passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

How to Hate a Hockey Star - Rozdział #6 - autor itsvlada

How to Hate a Hockey Star

/

Rozdział 6

Rozdział 5

[Perspektywa Henry’ego]

„Masz dziś wstrząs mózgu czy po prostu jesteś głupi?” – głos mojego kolegi z drużyny wyrywa mnie z zamyślenia.

Kilka razy podczas ćwiczeń nie trafiłem w krążek, aż w końcu Briggs stracił cierpliwość. Podjeżdża do mnie, brwi uniesione aż pod kask, czekając na odpowiedź.

– Pracuję nad tym. – Uderzam krążek w stronę bramki i znowu pudłuję. Ręce wykonują odpowiednie ruchy, ale głową wciąż jestem w tamtym pokoju przesłuchań. Moja ostatnia wiadomość już od trzech godzin ma status przeczytanej, a ja sprawdzałem to dwa razy podczas rozgrzewki jak cholerny nastolatek.

To nie odrzucenie mnie gryzie. To sposób, w jaki patrzyła na mnie przez całą rozmowę – chłodny, niewzruszony, niezainteresowany.

A ja siedziałem tam, świadomy każdego jej ruchu na krześle, szelestu rajstop, gdy krzyżowała nogi, sposobu, w jaki oblizała dolną wargę, zanim zapytała mnie o narkotyki, jakby pytała o pogodę.

Kobieta, którą jest…

Jej chłodny dystans powinien mnie wkurzyć. Zamiast tego wciąż odtwarzam kąt jej szyi, kiedy zadzierała podbródek, by mnie zbyć, powolny łuk jej ust, gdy wiedziała, że mnie przygwoździła, i sposób, w jaki całe moje ciało pochylało się ku niej.

To absolutne zero, które mi dała, kiedy ją zaprosiłem, powinno być końcem. A jednak tkwi pod moją skórą jak siniak, który wciąż naciskam.

Zachowywała się, jakbym był nudny. Jakbym musiał się dużo bardziej postarać.

Od lat nie musiałem zabiegać o czyjąkolwiek uwagę. A teraz nie mogę przestać myśleć o tym, jak zdobyć jej zainteresowanie.

Trener gwiżdże na przerwę na wodę, a ja powoli zjeżdżam na ławkę, zdzierając rękawice. Telefon leży w torbie i nie powinienem, absolutnie nie powinienem… Ale palce już wyciągają social media, wpisując jej imię.

Renet Giles. Zweryfikowana. Dwanaście tysięcy obserwujących – skromnie jak na kogoś z jej osiągnięciami.

Przewijam jej profil i mój kciuk zwalnia. Event prasowy w czarnej sukience, podniesiony podbródek. Dekolt niski i kuszący, linia jej szyi tak zapraszająca…

Ogarnij się, Carter, nie jesteś żadnym wampirem czy czymś takim.

To nie ta sama dziewczyna. Renet, którą pamiętam, ledwo mówiła ponad szept i drżała, gdy ktoś podnosił głos. Ta kobieta patrzy w oczy zawodowym sportowcom bez mrugnięcia.

Przeglądam jej publikacje.

Profil skompromitowanego trenera olimpijskiego, który doprowadził do śledztwa w federacji. Artykuł longform o manipulacjach kontraktowych w NBA, publikowany w całym kraju. Każdy tekst jest chirurgiczny – znajduje słaby punkt i naciska, aż wszystko pęka.

Bystra, wytrwała i nie boi się polać krwi.

Żołądek mi się ściska, bo to właśnie ta kobieta dostała mikrofon i zaproszenie do grzebania w mojej przeszłości bez mojej pełnej zgody.

Nie żeby ktoś mnie zmuszał, ale to przede wszystkim decyzja mojego menedżera. I może się to skończyć… nie po mojej myśli. Nawet nie przez tę licealną głupotę, ale dlatego, że Renet jest profesjonalistką. A profesjonaliści kopią, aż dokopią się do kości.

