Punkt widzenia Isabeli
Zawsze myślałam, że jeśli będę wystarczająco nieruchoma, wystarczająco miękko się uśmiechała, doskonale posłuszna, to moje życie jakoś będzie się wydawało właściwe. Że jeśli będę składać ręce tak, jak nauczyła mnie mama, nosić krzyże, które dał mi ojciec, i mówić właściwe rzeczy właściwym ludziom, będę dumna z dziewczyny w lustrze.
Ale stojąc tam, tonąc w warstwach sprowadzonej koronki i jedwabiu, nawet siebie nie rozpoznawałam.
Lustro wpatrywało się we mnie, okrutne i bezlitosne. Panna młoda. Córka. Pionek.
Moja suknia ślubna była piękna. Kości słoniowej biała, z perełkami wszytymi w rękawy, trenem wystarczająco długim, by ciągnąć za sobą pół katedry. Moje włosy były spięte, makijaż nieskazitelny, paznokcie pomalowane na miękki, posłuszny róż.
Nienawidziłam tego.
Nie dlatego, że nie wyglądałam pięknie. Wyglądałam. Wyglądałam dokładnie tak, jak powinna wyglądać córka D'Angelo w dniu ślubu: doskonale, wypolerowana, nieosiągalna.
Ale wewnątrz czułam się, jakbym się dusiła.
Moje ręce drżały, gdy dotknęłam gorsetu sukni. To nie była sukienka. To była więzienie.
"Wyglądasz olśniewająco, cara," szepnęła za mną moja matka, wygładzając welon na moich ramionach. Jej oczy lśniły dumą. Nie widziała, jak moja klatka piersiowa się zaciska, jak pali się moje gardło. Kiwnęłam głową przez odbicie, bo tak powinnam zrobić. Uśmiechnąć się, bo tak robiły dobre córki.
Myślałam o Elio Contim, czekającym na mnie przy ołtarzu.
Moim narzeczonym od szesnastego roku życia. Obiecanym mu jak kontrakt podpisany krwią. Umowa mająca na celu połączenie Contich i D'Angelosów w jedną niepowstrzymaną siłę, zdobycie większej władzy, większej kontroli. Mój ojciec, Isaac D'Angelo, nie mógł być bardziej dumny.
Elio. Przystojny, czarujący, doskonały na papierze. Doskonały publicznie, ale okrutny, gdy nikt nie patrzył. Kontrolował uśmiechami, ale ranił ludzi słowami, które nigdy nie zostawiały śladów. Oszukiwał z dziewczynami, które chichotały i pisały do niego po północy. Dziewczynami jak Natalie Romano.
Natalie, która nawet się nie wstydziła. Z pewnością była jego ulubioną zabawką.
Za każdym razem, gdy próbowałam coś powiedzieć o nawykach Elia do oszukiwania, moi rodzice to zbywali. "Normalne," mówili. "On się tylko bawi przed ustatkowaniem się."
Przełknęłam gulę w gardle. Mój ojciec oczekiwał doskonałości dzisiaj. Moja matka oczekiwała córki, z której mogłaby się chlubić.
Zmuszałam się, by odwrócić się od lustra.
Nadszedł czas.
Katedra była już pełna, gdy wszedłem do środka, z ręką w ramieniu mojego ojca. Trzysta gości. Sojusznicy. Dziennikarze. Detektywi w cywilnych ubraniach udający, że nie zauważają, kto siedzi w pierwszych ławkach. Ochroniarze z słuchawkami za uszami.
Wszyscy patrzyli. Powtórzę to jeszcze raz, wszyscy patrzyli na mnie, gotowi do ślubu tej nocy.
Organy zagrały. Moje kroki były miarowe. Mój uśmiech był zamarznięty. Starałam się jak najlepiej wyglądać normalnie i szczęśliwie.
I tam był.
Elio stał przy ołtarzu, przystojny w swoim czarnym smokingu, jego uśmiech szeroki i złośliwy. Zrobiłam kolejny krok w jego stronę, a moje serce biło tak mocno, że bolało.
Nie chciałam tego. Nie chciałam jego. Nie chciałam niczego z tego.
Ale szłam dalej, bo córki mafijnych mężczyzn nie miały wyboru.
Kapłan mówił, a ja ledwie go słyszałam nad szumem krwi w uszach. Moje palce były zimne i zdrętwiałe. Trzymałam oczy spuszczone. Uśmiech. Oddychaj.
"Elio Conti, czy bierzesz Isabelę D'Angelo na swoją prawowitą żonę?"
Wstrzymałam oddech.
Elio uśmiechnął się złośliwie, patrząc mi prosto w oczy, i powiedział: "Biorę... ciebie Natalie, na moją żonę."
Świat się zatrzymał.
Przez chwilę myślałam, że źle usłyszałam. Czy on właśnie powiedział imię Natalie?
Ale wtedy to zobaczyłam.
Patrzył – nie na mnie – ale za moje ramię. W stronę ławki. W jej stronę.
Natalie Romano.
Siedziała tam, żując gumę, uśmiechając się zuchwale, jakby nic się nie stało. Kiedy złapała moje spojrzenie, zrobiła wulgarne gesty ręką w stronę Elia, subtelne na tyle, że większość by tego nie zauważyła. Spojrzałam na nią, wciąż nie mogąc uwierzyć, że to dzieje się naprawdę.
Mój żołądek się przewrócił. Mój wzrok się zamazał.
Przez tłum przeszedł szmer – śmiech. Na początku miękki, niezręczny, potem głośniejszy, gdy ludzie zdecydowali, że to musiał być żart.
Oczywiście to był żart. Elio Conti nigdy nie ośmieszyłby D'Angelosów w ten sposób. Prawda?
Elio zaśmiał się i udał kaszel. "Mam na myśli Isabelę D'Angelo," powiedział gładko, mrugając do tłumu.
Ale było już za późno.
Widziałam prawdę. Kpinę. Zdradę.
On mnie nie kochał. Nigdy nie kochał. Pokazywał mnie jak trofeum, podczas gdy potajemnie spotykał się z nią. Myślał, że się uśmiechnę i skłonię głowę, i podziękuję mu za to, że wybrał mnie ponad swoje liczne poboczne związki.
Chciałam krzyczeć. Chciałam rozerwać tę doskonałą, ciężką suknię i rzucić ją w jego bezczelne twarzy.
Twarz mojego ojca była kamienna. Moja matka była zamrożona.
Kapłan się zawahał, patrząc między nami.
Nie mogłam oddychać. Nie mogłam go poślubić. Po prostu nie mogłam.
"Przepraszam," powiedziałam, mój głos drżący, ale wystarczająco głośny, by rozbrzmiewać po katedrze.
Wszyscy się odwrócili.
"Potrzebuję chwili," powiedziałam, zmuszając się do uprzejmego uśmiechu. "Tylko dziesięć minut. Proszę."
Były szmery. Mój ojciec zaczął wstawać, ale podniosłam rękę, i jakoś mnie puścił.
Odwróciłam się i poszłam – nie, pobiegłam – boczną nawą, moja sukienka zaczepiała się o ławki, mój welon zsuwał się z głowy. Przebiłam się przez ciężkie drzwi i wpadłam z powrotem do pokoju, w którym ubierałam się tego ranka. Zamknęłam drzwi za sobą, opierając się plecami o nie, zsuwając się na podłogę, łapiąc powietrze.
Łzy zasłoniły mi wzrok, ale wściekle je otarłam. Nie mogłam płakać. Nie tutaj. Nie teraz.
Moje myśli kręciły się. Czy powinnam uciec? Czy powinnam wrócić tam i udawać, że nic się nie stało? Czy naprawdę mogłabym spędzić resztę życia z człowiekiem, który nie szanował mnie nawet na tyle, by udawać na naszym ślubie?
Ostry stukot wstrząsnął drzwiami.
"Isabelo, otwórz te drzwi," głos mojej matki wezwał, napięty i naglący. "Masz pięć minut, by się opanować. Słyszysz mnie? Pięć minut. Potem wracasz tam i kończysz to."
Skończ to.
Jakby poślubienie Elia było tylko transakcją biznesową, którą musiałam podpisać.
Objęłam kolana ramionami, drżąc. Nienawidziłam Elia. Nienawidziłam Natalie. Nienawidziłam siebie za to, że kiedykolwiek myślałam, że mogę to znieść. Patrzyłam na drzwi, tania złota klamka lekko się trzęsła, gdy moja matka próbowała ponownie.
Nie. Nie zrobiłabym tego.
Wstałam na nogi, zerwałam ciężki welon i wyszłam przez boczne okno, lądując ciężko na bruku poniżej. Miasto rozciągało się przed mną, szerokie i dzikie i nieznane. Nie spojrzałam wstecz. Biegłam – bo wszystko, wszystko było lepsze niż należenie do Elia Contiego.
Wybiegłam przez boczne drzwi katedry, obcasy stukające o marmurowe schody. Chłodne powietrze uderzyło mnie w twarz. Zerwałam obcasy, rzucając je na bok, i biegłam boso przez miasto. Moja droga suknia ciągnęła się za mną. Moje włosy się rozpuściły. Moje serce łomotało tak głośno, że nie mogłam myśleć.
Nie wiedziałam, dokąd idę. Wiedziałam tylko, że nie mogłam wrócić.
Nie do Elia. Nie do moich rodziców. Nie do życia, w które mnie wplątali.
Biegłam przez zaułki, przez ulice, ignorując westchnienia i krzyki nieznajomych. Nie obchodziło mnie, czy wyglądam na szaloną. Nie obchodziło mnie, czy ktoś to zobaczy.
Niech widzą.
Niech wszyscy widzą.
Musiałam uciec. Musiałam znaleźć coś prawdziwego, coś, co było moje.
Musiałam uciec – jak najdalej od Elia Contiego – i nigdy nie wrócić. Nie chciałam mieć z nim nic wspólnego. Nie jego kłamstw. Nie jego gier. Nie jego dotyku. Wolałabym stracić wszystko, niż kiedykolwiek do niego należeć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie oglądałam się za siebie.
W chwili, gdy moje bose stopy zetknęły się z brukiem na zewnątrz, zaczęłam biec.
Nie wiedziałam, dokąd zmierzam. Nie obchodziło mnie to. Myślałam tylko o ucieczce — od Elia, od rodziców, od życia, które zbudowano wokół mnie jak pozłacaną klatkę.
Łzy spływały mi po twarzy, gorące i niekończące się. Ciężka suknia ślubna owijała się wokół moich nóg, plącząc się i potykając mnie. Upadłam raz, drapiąc ręce na szorstkim bruku, ale zmusiłam się, by wstać. Nie miałam czasu na ból. Nie miałam czasu na płacz.
Ludzie patrzyli, gdy się chwiałam — wrak z koronki i jedwabiu, boso i z rozwichrzonymi włosami. Niektórzy szeptali. Inni się śmiali. Nie obchodziło mnie to.
Niech patrzą.
Niech zobaczą, jak się rozpadałam.
Myślałam tylko o wolności. Chciałam być wolna. Chciałam być zwykłą dziewczyną, która poślubi kogoś, kto naprawdę ją kocha. Nie kogoś jak Elio, który użył mnie jak pionka, by podnieść renomę swojej rodziny.
Elio, kłamca. Elio, oszust. Elio, bezduszny drań, który nawet nie potrafił udawać, że mnie kocha.
Ból w piersi był ostrzejszy niż ból w kostkach. Był gorszy niż siniaki, które już formowały się na moich kolanach.
Biegłam dalej.
Moja stopa skręciła się na luźnym kamieniu. Krzyknęłam, gdy upadłam na ziemię, ból przeszywający moją nogę. Kostka pulsowała gwałtownie, a piękna, głupia suknia pękła szeroko na szwach.
Nie mogłam się zatrzymać.
Nie mogłam.
Zaciągając zęby, czołgałam się w stronę cieni wąskiej alejki, ciągnąc się za śmietnik, gdzie nikt nie mógł mnie zobaczyć.
W końcu ukryta, osunęłam się pod szorstką ścianę z cegieł, dysząc, złamana.
Moja kostka puchła. Moje ręce krwawiły. Moja suknia była zrujnowana, brudnym wyśmiewaniem tego, co miała reprezentować.
Objęłam kolana i szlochałam.
Szuranie butów o beton przecięło ciemność.
Całe moje ciało napięło się. Zamarłam, klatka piersiowa unosiła się gwałtownie, zbyt przestraszona, by się ruszyć.
Powoli uniosłam głowę.
Wysoka postać stała u wejścia do alejki, ocieniona i o ostrych krawędziach, jego postawa zrelaksowana, ale niebezpieczna, jak drapieżnik oceniający łatwą zdobycz. Nie powiedział nic. Żadnego przyjaznego powitania. Żadnej oferty pomocy. Tylko twarde, zimne spojrzenie, które skręcało mi żołądek ze strachu.
Próbowałam podnieść się wyżej, by nie wyglądać tak zniszczona — ale moje ciało odmówiło. Suknia była zrujnowana, włosy w nieładzie, krew kapała z moich kolan. Byłam katastrofą obnażoną pod osądzającym spojrzeniem nieznajomego.
Łzy znów spływały mi po policzkach, gorętsze teraz, pełne wstydu i gniewu. Bezużytecznie pocierałam twarz, chcąc zniknąć, ale szlochy wyrywały się ze mnie.
Patrzył na mnie w milczeniu. Nieruchomy. Także nie dając mi żadnej reakcji, na którą liczyłam od nieznajomego, który mógłby mieć empatię.
Każdy instynkt w środku krzyczał niebezpieczeństwo. Mógł być kimkolwiek. Mógł być gorszy niż Elio.
Ale jakoś... jakoś, nawet tutaj, nawet tak — ta brudna alejka wydawała się bezpieczniejsza niż katedra. Bezpieczniejsza niż przysięgi, które miałam złożyć. Bezpieczniejsza niż kłamstwa Elia i rozczarowanie mojej matki.
"Zgubiłaś się czy po prostu jesteś głupia?" zapytał, głos szorstki i nieimponujący.
Otworzyłam usta, ale nie wydobyły się żadne słowa. Tylko złamany, desperacki szloch.
Serce waliło mi w żebra. Każdy instynkt krzyczał, bym wstała, uciekła, walczyła — ale nie mogłam. Byłam uwięziona przez ból w kostce, ruinę mojej sukni, sam ciężar wszystkiego, co właśnie straciłam.
Bez zastanowienia, bez rozważania niebezpieczeństwa, wyszeptałam, "Zabierz mnie stąd."
Zmarszczył brwi, jakby nie był pewien, czy dobrze mnie usłyszał.
"Proszę," powiedziałam, głośniej tym razem, desperacja łamiąca mój głos. "Nie mogę wrócić. Nie wrócę. Po prostu... zabierz mnie stąd."
Wahał się, jego oczy zwęziły się nieco, jakby próbował zrozumieć, w jakie kłopoty się wpakowałam.
Przez długą chwilę patrzyliśmy na siebie — dwoje nieznajomych, których światy nigdy nie powinny się spotkać.
Ale jakoś, w tym zniszczonym, pokręconym momencie, wydawało się to nieuniknione.
"Proszę," błagałam. "Nie mogę wrócić. Dam ci — dam ci wszystko. Pieniądze, biżuterię — cokolwiek. Po prostu zabierz mnie gdzieś, gdzie jest bezpiecznie."
Zrobił krok bliżej, a ja spojrzałam na niego ostrożnie.
Zanim zdążyłam powiedzieć kolejne słowo, szarpnął mnie w górę.
Przesuń w górę, aby kontynuować