passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

I Married the Wrong Mafia Prince - Rozdział #8 - autor Yan Stellar

I Married the Wrong Mafia Prince

/

Rozdział 8

Rozdział 7: Konsekwencje

Wpatrywałam się w niego, zamarła, moje serce biło tak głośno, że zagłuszało cały świat.

Leandro Moretti.

Uszczypnęłam się w ramię, na tyle mocno, by się wzdrygnąć. Ale się nie obudziłam. To nie był sen.

"Leandro Moretti," powtórzył gładko, jakby cieszył się, patrząc, jak mój świat się zawala. Świat się przechylił, a mój żołądek się skręcił. Nie mogę w to uwierzyć.

Spałam z synem wroga. Dałam mu coś, czego nikt inny nie dotknął.

Zanim zdążyłam to przetrawić, przeszedł przez kuchnię w dwóch krokach. Podniósł moją brodę, zmuszając, bym na niego spojrzała, i dał mi lekki, drwiący pocałunek w usta. W moich żyłach eksplodowała furia. Odepchnęłam go mocno, patrząc na niego z całą wściekłością, jaką miałam.

"Nie dotykaj mnie," syknęłam. Uśmiechnął się leniwie, jakby uważał mnie za zabawną, a nie niebezpieczną. Odwróciłam się, próbując wcisnąć się z powrotem w moją zrujnowaną suknię ślubną. Zamek nie chciał się ruszyć. Moje palce drżały.

Usłyszałam trzask otwieranego noża i odwróciłam się. Leandro stał tam, trzymając ostrze między dwoma palcami, tak swobodnie, jakby to było nic.

"Nie," ostrzegłam.

On tylko szerzej się uśmiechnął — i jednym ostrym, bezwysiłkowym ruchem, rozciął suknię. Jedwab opadł, zrujnowany na zawsze. Zatkało mnie, przyciskając materiał do piersi. "Ty draniu."

Wzruszył ramionami, zupełnie niewzruszony. "Ta sukienka nie oddawała ci przysług."

"Powinieneś był mi powiedzieć, kim jesteś!" wybuchnęłam. Leandro przechylił głowę, obserwując mnie jak kot obserwujący mysz, która udaje, że jest niebezpieczna.

"Czy to zmieniłoby to, czego chciałaś zeszłej nocy?" zapytał, głosem niskim i drwiącym. Ciepło wspięło się na moje policzki, a ja odwróciłam wzrok, nie chcąc tego przyznać.

"Potrzebowałaś ucieczki," powiedział. "Byłem wygodny."

"Ty... ty jesteś... AH!" wyplułam, ale mój głos był cieńszy, niż bym chciała. On się zaśmiał — chrapliwie, bogato. Jakby znał każdą brzydką prawdę we mnie. Leandro skrzyżował leniwie ramiona, znów zbliżając się do mnie, jego głos niski i leniwy, ale ostry jak nóż.

"Musiało być źle," powiedział. "Żebyś uciekła tak jak ty."

Spojrzałam na niego z wściekłością. On przechylił głowę, studiując mnie, jak wilk mógłby studiować rannego jelenia.

"Niech zgadnę," powiedział gładko. "Złoty chłopiec tatusia? Idealny dziedzic, którego wszyscy udają, że nie wiedzą, że zdradza swoją narzeczoną przy każdej okazji?" Tak się spięłam, że omal się nie przewróciłam. On to natychmiast zauważył. Zaśmiał się pod nosem, niskim, mrocznym dźwiękiem.

"Mądra dziewczyna," powiedział, głosem niemal podziwiającym. "Skończyłabyś jako kolejna ładna worka do bicia w diamentach." Jego słowa przebiły mnie na wskroś — bo były prawdziwe. Milczałam, przytulając jeszcze mocniej zrujnowaną sukienkę do piersi.

Leandro szerzej się uśmiechnął. "Żadnych argumentów? Żadnych krzyków, jak bardzo cię kocha?"

Nie powiedziałam nic.

Potrząsnął głową powoli, ten leniwy, niebezpieczny uśmiech nigdy nie gasnął. "Chyba nawet rozpuszczone małe księżniczki mafii wiedzą, kiedy mają zostać rzucone wilkom."

Nienawidziłam go. Nienawidziłam, że potrafił mnie przejrzeć. Nienawidziłam, że miał rację, ale bardziej niż cokolwiek, nienawidziłam tej ostrej, złośliwej części mnie, która lubiła, jak na mnie patrzył — nie jak na pionka czy nagrodę, ale jak na dzikie stworzenie, które wybrało przetrwanie.

"Nie zamierzam cię wydać," powiedział po długiej chwili. "Twój sekret jest bezpieczny, księżniczko."

Nie ufałam mu — ale z jakiegoś głupiego powodu część mnie chciała.

Może dlatego, że stojąc tak blisko niego, mogłam go poczuć — mydło i skóra i niebezpieczeństwo. Może dlatego, że kiedy na mnie patrzył, to nie było z litością. To był głód. Rozbawienie. Zainteresowanie.

Cokolwiek, tylko nie litość.

Wyciągnął kolejny kaptur z oparcia kanapy i wcisnął mi go w ręce.

"Załóż to," powiedział. "Nie wyjdziesz stąd półnaga." Zawahałam się, nienawidząc, że zawsze muszę go słuchać.

Uniósł brew. "Chyba że chcesz dać sąsiedztwu pokaz." Marszcząc brwi, naciągnęłam kaptur na głowę. Pachniał nim — ciepłem i grzechem.

On już miał wyciągnięty telefon, pisząc wiadomość. "Dzwonisz do kogoś?" zapytałam ostro i podejrzliwie.

"Do mojego szofera," powiedział. "Nie zostajesz tutaj."

Zjeżyłam się. "Nie wsiadam do twojego samochodu."

"Wsiadasz," powiedział po prostu. "Albo cię zaniosę." Nienawidziłam, jak realne brzmiało to zagrożenie. Jeszcze bardziej nienawidziłam tej małej, zdradzieckiej części mnie, która nie całkiem miała coś przeciwko. Nie dał mi czasu na kłótnię. Błyskawicznie uniósł mnie — bez wysiłku — w ramiona ponownie.

"Postaw mnie na ziemi!" warknęłam, uderzając go w klatkę piersiową.

On tylko się zaśmiał, niski dźwięk wibrujący w jego gardle. "Jesteś dużo bardziej zabawna niż większość dziewczyn, które spotykam," powiedział.

"Nie jestem twoją rozrywką," warknęłam.

"Mogłaś mnie oszukać," mruknął, muskając usta przy moim uchu, gdy mnie wynosił na zewnątrz. Usztywniłam się, zaciskając zęby, by nie reagować. Jego samochód czekał przy krawężniku — elegancki, czarny, błyszczący w porannej mgle. Otworzył drzwi i wrzucił mnie do środka jak worek ziemniaków.

"Bądź grzeczna, zbiegła księżniczko," powiedział z złośliwym uśmiechem, a potem zatrzasnął drzwi. Siedziałam tam, kipiąc, przytulając jego kaptur mocniej do siebie.

Szofer nie powiedział ani słowa, gdy samochód odjechał od krawężnika, miasto rozmywało się za oknem. Pięć bloków od domu, krzyknęłam do niego, aby się zatrzymał. Samochód zatrzymał się, a ja wyskoczyłam, zanim jeszcze zdążył otworzyć drzwi. Przeszłam resztę drogi, boso i wściekła, każdy krok podsycał moją złość.

Byłam prawie przy bramie frontowej, kiedy go zobaczyłam.

Elio.

Czekał na mnie z rękami skrzyżowanymi, oczami ciemnymi, a szczęką zaciśniętą.

Nie zwolniłam.

"Gdzie do cholery byłaś?" warknął, zbliżając się do mnie. Spojrzałam na niego, niezrażona. Chwycił mnie mocno za nadgarstek.

Wyszarpałam się — i bez zastanowienia, uderzyłam go.

Mocno.

Trzask odbił się echem na cichej ulicy. Elio zachwiał się, zszokowany. Stałam tam, ciężko oddychając, ręka piekła. I po raz pierwszy nie czułam strachu.

Czułam się wolna i żywa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8: Północne Grzechy

Usiadłam sztywno na aksamitnym krześle w gabinecie ojca, czując ciężar setek spojrzeń ciążących na mnie.

Ojciec krążył po pokoju, z zaciśniętą szczęką tak mocno, że myślałam, że jego zęby mogą pęknąć. Matka płakała w chusteczkę, jej całe ciało drżało. A Elio... Elio patrzył na mnie z płonącą wściekłością, skrzyżowane na piersi ramiona, jakby mnie posiadał. Patrzyłam na niego, twardo i nieruchomo.

Czekają, aż coś wyjaśnię, ale nie zadałam sobie trudu, by powiedzieć choć słowo.

"Gdzie byłaś?" w końcu warknął ojciec. Wzruszyłam ramionami, chłodna i zdystansowana. "Na zewnątrz". Spojrzał na mnie z niedowierzaniem, nigdy wcześniej nie mówiłam do niego w ten sposób.

"Nie graj w gry, Isabella!" Elio syknął, stawiając krok bliżej. Przewróciłam oczami i ledwo rzuciłam mu spojrzenie. Moje serce waliło, ale nie pozwoliłam, by to się ujawniło.

"Próbowaliśmy namierzyć twój telefon," powiedział ojciec. "Zniknęłaś. Przepadłaś." Dobrze. Pomyślałam. Taki był cel. Potrzebuję trochę przestrzeni, żeby pomyśleć.

"Schowałam się gdzieś," skłamałam gładko. "Nic wielkiego." Nie wierzyli mi. Widziałam to w ich zmrużonych oczach, podejrzenie unoszące się w powietrzu. Ich spojrzenia padły na zbyt dużą bluzę, którą wciąż miałam na sobie — bluzę Leandra — luźno wiszącą na mojej sylwetce.

Twarz mojej matki zrobiła się trupio biała. "Isabella..." wyszeptała. "Ty... Ty nie..."

Podniosłam podbródek. "Zrobiłam to."

Jej ręka poleciała do piersi. Zachwiała się, a potem osunęła się na podłogę. Ojciec złapał ją, przeklinając pod nosem. Zwrócił się do Elia i mnie.

"Elio," warknął ojciec, "ślub nadal się odbędzie. Tym razem bez więcej opóźnień." Elio kiwnął głową i spojrzał na mnie, chcąc, abym odpowiedziała na pytanie matki.

Nostry Elia się rozszerzyły. "Kto?" zażądał, stawiając krok bliżej. "Kto cię dotknął?"

Nawet nie mrugnęłam. Odwróciłam się do niego plecami, idąc na górę bez słowa.

Z trzaskiem zamknęłam drzwi od sypialni i zamknęłam je za sobą. Moje ciało drżało — nie ze strachu, ale z adrenaliny przetaczającej się przez mój system. Padłam na łóżko, wyciągając telefon.

Dwanaście nowych wiadomości.

Wszystkie z nieznanego numeru.

Nie musiałam ich otwierać, żeby wiedzieć, kto to był.

Leandro.

Patrzyłam na ekran przez dłuższą chwilę. Pokusa gryzła mnie. Co by powiedział? Czy sprawdzał, czy jestem bezpieczna? Drażnił się ze mną znowu? Domagał się drugiej rundy?

Przełknęłam ciężko, a potem zrobiłam jedyną rzecz, jaka przyszła mi do głowy.

Zablokowałam jego numer.

Rzuciłam telefon na stolik nocny i zakopałam twarz w poduszkę. Sen przyszedł ciężki i głęboki.

Sen uderzył we mnie jak pociąg towarowy.

Ręce Leandra na mojej skórze, jego usta szorstkie i gorące na moich. Moje plecy wygięte, moje bezdechowe jęki wypełniające powietrze. Palce zaplątane w niechlujne prześcieradła. Szepty mojego imienia na moim gardle. Ciepło gromadzące się między moimi udami, bolesne i desperackie—

Obudziłam się z dyszeniem, moje ciało napięte i drżące na krawędzi czegoś nie do zniesienia.

O mój Boże, czy ja...

A ostry trzask o szybę wyrwał mnie całkowicie z snu. Moje serce uderzyło w żebra. Wygramoliłam się z łóżka, szarpiąc zasłonę na bok. Na zewnątrz, stojący na trawniku jak jakiś zuchwały bandyta, był Leandro.

Uśmiechnął się do mnie, rzucając kolejny mały kamień w szybę.

Nie. Nie. Nie.

Otworzyłam okno i syknęłam: "Co robisz?! Czy jesteś, do cholery, szalony?"

"Może," powiedział, uśmiechając się złośliwie. "Tęskniłem za tobą, księżniczko." Rozglądałam się dziko. Strażnicy patrolowali krawędzie posiadłości, ale jeszcze go nie zauważyli.

"Idź sobie!" wyszeptałam ostro. Zamiast odpowiedzieć, przykucnął — i wspiął się na pieprzone drzewo rosnące obok domu.

W mgnieniu oka był przy moim oknie, jedna noga już za parapetem.

"Jesteś szalony," wyszeptałam, cofając się.

"A ty się rumienisz," drażnił się, wślizgując się do środka, buty uderzające cicho o podłogę. Oparłam się plecami o ścianę. "Musisz odejść."

Podszedł bliżej, oczy błyszczące w blasku księżyca. "Patrzysz na mnie, jakbyś chciała na mnie rzucić." Popchnęłam go w pierś, próbując go odepchnąć w stronę okna. Złapał moje nadgarstki jedną ręką i uśmiechnął się z zadowoleniem.

"Nie miałaś problemu rzucić się na mnie wczoraj wieczorem." Ciepło przeszło przez całe moje ciało.

"Leandro, mówię poważnie—" Przerwał mi brutalnym, desperackim pocałunkiem, miażdżąc swoje usta na moich, zanim zdążyłam dokończyć. Stopiłam się z nim, zanim zdążyłam pomyśleć, moje zdradzieckie ciało reagując na sposób, w jaki mnie całował — jakby rościł sobie prawo do czegoś, co już posiadał.

Odwzajemniłam pocałunek, zła na niego, zła na siebie, zła na wszystko. Moje ręce zaplątały się w jego włosy. Jego ręce wędrowały po moich bokach, chwytając moje biodra.

Nagłe pukanie rozbrzmiało ostro przy drzwiach.

"Isabella, otwórz drzwi! Musimy porozmawiać!" Głos mojego ojca i Elia, warczący za nim.

Panika przeszła przez mnie. Popchnęłam Leandra w pierś i odwróciłam się do drzwi z przerażeniem, ale Leandro znowu przyciągnął moje ciało do siebie. Nachylił swoją twarz do mojej i zaśmiał się przeciwko moim ustom — nisko, niebezpiecznie.

A potem — tylko po to, żeby być dupkiem — przycisnął mnie do drzwi. Tam właśnie. Tam, gdzie moi rodzice i Elio czekali.

Jezus, ten człowiek jest szalony.

Całował mnie mocniej, wciskając biodra w moje, tłumiąc mój jęk. Po drugiej stronie drewna głos mojego ojca stawał się głośniejszy.

"Isabella, odpowiedz mi!" Leandro cofnął się o centymetr, ciężko oddychając, jego czoło spoczywało na moim.

"Grasz w niebezpieczną grę, księżniczko," wyszeptał.

"Ty też," odpowiedziałam szeptem, patrząc prosto w jego oczy.

Na zewnątrz drzwi pukanie stało się głośniejsze. W środku pokoju powietrze iskrzyło, ciężkie od niebezpieczeństwa, pożądania i lekkomyślnej potrzeby.

I niech Bóg mi pomoże...

Nie byłam gotowa przestać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

I Married the Wrong Mafia Prince

I Married the Wrong Mafia Prince

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa