passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

His to Protect - Rozdział #8 - autor Nina Soelian

His to Protect

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Dzień piąty na Trasie Unikania Hugh Kane’a i zaczynam się zastanawiać, czy nie rozwinęłam jakiejś choroby zakaźnej.

Najwyraźniej dotyka ona tylko emocjonalnie niedostępnych i zatrważająco przystojnych wspólników biznesowych, którzy mieli palce we mnie.

Patrzę, jak przyjeżdża na kolejne spotkanie z tatą, jego samochód podjeżdża z zegarmistrzowską precyzją. Zerka w stronę okien biblioteki, gdzie na pewno wcale nie czaję się jak jakaś wiktoriańska zjawa.

Potem odwraca wzrok tak gwałtownie, że dziwię się, iż nie skręcił sobie karku.

Super. Bardzo dojrzałe. Zupełnie jakby nie miało to zmiażdżyć resztek mojej godności na drobny pył.

Tymczasem tata przeobraził się w Ostatecznego Bossa Helikopterowego Rodzica. „Jak się czujesz, kochanie?” pada czterdzieści siedem razy dziennie. Za każdym razem, gdy odpowiadam „dobrze”, wygląda na coraz bardziej zaniepokojonego, co cudownie wpływa na mój stan psychiczny.

Z uporem nie czytam „Dumy i uprzedzenia” po raz dwudziesty tego lata, gdy z gabinetu taty dobiegają podniesione głosy.

Drzwi są uchylone na tyle, by kusić, a ponieważ chyba jestem już na etapie podejmowania wątpliwych życiowych decyzji, porzucam wszelkie pozory istnienia granic.

„—nie możesz wiecznie unikać nieuniknionego, Richard.” To Hugh, i brzmi na zmęczonego w sposób, którego u niego jeszcze nie słyszałam.

„Nie.” Głos taty lekko się łamie. „Nie mów mi, co jest nieuniknione. Ona ma dopiero dziewiętnaście lat, na litość boską.”

„Doskonale wiem, ile ona ma lat.” W tonie Hugh pojawia się coś niebezpiecznego. „Myślisz, że nie zdaję sobie sprawy, ile mnie to kosztuje? Ile kosztuje to nas wszystkich?”

„Robię to, co trzeba.” Rozpacz w głosie taty sprawia, że zamieram. „Po wszystkim, co stało się z Savannah, myślałem... Miałem nadzieję, że zdołam ją przed tym ochronić.”

Savannah. Imię mojej matki, wypowiadane jak modlitwa i przekleństwo.

„Richard, nie możesz walczyć z tym, kim ona jest.”

Kim ja jestem? Chodzi o mnie?

„Proszę.” Głos taty całkowicie się załamuje. „Potrzebuję więcej czasu. Jeszcze tylko trochę, zanim—”

Moja dłoń ląduje na klamce, zanim zdążam podjąć świadomą decyzję. Otwieram drzwi i obaj mężczyźni nagle milkną, jakby ktoś wyciszył wszechświat.

„Claire.” Tata natychmiast pojawia się przy moim boku, dłonie unoszą się, jakby chciał sprawdzić, czy nic mi nie jest. „Wszystko w porządku, kochanie? Czegoś potrzebujesz?”

„Chcę wiedzieć, o czym rozmawialiście.” Spoglądam na nich obydwu.

„Sprawy biznesowe.” Uśmiech taty nie sięga oczu. „Nic, co mogłoby cię zainteresować.”

„Nie brzmiało to jak sprawy biznesowe.”

Hugh wciąż na mnie nie patrzy. Zbiera swoje papiery z metodyczną precyzją, szczękę ma tak zaciśniętą, że boję się, iż zaraz pękną mu zęby. „Powinienem już iść. Dokończymy tę rozmowę później, Richardzie.”

„Hugh”, zaczynam, ale on już przechodzi obok mnie w stronę drzwi.

Na tyle blisko, że łapię jego zapach, cedr i coś ciemniejszego, a na tyle daleko, że równie dobrze mógłby być na innym kontynencie. Drzwi zamykają się za nim cicho, jakby ktoś postawił kropkę na końcu zdania, którego jeszcze nie zdążyłam przeczytać do końca.

Tata wciąż się unosi w trybie pełnej troski, niepokój wylewa się z niego falami. „Może napijemy się herbaty? Pani Walker upiekła te ciasteczka, które lubisz.”

„Nie chcę ciasteczek.” Słowa wychodzą ostrzej, niż zamierzałam. „Chcę wiedzieć, co się dzieje.”

„Nic się nie dzieje, obiecuję.” Delikatnie dotyka mojego ramienia. „To tylko komplikacje biznesowe. Nie musisz się tym wszystkim przejmować.”

Chcę naciskać. Chcę żądać odpowiedzi. Chcę nim potrząsnąć, aż przestanie traktować mnie jak dziecko, które nie jest w stanie znieść rzeczywistości. Ale jego wyraz twarzy – prawdziwy strach zmieszany z rozpaczliwą miłością – sprawia, że ustępuję.

Na razie.

„Właściwie skoro już tu jesteś”, mówi, kierując mnie w stronę skórzanego fotela naprzeciw swojego biurka, „mam dla ciebie wiadomość. Usiądź.”

Co nigdy nie wróży niczego dobrego, ale zgadzam się, bo jak mogłabym nie? Siadam, zapadam się w fotel i patrzę na niego, czekając, ręce krzyżuję na piersi. Wygląda, jakby próbował rozbroić bombę.

„Poczyniłem pewne ustalenia”, zaczyna, a ja już nie podoba mi się, dokąd to zmierza. „W sprawie twojej edukacji na studiach.”

„Okej…” mówię powoli. „Myślałam, że mieliśmy razem oglądać uczelnie jesienią?”

„Już się tym zająłem.” Przesuwa przez biurko teczkę. „Whitmore University. To bardzo prestiżowa i niezwykle prywatna uczelnia, doskonałe programy, rozmawiałem już z działem rekrutacji. Jesteś przyjęta.”

Patrzę na teczkę jak na żywego węża. „Whitmore jest w Kalifornii.”

„Tak. To wspaniała szansa—”

„To trzy tysiące mil stąd.” Mój głos brzmi obco nawet dla mnie samej. „Mówiłam ci, że chcę zostać bliżej domu. Rozważać uczelnie na północnym wschodzie.”

Ręce mu się trzęsą, gdy udaje, że porządkuje papiery, które nie wymagają porządkowania. „To najlepsze dla twojej przyszłości, kochanie. Potrzebujesz dystansu. Nowego początku. Nowych doświadczeń.”

„Nowego początku od czego , konkretnie?” Wstaję, gniew przeważa nad szokiem. „Od czego dokładnie mam zacząć od nowa?”

„Claire, proszę, spróbuj zrozumieć…”

„Zrozumieć co? Że wysyłasz mnie na drugi koniec kraju nawet nie pytając mnie o zdanie?” Mój głos się podnosi, ale nie umiem go powstrzymać. „Kontrolowałeś każdy aspekt mojego życia—z kim się spotykam, dokąd wychodzę, co studiuję. A teraz po prostu decydujesz , gdzie spędzę następne cztery lata?”

„Chronię cię!” Słowa eksplodują z niego, surowe i rozpaczliwe, gdy uderza dłonią o blat stołu. „To wszystko, co kiedykolwiek próbowałem robić! Jesteś wszystkim, co mi zostało po twojej matce—”

„Po mamie co ?” Pochylam się do przodu, serce mi wali. „Po tym, jak umarła? Odeszła? Nigdy mi o niej nie mówisz, a teraz nie chcesz mi powiedzieć, dlaczego naprawdę wyganiasz mnie do Kalifornii. Przed czym właściwie mnie chronisz?”

Jego twarz kruszeje na dokładnie jedną sekundę, zanim twardnieje w determinacji. „Nie wszystkie pytania wymagają odpowiedzi, Claire. To nie podlega dyskusji.”

„Nie jestem już dzieckiem!”

„To przestań się tak zachowywać.” Słowa są ostre i widzę, że od razu tego żałuje. Jego wyraz twarzy łagodnieje, ale głos pozostaje twardy jak granit. „Chcę tylko, żebyś była bezpieczna. Żebyś miała wygodę, opiekę. Proszę, zaufaj mi chociaż w tej sprawie.”

„Zaufać ci?” Śmieję się, a nawet dla mnie brzmi to gorzko. „Jak mam ci ufać, skoro nawet nie jesteś ze mną szczery? Skoro podejmujesz decyzje o moim życiu, jakbym była jakimś… jakimś aktywem , które musisz zarządzać?”

„To nie jest fair.”

„Nic z tego nie jest fair!” Teraz już krzyczę na całego i nie obchodzi mnie, kto mnie słyszy. „Mam prawo wiedzieć, co dzieje się z moim własnym życiem! Dlaczego naprawdę wysyłasz mnie daleko? Czego nie chcesz, żebym się dowiedziała?”

„Dość.” To słowo pada cicho, ale absolutnie. „To już ustalone, Claire. Wszystko jest załatwione. We wrześniu jedziesz do Whitmore i musisz to zaakceptować.”

Wstaje, rusza do drzwi z efektywnością kogoś, kto kończy wrogie negocjacje.

„Mam telefony do wykonania. Porozmawiamy, jak się uspokoisz.”

Zostawia mnie stojącą, a ja nagle z krystaliczną jasnością uświadamiam sobie, że cokolwiek powiem, nie zmieni jego decyzji. Strach w jego oczach był prawdziwy—co w dziwny sposób sprawia, że jego odmowa powiedzenia mi prawdy boli jeszcze bardziej.

Idę do pokoju, trzęsąc się z wściekłości, dezorientacji i bezsilności, której nie czułam od dzieciństwa.

Chcę krzyczeć. Chcę coś rzucić. Chcę żądać odpowiedzi, aż ktoś w końcu mi ich udzieli. Zamiast tego stoję przy oknie, gdy słońce zachodzi i patrzę, jak park tonie w złocie i fiolecie.

Wtedy widzę Hugh, idącego w stronę domku gościnnego, z ramionami spiętymi od napięcia, i coś we mnie pęka.

Mam dość czekania. Dość bycia traktowaną jak krucha rzecz, którą trzeba chronić przed prawdą. Dość tego, że wszyscy podejmują decyzje za moje życie, trzymając mnie w ciemności.

Myślą, że nie zniosę tego, co ukrywają? Popatrzcie.

Hugh chce mnie unikać? Szkoda.

Tata chce wysłać mnie bez wyjaśnień? Nie tym razem.

Dziś w nocy zdobędę odpowiedzi. Tak czy inaczej. Nawet jeśli będę musiała włamać się do domku gościnnego, żeby je uzyskać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Trawa jest chłodna pod moimi bosymi stopami—nie ma czasu na buty, kiedy szykuje się konfrontację—a drzwi wejściowe majaczą przede mną.

Sięgam po klamkę, spodziewając się oporu, może alarmu, ale są otwarte.

To albo niesamowicie wygodne, albo początek każdego horroru, w którym głupia dziewczyna ginie pierwsza. Wślizguję się więc do środka, a cisza uderza mnie jak coś namacalnego.

Parter wygląda jak z magazynu—nieskazitelny salon, lśniąca kuchnia, ani jedna rzecz nie jest nie na miejscu.

„Hugh?” wołam cicho, mój głos pochłania dom.

Nic. Ale gdzieś na górze dźwięk, który sprawia, że wszystkie włoski na moich ramionach stają dęba. Niski i szorstki. Prawie jak warkot.

To pewnie rury. Albo system grzewczy. Albo dosłownie cokolwiek, czego moja nadaktywna wyobraźnia nie podpowiada.

Wchodzę jednak po schodach, każdy stopień zdradziecko skrzypi.

„Hugh?” Tym razem głośniej, próbując zabrzmieć pewniej, niż się czuję.

Wciąż nic. Ale ten drapiący dźwięk dochodzi z jego sypialni—jakby coś z pazurami szorowało po drewnianej podłodze. Na schodach, oświetlonych światłem księżyca, widzę coś, co sprawia, że przystaję.

Sierść. Szarobrązowa zwierzęca sierść rozrzucona na stopniach, zbyt szorstka, by była ludzka.

Racjonalna część mojego mózgu sugeruje, żeby natychmiast wyjść.

Reszta mózgu każe mi iść dalej. Drzwi do jego sypialni są uchylone, ciepłe światło prześwituje i zatrzymuję się, z sercem dudniącym jak szalone.

„Hugh?” Jeszcze raz, ciszej, bo nagle nie jestem pewna, czy chcę usłyszeć odpowiedź.

Mimo to otwieram drzwi.

A kiedy widzę ogromnego szarego wilka stojącego na środku pokoju, mój mózg kompletnie przestaje działać.

Głowa wilka gwałtownie się odwraca, wargi odsłaniają zęby, które zapewne bez trudu przegryzłyby kość. Jego bursztynowe oczy wbijają się w moje z drapieżną intensywnością, a niski, dudniący warkot wypełnia powietrze.

„O Boże,” szepczę, cofając się. „O Boże, o Boże, o Boże.”

Wilk robi krok do przodu, głowa nisko, łopatki napięte. Każda linia jego masywnego ciała krzyczy drapieżnik , a ja jestem wyraźnie ofiarą .

Czysty strach zalewa moje ciało i cofam się panicznie, ręce niepewnie szukają za mną drzwi, ucieczki, czegokolwiek. Plecami uderzam w drzwi z takim impetem, że aż zęby mi dzwonią, i słyszę, jak zatrzaskuje się zamek.

Uwięziona. Kurwa!

„Zostań tam,” szepczę, przyciskając się do drzwi. „ Proszę , zostań tam.”

Wilk zbliża się, już widzę każdy szczegół.

Srebrzyste nitki w jego szarej sierści. Sposób, w jaki mięśnie napinają się i poruszają pod futrem. Fakt, że jest absolutnie ogromny—większy niż jakikolwiek wilk powinien być, większy niż jakiekolwiek zwierzę, które widziałam poza zoo.

Zginę. Naprawdę zginę, i to dlatego, że włamałam się, żeby skonfrontować go za ghosting po tym, jak dał mi orgazmy.

Ironia byłaby zabawna, gdyby nie to, że zaraz zostanę zabawką do żucia.

Wilk podchodzi do mnie, jego masywna głowa jest na wysokości mojej klatki piersiowej i zaciskam mocno powieki. Gotowa na ból, na zęby, na koniec mojego bardzo krótkiego i, jak się okazuje, bardzo głupiego życia.

Zamiast tego coś ciepłego i niewyobrażalnie delikatnego muska mój policzek.

Oczy otwierają mi się szeroko. Wilk ociera się o moją twarz z czułością domowego kota. Jego wcześniej przerażający warkot zastępuje dźwięk niemal jak mruczenie. Przytula się bliżej, przesuwając pyskiem po mojej szyi, szczęce, jakby próbował… mnie pocieszyć?

„Co…” szepczę, a moje dłonie odruchowo zagłębiają się w jego gęste futro. „Dobry… dobry wilk?”

Moje palce poruszają się same, zanurzając się w gęstym szarym futrze, które jest bardziej miękkie, niż się spodziewałam. Wilk znowu wydaje ten dudniący dźwięk, przytula się mocniej, a jego ogon naprawdę merda.

Wtedy na zewnątrz trzaska drzwi samochodu i wszystko znowu idzie do diabła.

Głowa wilka gwałtownie się podnosi, uszy kładą się po sobie, całe ciało napina się jak struna. Czułe mruczenie zamiera, a wargi odsłaniają ogromne kły. Warkot, który wydobywa się z jego piersi, to czysta, ochronna furia.

„Nie, nie, nie…” dyszę, i wtedy widzę okno.

Jest otwarte, zaledwie kilka kroków stąd. Uda mi się. Uda mi się!

Rzucam się w jego stronę, adrenalina sprawia, że jestem szybsza niż kiedykolwiek w życiu.

Kiedy już mam jedną nogę za parapetem, chłodne nocne powietrze smaga mi twarz, wolność jest tuż, tuż… coś zaciska się na tyle moich dżinsów, szarpiąc mnie do tyłu z nieodpartą siłą.

Upadłam twarzą na podłogę, uderzenie wybiło mi oddech z płuc. Wilk natychmiast przygniata mnie swoim masywnym ciałem, unieruchamiając całkowicie, przykrywając mnie od ramion po nogi.

Wtedy ostatni strzęp mojej opanowania całkowicie się rozsypuje.

"POMOCY!" krzyczę w podłogę, mój głos łamie się od czystego przerażenia. "KTOŚ—"

Ogromna łapa przyciska tył mojej głowy—nie boli, ale z nieugiętą siłą trzyma mnie w miejscu.

"Proszę," szlocham w drewnianą podłogę, gorące łzy płyną mi po twarzy. "Proszę, nie zjadaj mnie… Przepraszam, tak bardzo przepraszam, odejdę i nigdy nie wrócę, tylko proszę, nie—"

A potem nagle, wręcz niemożliwie, to miażdżące ciężar znika.

Ciepłe ramiona obejmują mnie od tyłu, przyciągając do torsu, który na pewno nie jest pokryty sierścią. Silne dłonie podnoszą mnie do pionu, przytulając do solidnego ciepła pachnącego cedrem i bezpieczeństwem.

"Ciii," głos Hugh’a, zachrypnięty i rozpaczliwy w moim uchu. "Nie krzycz. Proszę, Claire, nie krzycz."

Jego ramiona trzymają mnie mocno, jedna dłoń rozłożona na mojej klatce piersiowej, dokładnie nad walącym sercem, jego własne serce wali gorączkowo przy moich plecach.

Otwieram oczy i odważam się spojrzeć przez ramię... On jest nagi.

Całkowicie nagi, jego ciało przylega do mojego, jego twarz tuż obok. Blask księżyca podkreśla mięśnie jego ramion obejmujących mnie, te tak znajome i przystojne rysy.

I nigdzie nie ma wilka.

"Jesteś bezpieczna," szepcze mi w szyję, jego oddech gorący i drżący. "Przysięgam, jesteś bezpieczna. Nic cię nie skrzywdzi. Mam cię… mam cię."

"Wilk," wyduszam, wciąż trzęsąc się tak bardzo, że szczękają mi zęby. "Był tu ogromny, cholerny wilk, przygniótł mnie, miał..."

"Claire, oddychaj. Musisz dla mnie oddychać." Jego ramiona ściskają mnie mocniej, druga dłoń opiera się na moim brzuchu. "Skup się na moim głosie. Jesteś bezpieczna."

"Nie wymyślam tego!" Mój głos załamuje się w histerii. "W tym pokoju był ogromny wilk! A teraz zniknął, a ty jesteś tutaj i jesteś nagi i ja nie—"

"Wiem." Jego głos to ledwie szept. "Ale jesteś bezpieczna, obiecuję."

"On chciał mnie zabić! Gdzie—" szlocham, wciąż tak potężnie się trzęsąc, że ledwo mogę mówić, ledwo oddycham. "Jak ty—"

"Claire, popatrz na mnie." Jego głos łamie się kompletnie. "Proszę, kochanie, musisz na mnie spojrzeć."

Odwraca mnie w swoich ramionach, a widok jego twarzy niemal ponownie zatrzymuje mi serce. Jego twarz jest zniszczona czymś, co wygląda jak agonia, jego szare oczy dzikie i zrozpaczone, jakby widział, jak cały jego świat wali się w czasie rzeczywistym.

"Wilk nigdzie nie poszedł," mówi, głosem ledwo słyszalnym. "Wilk to byłem ja."

Patrzę na niego, nie rozumiejąc. "Nie." Kręcę gwałtownie głową. "Nie, to nie… Ludzie nie zamieniają się w zwierzęta, świat tak nie działa—"

"Ale mój świat tak działa." Jego dłonie obejmują moją twarz, kciuki ścierają łzy.

"To nieprawda… Wilkołaki nie istnieją."

"Istnieją." Jego głos to ledwie szept. "My istniejemy."

Mój mózg odmawia przyjęcia tego do wiadomości. Wilkołaki. Jak w filmach. Jak w bajkach.

"Nigdy bym cię nie skrzywdził," mówi z nagłym pośpiechem, jakby to była najważniejsza rzecz na świecie. "Nigdy, Claire. Rozumiesz? Wilk nigdy nie skrzywdziłby swojej partnerki."

To słowo uderza mnie jak fizyczny cios.

Partnerka.

Nie wiem, co to znaczy, ale sposób, w jaki to mówi—rozpaczliwie, niemal z czcią—sprawia, że coś głęboko w mojej piersi boli.

"To szaleństwo…" Wciąż szlocham, słowa ledwie wyraźne. "To wszystko jest kompletnie szalone."

"Wiem, kochanie. Wiem." Opiera czoło o moje, i czuję, że on też się trzęsie. "Ale muszę... Bogini, Claire, błagam powiedz mi, że się mnie nie boisz. Proszę. Zabija mnie myśl, że mógłbym cię przestraszyć."

Robię rachunek swoich uczuć.

Zdezorientowana poza granice wyobraźni? Zdecydowanie. Przytłoczona do granicy załamania? Absolutnie. Ale przestraszona? Z jego ramionami wokół mnie, z jego głosem cichym i złamanym w moim uchu?

"Musisz mi powiedzieć, że wszystko w porządku," mówi cicho, rozpaczliwie. "Że czujesz się przy mnie bezpieczna. Muszę to wiedzieć, Claire. Jeśli się mnie boisz, jeśli nie możesz—"

"Nie boję się," szepczę i z zaskakującą jasnością zdaję sobie sprawę, że to prawda. "Nie boję się ciebie."

Ulga w jego wydechu jest tak głęboka, że aż boli na nią patrzeć.

"Okej." Wypuszcza powoli powietrze. "Okej, pozwól… Ubiorę się i porozmawiamy."

Ostrożnie wstaje, podchodzi do szuflady po ubrania, a ja zostaję jeszcze chwilę na podłodze, patrząc na miejsce przy drzwiach, gdzie przed chwilą wilk mruczał pod moją dłonią. Potem podaje mi rękę i łapię ją, moje nogi są jeszcze chwiejne.

Wilkołaki istnieją. Hugh jest jednym z nich.

A ja najwyraźniej jestem jego partnerką.

Cokolwiek to znaczy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

His to Protect

His to Protect

65 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

65

Treść

Aa