale jest między nami mur, jakby ostrożnie ważył każde słowo. Tata wtrąca się ze swoją opowieścią o podróży do Londynu, a Hugh tym razem angażuje się bez problemu.

Wyraźnie czuje się swobodniej w rozmowie ze swoim starym przyjacielem i partnerem biznesowym niż z jego młodą, głupiutką córką.

No świetnie.

Gdy próbuję zadać kolejne pytanie, żeby przetestować moją teorię, odpowiedź Hugh jest krótka, po czym od razu przekierowuje rozmowę z powrotem na tatę. Nie jest nieuprzejmy, po prostu zdystansowany. Ostrożnie, celowo zdystansowany.

A jednak przyłapuję go na tym, że mnie obserwuje, gdy myśli, że skupiam się na talerzu. Krótkie, niepilnowane chwile, zanim znowu odrywa wzrok. Ta sprzeczność jest nie do zniesienia—dystans w jego słowach kontra intensywność w oczach.

Po daniu głównym przepraszam, żeby zrobić herbatę, a gdy wracam, z gabinetu taty obok dochodzą głosy. Podniesione głosy. To szokujące, bo Hugh nigdy nie podnosi głosu. Nigdy.

Nie powinnam podsłuchiwać, wiem o tym, zostałam dobrze wychowana i w ogóle.

A jednak to robię.

„—zbyt niebezpieczne, Richard.” Głos Hugh przebija się przez drzwi, ostry i rozgniewany. „Nie możesz trzymać jej w nieświadomości!”

„Claire nie musi nic wiedzieć aż do…”

Nagle zapada cisza, taka, która oznacza, że coś usłyszeli. Albo kogoś. To wystarczająco jasny sygnał dla mnie i szybko się oddalam, zanim otworzą drzwi, serce mi wali.

Czego nie chcą, żebym wiedziała? Co jest niebezpieczne?

Czy naprawdę nie mam jeszcze pełnego obrazu tego, co dzieje się w moim życiu?

His to Protect

His to Protect

65 Rozdziały

close

book

65

Treść

add to library button

Zapisz

Passion Exclusives

Fight For Me, Alpha

Evelyn Parker jutro konczy dwadziescia jeden lat, a wciaz pozostaje jedyna wilczyca bez wilka w swojej watasze. Trzy lata temu lotry napadly na gale rocznicowa Sterling & Parker w noc jej pierwszej przemiany. Jej rodzice nigdy nie opuscili sali balowej. Jej wilk nigdy sie nie pojawil. Teraz dwa razy w tygodniu rozstrzyga spory watahy w dziale prawnym firmy swojego ojca. Polowa watahy rozmawia z nia tym ostroznym tonem. Jej biala sukienka wciaz wisi w pokrowcu z pralni. Nie moze jej zalozyc, ale nie potrafi tez wyrzucic. Dominic Sterling jest Alfa. Jest miliarderem zasiadajacym na czele zarzadu i najlepszym przyjacielem jej brata. Kochala go po cichu odkad pamieta. On nigdy nie spojrzal na nia dwa razy. Firma funkcjonuje juz trzy lata bez Luny, a inwestorzy chca, by do wiosny pojawila sie ktos idealnie przygotowany. Co wiec sie stanie, jesli jej wilk w koncu nadejdzie, a Bogini i Alfa nie zgodza sie, kto naprawde na niego zasluguje?

Czytaj

Fantazja

Fight For Me, Alpha

passion favicon

My Passion

Gatunki

O Nas

Kontakt

Polityka Prywatności

Warunki Użytkowania

Polityka Cookies

Zainstaluj Aplikację

get app on google play img
get app on app store img

Copyright © 2026 Passion

XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101

support@passionapp.co+1 501 651 0095