Ava Leon zamknęła boleśnie oczy, znosząc torturę, jaką zadawał jej ciału. Łzy spływały po bokach jej twarzy, gdy kurczowo ściskała narzutę, powstrzymując się od krzyku.
To miało być coś błogiego. Miało ją uszczęśliwić, że w końcu jej mąż raczył na nią spojrzeć. Po dwóch latach cichego małżeństwa postanowił ją wziąć do łóżka.
Była szczęśliwa, gdy uchwycił jej nadgarstek i przyciągnął do siebie. Mocno ją objął i gładził jej włosy, nachylając się i całując ją w kark.
Nie opierała mu się. Była szczęśliwa, że ją dotykał. Była niesamowicie podekscytowana, gdy pocałował ją w kark i spodziewała się, że pocałuje ją w usta – i właśnie to zrobił.
Pocałował ją słodko w usta i była szczęśliwa. Nie zwlekał, podniósł ją na łóżko. „Kocham cię bardzo, bardziej niż własne życie” – wymamrotał pijanym głosem.
Chętnie przyjęła jego oddech, mimo zapachu alkoholu. Jego oddech i woń alkoholu splatały się, gdy całował ją słodko i namiętnie.
Odwzajemniła jego pocałunek równie słodko. Była w tej chwili najszczęśliwszą kobietą na ziemi. W końcu jej dwa lata cierpliwego czekania miały się opłacić. Miał ją wziąć, dać jej swoje ciało i skonsumować ich związek.
Dopiero wtedy będzie mogła wiedzieć, że stała się jego żoną – ciałem i duszą, a nie tylko na papierze, podpisem. Oplotła jego szyję rękoma i trwali tak, całując się nawzajem.
„Jesteś gotowa, żebym cię wziął?” – zapytał Adrian, chwiejąc się. Był pijany w każdym tego słowa znaczeniu i właśnie dlatego nie wiedział, jak Ava przyprowadziła go do domu.
Pomogła mu tylko dojść do jego pokoju i chciała odejść, gdy nagle rozpaliła się ta romantyczna chwila. Adrian Lester rzadko upija się do tego stopnia, ale tej nocy był właśnie jednym z tych rzadkich momentów, gdy upił się do nieprzytomności.
„Tak, jestem gotowa” – odpowiedziała Ava. Była gotowa od dnia ich ślubu. Minęły dwa lata, a on pyta ją, czy jest gotowa? Oczywiście, że jest.
Ledwo słowa opuściły jej usta, gdy usłyszała dźwięk rozdzieranych ubrań. Adrian stał się niecierpliwy i pospieszył się z tym wszystkim.
Ostatnią rzeczą, którą zdarł, były jej majtki, a Ava nie stawiała oporu. Czekała na to od bardzo dawna. W kilka sekund była naga, gdy Adrian pospiesznie rozpiął pasek i zsunął spodnie.
„Kocham cię” – wymamrotał pijanym głosem, całując ją ponownie. Żałowała, że nie był pijany, te słowa brzmiałyby jak niebiańska muzyka w jej uszach. Skoczyłaby i rzuciła się w jego ramiona.
Ale niestety, był pijany. Chociaż wiedziała, że alkohol tylko wydobywa to, co w sercu. To znaczyło, że już ją kochał.
Ava jeszcze o tym myślała, gdy nagle poczuła ostry, przeszywający ból między nogami, jakby jej ciało zostało rozdarte. Zacisnęła mocno zęby, powstrzymując się od krzyku.
Wiedziała, że uczynił z niej kobietę. Błona dziewicza została przerwana. Pieczęć jej dziewictwa została złamana i od tej pory będzie już tylko kobietą Adriana.
To jej powitanie z kobiecością i cieszy się, że oddała ją mężczyźnie, którego kochała. Stopniowo pielęgnowała do niego uczucia i teraz mogła powiedzieć tylko, że go kocha.
Ale Adrian wydawał się tego nie zauważać, gdy jego ruchy były coraz szybsze, nie dając jej ciału czasu na przyzwyczajenie się do jego dużego, rozmiaru P, który właśnie wtargnął do jej świata.
Czuła ból, ale próbowała o nim nie myśleć. To było tego warte, bez względu na to, jak bardzo ją bolało w tej chwili. Ostatecznie przyjemność i błogość bycia z mężem miały przyćmić ból.
Gdy Adrian z każdym pchnięciem zdawał się rozdzierać ją na kawałki i wchodził głębiej, jęczał słodko, całując ją w skroń i mocno pchając.
Jednak szczęście Avy nie trwało długo, bo nagle usłyszała, jak Adrian jęczy jeszcze głośniej: „Kocham cię, Lolo, jesteś taka ciasna i słodka. Ahhh... Lolo...”.
Lola!
Myślał o tamtej kobiecie? Wziął ją za swoją obsesyjną dziewczynę? Używał jej ciała, by zaspokoić pragnienie dla tamtej?
Ava poczuła, jak serce ściska jej się z bólu. Jego wcześniejsze słowa – były skierowane do Loli? Myślała, że w końcu zdecydował się iść z nią przez resztę życia, ale niestety – wszystko to dla Loli?
Jej ręce opadły po bokach, a ona kurczowo ściskała narzutę z bólu. Miłość fizyczna nie miała już dla niej znaczenia. Pierwotne uczucie podniecenia zastąpił smutek.
On wciąż ją mocno posuwał i całował. Był zadowolony i spełniony, a ona cicho szlochała, marząc, by jak najszybciej zszedł z niej i by mogła uciec z jego łóżka, zanim zorientuje się, że to ona.
„Kocham tylko ciebie, Lolo, przysięgam ci...” – wymamrotał. Chwycił jej piersi mocno i pocałował ją czule.
Ava pociągnęła nosem, a łzy spływały jej po bokach twarzy niekontrolowanie. Jego dotyk miał być dla niej magiczny i błogi, ale w tej chwili czuła tylko obrzydzenie.
Tej nocy była tylko zastępczą kochanką. Nie powinna była być w jego łóżku, to Lola powinna tam być. Ale teraz on ją torturuje swoją uzależnioną miłością.
Nie wie, jak długo jeszcze wpychał w nią swojego członka, ale w końcu poczuła, że staje się delikatniejszy i wycofał się z niej, by położyć się obok.
Przyciągnął ją do siebie i powiedział: „Kocham cię, Lolo, i tylko dla ciebie bije moje serce...”, po czym zapadł w sen.
Ava spojrzała gniewnie na jego piękną twarz i lśniącą skórę, wytarła łzy i ostrożnie wyszła z łóżka. Była naga.
Czuła, że środek jej ciała był mokry, więc musiała się tym zająć. Może to resztki nasienia Adriana, ale nie zamierzała zostać ani chwili dłużej.
Nikt nie powinien zobaczyć jej w pokoju Adriana. On sam nie powinien się dowiedzieć, że ją posiadł, w przeciwnym razie jej dni w rodzinie Lesterów staną się jeszcze bardziej gorzkie niż dotąd.
Zebrała porozdzierane ubrania i okryła się nimi, po czym delikatnie otworzyła drzwi i wymknęła się.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Już północ, a na korytarzu nie było nikogo. Ava na palcach weszła do swojego pokoju na samym końcu schodów i zamknęła drzwi. Dopiero gdy zasunęła rygiel, pozwoliła sobie na płacz. Płakała i pociągała nosem. W jej głowie rozbrzmiewały ostatnie słowa, które wypowiedział przed zaśnięciem. Jego serce będzie biło tylko dla Loli. Powtarzał, że ją kocha. Musiała być głupią kobietą, jeśli myślała, że kiedykolwiek zostanie pokochana i zaakceptowana przez rodzinę Lesterów. Czy była idiotką, sądząc, że Adrian, który z pogardą traktował ją tego ranka i nawet nie odpowiedział na jej powitanie, nagle pokocha ją w nocy i będzie z nią uprawiał miłość tylko dlatego, że był pijany? Tak jej właśnie trzeba za zbytnią naiwność. Szlochała. Jej rodzice byli biedni, a ojciec pracował jako ogrodnik u Lesterów przez dekady, dopóki nie uległ wypadkowi i nie został przykuty do łóżka.
Dwa lata temu, w jej osiemnaste urodziny, powiedziano jej, że wyjdzie za pana domu Lesterów. I tak właśnie została panią Lester. Wyszła za Adriana pięć dni po swoich osiemnastych urodzinach i od tego dnia utraciła radość i poczucie spełnienia, jakie daje rodzina.
Dziadek Adriana całkowicie popierał jej małżeństwo z wnukiem. Jego ojciec był częściowo za tym. Nie był przeciw, ale też nie udzielił pełnego wsparcia. Nie mówił nic, gdy była wyśmiewana i poniżana przez jego żonę i syna. Nie zamierzał przychodzić jej z pomocą, tylko pozwalał, by była wyszydzana i obrażana, nie troszcząc się o to. Sam jednak nigdy jej nie poniżał. Nigdy nie umniejszał jej ani nie sprawiał, by czuła się gorsza. Typowy człowiek, który siedzi okrakiem na barykadzie.
Ale dziadek Lester to jej anioł. Potrafił stanąć naprzeciw swojego syna i całej rodziny, by jej bronić. I nikt nie odważył się jej krzywdzić, gdy on był w pobliżu.
Po długim i bolesnym płaczu, kiedy się już wypłakała, wstała i poszła wziąć kąpiel. W łazience zdecydowała, że nikt nie dowie się o jej bliskości z mężem. Skoro Adrian nie wiedział i wziął ją za Lolę, to dobrze. To nie z nią uprawiał seks, to z Lolą się kochał. Uśmiechnęła się ironicznie i przytaknęła: „Tak, spał z Lolą, nie ze mną” – zapewniła siebie.
Wszystko będzie toczyło się normalnie. Będzie trzymać dystans, tak jak ostrzegł ją w dniu ślubu: „Nie wolno ci mnie dotykać ani zbliżać się do miejsca, w którym jestem”. Tamtej nocy wyrzucił ją ze swojej sypialni, gdy była w sukni ślubnej. To niania przygarnęła ją tamtej nocy i dała jej sukienkę do przebrania.
Następnego ranka Anna Lester kazała jej zamieszkać na samym końcu schodów. W maleńkim pokoiku. Oprócz wąskiego łóżka i małej szafy, w tym pokoju nie mogła stać więcej niż jedna osoba naraz. Tam mieszkała przez ostatnie dwa lata, a tej nocy po raz drugi od przybycia do posiadłości Lesterów weszła ponownie do pokoju Adriana.
I co z tego miała? Została przeleczona jako zamienniczka Loli. Wzięła ciepłą kąpiel i obejrzała swoje ciało. Była poraniona w okolicach V i wiedziała, że krwawiła. Może powinna zdobyć maść i posmarować, by złagodzić ból i obrzęk. Ale nie miała grosza przy duszy.
Cokolwiek potrzebuje, musi uzyskać od teściowej. A kiedy prosi ją o pieniądze na podpaski lub cokolwiek innego, ta ją obrażała i mówiła, że jej bezpłodny brzuch i tak nie nadaje się do noszenia nasienia Adriana.
Zajście w ciążę wymaga dwóch stron. Jeśli jej syn nie chce zasiać w niej nasienia, to jakim cudem mogłaby być w ciąży?
Następnego ranka Ava została obudzona głośnym wrzaskiem Anny Lester. Ta waliła w drzwi i wołała ją w furii.
– Już idę, mamo – powiedziała Ava, zrywając się z łóżka w pośpiechu, a jej serce biło nieregularnie. Nagle była cała zlana potem, a jej dolne partie ciała stały się bardzo obolałe.
Spojrzała na zegarek przy łóżku i zorientowała się, że jest spóźniona o trzydzieści minut względem zwykłej pory, kiedy wstaje, by pomóc kucharce w kuchni.
Większość nocy przepłakała i nie spała – to pewnie dlatego. Nie mogła normalnie chodzić. Łatwo było zauważyć, że coś jest z nią nie tak.
Ale co mogła zrobić? Z bólem przeciągnęła ciało i poszła otworzyć drzwi. Przed nią stała teściowa, patrząc na nią z wrogością i pogardą.
– Dzień dobry, mamo – przywitała się Ava, starając się ukryć ból w sercu i ciele. Spojrzała w dół, nie śmiała spojrzeć jej w oczy.
– Co niby dobrego jest w tym poranku, ty biedna, leniwa szmato? – warknęła na nią Anna Lester, mierząc ją wzrokiem od stóp do głów.
– Przepraszam, mamo – przeprosiła Ava. Nawet jeśli nie wiedziała, co zrobiła źle, i tak przepraszała. To słowo „przepraszam” już kilka razy uchroniło ją przed policzkiem i obelgami.
– Przepraszaj siebie. Leniwość w żadnej postaci nie jest tu tolerowana. Jeśli twój brzuch nie może dać mi wnuka, to twoje ręce powinny być w stanie kroić w kuchni i zmywać naczynia… – Anna kontynuowała tyradę i obelgi.
Ava nadal nie wiedziała, czym tak bardzo zawiniła, że teściowa budzi ją tylko po to, by ją obrażać i przypominać, że pochodzi z najniższej klasy społecznej.
Anna rzuciła jej spojrzenie. Nie rozumiała, dlaczego teść doprowadził do małżeństwa swojego syna z tą nędzarką. Próbowała dowiedzieć się tego wiele razy, a on zawsze powtarzał, że kocha rodzinę Leonów.
Co tu kochać w tych ludziach, na miłość boską? Nie mają nic do zaoferowania, a on i tak twierdzi, że ich kocha.
Syknęła przez zaciśnięte zęby i wyszła. Jej inicjały powinny zostać zmienione na słowo „przepraszam”, nigdy nie miała go dosyć. Mogłaby mówić to dziesięć razy dziennie i nigdy by się nie znudziła.
Gdy Anna odeszła, Ava westchnęła cicho. Przebrała się z nocnej koszuli i schodziła już na dół. Nie mogła marnować więcej czasu.
Kiedy wyszła z pokoju w swoim zwykłym domowym stroju, wpadła na Adriana Lestera.
Przesuń w górę, aby kontynuować