Perspektywa Isabelli
Siedziałam tam, patrząc na niego, każda komórka mojego ciała była napięta jak struna. Sukienka leżała zmięta u moich stóp, moja naga skóra była wystawiona na zimne powietrze i jego palące spojrzenie. Powinnam była czuć wstyd. Powinnam była czuć przerażenie.
Zamiast tego, czułam się żywa.
Cała złość, cała zdrada, całe upokorzenie gotowały się pod moją skórą jak drugie bicie serca. Myślałam o moich rodzicach, o kłamstwach, którymi karmili mnie przez całe życie. Myślałam o Elio, uśmiechającym się, gdy szeptał imię Natalie na naszym ślubie, jakby moja godność była dla niego żartem.
Nienawidziłam każdej sekundy tego wszystkiego. Po raz pierwszy w życiu chciałam dokonać własnego wyboru.
Chciałam się zbuntować. Chciałam wszystko zniszczyć.
Uniosłam podbródek i spojrzałam mu prosto w oczy. "Chcę z tobą spać," powiedziałam, mój głos był pewny mimo drżenia rąk.
On się nie ruszył, ale jego oczy pociemniały, przesuwając się po mnie z wolną, ciężką intensywnością, która sprawiła, że powietrze między nami było gęste i elektryzujące. Patrzył na mnie, jakby chciał mnie pożreć, jakby ważył, czy powinien, czy już jest za późno, by się zatrzymać.
Gorąco zalało moje policzki, pełzając w dół szyi i na piersi. Wewnątrz mnie migotała wątpliwość, zimna i ostra.
Czy to był dobry pomysł? Nie. Ani trochę.
Nigdy nawet nie całowałam chłopaka porządnie. A teraz stałam naga przed nieznajomym, który patrzył na mnie jak wilk oceniający owcę.
On podszedł bliżej, powoli i celowo, a przestrzeń między nami zniknęła. Wciągnęłam gwałtownie powietrze, moje serce biło mocno o żebra. Jego ręka wyciągnęła się, szorstkie palce przesunęły się po mojej szczęce, muskając dolną wargę. Prosty dotyk sprawił, że zadrżałam gwałtownie.
Wtedy wiedziałam— to nie będzie delikatne. To nie będzie łagodne. To mnie zrujnuje.
A mimo to— chciałam tego.
Kiedy w końcu jego usta opadły na moje, to nie był pocałunek.
To było roszczenie.
Jego usta były brutalne, jego zęby chwytały moją dolną wargę, wyciągając z głębi mnie jęk. Chwyciłam jego kurtkę, trzymając się go, gdy moje ciało rozpalało się, drżąc pod jego siłą. Całował mnie, jakby chciał wymazać wszystko, co kiedykolwiek mnie zraniło.
Kiedy podniósł mnie w ramiona, mój umysł był zamglony gorącem i głodem. Przeniósł mnie przez ciemny korytarz, jego usta nigdy nie opuszczały moich, każdy krok podsycał ogień szalejący we mnie. Kopnął drzwi do sypialni i zrzucił mnie na materac, stojąc nade mną, ciężko oddychając.
Jego oczy przesunęły się po mnie— powolne, zaborcze, palące.
"Jesteś pewna?" wyszeptał, jego głos był zniszczony powstrzymaniem. Kiwnęłam głową, mój oddech zatrzymał się w gardle.
"Tak," wyszeptałam. "Proszę." To było wszystko, czego potrzebował.
Zrzucił swoją kurtkę, rzucając ją na bok, a potem koszulę. Każda twarda linia jego ciała była wyrzeźbiona jak broń, pełna mięśni, niebezpieczeństwa i pokusy. Wspiął się na łóżko, unosząc się nade mną jak cień, burza.
Jego usta znalazły moje ponownie, tym razem głębiej, wolniej, wyciągając jęki z mojego gardła. Jego ręce— Boże, jego ręce— badały moje ciało, jakby miał cały czas na świecie, głaszcząc każdy zakręt, zapamiętując każdy cal.
Kiedy w końcu we mnie wszedł, to nie było doskonałe.
To bolało. Płonęło, ale trzymałam się go, łapiąc powietrze przy jego skórze, bo ból był prawdziwy i był mój. Sposób, w jaki poruszał się we mnie— głęboko, szorstko, desperacko— rozrywał wszystko i budował na nowo.
Straciłam poczucie czasu.
Był tylko on. Tylko sposób, w jaki roztrzaskał mnie na kawałki i poskładał z powrotem w tym samym oddechu. Kiedy się skończyło, opadłam na materac, ciało drżało, skóra była mokra od potu. Nie powiedział ani słowa. Po prostu leżał obok mnie, jedno ramię niedbale rozciągnięte na łóżku, patrząc w sufit, jakby mógł udawać, że nic z tego się nie wydarzyło.
Odwróciłam głowę w jego stronę, moje serce wciąż waliło.
"Jak masz na imię?" wyszeptałam w ciemności.
Nie spojrzał na mnie.
"Śpij," mruknął, jego głos był szorstki i odległy.
Kiwnęłam głową i posłuchałam, mimo bólu między udami, mimo siniaków kwitnących pod moją skórą, mimo faktu, że właśnie oddałam swoje ciało nieznajomemu.
Zamknęłam oczy i zasnęłam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Obudziłam się powoli, zaplątana w miękkie prześcieradła, które delikatnie pachniały skórą i dymem. Przez chwilę nie pamiętałam. A potem wspomnienia uderzyły we mnie jak lawina—alejka, nieznajomy, sposób, w jaki jego usta zawładnęły moimi, sposób, w jaki jego dłonie rozpaliły moje ciało.
Panika zamigotała w mojej piersi, kiedy odwróciłam głowę i prawie krzyknęłam. On wciąż tam był.
Jedno silne ramię leżało swobodnie na mojej talii, przyciskając mnie do materaca. Jego ciało przylegało do mojego, naga skóra przeciwko nagiej skórze, ciepło przenikało każdy mój centymetr.
Zamarłam.
Boże, był piękny. Nie wydawał się prawdziwy. Jego ciemne włosy potargane na poduszce. Ostro zarysowana szczęka pokryta zarostem. Usta lekko rozchylone, gdy głęboko oddychał, wciąż zagubiony we śnie. Motyle eksplodowały w moim żołądku.
Co ja, do diabła, zrobiłam?
Ostrożnie próbowałam wysunąć się spod jego ramienia.
Duży błąd.
Jego uścisk natychmiast się zacieśnił, przyciągając mnie bliżej. Pisnęłam, moje serce waliło. Jego oczy otworzyły się, ciężkie i niebezpiecznie ciemne. Patrzył na mnie przez dłuższą chwilę, a moja twarz płonęła pod ciężarem jego spojrzenia. Chciałam coś powiedzieć, ale wszystkie słowa utknęły.
"Dokąd idziesz?" zapytał, jego głos był niski i ochrypły od snu.
"Ja... eee, do łazienki," wyjąkałam. "A może pod prysznic?" Brzmiałam tak głupio. Jego usta wykrzywiły się w coś, co było prawie uśmiechem.
Powoli usiadł, zupełnie niewzruszony—zupełnie nagi.
Krzyknęłam i zacisnęłam oczy, rzucając ramię na twarz. Zaśmiał się, nisko i złośliwie.
"Trochę późno, żeby być nieśmiałą, księżniczko," powiedział leniwym tonem. "Byłem w tobie zeszłej nocy." Całe moje ciało zapłonęło. Nie, właśnie mi nie przypomniał, co robiliśmy zeszłej nocy.
"Jesteś szalony," syknęłam, odmawiając spojrzenia na niego. Usłyszałam, jak się porusza, i kiedy w końcu odważyłam się zerknąć, rzucił mi ręcznik i zwykłą czarną bluzę.
"Proszę. Prysznic jest na końcu korytarza." Mamrocząc pod nosem, chwyciłam ręcznik i uciekłam.
Gorąca woda pomogła. Tylko trochę jednak. Szorowałam resztki poprzedniej nocy, próbując się poskładać. Starając się nie myśleć o tym, jak mnie dotknął. Jak sprawił, że poczułam się żywa po raz pierwszy od lat.
Kiedy w końcu wyszłam, owinięta w za duży T-shirt, który pachniał jak on, poczułam się trochę bardziej ludzka. A potem poczułam coś jeszcze. Coś ciepłego i słodkiego unoszącego się po mieszkaniu.
Ciekawa, poszłam na boso korytarzem, podążając za zapachem.
Widok, który mnie powitał, prawie mnie przewrócił.
Stał w kuchni, na wpół nagi, mając na sobie tylko parę czarnych spodni dresowych opadających nisko na biodrach. Jego plecy były do mnie, mięśnie przesuwały się pod złotą skórą, gdy przewracał coś na kuchence.
Czy to było prawdziwe życie?
Czy naprawdę przespałam się z mężczyzną, który wyglądał jakby należał na okładkę magazynu—i umiał gotować?
"Zamienisz mnie w popiół, jeśli będziesz tak dalej patrzeć," powiedział, nie odwracając się. Podskoczyłam, moje policzki płonęły. Próbowałam zachować spokój, ale nie mogłam wymyślić nic ciętego do powiedzenia.
"Nie patrzyłam—" zaczęłam, ale on spojrzał przez ramię, jedną ciemną brew uniesioną. Szybko zamilkłam. Postawił talerz z czekoladowymi naleśnikami na blacie i skinął, żebym usiadła.
Wciąż oszołomiona, posłuchałam. Wzięłam widelec i wzięłam kęs—i mimowolnie jęknęłam.
Uśmiechnął się, patrząc na mnie ciekawie. "Dobre?"
"Jesteś... naprawdę pełen niespodzianek," mamrotałam z pełnymi ustami, wskazując widelcem na naleśniki. Oparł się o blat, skrzyżowawszy ręce, obserwując mnie z tą samą irytującą rozbawieniem.
"Jesteś sławna, wiesz," powiedział swobodnie. Zamarłam z widelcem w połowie drogi do ust.
"Przepraszam?" mrugnęłam do niego kilka razy, zanim kontynuował.
"Twoja rodzina. Duże nazwisko. Duża reputacja." Przełknęłam ciężko, ostrożnie odkładając widelec.
"A ty?" zapytałam, serce bijące. "Czy nie sądzisz, że powinniśmy już znać nawzajem swoje imiona?" Wzruszył ramionami.
"Lubię trochę tajemnicy."
"Cóż, ja nie," powiedziałam, zmuszając się do drżącego uśmiechu. "Jak masz na imię?" Podsunął mi kolejny talerz, pełen naleśników. Złapałam przynętę, biorąc kawałek i wkładając go do ust.
Czekał, aż byłam w połowie kęsa, zanim się odezwał.
"Leandro Moretti," powiedział gładko. Zakrztusiłam się, gwałtownie kaszląc, jak tylko zarejestrowałam to imię. Nie ruszył się, aby pomóc. Po prostu patrzył na mnie z leniwym rozbawieniem, jeden kącik jego ust uniesiony w uśmieszku.
Kiedy w końcu przestałam się dusić, zagapiłam się na niego.
Słyszałam źle, prawda? Leandro Morata, prawda? Muszę pójść do lekarza po tym, mam problemy ze słuchem. "Leandro... Moretti?" wykrztusiłam się, wciąż nie wierząc.
"Zgadza się," powiedział, podchodząc bliżej, głos pełen drwiny. "Wiesz, to imię, które powinno sprawiać, że małe dziewczynki D'Angelo płaczą w nocy." Patrzyłam na niego, oniemiała.
Uśmiechnął się szerzej, wyraźnie się bawiąc.
"Dzień dobry, Isabella D’Angelo," dodał, głos ociekający złośliwym rozbawieniem i właśnie wtedy świat znów się przewrócił.
Cholera moje życie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wpatrywałam się w niego, zamarła, moje serce biło tak głośno, że zagłuszało cały świat.
Leandro Moretti.
Uszczypnęłam się w ramię, na tyle mocno, by się wzdrygnąć. Ale się nie obudziłam. To nie był sen.
"Leandro Moretti," powtórzył gładko, jakby cieszył się, patrząc, jak mój świat się zawala. Świat się przechylił, a mój żołądek się skręcił. Nie mogę w to uwierzyć.
Spałam z synem wroga. Dałam mu coś, czego nikt inny nie dotknął.
Zanim zdążyłam to przetrawić, przeszedł przez kuchnię w dwóch krokach. Podniósł moją brodę, zmuszając, bym na niego spojrzała, i dał mi lekki, drwiący pocałunek w usta. W moich żyłach eksplodowała furia. Odepchnęłam go mocno, patrząc na niego z całą wściekłością, jaką miałam.
"Nie dotykaj mnie," syknęłam. Uśmiechnął się leniwie, jakby uważał mnie za zabawną, a nie niebezpieczną. Odwróciłam się, próbując wcisnąć się z powrotem w moją zrujnowaną suknię ślubną. Zamek nie chciał się ruszyć. Moje palce drżały.
Usłyszałam trzask otwieranego noża i odwróciłam się. Leandro stał tam, trzymając ostrze między dwoma palcami, tak swobodnie, jakby to było nic.
"Nie," ostrzegłam.
On tylko szerzej się uśmiechnął — i jednym ostrym, bezwysiłkowym ruchem, rozciął suknię. Jedwab opadł, zrujnowany na zawsze. Zatkało mnie, przyciskając materiał do piersi. "Ty draniu."
Wzruszył ramionami, zupełnie niewzruszony. "Ta sukienka nie oddawała ci przysług."
"Powinieneś był mi powiedzieć, kim jesteś!" wybuchnęłam. Leandro przechylił głowę, obserwując mnie jak kot obserwujący mysz, która udaje, że jest niebezpieczna.
"Czy to zmieniłoby to, czego chciałaś zeszłej nocy?" zapytał, głosem niskim i drwiącym. Ciepło wspięło się na moje policzki, a ja odwróciłam wzrok, nie chcąc tego przyznać.
"Potrzebowałaś ucieczki," powiedział. "Byłem wygodny."
"Ty... ty jesteś... AH!" wyplułam, ale mój głos był cieńszy, niż bym chciała. On się zaśmiał — chrapliwie, bogato. Jakby znał każdą brzydką prawdę we mnie. Leandro skrzyżował leniwie ramiona, znów zbliżając się do mnie, jego głos niski i leniwy, ale ostry jak nóż.
"Musiało być źle," powiedział. "Żebyś uciekła tak jak ty."
Spojrzałam na niego z wściekłością. On przechylił głowę, studiując mnie, jak wilk mógłby studiować rannego jelenia.
"Niech zgadnę," powiedział gładko. "Złoty chłopiec tatusia? Idealny dziedzic, którego wszyscy udają, że nie wiedzą, że zdradza swoją narzeczoną przy każdej okazji?" Tak się spięłam, że omal się nie przewróciłam. On to natychmiast zauważył. Zaśmiał się pod nosem, niskim, mrocznym dźwiękiem.
"Mądra dziewczyna," powiedział, głosem niemal podziwiającym. "Skończyłabyś jako kolejna ładna worka do bicia w diamentach." Jego słowa przebiły mnie na wskroś — bo były prawdziwe. Milczałam, przytulając jeszcze mocniej zrujnowaną sukienkę do piersi.
Leandro szerzej się uśmiechnął. "Żadnych argumentów? Żadnych krzyków, jak bardzo cię kocha?"
Nie powiedziałam nic.
Potrząsnął głową powoli, ten leniwy, niebezpieczny uśmiech nigdy nie gasnął. "Chyba nawet rozpuszczone małe księżniczki mafii wiedzą, kiedy mają zostać rzucone wilkom."
Nienawidziłam go. Nienawidziłam, że potrafił mnie przejrzeć. Nienawidziłam, że miał rację, ale bardziej niż cokolwiek, nienawidziłam tej ostrej, złośliwej części mnie, która lubiła, jak na mnie patrzył — nie jak na pionka czy nagrodę, ale jak na dzikie stworzenie, które wybrało przetrwanie.
"Nie zamierzam cię wydać," powiedział po długiej chwili. "Twój sekret jest bezpieczny, księżniczko."
Nie ufałam mu — ale z jakiegoś głupiego powodu część mnie chciała.
Może dlatego, że stojąc tak blisko niego, mogłam go poczuć — mydło i skóra i niebezpieczeństwo. Może dlatego, że kiedy na mnie patrzył, to nie było z litością. To był głód. Rozbawienie. Zainteresowanie.
Cokolwiek, tylko nie litość.
Wyciągnął kolejny kaptur z oparcia kanapy i wcisnął mi go w ręce.
"Załóż to," powiedział. "Nie wyjdziesz stąd półnaga." Zawahałam się, nienawidząc, że zawsze muszę go słuchać.
Uniósł brew. "Chyba że chcesz dać sąsiedztwu pokaz." Marszcząc brwi, naciągnęłam kaptur na głowę. Pachniał nim — ciepłem i grzechem.
On już miał wyciągnięty telefon, pisząc wiadomość. "Dzwonisz do kogoś?" zapytałam ostro i podejrzliwie.
"Do mojego szofera," powiedział. "Nie zostajesz tutaj."
Zjeżyłam się. "Nie wsiadam do twojego samochodu."
"Wsiadasz," powiedział po prostu. "Albo cię zaniosę." Nienawidziłam, jak realne brzmiało to zagrożenie. Jeszcze bardziej nienawidziłam tej małej, zdradzieckiej części mnie, która nie całkiem miała coś przeciwko. Nie dał mi czasu na kłótnię. Błyskawicznie uniósł mnie — bez wysiłku — w ramiona ponownie.
"Postaw mnie na ziemi!" warknęłam, uderzając go w klatkę piersiową.
On tylko się zaśmiał, niski dźwięk wibrujący w jego gardle. "Jesteś dużo bardziej zabawna niż większość dziewczyn, które spotykam," powiedział.
"Nie jestem twoją rozrywką," warknęłam.
"Mogłaś mnie oszukać," mruknął, muskając usta przy moim uchu, gdy mnie wynosił na zewnątrz. Usztywniłam się, zaciskając zęby, by nie reagować. Jego samochód czekał przy krawężniku — elegancki, czarny, błyszczący w porannej mgle. Otworzył drzwi i wrzucił mnie do środka jak worek ziemniaków.
"Bądź grzeczna, zbiegła księżniczko," powiedział z złośliwym uśmiechem, a potem zatrzasnął drzwi. Siedziałam tam, kipiąc, przytulając jego kaptur mocniej do siebie.
Szofer nie powiedział ani słowa, gdy samochód odjechał od krawężnika, miasto rozmywało się za oknem. Pięć bloków od domu, krzyknęłam do niego, aby się zatrzymał. Samochód zatrzymał się, a ja wyskoczyłam, zanim jeszcze zdążył otworzyć drzwi. Przeszłam resztę drogi, boso i wściekła, każdy krok podsycał moją złość.
Byłam prawie przy bramie frontowej, kiedy go zobaczyłam.
Elio.
Czekał na mnie z rękami skrzyżowanymi, oczami ciemnymi, a szczęką zaciśniętą.
Nie zwolniłam.
"Gdzie do cholery byłaś?" warknął, zbliżając się do mnie. Spojrzałam na niego, niezrażona. Chwycił mnie mocno za nadgarstek.
Wyszarpałam się — i bez zastanowienia, uderzyłam go.
Mocno.
Trzask odbił się echem na cichej ulicy. Elio zachwiał się, zszokowany. Stałam tam, ciężko oddychając, ręka piekła. I po raz pierwszy nie czułam strachu.
Czułam się wolna i żywa.
Przesuń w górę, aby kontynuować