passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

I Married the Wrong Mafia Prince - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

I Married the Wrong Mafia Prince

/

Rozdział 3

Rozdział 2: Zagubiony w Mieście

Nie oglądałam się za siebie.

W chwili, gdy moje bose stopy zetknęły się z brukiem na zewnątrz, zaczęłam biec.

Nie wiedziałam, dokąd zmierzam. Nie obchodziło mnie to. Myślałam tylko o ucieczce — od Elia, od rodziców, od życia, które zbudowano wokół mnie jak pozłacaną klatkę.

Łzy spływały mi po twarzy, gorące i niekończące się. Ciężka suknia ślubna owijała się wokół moich nóg, plącząc się i potykając mnie. Upadłam raz, drapiąc ręce na szorstkim bruku, ale zmusiłam się, by wstać. Nie miałam czasu na ból. Nie miałam czasu na płacz.

Ludzie patrzyli, gdy się chwiałam — wrak z koronki i jedwabiu, boso i z rozwichrzonymi włosami. Niektórzy szeptali. Inni się śmiali. Nie obchodziło mnie to.

Niech patrzą.

Niech zobaczą, jak się rozpadałam.

Myślałam tylko o wolności. Chciałam być wolna. Chciałam być zwykłą dziewczyną, która poślubi kogoś, kto naprawdę ją kocha. Nie kogoś jak Elio, który użył mnie jak pionka, by podnieść renomę swojej rodziny.

Elio, kłamca. Elio, oszust. Elio, bezduszny drań, który nawet nie potrafił udawać, że mnie kocha.

Ból w piersi był ostrzejszy niż ból w kostkach. Był gorszy niż siniaki, które już formowały się na moich kolanach.

Biegłam dalej.

Moja stopa skręciła się na luźnym kamieniu. Krzyknęłam, gdy upadłam na ziemię, ból przeszywający moją nogę. Kostka pulsowała gwałtownie, a piękna, głupia suknia pękła szeroko na szwach.

Nie mogłam się zatrzymać.

Nie mogłam.

Zaciągając zęby, czołgałam się w stronę cieni wąskiej alejki, ciągnąc się za śmietnik, gdzie nikt nie mógł mnie zobaczyć.

W końcu ukryta, osunęłam się pod szorstką ścianę z cegieł, dysząc, złamana.

Moja kostka puchła. Moje ręce krwawiły. Moja suknia była zrujnowana, brudnym wyśmiewaniem tego, co miała reprezentować.

Objęłam kolana i szlochałam.

Szuranie butów o beton przecięło ciemność.

Całe moje ciało napięło się. Zamarłam, klatka piersiowa unosiła się gwałtownie, zbyt przestraszona, by się ruszyć.

Powoli uniosłam głowę.

Wysoka postać stała u wejścia do alejki, ocieniona i o ostrych krawędziach, jego postawa zrelaksowana, ale niebezpieczna, jak drapieżnik oceniający łatwą zdobycz. Nie powiedział nic. Żadnego przyjaznego powitania. Żadnej oferty pomocy. Tylko twarde, zimne spojrzenie, które skręcało mi żołądek ze strachu.

Próbowałam podnieść się wyżej, by nie wyglądać tak zniszczona — ale moje ciało odmówiło. Suknia była zrujnowana, włosy w nieładzie, krew kapała z moich kolan. Byłam katastrofą obnażoną pod osądzającym spojrzeniem nieznajomego.

Łzy znów spływały mi po policzkach, gorętsze teraz, pełne wstydu i gniewu. Bezużytecznie pocierałam twarz, chcąc zniknąć, ale szlochy wyrywały się ze mnie.

Patrzył na mnie w milczeniu. Nieruchomy. Także nie dając mi żadnej reakcji, na którą liczyłam od nieznajomego, który mógłby mieć empatię.

Każdy instynkt w środku krzyczał niebezpieczeństwo. Mógł być kimkolwiek. Mógł być gorszy niż Elio.

Ale jakoś... jakoś, nawet tutaj, nawet tak — ta brudna alejka wydawała się bezpieczniejsza niż katedra. Bezpieczniejsza niż przysięgi, które miałam złożyć. Bezpieczniejsza niż kłamstwa Elia i rozczarowanie mojej matki.

"Zgubiłaś się czy po prostu jesteś głupia?" zapytał, głos szorstki i nieimponujący.

Otworzyłam usta, ale nie wydobyły się żadne słowa. Tylko złamany, desperacki szloch.

Serce waliło mi w żebra. Każdy instynkt krzyczał, bym wstała, uciekła, walczyła — ale nie mogłam. Byłam uwięziona przez ból w kostce, ruinę mojej sukni, sam ciężar wszystkiego, co właśnie straciłam.

Bez zastanowienia, bez rozważania niebezpieczeństwa, wyszeptałam, "Zabierz mnie stąd."

Zmarszczył brwi, jakby nie był pewien, czy dobrze mnie usłyszał.

"Proszę," powiedziałam, głośniej tym razem, desperacja łamiąca mój głos. "Nie mogę wrócić. Nie wrócę. Po prostu... zabierz mnie stąd."

Wahał się, jego oczy zwęziły się nieco, jakby próbował zrozumieć, w jakie kłopoty się wpakowałam.

Przez długą chwilę patrzyliśmy na siebie — dwoje nieznajomych, których światy nigdy nie powinny się spotkać.

Ale jakoś, w tym zniszczonym, pokręconym momencie, wydawało się to nieuniknione.

"Proszę," błagałam. "Nie mogę wrócić. Dam ci — dam ci wszystko. Pieniądze, biżuterię — cokolwiek. Po prostu zabierz mnie gdzieś, gdzie jest bezpiecznie."

Zrobił krok bliżej, a ja spojrzałam na niego ostrożnie.

Zanim zdążyłam powiedzieć kolejne słowo, szarpnął mnie w górę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3: Bezdomny

Punkt widzenia Leandro

Smród potu i krwi wisiał ciężko w powietrzu, dokładnie tak, jak lubił Albert.

Otworzyłem z hukiem zniszczone metalowe drzwi do podziemnego klubu, a bas ryczącego tłumu uderzył mnie jak cios. U Alberta zawsze było pełno ludzi w noce walk, a tamta noc nie była wyjątkiem.

Rooster kontra BigRock.

Wiedziałem, na kogo stawiam swoje pieniądze.

"Jesteś spóźniony, draniu," krzyknął Albert ze prowizorycznej sceny, gdzie podgrzewał tłum. Uśmiechnął się szeroko, gdy mnie zobaczył, i wskazał na zawodników w klatce. "Ostatnia szansa na zakłady!"

Wsadziłem rękę do kurtki, wyciągnąłem gruby plik banknotów i rzuciłem w jego stronę.

"BigRock," powiedziałem płaskim tonem.

Albert złapał gotówkę z śmiechem. "Dobry wybór."

Przeszedłem do loży VIP — chwiejnego balkonu złożonego z rur stalowych i sklejki — i usiadłem w podartym skórzanym fotelu. Stamtąd mogłem widzieć wszystko: klatkę, spocone tłumy krzyczące o krew, i Alberta liczącego pieniądze, jakby to były święta.

BigRock już skakał na palcach, oczy utkwione w Roosterze po drugiej stronie klatki.

Albert wbiegał po schodach do mnie, opadając na siedzenie obok mojego.

"Masz plany po tym?" zapytał, szturchając mnie łokciem.

"Praca," odparłem.

Jęknął. "Daj spokój, człowieku. Impreza na East Side. Dziewczyny, alkohol, wszystko."

Wydobyłem z siebie mruknięcie, niejednoznaczne.

Zadzwonił dzwonek, a tłum oszalał. BigRock ruszył naprzód jak lokomotywa. Rooster schylił się, tańczył, zadał kilka szybkich ciosów. Dobra walka.

W połowie drugiej rundy mój telefon zadzwonił.

Wujek Lucian.

Otworzyłem go ruchem kciuka.

Pozbądź się śmieci. Teraz.

Nie było potrzeby dalszych słów. Wiedziałem, co miał na myśli. Dwóch złodziei, których złapaliśmy wczoraj, kręcących się wokół naszych doków. Wujek Lucian zakończył swoją "rozmowę" z nimi.

"Muszę iść," mruknąłem do Alberta, podnosząc się na nogi.

Wysunął usta jak dziecko pozbawione cukierka. "Ominie cię najlepsza część!"

Nie fatygowałem się z odpowiedzią. Obowiązek był na pierwszym miejscu — albo rzeczy mogłyby się skomplikować. Zwłaszcza z wujkiem Lucianem. Zimne powietrze na zewnątrz uderzyło mnie w twarz, gdy tylko wyszedłem. Hałas walki stłumiony za grubymi ścianami klubu. Skierowałem się w stronę mojego samochodu zaparkowanego w zaułku.

Wtedy to usłyszałem — dźwięk cichego, złamanego szlochu.

Zatrzymałem się. Brzmiało blisko.

Odwróciłem się, podążając za dźwiękiem. Kilka kroków później, schowana w cieniu za śmietnikami, zobaczyłem ją.

Podarta suknia ślubna. Bose stopy. Krew na kolanach. Mascara spływająca po policzkach jak czarne rzeki. Spojrzała na mnie, a przez sekundę, żadne z nas się nie ruszyło.

Rozpoznanie uderzyło mnie w żołądek i nie mogłem uwierzyć w to, co widzę.

Isabella D'Angelo.

Córka Isaaca D'Angelo. D'Angelo, starzy wrogowie, rodzina, której mój ojciec nauczył mnie nienawidzić, zanim jeszcze wiedziałem, czym jest nienawiść.

Słyszałem szepty o jej ślubie tego dnia. Nie obchodziło mnie to na tyle, by zwrócić uwagę. Ale widząc ją teraz — samotną, brudną, złamaną — było to lepsze niż jakikolwiek nagłówek.

To było interesujące. Bardzo, cholernie interesujące.

Gdybym przyprowadził ją do mojego wujka, prawdopodobnie urządziłby paradę na moją cześć. Wymienił ją na terytorium. Albo lepiej, użył jej jako dźwigni, by spalić D'Angelo.

Ona patrzyła na mnie szeroko otwartymi, załzawionymi oczami, jej klatka piersiowa unosiła się ciężko. Skrzyżowałem ramiona, patrząc na nią z góry.

"Zgubiłaś się czy jesteś po prostu głupia?" zapytałem, mój głos był szorstki.

Zadrżała, jakbym ją uderzył.

Dobrze. Strach oznaczał, że była na tyle mądra, by wiedzieć, kiedy jest w kłopotach.

Próbowała wytrzeć twarz, próbowała usiąść prosto, ale jej ciało odmówiło posłuszeństwa. Upadła z powrotem na ścianę, jak złamana lalka w zrujnowanej sukni.

Żałosna, a jednak…

Było coś w sposobie, w jaki tam siedziała, nie chcąc błagać, nie chcąc krzyczeć, nie chcąc robić sceny. Czysta stal zakopana pod całym tym jedwabiem i koronką.

"Zabierz mnie stąd," wyszeptała, a ja zwęziłem oczy.

Nie rozpoznała mnie. Jeszcze nie. Myślała, że jestem jakimś przypadkowym ulicznym łobuzem. Mała, bogata księżniczka oferująca się nieznajomemu, bo zbyt się bała wrócić do domu.

"Proszę," powiedziała głośniej. "Nie mogę wrócić. Zapłacę ci. Dam ci wszystko. Pieniądze, biżuterię — cokolwiek. Po prostu zabierz mnie w bezpieczne miejsce."

Pieniądze. Biżuteria. Nie miała pojęcia z kim rozmawia.

Mogłem ją skończyć tam i nikt by się o tym nie dowiedział, dopóki jutrzejsze gazety nie wydrukowałyby skandalu.

A jednak…

A jednak, coś w jej głosie — coś złamanego i jednocześnie zaciętego — zaskoczyło mnie.

Zrobiłem krok bliżej. Ona się nie cofnęła. Po prostu patrzyła na mnie z tymi dużymi, desperackimi oczami. Może to był wrak jej dumy, który tam zobaczyłem. Może to fakt, że po raz pierwszy D'Angelo nie patrzył na mnie z góry jak na śmiecia, albo może po prostu byłem znudzony.

Tak czy inaczej, podjąłem decyzję. Chwyciłem ją za ramię — niezbyt delikatnie — i podniosłem na nogi. Westchnęła z bólu, jej zraniona kostka się ugięła, ale złapałem ją, zanim upadła.

"Chcesz uciec?" zapytałem, mówiąc blisko jej ucha. "Jesteś pewna?"

Przytaknęła gorączkowo, łzy nadal spływały jej po twarzy.

Zdjąłem kurtkę i zarzuciłem ją na jej ramiona, zasłaniając najgorszą część sukni. Zacieśniłem uścisk na jej ramieniu i pociągnąłem ją za sobą, prowadząc przez tylne uliczki, z dala od klubu i hałasu. Potykała się obok mnie, mocno kulejąc, ale nie narzekała. Po prostu szła za mną, jeszcze mocniej chwytając moją kurtkę wokół ramion, jakby mogła ją osłonić przed światem.

Mój samochód był zaparkowany dwie przecznice dalej, schowany między dwoma zepsutymi latarniami. Kiedy tam dotarliśmy, odblokowałem drzwi i otworzyłem je.

"Wsiadaj," warknąłem.

Zawahała się przez pół sekundy — strach błysnął w jej oczach — a potem wsiadła bez słowa.

Trzasnąłem drzwiami za nią, spojrzałem raz przez ramię i wsiadłem na miejsce kierowcy.

Kiedy odjeżdżałem od krawężnika, miasto nas pochłaniało, jedno myśl ciągle dudniło w mojej głowie.

To zmieni wszystko.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4: Dym i Ogień

Nie powiedziałem ani słowa, pomagając dziewczynie wsiąść do mojego samochodu.

Skrzywiła się, wsiadając, mocniej ściskając mój płaszcz wokół siebie. Kostka pewnie ją bardzo bolała, ale nie narzekała. Tylko zacisnęła zęby i patrzyła przed siebie, jakby próbowała się nie rozpaść. Trzasnąłem drzwiami i przeszedłem na stronę kierowcy. Usiadłem za kierownicą.

Włączyłem silnik.

Miasto pochłonęło nas, gdy wyjeżdżałem z zaułka, wybierając boczne drogi, unikając głównych ulic. Nie było sensu ryzykować, że ktoś zobaczy mnie z księżniczką D'Angelo na miejscu pasażera. Siedziała sztywno, palcami kręcąc materiał mojego płaszcza.

Od czasu do czasu zerkała na mnie - jakby wiedziała, że zamienia jedno niebezpieczeństwo na drugie, ale zdecydowała, że warto podjąć ryzyko.

Mądra dziewczyna.

Nie mówiłem. Ona też nie.

Dopiero gdy podjechaliśmy pod mój budynek — elegancki, anonimowy wieżowiec, który kosztował wystarczająco, by trzymać ciekawskich sąsiadów z dala. Zawahała się, gdy otworzyłem drzwi pasażera. Jakby znów rozważała swoje wybory. Ale po chwili wysunęła się, kulejąc mocno. Złapałem ją za łokieć, stabilizując, gdy prawie się przewróciła. Zesztywniała pod moim dotykiem, ale się nie odsunęła.

"Zanim wejdziesz do środka," powiedziałem cicho, "jesteś mi winna wyjaśnienie."

Mrugnęła na mnie, mascara rozmazana po całej twarzy, włosy splątane, drżące usta. Nawet tak, była niebezpiecznie piękna. Otworzyła usta, zamknęła je znowu. Odwróciła wzrok.

Czekałem.

W końcu westchnęła, pokonana.

"To miał być mój dzień ślubu," wymamrotała. "Zaaranżowane małżeństwo." Uniosłem brew, ale nic nie powiedziałem. Mówiła dalej, słowa wypadały szybciej niż wcześniej — chaos wstydu, złości i złamanego serca.

"Moja rodzina zawarła umowę z inną. Nie miałam wyboru. Miałam się uśmiechać, słuchać i połączyć dwie rodziny jak starannie zawiązaną kokardkę."

Jej głos załamał się, przełknęła ciężko. "Ale on... on mnie zdradził. Publicznie. Upokorzył mnie przed wszystkimi." Jej dłonie zacisnęły się w pięści po bokach, drżąc.

"Nie mogłam tego zrobić. Nie mogłam przez to przejść." Obserwowałem ją, skrzyżowane ramiona.

"I tego chciałaś?" zapytałem. "Być pionkiem między dwiema rodzinami?"

Pokręciła gwałtownie głową. "Nie chciałam żadnej z tych rzeczy. Ale jaki miałam wybór?"

Zmrużyłem oczy. "Dlaczego nie uciekłaś wcześniej?" Zawahała się — zbyt długo.

"Surowa rodzina," powiedziała w końcu. "Oni... oni nie pozwoliliby mi odejść."

Kłamstwo. Wiedziałem to. Ona wiedziała, ale pozwoliłem to przemilczeć. Bez słowa odwróciłem się i poprowadziłem ją do środka.

Moje mieszkanie było minimalistyczne. Zimna stal, czarna skóra, okna od podłogi do sufitu z widokiem na miasto. Nic miękkiego. Nic sentymentalnego. Krążyła niezręcznie w wejściu, dopóki nie skinąłem brodą w stronę kanapy.

"Usiądź." Posłuchała, opadając sztywno, zniszczona suknia ślubna rozłożyła się wokół niej jak pokonana flaga.

Mój telefon zawibrował. Zerknąłem na ekran — kolejna praca. Kolejny bałagan do posprzątania.

"Zostań," rozkazałem, zanim przeszedłem do następnego pokoju, aby odebrać.

Podczas gdy rozmawiałem o pracy, jednym okiem obserwowałem ją przez szklaną ścianę. Siedziała nieruchomo, wpatrzona w nicość. Maska, którą nosiła w katedrze, pękała szybko.

Dobrze. Niech pęknie.

Gdy skończyłem rozmowę, wróciłem do pokoju. Początkowo mnie nie zauważyła. Zbyt zagubiona w jakimś piekle, które przeżywała na nowo. Jej ręce zaciskały się i rozluźniały na kolanach. Jej oczy płonęły wściekłością. Praktycznie czułem ciepło bijące od niej. Oparłem się o framugę drzwi, krzyżując ramiona, obserwując, jak się rozpada.

Kiedy w końcu mnie wyczuła, spojrzała w górę. Jej wzrok zablokował się na moim — surowy, dziki.

Oczekiwałem strachu. Zamiast tego zobaczyłem coś innego.

Determinację. Brawurę.

Podniosła się na nogi, lekko skrzywiona, ale odmawiająca wyglądania na słabą. Krok po kroku przeszła przez pokój, aż stanęła tuż przede mną. Na tyle blisko, że czułem drżenie jej ciała. Ostry, poszarpany oddech.

"Pomóż mi," powiedziała, ochrypłym głosem. Uniosłem brew.

Odwróciła się, zgarniając włosy na bok, odsłaniając misterny rząd guzików na plecach zniszczonej sukni ślubnej.

"Rozepnij mnie," szepnęła. Nie ruszyłem się, nadal niepewny, dokąd zmierza. Potem powoli sięgnęła po moją rękę i położyła ją na suwaku.

Wyzwanie błysnęło w jej oczach.

Test.

Mogłem odejść. Naprawdę powinienem odejść.

Zamiast tego pociągnąłem suwak w dół, powoli i szorstko. Suknia osunęła się na podłogę wokół jej stóp. Stała tam, naga i nieustraszona, światła miasta rzucały na nią srebrne i cieniowane refleksy. Odwróciła się twarzą do mnie, podbródek wysoko, wyzywająca nawet teraz.

"Ostatnią przysługę," powiedziała. Jej głos nie drżał. Jej wzrok nie umknął.

"Chcę z tobą spać." I tak po prostu, świat obrócił się na swojej osi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

I Married the Wrong Mafia Prince

I Married the Wrong Mafia Prince

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa