passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

I Ran From My Ex Into My Best Friend's Father - Rozdział #2 - autor Tessa Kelwyn

I Ran From My Ex Into My Best Friend's Father

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Caterina

"Pozwól, że się upewnię, czy dobrze zrozumiałam," mówi moja najlepsza przyjaciółka Tatiana, pochylając się tak, że jej łokieć wydaje piskliwy dźwięk na skórzanym siedzeniu, gdy stara się utrzymać kieliszek szampana. Odgarnia blond włosy z twarzy.

"Czyli właśnie skończyłaś studia, a twój chłopak od pięciu lat nawet nie przyszedł na ceremonię ani nie spędził z tobą czasu później?"

Zaciskam zęby. Jej bezpośredniość bywa przytłaczająca. Chociaż dziś sporo wypiła, jej szczerość nie jest niczym nowym. Musiałyśmy zaliczyć aż pięć imprez z okazji ukończenia studiów, bo tak postanowiła. Było fajnie, ale czułam się, jakbym tylko obserwowała wszystko z boku, z poczuciem, że coś jest ze mną nie tak.

Mój nieobecny chłopak wydaje się wygodną wymówką, chociaż nie czuję, żeby to była cała prawda. Są głębsze problemy, ale nie jestem gotowa się z nimi zmierzyć.

"Musiał wcześnie rano iść do pracy," powtarzam wymówkę, którą słyszałam już zbyt wiele razy. "Chyba nie mogę go winić za to, że chce być odpowiedzialny."

"Dorosły człowiek poprosiłby o wolne. Znał datę twojego ukończenia studiów od miesięcy," wzrusza ramionami. "Nie wierzę w to, Caterina."

Zawsze mnie konfrontuje. Kręcę tylko głową.

"Ważne jest to, że to dla ciebie istotne," ciągnie. "Gdyby naprawdę mu zależało, byłby tutaj. Traktuje cię jak dodatek, a to nie jest w porządku. Gdyby był naprawdę zaangażowany, to ty byłabyś jego priorytetem. Wiem, że nie chcesz tego przyznać, ale wydaje mi się, że nie jesteś dla niego ważna, i przez to mam ochotę zrobić coś drastycznego."

Wzdycham, niepewna jak odpowiedzieć. Nie ma odpowiedzi, która sprawi, że zaakceptuje moją decyzję o byciu z nim.

Luciano zranił mnie już tyle razy, że nie potrafię dostrzec w nim nic dobrego. Nie wiem, czemu z nim zostaję.

Może to strach przed samotnością albo nadzieja, że się zmieni. Sama nie wiem. Nie jesteśmy zaręczeni ani nie planujemy rodziny.

Nie chcę spędzić reszty wieczoru słuchając tego, co już sama sobie powtarzałam, więc próbuję zmienić temat.

"Hej, nie jest tak źle. Jego nieobecność oznacza, że możemy spędzić razem cały dzień i noc. A z tego co słyszałam, twój chłopak też dziś nie mógł do nas dołączyć." Od razu żałuję tych słów, gdy widzę, jak jej pewny siebie uśmiech znika.

"Tak, chyba obie mamy pecha w miłości. On też miał inne sprawy do załatwienia."

Nie powie jakie, i zastanawiam się, czy w ogóle jej powiedział.

Opowiada o swoim związku z Christopherem, jakby był idealny, ale wiem, że tak nie jest. Nauczyła się ukrywać prawdziwe uczucia, zupełnie jak jej wpływowy ojciec, który nie potrafi okazywać emocji.

Nasz kierowca, Roger, skręca na drogę prowadzącą do posiadłości Rossettich. W brzuchu ściska mnie niepokój. Gianni Rossetti jest zarówno niebezpieczny, jak i fascynujący. Ma wielu wrogów, bo nie zawsze postępuje zgodnie z prawem, przed czym ostrzega mnie mój ojciec.

Strażnik przy bramie macha nam, byśmy wjechały, i jedziemy w górę długiego, krętego podjazdu. Teren jest tak rozległy, że nawet ochroniarze Gianniego mieszkają w małych domkach przy wysokim kamiennym murze.

Tatiana dopija szampana i spogląda na mnie zamglonym wzrokiem. „O czym rozmawiałyśmy?” Stuka się w brodę. „A, tak, o Łukaszu dupku.”

Przewracam oczami na jej przezwisko. „Nie jest dupkiem, Tatiana.”

Może jeśli będę to sobie powtarzać, sama w to uwierzę.

„Ale jest, i dobrze o tym wiesz. Ja też. Jego matka pewnie też. Możesz być na mnie zła, choć wątpię, ale to twój dzień ukończenia studiów – coś, co zdarza się raz w życiu. Wiedział, jak bardzo to dla ciebie ważne, a nie znalazł nawet czasu na kolację, choć twój ojciec specjalnie go zaprosił.”

Boli mnie to bardziej, niż chcę przyznać, ale mogę tylko wymyślić kolejną wymówkę. „Nie mógł nic na to poradzić, musiał zastąpić kogoś na zmianie.”

Jej parsknięcie rozbrzmiewa w aucie. „A tak, zapomniałam o jego pracy w siłowni u wujka.”

„Siłowni, którą ma przejąć,” przypominam jej łagodnie. „To spora inwestycja. Jeśli chce być traktowany poważnie, musi podejmować odpowiedzialne decyzje; inaczej po co w ogóle to przejmować?”

„Mówię tylko... zasługujesz na więcej. Mógł wziąć wolne. Nawet się nie postarał, co pokazuje, że mu nie zależy.” Beknie i wzdycha. „Przepraszam. Po prostu nie znoszę patrzeć, jak cierpisz, a to wszystko, co on potrafi.”

„Nie jestem zraniona.” Przynajmniej nie całkiem. Nie w ten sposób, w jaki powinnam być, gdyby mi na nim naprawdę zależało.

Roger parkuje, wychodzi i otwiera nam drzwi z całą formalnością. Wciąż się przyzwyczajam do specjalnego traktowania, jakie spotyka mnie i Tatianę, gdy jesteśmy razem.

Zabieram z siedzenia swoją torbę na noc, a Tatianie, która jest trochę chwiejna, robię miejsce, by wysiadła.

„Potrzebuje pani pomocy?” pyta Roger, widząc, że Tatiana się chwieje. Jest podpita, ale stoi na nogach.

Tatiana zwęża zielone oczy i wydyma błyszczące różowe usta. „Przepraszam pana bardzo.” Dźga jego marynarkę wypielęgnowanym palcem. „Mój tata płaci panu za opiekę, nie za ocenianie. Tak, wypiłam trochę. Dziś obroniłam się. A pan co dziś zrobił?”

Roger przewraca oczami, a ja nie mogę powstrzymać uśmiechu na widok ich relacji. Są jak ogień i benzyna, ciągle iskrzą między sobą. Ze wszystkich ludzi, z którymi Tatiana ma kontakt, tylko Roger potrafi jej się przeciwstawić bez mrugnięcia okiem.

„Zaprowadź ją do łóżka, zanim narobi sobie większego wstydu,” mówi, nie odrywając od niej wzroku.

Wkładam ramię pod ramię Tatiany i prowadzę ją w stronę drzwi wejściowych.

„Jest pan niesamowicie nieuprzejmy i powiem tacie, żeby pana zwolnił,” krzyczy Tatiana za siebie.

„Byłoby wspaniale. Przydałaby mi się przerwa od twojego wymagającego charakteru,” odcina się Roger.

„Jesteś okropny!” Tatiana się szarpie, ale mocniej ją przytrzymuję, żeby nie straciła równowagi. Ma ochotę się kłócić, ale dziś wieczorem nie ma to sensu.

Delikatnie ją pociągam. „Przestań. On tylko próbuje cię sprowokować, a ty się na to łapiesz.”

Jesteśmy dorosłe, wolno nam wypić, ale robienie sceny to zły pomysł. Ostatnie czego potrzebujemy, to żeby Gianni wyszedł nas pouczyć—o ile w ogóle jest w domu.

„Dlaczego on musi być taki wredny?” pyta, jej szept jest głośny i niewyraźny.

„Nie wiem, ale ty też mu nie odpuszczasz. Jeśli tak flirtujesz, to nie chcę wiedzieć, jak to wygląda, gdy jesteś zakochana.”

„To nie był flirt,” mówi, przykładając palec do zamka, by go otworzyć.

Gdy tylko zamek pika i się otwiera, popycha drzwi. Wchodząc do środka, ogarnia mnie spokój.

W przeciwieństwie do mojego domu, gdzie pytania i dezaprobata ojca są ciągłe, tutaj po prostu panuje spokój.

„Powinnam była coś zjeść,” krzywi się Tatiana, gdy prowadzę ją do kuchni. Coraz mocniej się na mnie opiera. „Boli mnie brzuch.”

„To oczywiste. Zjadłaś dziś tylko pół kanapki.” Sadza ją przy blacie, wyciągam batonika musli i wodę, mając nadzieję, że trochę pomoże na alkohol.

Potem idziemy do jej pokoju.

Wiem, że popełniłam podobne błędy, ale nigdy nie upiłabym się tak bardzo, gdybym wiedziała, że wracam do domu do ojca. Mieszkanie z Luciano oznacza unikanie przypomnień mojego ojca-detektywa o tym, jak łatwo studenci mogą wpaść w kłopoty. W swojej karierze widział już wiele, a jego nadopiekuńczość bywa przytłaczająca.

Gianni jest inny. Nawet zanim mogliśmy legalnie pić, podchodził do imprezowania Tatiany bardziej dojrzale.

„Nie ma sensu ci zakazywać, więc po prostu podejmuj mądre decyzje i zadzwoń, jeśli coś zacznie iść nie tak.”

Jako notoryczny handlarz bronią, Gianni Rossetti rozumie ciemną stronę życia równie dobrze jak każdy detektyw. To intrygujące, jak różne są ich podejścia: jeden walczy z przestępczością, drugi jest w nią zamieszany.

Zawsze fascynował mnie Gianni. Od czasów nastoletnich wciągał mnie w swój złożony świat, sprawiając, że pragnęłam jego obecności, nawet tego nie zauważając.

Gdy idziemy do pokoju Tatiany, nasze kroki odbijają się echem na wypolerowanej podłodze, a ona odpowiada na moje niewypowiedziane pytanie o jej ojca.

„Pracuje. Zawsze pracuje” – szepcze. „Powiedział, że ma dziś wieczorem ważne sprawy. Wątpię, żeby był już w domu.”

Zawsze pracuje. Po obiedzie wspomniał, że wróci późno, więc Tatiana pewnie ma rację. Prowadzenie firmy takiej jak Rossetti Explosives, która wygląda legalnie, ale jest głęboko powiązana z mafią, musi być wyczerpujące. Warstwy ochrony wokół interesów rodziny frustrują mojego ojca, który może tylko patrzeć z boku.

Gdy wchodzimy do sypialni, prowadzę ją do łazienki i sadzam na zamkniętej desce klozetowej, by zmyć jej makijaż. Oczy ma półprzymknięte, ale obdarza mnie wdzięcznym uśmiechem, zapewne z ulgą, że nie obudzi się z rozmazanym tuszem na twarzy. „Nie zasługuję na ciebie, C.”

„Nie mów tak” – odpowiadam, nasączając wacik płynem do demakijażu i delikatnie przecierając jej oczy. „Jesteśmy przyjaciółkami, a to znaczy być przy sobie, nawet jeśli chodzi tylko o trzymanie włosów, gdy jesteś chora.”

Jej usta wykrzywiają się w nieśmiały uśmiech. „Dziś bez chorowania.”

Odwzajemniam jej uśmiech, kończąc oczyszczanie jej twarzy. Pomagam jej przebrać się w piżamę i układam do łóżka, zanim sama zakładam swój strój do spania.

„Dobrze byłoby coś zjeść, zanim…” Przerywam, widząc, że już śpi, jej ciche chrapanie wypełnia pokój. Kładę batonika musli i dwie tabletki Advilu na nocnym stoliku. Miałam nadzieję, że alkohol pomoże mi odreagować frustracje wobec chłopaka, ale opiekując się Tatianą, tak jak ona mną, zachowałam samokontrolę.

Gdy Tatiana śpi, korzystam z łazienki, myję twarz i rozczesuję długie, brązowe włosy. Jedynym źródłem światła w pokoju jest księżyc wpadający przez okno. Wypuszczam głęboko powietrze. Odczuwam dziwną tęsknotę za mrokiem, chęć ucieczki od rzeczywistości, którą on skrywa.

Wślizguję się do łóżka po swojej stronie, a Tatiana się porusza. „To tylko ja” – szepczę.

„Wiem. Nie jestem aż tak pijana” – odpowiada, odwracając się do mnie i poprawiając pod głową poduszkę. „Przepraszam.”

„Za co, że jesteś pijana?”

„Za to, że byłam dla ciebie niemiła w sprawie Luciano. Miałaś rację” – przyznaje z westchnieniem. „Christopher nie jest wiele lepszy. Czasem mam wrażenie, że nawet mnie nie lubi.”

Rzadko bywa tak otwarta, a jej wyznanie pokazuje, że dręczy ją to od pewnego czasu.

„Jestem pewna, że cię lubi” – zapewniam, odgarniając jej kosmyk włosów za ucho i klepiąc policzek. „Co może w tobie się nie podobać?”

„Wiesz, o co mi chodzi. Jest taki nieprzewidywalny. Raz jest czuły i kochający, a za chwilę zachowuje się, jakbym była dla niego ciężarem. To takie mylące.”

Czuję ukłucie niepokoju o nią. „Od kiedy tak się dzieje?” Christopher zawsze wydawał się zdystansowany – cichy i powściągliwy, niemal idealny. Ale jeśli źle ją traktuje, trzeba coś z tym zrobić.

Odwraca wzrok, po czym znów na mnie patrzy. „Niedługo. Martwię się, że może spotyka się z kimś innym.”

„Z kimś innym?” Jestem zaskoczona. Pierwszy raz o tym słyszę. „Nie sądzę, żeby był na tyle głupi, by zrezygnować z kogoś takiego jak ty. A jeśli tak, może to lepiej.”

„Mam nadzieję, że nasz wyjazd do Francji wszystko naprawi” – mówi, zamykając oczy, gdy ogarnia ją senność. „Cały miesiąc razem.”

„Jestem pewna, że wszystko się ułoży” – mówię cicho, choć zastanawiam się, czy spędzenie miesiąca z wycofanym chłopakiem to najlepszy pomysł. Nie chciałabym, by zostawił ją w obcym kraju, a jeśli ją zrani... Mogę sobie tylko wyobrazić wściekłość jej ojca i Rogera.

Z tą myślą wiem, że sen nie przyjdzie łatwo. Poza tym wciąż buzuję po szaleństwie imprez, kontaktów towarzyskich i fakcie, że skończyłam studia. Udało mi się. Uśmiecham się na tę myśl, czując głęboką dumę. A jednak mimo tego osiągnięcia czuję się bardziej pusta i smutna, niż się spodziewałam.

Ciężko pracowałam, miałam dobre oceny, aplikowałam na staże, chodziłam na rozmowy. Mój ojciec cały dzień się uśmiechał, chwaląc się moją nową pracą.

„Masz wielkie szczęście, że tak szybko zdobyłaś pracę” – powiedział.

Ale nie czuję się szczęśliwa. Czuję się uwięziona, jakbym jechała po torze prowadzącym tylko w jednym kierunku. Wybrałam ekonomię dla bezpieczeństwa – bezpieczna praca, bezpieczny chłopak.

Bezpiecznie. Bezpiecznie. Bezpiecznie.

Technicznie rzecz biorąc, mam kontrolę nad swoim życiem, ale czuję się, jakbym grała w starannie wyreżyserowanym przedstawieniu. Mogę zmienić tempo, ale kierunek pozostaje ten sam – nie da się zmienić kursu ani zawrócić.

Wzdycham, próbując racjonalizować własną frustrację, wiedząc, że roztrząsanie wszystkiego tylko pogorszy sprawę. Odsuwam kołdrę i powoli wychodzę z łóżka, by nie obudzić Tatiany. Może filiżanka herbaty i przekąska oczyszczą mi umysł.

Wychodząc z pokoju Tatiany, moje myśli zmieniają bieg. Staram się nie rozmyślać o Giannim – gdzie może być albo z kim. Prawda jest taka, że od lat skrycie się w nim podkochuję, ale on o tym nie wie i raczej nic z tych niewypowiedzianych uczuć nie wyniknie. Jest dużo starszym, fascynująco tajemniczym ojcem mojej najlepszej przyjaciółki – i na tym się kończy.

Uderza mnie brutalna rzeczywistość: Gianni nigdy nie dowie się, co czuję. Mam Luciano i czeka na mnie stabilna praca. Powinnam być zadowolona, a jednak czuję niepokój. Czy to źle tęsknić za szczęściem, gdy wydaje się tak nieuchwytne? Może zniknąć tak łatwo, jak wata cukrowa rozpuszcza się pod kroplą wody. Zawsze uczono mnie dążyć do stabilizacji i bezpieczeństwa – to mantra, którą mój ojciec powtarzał odkąd pamiętam.

„Szczęście przychodzi dopiero po zapewnieniu sobie podstaw i czegoś więcej. Pojawia się, gdy czujesz się bezpieczna” – niemal słyszę głęboki głos ojca.

W kuchni jest ciemno, rozświetlają ją tylko światła z patio sączące się przez przesuwane drzwi balkonowe. Kieruję się do lodówki, próbując odsunąć od siebie myśli o Giannim. Pewnie nawet nie wie o moim istnieniu poza tym, że jestem przyjaciółką Tatiany.

Otwieram lodówkę, pełną świeżych warzyw i owoców. Rozważam zrobienie herbaty, ale ostatecznie decyduję się na gotowy jogurtowy smoothie.

Mimo nastroju biorę smoothie i siadam na stołku przy wyspie na środku kuchni. Przestrzeń jest elegancka i nowoczesna, w odcieniach szarości i błękitu, z ciemnymi drewnianymi akcentami. To zupełnie inne miejsce niż przytulny, dwupiętrowy dom mojego ojca.

Odkręcam nakrętkę i biorę łyk, gdy nagle przerywa mi dźwięk. To nie głos, lecz seria jęków – nie do pomylenia i intensywnych.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Catarina

Przeszukując wzrokiem patio i basen w poszukiwaniu źródła jęków, pierwszą myślą jest, że to może być Tatiana, ale to niemożliwe—jest zupełnie nieprzytomna. To nie są dźwięki niepokoju; są przepełnione intensywną namiętnością.

Mój wzrok przyciąga jeden z leżaków przy basenie. Podwodne światła rzucają delikatną poświatę, odsłaniając widok, którego wcześniej nie zauważyłam.

Około sześć metrów dalej Gianni jest zajęty z kobietą, której nie rozpoznaję. Klęczy u stóp leżaka, a ona leży przed nim rozciągnięta. Moja twarz oblewa się rumieńcem zawstydzenia i choć wiem, że powinnam odwrócić wzrok, nie potrafię. Patrzę, jak zbliża twarz do niej, jego intencje są nie do pomylenia.

Przyciskam dłoń do ust, próbując stłumić westchnienie. Ręce Gianniego mocno obejmują jej uda, kiedy schyla się między jej nogi. Zakazane pragnienie zaczyna się we mnie budzić. Gianni, zawsze uosobienie seksapilu, był bohaterem niezliczonych fantazji, ale nigdy nie widziałam go w tak surowym, intymnym momencie. Jego zwykłe oblicze—profesjonalne, stanowcze i intensywne—nagle nabiera nowego wymiaru.

Zazdrość i pożądanie mieszają się we mnie, obserwując go. Jęki kobiety wypełniają powietrze i mogę sobie tylko wyobrazić, jakie to uczucie, kiedy jego język dotyka jej. Ta scena jest niemal nie do zniesienia.

— O Boże! Gianni. Tak! Jeszcze! — krzyczy, a przyjemność rozbrzmiewa w jej głosie.

Doświadczenie i cierpliwość Gianniego są oczywiste. To mężczyzna, który z pewnością potrafi sprawić intensywną rozkosz. Widok jego silnego, wytatuowanego torsu i mokrych kąpielówek tylko pogłębia moje podniecenie.

Policzki płoną mi ze wstydu, wiem, że powinnam odejść. To złe, by podglądać, a oni nie mają pojęcia, że tu jestem. Ale moje nogi nie chcą się ruszyć. Fantazja, by zostać zauważoną, by znaleźć się na jej miejscu, pochłania mnie całkowicie. Patrzę, jak ręce Gianniego przesuwają się po jej ciele, a jego dotyk wywołuje kolejne okrzyki rozkoszy.

— Kurwa. To takie dobre — jęczy, jej ciało drży w ekstazie.

Serce mi bije jak oszalałe. Muszę uciekać, zanim mnie zauważą. Teraz są zajęci sobą, ale gdyby mnie przyłapali, wstyd byłby nie do zniesienia.

Uciekaj, teraz.

A jednak moje stopy pozostają nieruchome. Oczy mam utkwione w Giannim, nie potrafię odwrócić wzroku. Sutki bolesne od napięcia wciskają się w materiał mojej koszulki nocnej, a intensywne, pochłaniające podniecenie ogarnia mnie, chociaż nikt mnie nie dotyka.

Kobieta dalej jęczy, gdy Gianni umiejętnie ją pieści. Jej nogi spoczywają na jego ramionach, a jego działania sprawiają, że krzyczy z rozkoszy.

— Gianni… tak. Tak! Tak! — dyszy ciężko.

Próbuję sobie wytłumaczyć, że to nic innego niż oglądanie treści erotycznych w internecie. Przecież nie robię nic złego, prawda? On jest tylko ojcem mojej najlepszej przyjaciółki.

Odsuwa się od jej piersi i wsadza dłoń między jej uda, odsłaniając ją całkowicie. Mój oddech przyspiesza, fala pożądania mnie zalewa. Jestem zaskoczona, że jeszcze nie zostawiłam plamy na siedzeniu.

Luciano nigdy mnie tak nie dotykał. Intensywność Gianniego i sposób, w jaki ją zaspokaja, sprawiają, że aż boli mnie z tęsknoty. Wsuwa dwa palce w jej wnętrze, rozciągając ją, i niemal czuję, jakby te palce były we mnie. Obserwuję jego twarz, skupioną i pełną pasji, gdy kontynuuje.

Pragnienie, by się dotknąć, narasta do granic możliwości, a gdy znowu pochyla się nad nią, muszę przygryźć wargę, by nie jęknąć.

Jestem cała mokra z potrzeby, bezradna wobec pragnienia kogoś zupełnie niedostępnego.

Przesuwam się niespokojnie, uda ocierają się o siebie, potęgując ból. Jedynym lekarstwem wydaje się uległość, ale nie mogę. To wydaje się tak niewłaściwe.

Światła z patio odbijają się od ciemnych włosów i nagiej skóry Gianniego. Zwykle taki powściągliwy i nieugięty, teraz jego skupienie na kobiecie czyni go jeszcze bardziej intensywnym.

Ile razy o tym śniłam?

Z tym, że to ja byłam tą kobietą, którą posuwał, ujarzmiał, z której czerpał przyjemność. Ciekawe, czy plotki są prawdziwe? Że pieprzy tak ostro, jak walczy. Powinno to być moje ciało. Moje ciało, którego dotyka, liże, całuje. Mój łechtaczkę, którą liże, podczas gdy jego grube, silne palce niszczą moją cipkę. Chciałabym zobaczyć jego kutasa, ale wciąż jest ubrany od pasa w dół. W moich fantazjach wyobrażałam sobie, że ma ogromnego członka, grubego, sądząc po kuszącym zarysie w spodniach garnituru. Nie zliczę, ile razy przyłapałam się na wpatrywaniu się w niego. Myślałam tylko… czy złamie mnie, gdy wejdzie? Czy jego ogromny kutas okaże się zbyt duży dla mojej małej cipki? Drżę, napięcie w podbrzuszu jest zbyt silne, by je zignorować. Widok jego ciała, jęki kobiety, którą się zajmuje. To siało spustoszenie w moim kruchym libido.

O Boże. Wiem, że nie powinnam tego robić. To złe, bezsprzecznie złe. Ale nigdy nie twierdziłam, że jestem święta, prawda? Ból pożądania jest niemal nie do zniesienia i muszę znaleźć ulgę. Nawet jeśli to złe, to potrzeba mnie pochłania. Wsuwając dłoń pod koszulkę, naśladuję ruchy Gianniego z blondynką, rolując sutek między palcami. Rozkosz, która następuje, jest intensywna, wypełnia mnie naglącym pragnieniem. Wyobrażam sobie, że to jego palce, szorstkie na mojej wrażliwej skórze.

Patrząc na drugą rękę Gianniego, poruszającą się rytmicznie, zakazany charakter sytuacji podkręca moje podniecenie. Instynkt każe mi uciekać, ale nie potrafię się ruszyć.

Rozkładam nogi szerzej, opieram jedną stopę na stołku i wsuwam drugą dłoń pod stringi. Rozchylam wargi, pozwalam językowi przesunąć się po nich i prowadzę palce przez własną wilgoć, wyobrażając sobie, że to jego dłonie.

To takie złe. Czuję się obrzydliwie. Co się ze mną dzieje?

Od lat zmagam się z tymi uczuciami, wiedząc, że mogłoby to zrujnować moją przyjaźń z Tatianą. Ale teraz nie potrafię przestać. Nie chcę, zwłaszcza gdy udawanie, że to ja jestem tą, którą Gianni pieści, daje mi tak intensywną satysfakcję. Jeśli mogę tego doświadczyć, obserwując mężczyznę, o którym marzyłam, zrobię to.

— Nie przestawaj! — kobieta dyszy, zbliżając się do szczytu. — O Boże, tak… właśnie tak! Zaraz dojdę! Błagam, nie przestawaj!

Gdy krzyczy, jej ciało wygina się w spazmach przytłaczającego orgazmu. Patrzę z zazdrością, nigdy nie doświadczyłam podobnej intensywności.

To wszystko przez niego—Gianniego. Gdyby tylko mnie zauważył, gdyby tylko sprawił, bym poczuła się tak, jak sprawia to tej kobiecie. Moje ciało napina się, łechtaczka pulsuje, serce wali w uszach. Jestem tak blisko. Czuję ciepło i wilgoć spływającą po udach. Moje ciało błaga o coś, czego nie mogę mieć. Przyciskam mocniej, szybciej, potrzebując idealnego tarcia. To złe, tak złe, ale rozkosz jest wszechogarniająca.

Moje ciało jest na krawędzi, każdy mięsień napięty do granic wytrzymałości. Nie potrafię przestać—o Boże, zaraz dojdę, a to uczucie jest niewiarygodne. Moje powieki drgają, dreszcze przebiegają po skórze, biodra unoszą się, domagając się czegoś więcej. I wtedy, z cichym westchnieniem, rozpadam się, fala euforii zalewa moje ciało. Tak bardzo chciałabym, żeby to był dotyk Gianniego, który mnie wypełnia.

Z moich ust wydobywa się jedno imię, ledwie szept. — Gianni…

On nie powinien mnie usłyszeć. Nie ma takiej możliwości. Ukryłam się w ciemności. Ale gdy powoli otwieram oczy, widzę, jak jego głowa gwałtownie się podnosi. Serce jeszcze bardziej mi przyspiesza, resztki orgazmu wciąż rozchodzą się po moim ciele. W przyćmionym świetle nasze spojrzenia wydają się krzyżować, choć widzi tylko przesuwane szklane drzwi.

Mam wrażenie, że podłoga usuwa mi się spod nóg, gdy jego usta układają się w świadomy uśmiech. Musi coś widzieć—coś, czego nie sądziłam, że jest możliwe. Jesteśmy zamknięci w tej chwili, chwili, o której marzyłam, ale nie wierzyłam, że się wydarzy.

Nogi mam jak z waty, klatka piersiowa unosi się gwałtownie, a palce śliskie od tego, co zrobiłam. Powinnam czuć wstyd, ale zamiast tego ogarnia mnie dreszcz podniecenia od jego spojrzenia.

On nie może mnie widzieć. Nie powinien.

Ale uśmiech na jego twarzy sugeruje co innego. I nie mogę pozbyć się wrażenia, że dokładnie wie, co się dzieje.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Gianni

Musi być tak, że sobie coś wyobrażam, bo nie ma szans, żebym naprawdę zobaczył to, co mi się wydaje.

Co za prowokacyjnie śmiała dziewczyna.

Caterina nie jest tak niewinna, jak myślałem. Zawsze uważałem ją za wzorową uczennicę z perfekcyjnymi ocenami, wczesnym chodzeniem spać i naturą przestrzegającą zasad. Wydawała się idealną grzeczną dziewczyną z nieśmiałym uśmiechem i figurą, której zazdrościłoby wielu mężczyzn.

Aż trudno uwierzyć, że widziałem w niej niewinnego anioła, gdy tymczasem była kusicielką w przebraniu. Nie zliczę, ile razy nocowała u nas w domu albo towarzyszyła nam na wakacjach, subtelnie mnie prowokując i kusząc z oddali.

To popieprzone, jak sobie uświadamiam, ile lat spędziłem, przypominając sobie, że jest najlepszą przyjaciółką mojej córki, nie wspominając już o tym, że jest zdecydowanie za młoda, by o czymkolwiek takim myśleć. Wiele razy przez te lata tylko te przypomnienia powstrzymywały mnie przed rzuceniem jej na podłogę i zerżnięciem do nieprzytomności. Tam, gdzie chodzi o Caterinę, moja cierpliwość jest na granicy wytrzymałości. Słodka, piękna Caterina, z jej bujnymi, brązowymi włosami, które aż proszą się, bym zanurzył w nich dłonie. I te jej wielkie, niewinne niebieskie oczy, pełne dobroci i szczerości. Widziałem je w wyobraźni tyle razy, zalane łzami spływającymi po policzkach, kiedy wbijałem jej kutasa głęboko w gardło, aż się dławiła. Boże, ile kosztowało mnie to powstrzymywanie się, ciągłe przypominanie sobie, że jest zbyt niewinna, by być zbrukana i zhańbiona przez kogoś takiego jak ja. Ale teraz to wszystko już nie ma znaczenia. Wcześniej była jakaś linia na piasku, ale teraz została zmazana. Bo oto siedzi w mojej kuchni, bawi się swoją cipką, dotyka swojego maleńkiego łechtaczki, doprowadzając się do orgazmu dokładnie tak, jak ta dziewczyna, która jeszcze zaciska się na moich palcach. Wiem, że Caterina myśli, że nie zauważyłem, jak na mnie patrzyła wcześniej, że nie widziałem jej rumieńca, gdy nasze spojrzenia się spotykały, albo kiedy przyłapałem ją na ukradkowych spojrzeniach. Jakbym mógł to przegapić. Jakby nie przykuwała mojej uwagi przez ostatnie pięć lat. Nie ma na świecie faceta, który nie poczułby się doceniony przez takie zainteresowanie, nawet jeśli to tylko fantazja, która nigdy nie stanie się rzeczywistością. Ale do cholery, tej nocy byliśmy niebezpiecznie blisko przekroczenia tej granicy. Jej klatka piersiowa unosi się gwałtownie, a założyłbym się, że gdybym spojrzał jej teraz w oczy, zobaczyłbym w nich lśniące pożądanie. Nie da się opisać, jak bardzo jestem podniecony, wiedząc, że doprowadziła się do końca, widząc mnie, jak palcuję Chelsea.

Gdy wyciągam palce, jej cipka ocieka, jej soki błyszczą na mojej skórze. Ale to soków Cateriny pragnę. To Cateriny chcę tutaj ze mną, jęczącej i szlochającej po rozkoszy. To wystarcza, by moje pożądanie przerodziło się w coś na granicy gniewu, kiedy wstaję i wyciągam mojego twardego jak skała kutasa ze spodenek. Ustawiam się tak, by dziewczyna ukryta w cieniu miała na co popatrzeć. Wiem, że tyle razy zastanawiała się, jaki jestem rozmiar. Czy jest taki duży, jak sobie wyobrażała? Tak gruby? Tak, słodka, niewinna Caterina. Mój kutas jest wystarczająco duży, by cię rozerwać na pół.

Zaciskając dłoń na sobie, szorstko masuję mojego grubego kutasa i podciągam Chelsea do pionu, aż siada na brzegu krzesła, twarzą na wysokości mojego krocza. "Teraz twoja kolej, żeby mnie doprowadzić," mruczę do niej, choć tak naprawdę mówię do Cateriny, bo cały czas patrzę w stronę kuchni.

Jak bardzo popieprzone jest to, że choć aktualnie sprawia mi przyjemność inna, widzę tylko Caterinę?

Co za niegrzeczna dziewczynka. Wyobrażam sobie jej ciasną cipkę drżącą na jej dłoni. Zastanawiam się, czy jest squirterką. Czy byłaby w stanie przyjąć mnie całego naraz, czy błagałaby, żebym robił to łagodnie i powoli, ze strachu, że zerżnę ją tak mocno, że ją zaboli, trzymając ją na krawędzi rozkoszy i bólu. Patrzę na nią uważnie. Wciąż tam jest, ukryta. Bezpieczna i chroniona przez ciemność. Nie poruszyła się, poza wyciągnięciem ręki spomiędzy nóg. Oddałbym wszystko, by wylizać jej palce na czysto, zanim wsadzę jej język głęboko w cipkę, pijąc każdy kropel jej rozkoszy. Założę się, że smakuje jak miód, a ja jestem cholernie głodny. "Mmm, tak," zgadza się Chelsea, zanim ją uciszam, wpychając cały mój kutas przez jej lśniące usta głęboko do gardła. Nie jestem samolubnym kochankiem. Daję, ale oczekuję tego samego, gdy biorę. Chelsea wydaje z siebie zdławiony jęk, ale ledwie to do mnie dociera. Jestem zbyt pochłonięty doznaniem i nieznośnym połączeniem z chodzącą pokusą, która nadal na mnie patrzy. Czy tak byś tego chciała? Kurwa. To nie kobieta, która mnie ssie, sprawia, że jestem twardszy niż kiedykolwiek w życiu. To ta w cieniu, nieśmiała, cicha. Warcząc, chwytam Chelsea za głowę, przejmując kontrolę nad każdym aspektem tego doświadczenia.

Przytrzymując ją w miejscu, wbijam się w nią biodrami; czubek mojego kutasa uderza o tył jej gardła, wywołując coraz głośniejsze jęki niezadowolenia, im szybciej rżnę jej twarz.

W mojej głowie to twarz Cateriny pieprzę. Wciąż czuję zapach jej cipki, dzięki sokom, które zaschły na moich ustach. Po raz pierwszy ulegam tej fantazji, pozwalając sobie wyobrazić każdy aspekt pokusy, która dręczyła mnie przez lata. Wyobrażam sobie jej ciało nadal drżące w następstwie orgazmu, jej sutki stwardniałe, jej cipkę śliską i gotową. Jak bardzo chciałaby teraz być na tym krześle, dławiąc się moim kutasem?

Kurwa.

Moje jądra się napinają. Przyjemność rośnie na samym dole kręgosłupa. Rzadko jestem tak nakręcony, że mam ochotę eksplodować w ciągu kilku minut, ale nigdy nie przeżyłem czegoś takiego. „Kurwa, twoje usta są idealne”, chwalę, ale mówię to do Cateriny. „Ssij mnie mocno i głęboko.” Dociskam się do twarzy Chelsea. Moje jaja opierają się o jej podbródek, a ja trzymam się tam, rozkoszując się jej walką o kontrolę. Po chwili okazuję litość i odciągam się, dając jej szansę na złapanie oddechu, cały czas nie spuszczając wzroku z Cateriny.

Te słodkie, niewinne niebieskie oczy patrzą na mnie. Chcę zobaczyć, jak wypełniają się łzami. Chcę zobaczyć, jak jej policzki się zapadają, jej usta puchną i oplatają mojego kutasa, podczas gdy ślina i sperma spływają po jej brodzie. Te wirujące myśli wystarczą, żeby doprowadzić mnie do granicy. Wysuwam się z mokrych ust Chelsea z cichym mlaśnięciem i biorę swojego fiuta do ręki, zaczynając się szybciej ruszać. „Kurwa, otwórz usta i wystaw język. Chcę spuścić ci się na twarz.” To nie pytanie, lecz rozkaz. Kątem oka widzę Caterinę, tę brudną dziewczynkę, jak wbija zęby w dolną wargę. To mnie dobija. To ostatni impuls, który przeszywa moje jądra i sprawia, że eksploduję. Mięśnie brzucha się napinają, palce u stóp zaciskają na betonie pod stopami. W mojej głowie widzę tylko Caterinę. Niewinna. Słodka. Jej śliczna twarz umazana moją spermą. Boże. Zepsuję ją tak kurewsko dobrze. „Kuuuuurwa,” ryczę, gdy strumienie spermy wystrzeliwują z czubka, rozbryzgując się na twarzy kobiety przede mną. Każda kropla należy do anielskiej istoty w kuchni, która nieświadomie ujawniła swoją prawdziwą naturę. „Mmm…” Jęk tuż przy moich kolanach odciąga mnie od Cateriny. Zapomniałbym o blondynce przede mną, gdyby nie dźwięk, który właśnie wydała. Skończyłem kilka sekund temu i moja zwykła odpowiedź ciśnie się na język. Bez względu na to, co robię, ilu randek nie mam za sobą, jeszcze nie spotkałem kobiety, która by mnie nie nudziła. W chwili, gdy poczułem obecność Cateriny, wszystko inne przestało istnieć. Nie mogę jednak zostawić Chelsea w takim stanie. To byłoby kurewsko chamskie.

„Zostań tu. Przyniosę ci ręcznik.”

Biorę ręcznik ze stosu przy basenie, żeby pomóc Chelsea wytrzeć twarz. Spoglądam w stronę domu i nie widzę nigdzie Cateriny, co wywołuje we mnie niepokój. Chelsea zakłada lekką, bawełnianą sukienkę i sandały, które miała wcześniej, i prowadzę ją do środka, by dokończyła odświeżanie się w łazience.

Nie dziwi mnie, że Caterina zniknęła z kuchni. Nie mogę się powstrzymać od patrzenia na miejsce, gdzie siedziała, kiedy prowadzę Chelsea do toalety dla gości. Czekając na jej powrót, zamawiam szofera, by podstawił samochód.

Moje myśli ciągle wracają do Cateriny. Wyobrażam ją sobie chowającą się w pokoju Tatiany, czekającą, czy skonfrontuję ją z tym, co zobaczyła. Parskam śmiechem pod nosem. Spodziewałem się, że wrócą późno, zataczając się o świcie — dokładnie tak, jakbym sam robił mając dwadzieścia jeden lat.

Gdybym wiedział, że wrócą tak wcześnie, może zastanowiłbym się nad tym, co zrobiłem przy basenie.

Caterina jest odpowiedzialna, słodka i pozornie naiwna. Nigdy nie spodziewałem się, że zainteresuje ją podglądanie. Zastanawiam się, jakie jeszcze sekrety może mieć. Starszy, doświadczony partner mógłby pokazać jej świat możliwości, których jeszcze nie odkryła.

Myśl o tym, czego mógłbym ją nauczyć, co mógłbym jej zrobić, niemal mnie przytłacza.

„Samochód czeka na ciebie na zewnątrz,” mówię do Chelsea, gdy wychodzi z łazienki.

Uśmiecha się, jej zęby błyszczą. „Myślałam, że może napijemy się jeszcze drinka. Usiądziemy, pogadamy, lepiej się poznamy.” Jej pełen nadziei wyraz twarzy jest uroczy, ale to za mało, żeby zmienić moje zdanie.

Jest atrakcyjna ze swoimi długimi blond włosami i szczupłą sylwetką, ale dzisiejszy wieczór nie jest dla niej. Próbuję jej delikatnie odmówić, ale wiem, że ta noc nie skończy się tym, że wyląduje w moim łóżku.

„Nie chcę być nieuprzejmy, Chelsea, ale znasz zasady,” mówię, starając się brzmieć jak najdelikatniej.

„Miałam nadzieję, że może tym razem będzie inaczej,” odpowiada cicho.

Nie odpowiadam. Jaki to ma sens? Nic nie zmieni wyniku. Dawno temu nauczyłem się, że będąc bogatym i odnoszącym sukcesy, każdy aspekt twojego życia może zostać wykorzystany przeciwko tobie, zwłaszcza w sprawach intymnych. Nikt nie wygrywa, kiedy kobieta próbuje cię złapać na dziecko.

Chelsea rozumie aluzję i wychodzi bez dalszych protestów. Zamykam za nią drzwi i idę dalej, ale moje myśli są już zupełnie gdzie indziej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

I Ran From My Ex Into My Best Friend's Father

I Ran From My Ex Into My Best Friend's Father

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa