PUNKT WIDZENIA KAELA
Stałem przed wielkim wejściem do pałacowej sali balowej, a moje serce waliło mi w piersi jak oszalałe. Przez masywne drzwi przesączały się dźwięki muzyki orkiestrowej i śmiech, szydząc ze mnie. Dwóch strażników patrzyło na mnie podejrzliwie, ale nie zaszedłem tak daleko, by teraz zostać odprawionym.
— Proszę okazać zaproszenie — odezwał się jeden z nich, a jego ton jasno dawał do zrozumienia, że doskonale wie, iż go nie mam.
Poprawiłem już i tak nienagannie zawiązany krawat. — Przyszedłem zobaczyć się z Lady Celestiną.
Strażnicy wymienili spojrzenia. — Nikt nie wchodzi bez zaproszenia — oświadczył stanowczo wyższy z nich.
Poczułem, jak narasta we mnie desperacja. Przekupiłem drogę przez zewnętrzne bramy, ale tych ludzi nie dało się tak łatwo przekonać. Właśnie zamierzałem spróbować innego podejścia, gdy z bocznych drzwi wyszedł kelner. W tej chwili rozproszenia przemknąłem obok strażników i z całych sił pchnąłem drzwi sali balowej.
Ciężkie drzwi otwarły się z donośnym hukiem, który zdawał się uciszyć całe pomieszczenie w jednej chwili. Muzyka zamarła i umilkła. Setki twarzy odwróciły się w moją stronę, a ich wyrazy wahały się od szoku po pogardę.
— Kto go wpuścił? — syknął ktoś, a szept ten rozległ się w nagłej ciszy.
— Co on tutaj robi? — mruknął ktoś inny.
Nie obchodziło mnie to. Gorączkowo przeszukiwałem wzrokiem tłum, aż znalazłem ją — Celestinę. Stała u boku ojca, olśniewająca w sukni głębokiego błękitu, która łapała światło przy każdym jej oddechu.
Jej ciemne włosy były elegancko upięte, podkreślając łagodny łuk szyi. Była piękniejsza niż kiedykolwiek ją widziałem, a jej widok uderzył mnie jak fizyczny ból w piersi.
— Zorina! — zawołałem, a mój głos odbił się echem po cichej sali balowej.
Zobaczyłem, jak zesztywniała, jej palce zacisnęły się mocniej na kieliszku szampana. Prezydent Alvada odwrócił się w moją stronę, a jego wyraz twarzy pociemniał niebezpiecznie. Był postacią budzącą respekt w swoim odświętnym stroju, a chłodna furia w jego oczach odstraszyłaby rozsądniejszego człowieka.
— Kim jest ten człowiek? — zbyt głośno wyszeptała jedna z arystokratek.
Kolejny głos odpowiedział, a każde słowo było jak nóż w moich wnętrznościach: — To ten, który ją skrzywdził.
Zignorowałem ich wszystkich, zdecydowanie ruszając naprzód. Strażnik stanął mi na drodze, ale go minąłem. Nic nie powstrzymałoby mnie przed dotarciem do niej.
— Muszę z nią porozmawiać — nalegałem, nie dbając o to, jak bardzo rozpaczliwie to brzmi. Mój głos załamał się pod naporem emocji, których nie mogłem stłumić.
Prezydent Alvada podniósł rękę i ku mojemu zaskoczeniu strażnicy, którzy już mieli mnie schwytać, zatrzymali się. — Nie masz tu czego szukać, Veridan — powiedział, a jego głos był jak lód.
Zaciąłem szczęki, lecz nie odrywałem wzroku od Celestiny. — Proszę, potrzebuję tylko chwili — błagałem. — Celestino, posłuchaj mnie.
W końcu odwróciła się do mnie całkowicie, a mieszanka szoku i gniewu w jej oczach ciągnęła po mnie głębiej niż najostrzejsze ostrze. — Nie powinieneś tu być, Kaelu — powiedziała. Choć jej głos był opanowany, słyszałem stal pod jej słowami.
— Pozwól mi wyjaśnić — błagałem, podchodząc jeszcze bliżej.
Ojciec stanął między nami, jego szerokie ramiona utworzyły przeszkodę nie do pokonania. — Wystarczy już szkód, Veridan — ostrzegł. — Odejdź, zanim się jeszcze bardziej upokorzysz.
Poczułem, jak zaciskam pięści przy bokach, a frustracja narastała we mnie. — Nie przyszedłem tu wywołać kłopotów — upierałem się. — Przyszedłem, bo zrozumiałem, że popełniłem błąd. Straszliwy błąd.
Usta Celestiny zaciśnięte były w cienką linię, jej opanowanie stało się dla niej zbroją. — Błąd? — powtórzyła, a każde słowo było ostre jak szkło. — Lata okrucieństwa i obojętności nazywasz błędem?
— Nie wiedziałem... — zacząłem, lecz przerwała mi uniesioną dłonią.
— Nie obchodziło cię to — powiedziała, a jej głos lekko się podniósł. — Nie obchodziłeś się, gdy błagałam o twoją życzliwość. Nie obchodziłeś się, gdy poświęcałam wszystko dla twojej rodziny. — Ból w jej głosie był surowy i prawdziwy, lata cierpienia w końcu przebiły się przez starannie utrzymywany pancerz. — A teraz, kiedy dowiedziałeś się, kim naprawdę jestem, myślisz, że możesz wszystko naprawić kilkoma słowami?
Jej oskarżenie zawisło w powietrzu, a ja poczułem na sobie ciężar każdego spojrzenia w sali. Prawda jej słów uderzyła mnie jak fizyczne ciosy. Miała rację. Nie obchodziło mnie to. Dopiero gdy dowiedziałem się, że jest kimś ważnym.
Poczułem, jak twarz wykrzywia mi się ze wstydu, ale zanim zdążyłem odpowiedzieć, prezydent Alvada uniósł dłoń. — Dość. Straże, wyprowadzić go.
— Nie! Czekaj! — zaprotestowałem, gdy dwóch strażników chwyciło mnie za ramiona. Szarpałem się w ich żelaznym uchwycie, a panika narastała we mnie. To nie mogło tak się skończyć. — Celestino, proszę! Daj mi szansę to naprawić!
Ona celowo odwróciła się do mnie plecami, jej kręgosłup był prosty i nieugięty. — Żegnaj, Kaelu — powiedziała, jej głos był spokojny, ale lodowaty.
Gdy strażnicy ciągnęli mnie w stronę drzwi, walczyłem z całych sił.
— Celestino! Proszę! — mój głos złamał się od rozpaczy, odbijając się echem po sali balowej niczym skowyt zranionego zwierzęcia.
Ostatnie, co zobaczyłem, to jej sztywna sylwetka, nie chcąca obejrzeć się za siebie, zanim wielkie drzwi zatrzasnęły się między nami.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA KAELA
Hotel Grand Larmont był olśniewającym przejawem przepychu. A potem zobaczyłem ją schodzącą po schodach, i wszystko inne zniknęło w tle.
Celestina.
Poruszała się z gracją, jej szafirowa suknia płynęła jak ciemna fala, łapiąc światło przy każdym kroku. Diamenty na jej palcach błyszczały jak gwiazdy, przyciągając spojrzenia wszystkich wokół. Szeptano z podziwem za jej każdym ruchem, choć ona pozostawała na to obojętna, z uniesioną brodą, władcza w postawie. Maska, którą miała na sobie, zakrywała tylko część jej urody, reszta emanowała z tego, jak się nosiła, jak jej oczy błyszczały tajemnicami, których jeszcze nie zdradziła.
Czekałem na nią.
Obserwowałem ją z drugiego końca sali balowej. Sposób, w jaki bez wysiłku skupiała na sobie uwagę, jak ludzie rozstępowali się przed nią, jakby była królewską osobistością. I może w pewnym sensie nią była. Ale tej nocy była kimś innym. Nie była już tą chłodną księżniczką, którą znałem przez lata. Tej nocy była kobietą na krawędzi czegoś nowego, czegoś niebezpiecznego, czegoś prawdziwego.
Podszedłem do niej, wdzięczny za maskę. Gdyby nie ona, wiedziałem, że zostałbym znowu wyrzucony. Muszę przyznać, że część mnie cieszyła się, że jesteśmy tu—sami, w tym morzu ludzi, ukryci za fasadami. Już miałem się odezwać, gdy odwróciła się i jej spojrzenie spotkało moje.
„Piękny wieczór, prawda?” powiedziała, jej głos był miękką melodią w chaosie sali balowej.
Nie zawahałem się. „Tak,” odpowiedziałem lekko, choć czułem, jak przyspiesza mi puls. „Chociaż nie wiem, jak oczekujesz, żebym odpowiedział, skoro mogłabyś to powiedzieć każdemu tutaj.”
Zaśmiała się cicho, a ten dźwięk rozproszył część napięcia między nami. „Słuszna uwaga,” rzekła, jej oczy błyszczały zza maski. „Ale tak naprawdę nie mówiłam do nikogo. Tylko do ciebie.”
Uniósłem brew, podchodząc bliżej. „Ach, czyli jednak jestem wyjątkowy.”
Przechyliła głowę, uśmiech błąkał się w kącikach jej ust. „Nie wyprzedzajmy faktów,” zażartowała, sięgając po kieliszek szampana od przechodzącego kelnera.
Patrzyłem, jak bierze łyk, jej palce delikatnie obejmowały szkło. „Mogę?” zapytałem, wskazując na jej drinka.
Uniosła go lekko w moim kierunku. „Możesz.”
Podniosłem swój kieliszek z mijającej tacy i lekko stuknąłem nim o jej. „Za tajemnicę,” zaproponowałem, nie spuszczając z niej wzroku.
Uśmiechnęła się, kąciki jej oczu lekko się zmarszczyły, gdy pochyliła się ku mnie. „Za odwagę,” odpowiedziała, jej słowa były delikatne, ale podszyte czymś więcej.
Przez chwilę piliśmy w ciszy, muzyka wirowała wokół nas. Melodie orkiestry były głośne i rozległe, ale dla mnie grali tylko dla nas. Rozmowa zaczęła się od banałów—absurdalności balu, przesady sukien, przepychu jedzenia. Ale z każdą minutą nasze słowa stawały się swobodniejsze, bardziej intymne, jakbyśmy byli jedynymi ludźmi na świecie.
„Uważaj,” zażartowałem, gdy sięgnęła po kolejny kieliszek szampana. „Za dużo tego i zdradzisz mi wszystkie swoje sekrety.”
Uniosła brew, jej usta wygięły się w zadziornym uśmiechu. „Mało prawdopodobne,” odparła. „Ale śmiało, możesz próbować.”
Nie mogłem powstrzymać śmiechu, który mi się wyrwał. Miała w sobie coś, co rozbrajało mnie nawet w najbardziej kontrolowanych sytuacjach. Nie chciałem się do tego przyznać, ale miała nade mną władzę. Większą niż kiedykolwiek chciałbym przyznać.
W miarę jak noc się przeciągała, tłum wokół nas stawał się głośniejszy, muzyka żywsza, tancerze wypełniali parkiet. Ale my pozostaliśmy na skraju sali, jakbyśmy zawarli milczący pakt, by jeszcze nie dać się porwać temu szaleństwu.
Nagle odwróciła się do mnie, jej głos był cichszy niż przez cały wieczór. „Czy czasem masz ochotę zniknąć na chwilę?”
Pytanie zaskoczyło mnie. Spojrzałem na nią, obserwując jak się trzyma, jak wydaje się… przytłoczona. „To zależy,” odpowiedziałem niskim głosem. „Dokąd byśmy poszli?”
Jej usta wygięły się w figlarny uśmiech, który widziałem już wcześniej, uśmiech zarezerwowany tylko dla mnie. „Byle nie tutaj.”
Utrzymałem jej spojrzenie, serce waliło mi w piersi. „W takim razie prowadź.”
Bez słowa wsunęła dłoń w moją, a razem opuściliśmy salę balową niezauważeni, przeciskając się przez tłum jak dwa cienie. Ekscytacja, szaleństwo balu, wszystko zostało za nami, zastąpione ciszą, która była… spokojna.
Błądziliśmy po wspaniałych korytarzach hotelu, aż trafiliśmy do spokojniejszego zakątka, odosobnionego apartamentu, którego drzwi cicho się zamknęły za nami. Gwar balu ucichł, zostawiając tylko oddechy i cichy puls czegoś niebezpiecznego między nami.
Celestina oparła się o ścianę, wciąż w masce, ale jej uśmiech złagodniał. „Więc,” zapytała figlarnie, „co teraz, tajemniczy nieznajomy?”
Nalałem nam obu po kieliszku szampana z butelki na pobliskim stole, wręczając jej jeden. „Teraz,” powiedziałem pewnym głosem, „wznieśmy toast za skradzione chwile.”
Powtórzyła moje słowa, unosząc kieliszek. „Za skradzione chwile.”
Kieliszki zadzwoniły, a ja nie mogłem powstrzymać fali gorąca, która mnie zalała. Wszystko w niej było upajające. Nie mogłem temu zaprzeczyć. Ale nie chciałem pozwolić, żeby ten moment nam umknął. Nie dziś.
Gdy sączyła drinka, jej oczy spotkały moje i w tym spojrzeniu zobaczyłem coś surowego, coś wrażliwego—czegoś, czego nie widziałem wcześniej. Nie była już tylko księżniczką. Nie była już tylko kobietą, którą musiałem chronić.
Zrozumiałem, że była kobietą, której zawsze pragnąłem.
A tej nocy pozwolę jej być wszystkim, kim chce być.
Opuściliśmy kieliszki, a ja podszedłem bliżej, nie mogąc dłużej utrzymać dystansu, i pocałowałem ją w usta.
Przesuń w górę, aby kontynuować
