Caterina
„Pozwól, że się upewnię, czy dobrze zrozumiałam”, mówi Tatiana, pochylając się nad konsolą środkową, jej łokieć skrzypi na skórzanym obiciu, gdy próbuje ustabilizować kieliszek szampana.
Odrzuca blond włosy z twarzy, a jej oczy błyszczą od wszystkich toastów, na które uparła się, żebyśmy poszły. „Właśnie skończyłaś studia, a twój chłopak od pięciu lat nie pojawił się na ceremonii… i nie spędził z tobą nocy po tym?”
Zaciskam zęby, uśmiechając się uśmiechem, który nie jest uśmiechem. Jej bezpośredniość zawsze spada jak policzek—celna, piekąca, nie do zignorowania. Po pięciu imprezach czuję, jakbym biła brawo cudzym błyszczącym życiom, podczas gdy moje trwało gdzieś na marginesie, przygaszone i nie do końca moje.
„Musiał wcześnie wstać do pracy”, powtarzam, recytując wersję, którą Luciano podsuwa mi, gdy chce pozostać nie do ruszenia. „Stara się być odpowiedzialny.”
„Dorosły człowiek bierze wolne na coś ważnego”, stwierdza, wzruszając ramionami. „Znał datę od miesięcy. Nie kupuję tego, Caterina.”
Nie ma odpowiedzi, która by ją zadowoliła albo ukoiła ból, który już przećwiczyłam w samotności. Nie wiem, czemu zostaję. Strach przed pustką, gdy puszczę? Przyzwyczajenie udające lojalność? Nadzieja cienka jak nić?
„Hej”, mówię, zmieniając temat, bo nie mogę znieść lustra, które mi podsuwa. „Jego nieobecność oznacza, że mam cię całą noc dla siebie. I… twój chłopak też nie dołącza.”
Jej uśmiech gaśnie. „Tak. Obie mamy pecha.” Chwila ciszy. „On też miał inne rzeczy do zrobienia.”
Nie rozwija tematu. Może on też nie powiedział dlaczego.
Roger skręca kierownicą, prowadząc nas na długą drogę do posiadłości Rossettich. Żołądek napina mi się jak zawsze, kiedy zbliżamy się do tego miejsca—jakby powietrze zmieniało gęstość. Kamienny mur wyrasta z ciemności; strażnik unosi szlaban z skinieniem głowy. Po drugiej stronie świat jest wypielęgnowany i czujny. Jest tu tyle ziemi, że nawet ochroniarze mieszkają w małych domkach jak pionki szachowe na obrzeżach.
To moja ulubiona sceneria do fantazji, której nigdy nie wypowiadam na głos.
Gianni Rossetti. Niebezpieczny w ten sposób, który sprawia, że mężczyźni robią się ostrożni, a kobiety prostują się bezwiednie. Mój ojciec—Detektyw przez wielkie D—nazywa go bólem głowy z uśmiechem, który nie sięga oczu. Mówi, że Rossetti Explosives to czysty garnitur zarzucony na bałagan mafijnych powiązań. Ostrzega mnie. Zawsze ostrzega. A mimo to myśl o głosie Gianniego, chropowatym i niskim, żyje pod moją skórą od czasów, gdy byłam nastolatką i zrozumiałam, że władza to nie tylko słowo, to temperatura.
Tatiana opróżnia kieliszek i mruga do mnie. „O czym my rozmawiałyśmy?” Stuka się w podbródek. „A, tak. Luke, ten palant.”
„On nie jest palantem”, mówię odruchowo.
Może jeśli powtórzę to wystarczająco często, stanie się prawdą. Może słowa potrafią zeszlifować krawędzie.
„Jest”, upiera się. „To twój dzień ukończenia studiów, raz w życiu. Wiedział, że twój tata zaprosił go na kolację. Nie mógł załatwić choć tej jednej nocy?”
„Musiał zmienić kogoś na zmianie”, mówię ciszej. „Siłownia to duża inwestycja. Jeśli chce ją przejąć, musi być poważny.”
„Poważni ludzie i tak przychodzą dla osoby, którą kochają.” Beknie, zawstydzona, potem się śmieje. „Przepraszam. Po prostu nie cierpię patrzeć, jak się ranisz.”
„Nie jestem zraniona”, kłamię, bo to zranienie jest dziwne—tępe tam, gdzie powinno być ostre. Co to znaczy, gdy ktoś, z kim budujesz przyszłość, nie potrafi cię zranić? Co to mówi o tej przyszłości?
Kierowca zatrzymuje się przed głównym wejściem, jakbyśmy przyjeżdżały do cichego hotelu. Już wysiada, otwierając drzwi z lekkim ukłonem, na który Tatiana zawsze udaje, że się złości. Chwytam swoją torbę na noc i odsuwam się, żeby mogła wysiąść, nie pokazując światu wszystkiego. Zachwieje się.
Wślizgujemy się w chłodny spokój domu. Tu mieszka cisza—wypolerowane podłogi, kosztowna powściągliwość, szum drogich urządzeń za ścianami. Dom mojego ojca jest mały, ciepły i zatłoczony pytaniami. Ten tutaj wstrzymuje oddech.
„Trzeba było zjeść”, mamrocze Tatiana, opierając się ciężej.
„Zjadłaś pół kanapki.” Sadzam ją na stołku kuchennym, wyciągam batonika zbożowego i wodę, wciskam jej w dłonie. „Zjedz coś, zanim twój żołądek złoży skargę.”
Potem wspinamy się po korytarzu, nasze kroki odbijają się echem. „Twój tata jest w domu?” pytam, starając się, by nie zabrzmiało to jak pytanie o pogodę, a jednak trochę o burzę.
„Pracuje”, szepcze. „Zawsze.”
Powiedział po obiedzie, że się spóźni. Zawsze się spóźnia. Nie przez lekkomyślność—spóźnia się, jakby należał do tysiąca głodów, a ten dom był tylko jednym z nich.
Rossetti Explosives wygląda legalnie na papierze. Papier leży w równych stosach, podczas gdy na posesji mieszkają uzbrojeni mężczyźni. Usta mojego ojca spłaszczają się za każdym razem, gdy wypowiada tę nazwę. Chce kajdanek. Dostaje komunikaty prasowe.
W łazience sadzam Tatianę na zamkniętej klapie od sedesu i przesuwam płatek kosmetyczny wzdłuż jej linii rzęs. Wzdycha, oczy na wpół przymknięte. „Nie zasługuję na ciebie, C.”
„Nie zaczynaj.” Uśmiecham się i prowadzę dłoń delikatnie. „Zmienia się, raz ty, raz ja. Tak działa przyjaźń.”
„Dziś żadnych mdłości,” obiecuje, próbując zażartować. Wychodzi z tego coś kruchego i słodkiego.
Zakładam jej piżamę, potem kładę do łóżka. Kiedy skończę myć twarz i rozczesywać włosy, pokój zalewa srebrzyste światło księżyca. Wślizguję się na swoją stronę łóżka. Materac ugina się; Tatiana odwraca się w moją stronę.
„To tylko ja,” szepczę.
„Wiem,” mówi cicho, sennie się uśmiechając. „Przepraszam.”
„Za co?”
„Za to, że ci dokuczałam o Luciano. Masz rację. Christopher też nie jest żadną nagrodą.” Jej głos się ścina. „Czasem mam wrażenie, że nawet mnie nie lubi.”
To mnie zaskakuje. Zbroja Tatiany jest efektowna, ale to wciąż zbroja.
„Jestem pewna, że lubi,” mówię, odgarniając jej kosmyk włosów za ucho. „Czego tu nie lubić?”
„Wiesz, o co mi chodzi. Jest gorący i zimny. Raz jestem jedyną osobą w pokoju, a potem… tylko hałasem.” Patrzy ponad mną. „To mylące.”
„Od kiedy tak jest?” pytam, bo jeśli ją pomniejsza, chcę mieć listę i plan.
„Niedługo.” Chwila ciszy. „Martwię się, że jest ktoś inny.”
„Ktoś inny?” mrugam. „Byłby idiotą. Jeśli tak, lepiej wiedzieć.”
„Mam nadzieję, że Francja nas naprawi,” mamrocze, zamykając oczy. „Miesiąc razem.”
„Mam nadzieję,” mówię cicho, choć miesiąc potrafi powiększyć wszystko, co już istnieje. Jeśli ją zrani w innym kraju, zabraknie powietrza na świecie.
Jej oddech się wyrównuje. Leżę bez snu, puls wciąż głośny po tym dniu. Udało się—ukończyłam szkołę. Tata był rozświetlony dumą. „Masz szczęście, że masz już pracę,” powiedział, a w jego głosie słychać było napięcie dumy.
Szczęście. Słowo dziwnie brzmi. Ekonomia wydawała się bezpieczna. Bezpieczna praca. Bezpieczny chłopak. Bezpieczna przyszłość. Bezpiecznie to pokój, w którym nic się nie psuje—ani nie płonie. Ostatnio ciągle się zastanawiam, kto zdecydował, że mi nie wolno płomieni.
To jakby odgrywać sztukę napisaną przez kogoś innego. Mogę chodzić szybciej lub wolniej, ale dekoracje się nie ruszają. Wyjście jest tylko namalowane.
Dość. Przekąska, herbata, oddech w ciemności.
Wysuwam się z łóżka, nie budząc Tatiany, i przemykam do korytarza. Staram się nie myśleć o imieniu Gianni, ale już za późno—te sylaby są kluczem, który chowam pod językiem. Ma w sobie obecność, która sprawia, że pokoje się prostują. Rzadko się uśmiecha ustami, ale czasem linie przy oczach miękną, jak sekret słyszany tylko przez niego. Tatuaże pod mankietami. Blizna wzdłuż kłykcia. Sposób, w jaki patrzy na świat, jakby już znał jego koniec. Wyobrażałam sobie, jak to jest stać na tyle blisko, by poczuć jego ciepło, i jak to by było zostać wybraną przez mężczyznę, który nigdy nie musi się tłumaczyć.
On nigdy się nie dowie. To ojciec mojej najlepszej przyjaciółki, starszy o dekady, człowiek, którego mój ojciec by aresztował, gdyby mógł. To zauroczenie jest prywatną religią—bez wiernych, bez spowiedzi.
Kuchnia jest ciemna, światła na patio za przesuwnymi drzwiami rzucają nikły blask na marmur. Otwieram lodówkę. Wszystko jest symetryczne i świeże. Rozważam herbatę, potem sięgam po jogurtowy koktajl, jakbym wybierała łatwość zamiast rytuału. Odkręcam zakrętkę i siadam przy wyspie, śledząc palcem słoje drewna.
„Bezpiecznie,” szepczę, a to słowo jest jak małe, zamknięte pudełko.
Wtedy to słyszę.
Nie głos. Dźwięk, który wymazuje wszystko inne—niski, urywany, nie do pomylenia. Jęk. Potem kolejny, dłuższy. Włosy na karku stają mi dęba. Trzymam butelkę w połowie drogi do ust i zapominam oddychać.
Gdzieś w tym cichym, wystudiowanym domu ktoś wcale nie jest bezpieczny.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Gdy idziemy do pokoju Tatiany, nasze kroki odbijają się echem od wypolerowanej podłogi; odpowiada ona na moje niewypowiedziane pytanie o ojca.
— Pracuje. Zawsze pracuje — szepcze. — Powiedział, że ma dziś wieczorem ważne sprawy. Wątpię, żeby w ogóle był już w domu.
Zawsze pracuje. Po obiedzie wspomniał, że wróci późno, więc Tatiana pewnie ma rację. Prowadzenie firmy takiej jak Rossetti Explosives, która z pozoru jest legalna, ale w rzeczywistości mocno splata się z działalnością mafijną, musi być wyczerpujące. Te warstwy ochrony wokół rodzinnych interesów frustrują mojego ojca, który może tylko patrzeć z boku.
Gdy docieramy do sypialni, prowadzę ją do łazienki i sadzam na zamkniętej klapie toalety, by zmyć jej makijaż. Jej oczy są wpół przymknięte, ale posyła mi wdzięczny uśmiech, zapewne z ulgą, że nie obudzi się z rozmazanym tuszem na twarzy. — Nie zasługuję na ciebie, C.
— Nie mów tak — odpowiadam, nasączając płatek kosmetyczny płynem do demakijażu i delikatnie przecierając jej oczy. — Jesteśmy przyjaciółkami, a to znaczy, że musimy być dla siebie, nawet jeśli chodzi tylko o trzymanie ci włosów, gdy jest ci niedobrze.
Na jej ustach pojawia się nieśmiały uśmiech. — Dziś nie będzie niedobrze.
Odwzajemniam jej uśmiech, kończąc oczyszczanie twarzy. Pomagam jej przebrać się w piżamę i kładę ją do łóżka, zanim sama przebieram się w nocne ubranie.
— Dobrze byłoby coś zjeść, zanim... — urywam, widząc, że już śpi, a jej ciche pochrapywanie wypełnia pokój. Kładę baton zbożowy i dwie tabletki Advilu na stoliku nocnym. Miałam nadzieję znaleźć ulgę dla swojego rozczarowania chłopakiem poprzez dzisiejsze picie, ale opieka nad Tatianą, tak jak ona opiekowała się mną, powstrzymała mnie.
Gdy Tatiana już śpi, korzystam z łazienki, myję twarz i rozczesuję długie, brązowe włosy. Jedynym światłem w pokoju jest blask księżyca wpadający przez okna; wypuszczam z siebie głęboki westchnienie. Dziwna tęsknota za ciemnością, chęć ucieczki od rzeczywistości, którą ona skrywa, wzbiera we mnie.
Kiedy wspinam się do łóżka po swojej stronie, Tatiana porusza się. — To tylko ja — szepczę.
— Wiem. Nie jestem aż tak pijana — odpowiada, odwracając się do mnie i poprawiając poduszkę pod głową. — Przepraszam.
— Za co, za to że jesteś pijana?
— Za to, że dawałam ci się we znaki przez Luciano. Miałaś rację — przyznaje z westchnieniem. — Christopher wcale nie jest lepszy. Czasem mam wrażenie, jakby mnie nawet nie lubił.
Rzadko bywa tak bezbronna, a jej wyznanie pokazuje, że dręczy ją to od dawna.
— Jestem pewna, że cię lubi — zapewniam ją, odgarniając kosmyk włosów za jej ucho i klepiąc ją lekko po policzku. — Jak można cię nie lubić?
— Wiesz, o co mi chodzi. Jest taki nieprzewidywalny. Raz jest czuły i kochający, a za chwilę zachowuje się, jakbym była dla niego ciężarem. To takie mylące i bolesne.
Czuję ukłucie troski o nią. — Jak długo to już trwa? — Christopher zawsze wydawał się zdystansowany — cichy, powściągliwy, niemal idealny. Ale jeśli źle ją traktuje, trzeba coś z tym zrobić.
Ona odwraca wzrok, po czym znów patrzy mi w oczy. — Niedługo. Boję się, że może spotyka się z kimś innym.
— Z kimś innym? — Jestem zaskoczona. Słyszę o tym po raz pierwszy. — Nie sądzę, żeby był na tyle głupi, żeby zrezygnować z kogoś takiego jak ty. A jeśli tak, to może to lepiej.
— Mam nadzieję, że nasz wyjazd do Francji wszystko naprawi — mówi, zamykając oczy, gdy ogarnia ją senność. — Cały miesiąc razem.
— Jestem pewna, że wszystko się ułoży — mówię cicho, choć zastanawiam się, czy spędzenie miesiąca z obojętnym chłopakiem to najlepszy pomysł. Nie chciałabym, żeby porzucił ją za granicą, a jeśli ją zrani... Mogę sobie tylko wyobrazić, co zrobiłby jej ojciec i Roger.
Z tą myślą wiem, że sen nie przyjdzie łatwo. Poza tym nadal jestem pobudzona po szaleństwie imprez, spotkań towarzyskich i fakcie, że właśnie skończyłam szkołę. Udało mi się. Uśmiecham się na tę myśl, czując głęboką dumę. Ale mimo tego osiągnięcia czuję się bardziej pusta i smutniejsza, niż się spodziewałam.
Ciężko pracowałam, miałam dobre oceny, aplikowałam na staże, przechodziłam rozmowy kwalifikacyjne. Mój ojciec przez cały dzień promieniał dumą, chwaląc się moją nadchodzącą pracą.
— Masz wielkie szczęście, że tak szybko zdobyłaś pracę — mówił.
Ale nie czuję się szczęśliwa. Czuję się uwięziona, jakby moje życie było na torze prowadzącym tylko w jednym kierunku. Wybrałam ekonomię dla bezpieczeństwa — bezpieczna praca, bezpieczny chłopak.
Bezpiecznie. Bezpiecznie. Bezpiecznie.
Teoretycznie mam kontrolę nad swoim życiem, ale to bardziej przypomina odegranie starannie wyreżyserowanego spektaklu. Mogę tylko przyspieszać lub zwalniać, ale kierunek jest ustalony — nie da się zmienić kursu ani cofnąć.
Westchnąwszy, próbuję przemówić sobie do rozsądku, wiedząc, że zbytnie rozmyślanie przyniesie mi tylko więcej cierpienia. Odsuwam kołdrę i powoli wstaję, by nie obudzić Tatiany. Może filiżanka herbaty i przekąska pomogą oczyścić umysł.
Wychodząc z pokoju Tatiany, moje myśli ulatują gdzie indziej. Staram się nie rozmyślać o Giannim — gdzie może być, z kim może być. Prawda jest taka, że od lat skrycie się w nim podkochuję, ale on o tym nie wie i raczej nigdy się nie dowie. Jest ojcem mojej najlepszej przyjaciółki, o wiele starszym, intrygująco tajemniczym, i na tym się kończy.
Dopada mnie brutalna rzeczywistość: Gianni nigdy nie pozna moich uczuć. Mam Luciano i zapewnioną pracę. Powinnam być zadowolona, ale czuję niepokój. Czy to źle, że pragnę szczęścia, skoro jest tak ulotne? Może zniknąć równie szybko, jak wata cukrowa rozpływa się pod kroplą wody. Zawsze uczono mnie, by szukać stabilizacji i bezpieczeństwa — to mantra, którą ojciec powtarza mi, odkąd pamiętam.
— Szczęście przychodzi dopiero wtedy, gdy masz zapewnione podstawy i coś więcej. Wtedy, gdy czujesz się bezpieczna — niemal słyszę głęboki głos ojca.
Kuchnia jest półmroczna, oświetlona tylko światłem z patio wpadającym przez szklane drzwi. Podchodzę do lodówki, starając się odgonić myśli o Giannim. Pewnie nawet nie wie o moim istnieniu poza tym, że jestem przyjaciółką Tatiany.
Otwieram lodówkę i widzę, że jest pełna świeżych warzyw i owoców. Rozważam zrobienie herbaty, ale bardziej kusi mnie gotowy jogurtowy koktajl.
Mimo kiepskiego nastroju biorę koktajl i siadam na stołku przy wyspie na środku kuchni. Wnętrze jest eleganckie i nowoczesne, z szaro-niebieskimi barwami i ciemnym drewnem. To zupełnie inny świat niż przytulny, dwupiętrowy dom mojego ojca.
Odkręcam nakrętkę i biorę łyk, gdy nagle moją przyjemność przerywa dźwięk. Nie głos, ale seria jęków, nie do pomylenia i intensywnych.
Przesuń w górę, aby kontynuować