Potraktowała mnie jak zwyczajnego. Moje nazwisko, statystyki, twarz – żadne z nich nie zrobiło na niej wrażenia. Każda inna kobieta odbija mi to, co chcę zobaczyć. Renet postawiła pustą ścianę i rzuciła mi wyzwanie, żebym mówił dalej.

Chce, żebym ją gonił. O to tu chodzi.

Nie obserwuję jej z głównego ani nawet prywatnego konta. Zakładam nowe: puste, bez zdjęcia, z losowym nickiem powstałym z wciskania klawiszy.

To niezdrowe, wiem. I tak klikam „obserwuj”, bo chcę patrzeć bez udawania, bez tego, by moje nazwisko podnosiło jej czujność.

Powiadomienie z głównego konta wyrywa mnie z zamyślenia.

To komentarze pod moim ostatnim postem i już wiem, od kogo są, zanim sprawdzę.

Burninhell: Świetne przygotowanie do wywiadu. Uwielbiam podwinięte rękawy, bardzo „na luzie i przystępnie” Burninhell: Ktoś cię nauczył kręcić tą butelką z wodą, czy to improwizacja?

Butelka z wodą. Faktycznie nią kręciłem – nerwowy odruch, którego nikt nie powinien zauważyć. Tego nie da się wyczytać z posta magazynu. Ktoś w tym pokoju rozgadał się – fotograf albo asystentka stylistki czatująca na korytarzu.

Ktoś z ekipy magazynu puścił parę.

Wkurza, ale nie niepokoi. Zapisuję sobie, żeby zapytać Dave’a, kto miał dostęp, i odpuszczam, bo myśl o wywiadzie znów prowadzi mnie do Renet.

Jej ostre pytania, pewne pióro, brak ciepła w niebieskich oczach…

Muszę zobaczyć ją znowu.

Artykuł wyląduje na stole w zarządzie Oriona, i jeśli ona chowa urazę, wszystko, co zbudowałem, leży w jej rękach. Potrzebuję też, by mi zaufała, by spojrzała na mnie bez tego zimnego dystansu. Żebym nie był tylko historią, którą pisze.

– Carter! – głos trenera rozbrzmiewa przez lodowisko. – Jeździsz czy scrollujesz? Wybieraj.

– Jeżdżę, trenerze. – Wrzucam telefon do torby i odbijam się od bandy, rozgrywając akcje, które nie mają nic wspólnego z hokejem.

Trening kończy się o szóstej, a ja w szatni zdzieram taśmę z goleni, gdy wchodzi Dave. Na twarzy uśmiech – taki ostrożny, który oznacza, że ma wieści, których nie chce zapeszyć.

– Dzwonili z Oriona – opiera się o framugę, ramiona skrzyżowane. – Wstępna zgoda na sponsoring.

Ulga natychmiast rozluźnia mi ramiona. – Serio? Dave, to ogromna sprawa! – Jeśli nie czekają na artykuł, by zdecydować, to znaczy, że ufają mojej reputacji, jakakolwiek by nie była, czyli…

– Ale warunkowa – podnosi palec, gasząc radość, zanim na dobre się zaczęła. – Umowa wchodzi w życie po publikacji artykułu. Pozytywny wydźwięk, czysta narracja – to uruchamia całość.

Oczywiście.

Czemu miałbym się spodziewać czegokolwiek innego? W tym świecie nic nie jest „ot tak”.

– Czyli wciąż muszę liczyć, że Giles napisze o mnie coś miłego – gorycz szczypie mnie w język. Powinienem był się tego spodziewać, a i tak jestem zły. Zrywam taśmę i zgniatam ją w dłoni. – Już nad tym pracuję.

– Pracujesz jak? – mruży oczy. – Jeśli zamierzasz flirtować przez to wszystko, musisz zrozumieć: Orion to dziesięć milionów, wieloletni kontrakt. Finansuje twoje negocjacje, zadowala dział sportowy, płaci mi pensję.

– Wiem, co jest stawką, Dave – odpowiadam spokojnie, choć irytacja piecze mnie w kark.

Czasem lubi grać mojego ojca. Co jest ironiczne, biorąc pod uwagę, kim naprawdę jest mój ojciec. I że mam dwadzieścia sześć lat, a Dave dwadzieścia osiem.

Hipokryta.

– Naprawdę? Trzy spalone umowy w dwa lata – wylicza na palcach. – Zdjęcia z klubu. Podcast modelki. Awantura z żoną sędziego…

– To żona sędziego zaczęła – mruczę, ale on nie śmieje się.

– Żadnych skandali, mówię poważnie – wskazuje na mnie palcem. – Żadnych imprez, żadnych tabloidowych lasek, żadnych DM-ów do zrzutów ekranu. Sześć tygodni. Bądź nudny. Bądź cholernym mnichem.

– A co z dziennikarką? – pytanie wyrywa mi się, zanim zdążę się powstrzymać, a wyraz twarzy Dave’a zamiera.

– Co z dziennikarką?

– Chodziliśmy razem do szkoły – staram się zabrzmieć swobodnie i słyszę, jak mi to nie wychodzi. – Myślę, że powinienem zbudować jakąś relację, by poczuła się swobodnie. Dla artykułu, oczywiście.

Dave patrzy na mnie długo, oceniająco. – Chcesz zbudować relację. Z kobietą, od której zależy cała twoja kariera.

– Profesjonalnie – dodaję, choć nawet ja w to nie wierzę.

– Jeśli prześpisz się z dziennikarką, osobiście zakończę twoją karierę, zanim ona zdąży to zrobić – mówi bez uśmiechu, bez cienia ciepła. – Napraw, co musisz, ale rób to ostrożnie . I jeśli w którymś momencie poczujesz, że głupiejesz, dzwoń do mnie.

Wychodzi bez pożegnania. Siedzę sam na ławce, w połowie rozebrany, wpatrując się w profil Renet, który wciąż świeci na moim telefonie.

Ma rację.

Rozsądnie byłoby zachować profesjonalizm, udzielać wywiadów, uśmiechać się do aparatu. Ale na pewno nie jestem rozsądny, kiedy otwieram nasz wątek z wiadomościami. Moja jedna, wciąż bez odpowiedzi, świeci na dole. Ignoruję ją i piszę nową.

Ja: skoro nie chcesz iść na kolację, może kawa? ja stawiam, twoje zasady. obiecuję być tylko w 40% czarujący.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

[Perspektywa Renet]

Henry Carter stoi przed apteką, trzymając kawę, kiedy niemal wpadam prosto na jego tors.

– Renet! – Uśmiecha się szeroko, głupio i zdecydowanie zbyt zadowolony z siebie. – Jakie są szanse?

Jego nieprzeczytana wiadomość wciąż leży bez odpowiedzi na moim telefonie, a teraz stoi tu. Z kawą, na moim osiedlu. Ściskam mocniej torbę z zakupami i robię krok do tyłu.

Szanse są takie, że jesteś świrem, Carter.

– Śledzisz mnie? – Mój głos jest ostry, pół-żartobliwy, pół-nie. – Bo to nie wygląda najlepiej w kontekście twojego artykułu.

– Spokojnie, mieszkam sześć przecznic stąd. – Wskazuje wschód jednym z kubków. Jakby nie wiedział, że już o tym wiem. – Mój dentysta jest tuż obok, konsultacja kanałowa.

– Absolutnie nie potrzebuję tych szczegółów. – Odpowiadam beznamiętnie, rozglądając się za wyjściem.

Przejście dla pieszych jest za nim, mój samochód to dziesięć minut spacerem, który zdecydowanie wolę odbyć sama.

– Dokąd idziesz? – Zrównuje się ze mną zanim zdążę mu pozwolić, jego ramię ociera się o moje, a ten kontakt wywołuje dreszcze na mojej skórze. Odsuwam się, ściskając torbę z zakupami między nami.

Jest tak nachalny jak napalony pies. To naprawdę żenujące.

– Sprawunki—pralnia, poczta, recepta. – Nie patrzę na niego. – Nic wartego twojego cennego gwiazdorskiego czasu.

– Idealnie, idę w tym samym kierunku. – Siorbie kawę, swobodny i niespieszny. – Potowarzyszę ci.

– Nie prosiłam o towarzystwo.

Szukam czegoś na tyle ciętego, by go odstraszyć, ale jego mina jest tak otwarcie pogodna, że moja zwykła broń wydaje się niezdarna. Nie mogę go odprawić, nie wyglądając przy tym na małostkową, nie dając mu pretekstu, by nazwał mnie wrogą.

Ale wtedy wślizguje się zimniejsza myśl.

Jest poza protokołem, zrelaksowany.

A ludzie mówią najgorsze rzeczy, kiedy myślą, że nikt tego nie zapisuje.

– Dobrze. – Ruszam, a on natychmiast dostosowuje krok do mojego. – Ale jeśli mnie spowolnisz, radź sobie sam.

– Nawet o tym nie marzę. – Kiwa głową, zgadzając się zbyt łatwo, żeby było mi wygodnie.

Najpierw pralnia chemiczna. Czeka na zewnątrz, oparty o okno, a gdy wychodzę z pokrowcem na ubrania, zabiera go z moich rąk, zanim zdążę zaprotestować.

– Jestem dużą dziewczynką, Henry. – Sięgam po pokrowiec, a moje palce zaciskają się na wieszaku w tej samej chwili co jego.

Jego dłoń całkowicie zakrywa moją, ciepła, sucha i tak dużo większa, że moje kostki znikają pod jego dłonią. Żadne z nas nie puszcza. Sekunda. Dwie.

Jego kciuk przesuwa się po moich palcach, minimalny ruch, ledwo wyczuwalny, a żar wspina się po moim nadgarstku, wlatując prosto do klatki piersiowej jak zapalony lont.

Puszczam wieszak, jakby mnie poparzył. – Sama mogę nosić swoją pralnię.

– Nie powiedziałem, że nie możesz. – Idzie dalej, pokrowiec kołysze się w jego ręku, głos stabilny, ale szczęka napięta, a ja zaciskam mrowiące palce w pięść w kieszeni. – Ale moje ręce są wolne, twoje nie, więc to po prostu matematyka.

Nie uśmiechaj się. Nie wolno ci się uśmiechnąć.

Zaciskam usta i patrzę na chodnik. On występuje, a ja odmawiam bycia zauroczoną przez faceta, którego okrucieństwo wciąż czuję we śnie.

– Więc… – Znowu otwiera rozmowę, gdy przechodzimy przez ulicę. – Powiedz mi coś o Renet Giles, czego nie ma w stopce redakcyjnej.

– Nie znoszę small talku. – Prawda, i jednocześnie unik. Po prostu jestem skuteczna. – Teraz ty, powiedz coś, czego nie powinno być w artykule.

– To podchwytliwe pytanie, prawda? – Śmieje się, szczerze i głośno, i dwie kobiety na chodniku odwracają głowy. – No dobra, płakałem na weselu siostry. Przemowa świadka mnie rozłożyła, a Briggs ma to na wideo.

– Briggs… twój kolega z drużyny? – Pytam, choć już znam odpowiedź po latach przeglądania jego otagowanych zdjęć.

– Mój kolega z drużyny, współlokator, osoba do kontaktu w nagłych wypadkach i facet, który na pewno ci pokaże to nagranie, jeśli zapytasz. – Patrzy na mnie z ukosa, brązowe oczy błyszczą w słońcu. – Nie umie dochować tajemnicy, co czyni go fatalnym przyjacielem i świetnym źródłem.

– Zapamiętam to sobie. – Odpowiadam spokojnie, ale w środku kalkuluję.

Briggs jest wystarczająco blisko, by opowiadać prawdziwe historie, a jednocześnie wystarczająco luźny, by się nimi dzielić. Henry właśnie podał mi na tacy przewagę, nawet nie zdając sobie sprawy z jej ciężaru.

Kolejka na poczcie jest długa, a Henry stoi obok mnie. Jego ramię znajduje się tuż za moim barkiem, nie dotyka mnie, ale jest na tyle blisko, że czuję jego ciepło przenikające przez cienki materiał koszuli i wnikające w moją skórę.

Opowiada mi, jak Briggs przykleił sobie rękę do szafki super glue przed meczem play-off, a ja zagryzam policzek od środka, żeby się nie roześmiać.

„Uśmiechasz się”, mówi, szturchając mnie lekko w ramię.

„Wykrzywiam się, to ogromna różnica.” Odsuwam się o centymetr, żeby odzyskać dystans, ale nie zanim widzę, jak jego wzrok opada na moje usta i powoli wraca w górę, wystarczająco wolno, byśmy oboje wiedzieli, że to zauważyłam.

„Wcale nie ma różnicy.” Jego głos jest teraz niższy, chropowaty na krawędziach, a mój wzrok pada na linię jego szczęki, zanim gwałtownie przenoszę go z powrotem na blat.

Przestań się na niego gapić. Przestań zauważać, że on gapi się na ciebie.

Przytrzymuje drzwi do apteki i opowiada o swoim najgorszym meczu: przegrana do zera przeciwko Tampie, pusta bramka, ławka rezerwowych w trzeciej tercji. Autoironia jest tak ostra, że brzmi jak wyćwiczona, tylko że jego uszy robią się czerwone, więc to jednak nie gra. Pochylam się bliżej.

W chwili, gdy zdaję sobie sprawę, że się pochyliłam, od razu się cofam.

„Sprawiasz, że specjalnie wypadasz źle”, mówię, mrużąc na niego oczy. „Jaki masz w tym interes? Nikt nie rozdaje amunicji za darmo.”

„Nie mam żadnego interesu.” Wzrusza ramionami, jego bark niemal dotyka mojego. „W wielu rzeczach jestem kiepski. Lepiej sam się do tego przyznam, zanim zrobi to ktoś inny.”

Ta szczerość zaskakuje mnie na pół sekundy.

Co za zaskakująca samoświadomość jak na kogoś, kto tak bardzo tkwi we własnej dupie!

Opanowuję się, zanim zdąży to zauważyć. „Uważaj, jeszcze to wrzucę do artykułu.”

„Proszę bardzo.” Patrzy mi prosto w oczy i nie odwraca wzroku. „Wolę, żebyś wydrukowała prawdę, niż jakąś wersję, która lepiej się sprzeda.”

Milknie, a ja też nie wiem, jak na to zareagować. Brzmi to prawdziwie, aż niewygodnie prawdziwie.

To kolejna jego sztuczka. Na pewno.

Gdy skończyliśmy załatwiać sprawy, skończyliśmy stojąc na rogu, gdzie ja skręcam w lewo, a on idzie prosto, cisza między nami przeciąga się ciepła i wręcz dobra. Kiedy tylko rozpoznaję to uczucie, lodowaty chłód przeszywa mi krew.

Nie z nim. Absolutnie nie z nim, ktokolwiek, tylko nie on, Renet!

„Muszę już iść.” Chwytam za torbę z ubraniami z jego ramienia, mocniej niż trzeba. „Dzięki za darmową pomoc.”

„W każdej chwili.” Uśmiecha się, lekko i bez zmartwienia.

Odwracam się, zanim moja twarz zdąży coś zdradzić, i idę szybkim krokiem, potem jeszcze szybciej, aż w końcu mogę złapać oddech. Gdy telefon wibruje, wyciągam go natychmiast, wdzięczna za rozproszenie.

Colleen: Twoje wstępne notatki są NIESAMOWITE, to może być nasza okładka, Renet. Colleen: Mówię serio!!

Wstyd skręca mi żołądek, brzydki i nieproszony, bo notatki, które tak wychwala, są stworzone po to, by zniszczyć człowieka, z którym właśnie śmiałam się na chodniku.

Pamiętaj o korytarzach. Pamiętaj o Tylerze. Pamiętaj o wszystkim.

Odpowiadam Colleen krótkim „dzięki” i otwieram anonimowe konto, kciuki przesuwają się po ekranie, zanim poczucie winy zdąży się rozgościć.

Burninhell: Widziałam twoje najnowsze zdjęcia z fanami. Fryzura krzyczy rozpacz i kryzys wieku średniego. Burninhell: Masz dopiero 26 lat, Carter. Może zacznij się tak zachowywać?

Odpowiedź pojawia się szybko i nie ma w niej jadu, nie ma riposty. Jest tylko zmęczenie, które czuję i odwzajemniam przez ekran.

HenryCarterOfficial: trudny dzień, szczerze. czuję się, jakbym gadał do ścian ostatnio HenryCarterOfficial: nic nie działa, nikt nie słucha, a teraz nawet fryzura się nie podoba

Czytam to dwa razy i żołądek mi się zaciska. Brzmi na naprawdę zmęczonego, i robi mi się jeszcze ciężej, bo wiem dokładnie, do której ściany mówił. Do mnie.

Zamykam telefon i przyciskam go do uda.

Nie współczujesz mu. Nie współczujesz.

Pojawia się nowe powiadomienie. Konto, którego nie rozpoznaję, bez zdjęcia, bez postów, obserwuje cztery osoby, których profile też są w większości puste, wysłało mi wiadomość.

user_29xkjm7: jak ci minął dzień, śliczna? mam nadzieję, że ten koleś, który dziś wszędzie za tobą łaził, nie zepsuł ci go

Krew mi zamarza. Ktoś widział mnie z Henrym i teraz robi mu to samo, co ja robię Henry'emu.

No cóż, karma jest suką, Renet. I wygląda na to, że ty też.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

"Jego menedżer wyraźnie powiedział, że to osobiste zaproszenie." Głos Colleen jest jasny i niemal wibruje przez głośnik. "Od samego zawodnika, Renet! On chce, żebyś była dziś na meczu!"

Odkładam kanapkę, apetyt znika. Telefon opiera się o miskę z owocami, a mój żołądek skręca się z niepokoju.

On chce, żebym była na meczu. Zamiast zapytać mnie osobiście, gra w gierki.

Bardzo w jego stylu.

Oczywiście, że tak. Pisał, pojawiał się na mojej ulicy, wplątywał się w moje sprawy, a teraz wciąga w to mojego redaktora. Zajebiście!

"Nie sądzę, żeby to było konieczne." Zachowuję równy, profesjonalny ton. "Mam już wystarczająco dużo materiału z wywiadu i naszych rozmów."

"Tu nie chodzi o wystarczająco ." Colleen się śmieje, słyszę skrzypienie jej krzesła. "Zdjęcia z dnia meczu, dostęp za kulisami, wszystko to materiał na okładkę. Jego menedżer już załatwił ci awaryjne akredytacje prasowe."

Awaryjne akredytacje. Oczywiście.

Zaplanował to, upewnił się, że nie będę mogła odmówić bez wyglądania na nieracjonalną. Bez wzbudzania podejrzeń Colleen, dlaczego dziennikarka sportowa miałaby odrzucić ekskluzywny dostęp do największej gwiazdy hokeja w lidze.

"Colleen, nie sądzę, że powinnam..." zaczynam, ale już słyszę, że tę walkę przegrywam zanim skończę zdanie.

"To ogromna szansa dla magazynu." Jej głos traci ciepło, a zyskuje stalową nutę. "Musisz tam być, koniec dyskusji."

Wciskam dłonie w blat kuchenny, aż krawędź wbija się w moje dłonie, i przełykam protest rosnący w gardle.

Chciałaś bliskości, Renet. Chciałaś dostępu, żeby go zniszczyć.

To jest dostęp, więc wykorzystaj go i przestań narzekać.

"W porządku. Pójdę." Wymuszam te słowa, wyłącznie dlatego, że lubię być uparta. "Ale nie jestem z tego zadowolona."

"O to mi chodziło!" Colleen natychmiast mięknie. "Napisz mi, jak wejdziesz, chcę znać każdy szczegół!"

Rozłącza się, zanim zdążę odpowiedzieć, a ja wpatruję się w moją do połowy zjedzoną kanapkę.

Jestem dziennikarką z misją i terminem. Dzisiejszy wieczór to tylko kolejny punkt danych, tylko że moje dłonie już się trzęsą.

A kiedy mecz ma się zacząć prawie cztery godziny później, arena ogłusza nawet na korytarzu. Bas ze stadionowych głośników wibruje przez beton pod moimi obcasami.

Identyfikator prasowy podskakuje na mojej piersi, gdy ochroniarz sprawdza moje akredytacje i przepuszcza przez drzwi z napisem PERSONEL UPRAWNIONY.

Szatnia, poziom tunelu, drzwi po lewej.

Przypominam sobie pierwsze pytanie— czy denerwujesz się przed każdym meczem? —i otwieram drzwi. Henry Carter stoi sześć stóp ode mnie, świeżo po prysznicu, woda spływa po jego ramionach i zbiera się na ręczniku zawiązanym nisko na biodrach. Jego ciemne loki są mokre, klatka piersiowa odkryta.

Pomieszczenie jest gęste od pary i ostrego zapachu mentolu, a fala gorąca uderza mnie w twarz zanim cokolwiek innego. Każdy mięsień, który z premedytacją ignorowałam w telewizji czy na portalach społecznościowych, jest tuż obok, wystarczająco blisko, by widzieć krople ściekające po jego żebrach.

Jedna spływa obok pępka i znika w ręczniku, a ja śledzę jej drogę jak idiotka, jakby moje oczy zupełnie odłączyły się od mózgu.

Usta mi wysychają. Oczy mnie zdradzają, zjeżdżają na obojczyki, brzuch, linię bioder nad ręcznikiem, zanim siłą nie podciągnę ich z powrotem do jego twarzy, aż prawie boli.

To tylko ciało. Obiektywnie atrakcyjne ciało, które rejestrujesz, bo masz sprawny wzrok i puls.

Nie ten-Henry, nie Henry Carter, tylko mężczyzna, tylko biologia, musisz przestać. Gapić się.

"Renet!" Uśmiecha się szeroko, wcale nie zawstydzony, przeczesuje mokre włosy dłonią. Kropla spada z jego nadgarstka na kafelki między nami. "Przyszłaś. Już myślałem, że mnie wystawisz."

Jego głos jest pewny, ale gardło mu drga, gdy przełyka ślinę. Ciekawe.

"Prawie to zrobiłam." Ściskam notes i wrastam stopami w podłogę, kotwicząc się przed pokusą, by się cofnąć. "Twój menedżer jest przekonujący, a moja redaktorka jest straszniejsza od was obu."

Śmieje się, sięga po koszulkę leżącą na ławce. Odwraca się do mnie plecami. Moje oczy podążają za mięśniami wzdłuż jego kręgosłupa, ruchem ramion, ręcznik opada niżej na jedno biodro. Uświadamiam sobie, że całkiem przestałam oddychać.

Patrzy przez ramię. Przyłapuje mnie na patrzeniu. Usta mu się unoszą — nie w uśmiechu, coś wolniejszego, coś, co dokładnie wie, na co patrzyłam — i rumieniec zalewa mi twarz tak szybko, że aż robi mi się słabo.

Ogarnij się. Widziałaś już facetów bez koszulki.

Żaden nie sprawił, że twój mózg się zawiesił, ale to nieważne.

"No więc." Klikam długopisem, głos mam napięty. "Denerwujesz się przed meczami, masz jakieś rytuały, którymi naprawdę mógłbyś się podzielić tym razem?"

Wciąga koszulkę przez głowę i odwraca się, ale materiał przylega do jego jeszcze wilgotnej klatki, podkreślając wszystko, co przed chwilą widziałam nago, i to jest gorsze niż sam ręcznik.

"To nie nerwy, raczej skupienie." Siada na ławce, sięga po skarpetki, zupełnie niewzruszony. "A rytuały są prywatne, mówiłem ci już."

Tajemniczy drań. W porządku...

"Sponsorowanie przez Orion." Przechodzę do sedna, ignorując gorąco na policzkach. "Warunek to artykuł, jak ta presja na ciebie działa przed meczem?"

"Wcale." Nie podnosi wzroku, zakłada ochraniacze na piszczele wprawnymi ruchami. "Gram tak samo, czy to trening, czy finał w telewizji krajowej."

Chłodny, wyważony, nie daje mi nic.

Notuję bezsensowne skróty w notesie, irytacja narasta. Zrobił z tego całą szopkę, żeby mnie tu ściągnąć, a teraz odpowiada półsłówkami.

"To po co mnie zaprosiłeś?" Pozwalam, by złość wyostrzyła mi głos. "Jeśli nie masz nic ciekawego, Henry, marnujemy tylko swój czas."

Zatrzymuje się w połowie sznurowania i patrzy na mnie. Te brązowe oczy trzymają mój wzrok, ciepłe i pewne, a moja skóra cierpnie pod jego spojrzeniem. "Bo chciałem cię zobaczyć. Tak trudno w to uwierzyć?"

Tak.

Bo ostatnim razem, kiedy "chciałeś mnie zobaczyć", Tyler wcisnął mnie w ścianę.

Przełykam tę myśl i zachowuję neutralną twarz. "To profesjonalna relacja. Zaprosiłeś dziennikarkę, nie dawną przyjaciółkę."

"Nie może być jednym i drugim?" Wiąże sznurowadło, wstaje, jest bliżej, i nagle czuję pod mydłem tytoń: dezodorant, albo po prostu on . "Powiedz mi coś, Renet. Jesteś szczęśliwa? Naprawdę, czy życie jest dobre?"

To pytanie rozprasza wszystkie przygotowane odpowiedzi w mojej głowie. "To nie ma związku z artykułem, Henry."

"Nie pytam do artykułu." Obserwuje moją twarz zbyt uważnie, szukając czegoś, czego mu nie dam. Głos obniża się tak bardzo, że hałas areny za drzwiami prawie go zagłusza. "Siedem lat to dużo czasu, a dziewczyna, którą znałem..."

"Nigdy mnie nie znałeś. Wcale." Wychodzi ostrzej niż zamierzałam, unosi brwi. Od razu się cofam, wygładzając głos do profesjonalnego spokoju. "Byliśmy tylko kolegami z klasy, ledwo się znaliśmy."

Patrzy na podłogę, potem znowu na mnie, rozczarowany, mając nadzieję. Ale drzwi do szatni otwierają się, zanim zdąży coś powiedzieć, i w szparze pojawia się głowa jego menedżera, cała w służbowym wyrazie.

"Dwie minuty, Carter." Zerka na mnie z przyjaznym skinieniem, potem na Henry'ego. "Trener chce cię na lodzie na rozgrzewkę."

Henry chwyta rękawice i odwraca się do mnie, wracając do tej nieznośnej pewności siebie.

"Chcesz coś profesjonalnego i szczerego? Chodź ze mną gdzieś po meczu. Trzydzieści minut, twój dyktafon, jakie chcesz pytania. Żadnych uników tym razem."

Szczerość . To słowo zapada mi w pamięć.

Szczerość znaczy bez osłon, znaczy, że może się zdradzić, dać mi coś prawdziwego: coś, co mogę przekuć w ostatni gwóźdź do jego cennej reputacji.

"Trzydzieści minut." Głos mam chłodny, choć w środku huczy mi z napięcia. Wreszcie, dzięki Bogu. " Mój dyktafon, moje pytania, moje warunki."

"Twoje zasady." Patrzy mi w oczy sekundę za długo, potem zakłada koszulkę, siedemnastka rozciąga się na jego barkach. "Zostań na mecz, Renet. Może ci się spodoba."

Przesuń w górę, aby kontynuować

How to Hate a Hockey Star

How to Hate a Hockey Star

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa