passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

I Divorced the President’s Secret Heiress (Kael’s POV) autor Yan Stellar

I Divorced the President’s Secret Heiress (Kael’s POV)

/

Rozdział 1

Rozdział 1

PERSPEKTYWA KAELA

Poprawiłem krawat przed lustrem, zadowolony z odbicia, które na mnie patrzyło. Dziś wieczorem to nie była zwykła impreza na zakończenie roku; to był początek nowego rozdziału dziedzictwa Veridanów. Mojego dziedzictwa.

„Panie Kael,” przy drzwiach pojawiła się służąca, „pańska żona pyta o dekoracje kwiatowe.”

„Niech pasują do sukni córki gubernatora. Szmaragdowa zieleń.” Odpowiedziałem obojętnie. „Zrobi tak, jak powiem.”

Prawdę mówiąc, wątpiłem, by Zorina rozumiała coś więcej niż przyziemne obowiązki, które niegdyś spoczywały na barkach mojej zmarłej matki. Była wystarczająco kompetentna w prowadzeniu domu, to muszę jej przyznać. Posłuszna żona z rodziny nikogo, którą mój ojciec w niewytłumaczalny sposób wybrał dla mnie przed laty.

Zszedłem na dół, zatrzymując się na chwilę w kuchni, gdzie Zorina z wprawą kierowała personelem.

„Kwiaty muszą być bezbłędne,” rzuciłem bez wstępu.

„Będą,” zapewniła mnie, w jej głosie pobrzmiewała ta znajoma nuta chęci przypodobania się.

Kiedy odwróciłem się, by odejść, zawołała za mną: „Panie Kael, czy dzisiejszy wieczór jest wyjątkowy?”

Zawahałem się, ważąc odpowiedź. „To koniec roku. To zawsze jest wyjątkowe.” Nie musiała wiedzieć więcej. Wszyscy wkrótce się dowiedzą.

Wielki hol już zapełniał się elitą miasta Veridania, gdy zająłem miejsce przy wejściu. Politycy, magnaci przemysłowi, stare rody — powiązania, które służyły rodzinie Veridan od pokoleń. Powiązania, które właśnie zamierzałem znacząco wzmocnić.

I wtedy ona się pojawiła. Mój wyjątkowy gość. Moja wielka niespodzianka.

Liora Hestrel weszła do sali niczym żywioł, jej szmaragdowa suknia lśniła pod światłem żyrandola. Córka gubernatora, inteligentna, wpływowa i niewiarygodnie piękna. Wszystko, czego potrzebowałem w partnerce, by wynieść nazwisko Veridan na niespotykane dotąd wyżyny.

„Kael!” zawołała, jej głos był jak muzyka.

„Liora,” odpowiedziałem ciepło, ujmując jej dłoń. „Wyglądasz olśniewająco.”

Jej oczy błyszczały z niecierpliwości. Planowaliśmy tę chwilę skrupulatnie przez ostatnie miesiące i wreszcie nadszedł jej czas.

Rozejrzałem się po sali, dostrzegając Zorinę stojącą niezręcznie przy stole z przekąskami. Przez moment poczułem coś na kształt wyrzutów sumienia, ale natychmiast je odrzuciłem. Biznes to biznes, a małżeństwo — przynajmniej w naszych kręgach —

Uniósłem kieliszek, prosząc o uwagę. „Proszę państwa, proszę się zebrać. Mam ważne ogłoszenie.”

Sala ucichła, wszystkie oczy zwróciły się na mnie. Z satysfakcją zauważyłem aprobujący skinienie głowy gubernatora z drugiego końca sali.

„Dziś chcę podzielić się radosną nowiną,” zacząłem, celowo ciepłym tonem. „Za miesiąc ja i Liora pobierzemy się. To połączenie nie tylko wzmocni więzy naszych rodzin z rodziną gubernatora, ale jest też czymś, na co osobiście od dawna czekałem.”

Rozległy się brawa. Liora promieniała u mego boku, jej dłoń z wprawą wsunęła się w moją. Dopiero gdy usłyszałem swoje imię wypowiedziane napiętym głosem, zauważyłem, że Zorina podeszła.

„Kael, mogę z tobą porozmawiać?”

Zmarszczyłem brwi z powodu tej przerwy, ale kiwnąłem głową, prowadząc ją w spokojniejszy kąt.

„Co to ma znaczyć?” zapytała, drżącym głosem. „Żenisz się z kimś innym?”

Zachowałem spokój. „Tak. Poligamia jest tu legalna, Zorino. Nie widzę w tym problemu.”

Jej oczy rozszerzyły się. „Nie widzisz problemu? Jestem twoją żoną, Kael. Czy choć przez chwilę pomyślałeś, co czuję?”

„Uczucia nie mają tu znaczenia,” odparłem chłodno. „To decyzja strategiczna. Nasza rodzina zyskuje wpływy, a ja—” pozwoliłem sobie na mały uśmiech, „—zyskuję szczęście.”

„Szczęście?” Jej głos się załamał. „A co z poświęceniami, które poniosłam?”

Parsknąłem na jej dramatyzm. „Poświęcenie? Zorino, jesteś córką nikogo. Gdyby nie mój ojciec, nawet nie stałabyś tu.”

Ból w jej oczach był natychmiastowy, ale ja nie czułem nic. Lata prowadzenia interesów uodporniły mnie na takie emocjonalne wybuchy.

„Rozumiem,” wyszeptała. „Tak mnie zawsze postrzegałeś.”

Westchnąłem, niecierpliwie chcąc wrócić do gości. „Nie mam czasu na tę dramę. Decyzja jest ostateczna. Zostaniesz w domu i oczekuję, że będziesz się odpowiednio zachowywać.”

Przyjęcie toczyło się dalej bez incydentów, choć zauważyłem, że Zorina wycofała się do nadzorowania personelu, zamiast uczestniczyć jako moja żona. Niewiele mnie to obeszło. Liora panowała nad salą z naturalną gracją, urzekając wszystkich swoją bystrością i urodą.

„Zorino!” zawołała w pewnym momencie Liora, jej głos poniósł się przez salę. Patrzyłem z lekkim rozbawieniem, jak moja pierwsza żona podchodzi, twarz miała starannie opanowaną.

„Czy mogłabyś, kochana, poinformować obsługę, że serwis deserowy się opóźnia?” zapytała słodko Liora. „To strasznie krępujące na tak wielkiej uroczystości, nie sądzisz?”

Nic nie powiedziałem, sącząc szampana, gdy Zorina posłusznie zgodziła się i odeszła.

„Ach, i Zorino?” dodała Liora, nie tracąc uśmiechu. „Możesz zechcesz zrobić notatki, jak prowadzić takie wydarzenie. Nie chciałabym, żebyś czuła się przytłoczona we własnym domu.”

Zachichotałem, pochylając się bliżej Liory. „Nauczy się,” rzuciłem, lekceważąc wyraźny dyskomfort Zoriny, gdy odchodziła.

Po wydarzeniu odprowadziłem Liorę do samochodu i obiecałem zobaczyć się jutro, kiedy odwiedzę gubernatora. Wróciłem do domu i skierowałem się do jadalni, gdzie zastałem napięty impas między Zoriną, moją siostrą Kaelą i moją matką.

„Wszystko w porządku?” zapytałem mimochodem, ignorując wyraźne napięcie. „Jest jakiś poobiedni poczęstunek?”

Ku mojemu zaskoczeniu Zorina zaśmiała się — ostrym, gorzkim śmiechem, jakiego nigdy wcześniej u niej nie słyszałem.

„Poczęstunek? Naprawdę, Kaelu? To cię teraz najbardziej interesuje?”

Zmarszczyłem brwi, szczerze zdezorientowany jej wrogością. „O czym ty mówisz?”

Wzięła głęboki oddech, jej dłonie zauważalnie drżały. „Wiesz co? Mam dość,” oznajmiła, jej głos był niespodziewanie opanowany.

„Dość czego?” zapytałem niecierpliwie.

Wzrok Zoriny przesunął się po pomieszczeniu, zanim ponownie spoczął na mnie, jej oczy płonęły intensywnością, jakiej nigdy wcześniej w nich nie widziałem.

„Mam dość bycia posłuszną żoną, która stała się waszą niewolnicą,” powiedziała, jej głos z każdą chwilą stawał się coraz głośniejszy.

Potem spojrzała mi prosto w oczy, łzy groziły, że popłyną. „A ty,” powiedziała, głos lekko się załamał. „Chcę rozwodu.”

W pokoju zapadła cisza. Moja siostra głośno westchnęła. Moja matka wyglądała na osłupiałą. A ja — po prostu wpatrywałem się w Zorinę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

PERSPEKTYWA KAELA

Jadalnia pogrążyła się w osłupiałej ciszy na słowa Zoriny. Rozwód? Zuchwałość tego pomysłu wydała mi się wręcz komiczna. Pierwsza otrząsnęła się moja matka, jej głos przeciął napięcie niczym nóż.

– Chcesz rozwodu, Zorina? Naprawdę? Czy w ogóle zdajesz sobie sprawę z wagi tego, co właśnie powiedziałaś?

Patrzyłem z lekkim zaciekawieniem, jak Zorina – zawsze tak chętna, by się przypodobać, zawsze tak ostrożna w słowach – stała wyprostowana, z zaciśniętą w geście buntu szczęką.

– Nie obchodzi mnie to – odparła, jej głos był zaskakująco pewny. – Chcę rozwodu i nie zmienię zdania.

Parsknąłem, opierając się wygodnie na krześle z ostentacyjną nonszalancją. Ten jej mały napad złości stawał się nużący. – Rozwód? Bądźmy szczerzy – to małżeństwo nigdy nie było z miłości. Poślubiłem cię, bo ojciec ci współczuł i uznał, że zasługujesz na rodzinę. – Zawiesiłem głos, uważnie obserwując jej reakcję. – Teraz zakochałem się w Liorze, a ty jesteś o to zła?

Zauważyłem, jak jej dłoń drgnęła przy boku, jak paznokcie wbiły się w dłoń. Dobrze. Niech wreszcie coś poczuje, zamiast tej obowiązkowej pustki, którą nosiła przez całe nasze małżeństwo.

– Zła? Myślisz, że chodzi o zazdrość? – Jej głos zadrżał, a mnie zaintrygowała ta nowa, nieprzewidywalna wersja mojej zwykle stłumionej żony.

Uśmiechnąłem się drwiąco, celowo ją prowokując. – Tak jak mówiłem, poligamia jest tu legalna, prawda? Po co robisz z tego taki problem?

Matka, jak zawsze moja sojuszniczka, odezwała się z drugiego końca pokoju: – Ma rację, Zorina. Znasz nasze zwyczaje. Dlaczego musisz robić sceny z powodu w pełni akceptowalnej tradycji?

Kaela, która nigdy nie przepuści okazji, by wbić szpilę, dorzuciła złośliwie: – No i dobrze, szczerze mówiąc. Ale będę tęsknić za tobą w kuchni. Przynajmniej odciążałaś służące, gotując z nimi. Teraz wreszcie będą mogły słuchać moich poleceń bez ciebie w pobliżu.

Zobaczyłem, jak rumieniec upokorzenia oblewa policzki Zoriny, ale zamiast się wycofać, jak zwykle, odwróciła się i spojrzała mi prosto w oczy.

– Rozwodzę się z tobą, Kaelu. I to jest ostateczne.

Uniósłem brwi, szczerze rozbawiony jej nową śmiałością. – Nie możesz mówić poważnie.

– Nigdy w życiu nie byłam bardziej poważna – odparła, a w jej oczach pojawił się ogień, którego nigdy wcześniej nie widziałem. – Daję ci wybór: ja albo ona. Nie możesz mieć nas obu.

Z mojej piersi wyrwał się śmiech, ostry i pogardliwy. Myśl, że uważa się za kogoś, kto może stawiać mi ultimatum, była niedorzeczna. – Wybrać ciebie? Zorina, wybrałbym Liorę zamiast ciebie tysiąc razy. Wiedziałaś o tym już w chwili, gdy ogłosiłem nasze zaręczyny.

Coś przemknęło przez jej spojrzenie – ból, być może, choć szybko go ukryła. Powoli skinęła głową, jakby sama sobie coś potwierdzała.

– Dobrze – powiedziała tonem chłodniejszym, niż kiedykolwiek wcześniej. – Więc to koniec. Przygotuję umowę rozwodową i pójdziemy dziś po południu do sądu.

Moje rozbawienie zgasło, zastąpione dezorientacją i irytacją. To stawało się niewygodne. – Dziś po południu? Nie bądź śmieszna. Nie mogę teraz udzielić ci rozwodu. Nie dopóki nie poślubię Liory. Rozwodzić się przed nowym ślubem to zły omen.

To przesąd, który babka wpoiła mi od dziecka i nigdy go nie kwestionowałem – aż do teraz. Co ważniejsze jednak, taki obrót spraw byłby katastrofalny dla moich interesów z gubernatorem.

Oczy Zoriny zwęziły się, a w jej spojrzeniu pojawiło się coś wyrachowanego. – Nie obchodzi mnie twój przesąd. Jeśli nie dasz mi tego, czego chcę, nie będę miała wyboru i sama odwiedzę gubernatora, żeby powiedzieć mu, że się z tobą rozwodzę.

Krew mi zmroziła. Nie zrobiłaby tego. Nie mogła przecież rozumieć, co jest w grze.

– Nie odważysz się – syknąłem, niedowierzanie pobrzmiewało w moim głosie.

Zorina spojrzała na mnie niewzruszonym wzrokiem. – Spróbuj mnie.

Po raz pierwszy w naszym małżeństwie naprawdę na nią spojrzałem – zobaczyłem ją nie jako cichą, wdzięczną nikogo, którego wybrał mój ojciec, lecz jako kogoś z nieoczekiwanymi głębiami. Z siłą, której nigdy nie zauważyłem.

Wydawało się, że cały pokój wstrzymał oddech. Twarz matki zbladła wyraźnie, nawet Kaela wyglądała na nietypowo zaniepokojoną. Rozumiały to, co dopiero zaczynałem pojmować – Zorina nie rzucała pustych gróźb.

– To niedorzeczne – zdołałem wykrztusić, próbując odzyskać kontrolę nad sytuacją. – Nie masz dokąd pójść, nie masz nazwiska, na które mogłabyś się powołać.

– Nie potrzebuję nazwiska – odparła, jej głos był teraz złowieszczo spokojny. – Potrzebuję wolności od tej farsy zwanej małżeństwem.

– I co niby powiesz gubernatorowi? – spytałem, starając się zachować opanowanie.

Na jej ustach pojawił się mały, niebezpieczny uśmiech. – Prawdę. Że ogłosiłeś swoje zaręczyny z jego córką, nie informując nawet swojej obecnej żony. Że zrobiłeś ze mnie pośmiewisko na oczach najwyższego towarzystwa Veridanii. Że oczekujesz, iż będę służyć twojej nowej narzeczonej w moim własnym domu.

Szczęka aż mi zatrzeszczała od zaciskania zębów. Gubernator miał staroświeckie poglądy na małżeństwo. Choć poligamia była legalna, odpowiednia etykieta wymagała zgody obu żon. Bez niej skandal byłby znaczny – wystarczający, by zagrozić interesom, nad którymi pracowaliśmy miesiącami.

– Przesadzasz – próbowałem, przybierając rozsądniejszy ton. – Takie są po prostu zwyczaje w rodzinach naszego statusu.

– Może – przyznała Zorina, ku mojemu zaskoczeniu. – Ale mnie już nie interesuje bycie częścią tej rodziny.

Odwróciła się, by wyjść z jadalni, wyprostowana i dumna jak nigdy dotąd.

– Dokąd myślisz, że idziesz? – zażądałem.

Zatrzymała się w progu, nawet nie oglądając się za siebie. – Spakować rzeczy. Radzę zadzwonić do swojego prawnika, Kaelu. Masz czas do południa, żeby zdecydować, czy to będzie cywilizowane, czy nie.

Gdy drzwi zamknęły się za nią, siedziałem nieruchomo, myśląc gorączkowo. To nie tak miało wyglądać. Zorina miała być wdzięczna, uległa, przykładną pierwszą żoną, która zna swoje miejsce i akceptuje nowy porządek bez słowa skargi.

Zamiast tego okazała się kimś zupełnie innym. Kimś niebezpiecznym.

– Kaelu – matka szepnęła gorączkowo – nie możesz pozwolić, żeby poszła do gubernatora. Skandal zniszczy wszystko.

Powoli skinąłem głową, myśląc intensywnie. Miała rację. Musiałem szybko zapanować nad sytuacją.

– Zajmę się tym – powiedziałem, wstając z krzesła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

I Divorced the President’s Secret Heiress  (Kael’s POV)

I Divorced the President’s Secret Heiress (Kael’s POV)

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa