passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

I Ran From My Ex, Straight Into My Best Friend's Father - Rozdział #3 - autor itsvlada

I Ran From My Ex, Straight Into My Best Friend's Father

/

Rozdział 3

ROZDZIAŁ 2

Gdy idziemy do pokoju Tatiany, nasze kroki odbijają się echem od wypolerowanej podłogi; odpowiada ona na moje niewypowiedziane pytanie o ojca.

— Pracuje. Zawsze pracuje — szepcze. — Powiedział, że ma dziś wieczorem ważne sprawy. Wątpię, żeby w ogóle był już w domu.

Zawsze pracuje. Po obiedzie wspomniał, że wróci późno, więc Tatiana pewnie ma rację. Prowadzenie firmy takiej jak Rossetti Explosives, która z pozoru jest legalna, ale w rzeczywistości mocno splata się z działalnością mafijną, musi być wyczerpujące. Te warstwy ochrony wokół rodzinnych interesów frustrują mojego ojca, który może tylko patrzeć z boku.

Gdy docieramy do sypialni, prowadzę ją do łazienki i sadzam na zamkniętej klapie toalety, by zmyć jej makijaż. Jej oczy są wpół przymknięte, ale posyła mi wdzięczny uśmiech, zapewne z ulgą, że nie obudzi się z rozmazanym tuszem na twarzy. — Nie zasługuję na ciebie, C.

— Nie mów tak — odpowiadam, nasączając płatek kosmetyczny płynem do demakijażu i delikatnie przecierając jej oczy. — Jesteśmy przyjaciółkami, a to znaczy, że musimy być dla siebie, nawet jeśli chodzi tylko o trzymanie ci włosów, gdy jest ci niedobrze.

Na jej ustach pojawia się nieśmiały uśmiech. — Dziś nie będzie niedobrze.

Odwzajemniam jej uśmiech, kończąc oczyszczanie twarzy. Pomagam jej przebrać się w piżamę i kładę ją do łóżka, zanim sama przebieram się w nocne ubranie.

— Dobrze byłoby coś zjeść, zanim... — urywam, widząc, że już śpi, a jej ciche pochrapywanie wypełnia pokój. Kładę baton zbożowy i dwie tabletki Advilu na stoliku nocnym. Miałam nadzieję znaleźć ulgę dla swojego rozczarowania chłopakiem poprzez dzisiejsze picie, ale opieka nad Tatianą, tak jak ona opiekowała się mną, powstrzymała mnie.

Gdy Tatiana już śpi, korzystam z łazienki, myję twarz i rozczesuję długie, brązowe włosy. Jedynym światłem w pokoju jest blask księżyca wpadający przez okna; wypuszczam z siebie głęboki westchnienie. Dziwna tęsknota za ciemnością, chęć ucieczki od rzeczywistości, którą ona skrywa, wzbiera we mnie.

Kiedy wspinam się do łóżka po swojej stronie, Tatiana porusza się. — To tylko ja — szepczę.

— Wiem. Nie jestem aż tak pijana — odpowiada, odwracając się do mnie i poprawiając poduszkę pod głową. — Przepraszam.

— Za co, za to że jesteś pijana?

— Za to, że dawałam ci się we znaki przez Luciano. Miałaś rację — przyznaje z westchnieniem. — Christopher wcale nie jest lepszy. Czasem mam wrażenie, jakby mnie nawet nie lubił.

Rzadko bywa tak bezbronna, a jej wyznanie pokazuje, że dręczy ją to od dawna.

— Jestem pewna, że cię lubi — zapewniam ją, odgarniając kosmyk włosów za jej ucho i klepiąc ją lekko po policzku. — Jak można cię nie lubić?

— Wiesz, o co mi chodzi. Jest taki nieprzewidywalny. Raz jest czuły i kochający, a za chwilę zachowuje się, jakbym była dla niego ciężarem. To takie mylące i bolesne.

Czuję ukłucie troski o nią. — Jak długo to już trwa? — Christopher zawsze wydawał się zdystansowany — cichy, powściągliwy, niemal idealny. Ale jeśli źle ją traktuje, trzeba coś z tym zrobić.

Ona odwraca wzrok, po czym znów patrzy mi w oczy. — Niedługo. Boję się, że może spotyka się z kimś innym.

— Z kimś innym? — Jestem zaskoczona. Słyszę o tym po raz pierwszy. — Nie sądzę, żeby był na tyle głupi, żeby zrezygnować z kogoś takiego jak ty. A jeśli tak, to może to lepiej.

— Mam nadzieję, że nasz wyjazd do Francji wszystko naprawi — mówi, zamykając oczy, gdy ogarnia ją senność. — Cały miesiąc razem.

— Jestem pewna, że wszystko się ułoży — mówię cicho, choć zastanawiam się, czy spędzenie miesiąca z obojętnym chłopakiem to najlepszy pomysł. Nie chciałabym, żeby porzucił ją za granicą, a jeśli ją zrani... Mogę sobie tylko wyobrazić, co zrobiłby jej ojciec i Roger.

Z tą myślą wiem, że sen nie przyjdzie łatwo. Poza tym nadal jestem pobudzona po szaleństwie imprez, spotkań towarzyskich i fakcie, że właśnie skończyłam szkołę. Udało mi się. Uśmiecham się na tę myśl, czując głęboką dumę. Ale mimo tego osiągnięcia czuję się bardziej pusta i smutniejsza, niż się spodziewałam.

Ciężko pracowałam, miałam dobre oceny, aplikowałam na staże, przechodziłam rozmowy kwalifikacyjne. Mój ojciec przez cały dzień promieniał dumą, chwaląc się moją nadchodzącą pracą.

— Masz wielkie szczęście, że tak szybko zdobyłaś pracę — mówił.

Ale nie czuję się szczęśliwa. Czuję się uwięziona, jakby moje życie było na torze prowadzącym tylko w jednym kierunku. Wybrałam ekonomię dla bezpieczeństwa — bezpieczna praca, bezpieczny chłopak.

Bezpiecznie. Bezpiecznie. Bezpiecznie.

Teoretycznie mam kontrolę nad swoim życiem, ale to bardziej przypomina odegranie starannie wyreżyserowanego spektaklu. Mogę tylko przyspieszać lub zwalniać, ale kierunek jest ustalony — nie da się zmienić kursu ani cofnąć.

Westchnąwszy, próbuję przemówić sobie do rozsądku, wiedząc, że zbytnie rozmyślanie przyniesie mi tylko więcej cierpienia. Odsuwam kołdrę i powoli wstaję, by nie obudzić Tatiany. Może filiżanka herbaty i przekąska pomogą oczyścić umysł.

Wychodząc z pokoju Tatiany, moje myśli ulatują gdzie indziej. Staram się nie rozmyślać o Giannim — gdzie może być, z kim może być. Prawda jest taka, że od lat skrycie się w nim podkochuję, ale on o tym nie wie i raczej nigdy się nie dowie. Jest ojcem mojej najlepszej przyjaciółki, o wiele starszym, intrygująco tajemniczym, i na tym się kończy.

Dopada mnie brutalna rzeczywistość: Gianni nigdy nie pozna moich uczuć. Mam Luciano i zapewnioną pracę. Powinnam być zadowolona, ale czuję niepokój. Czy to źle, że pragnę szczęścia, skoro jest tak ulotne? Może zniknąć równie szybko, jak wata cukrowa rozpływa się pod kroplą wody. Zawsze uczono mnie, by szukać stabilizacji i bezpieczeństwa — to mantra, którą ojciec powtarza mi, odkąd pamiętam.

— Szczęście przychodzi dopiero wtedy, gdy masz zapewnione podstawy i coś więcej. Wtedy, gdy czujesz się bezpieczna — niemal słyszę głęboki głos ojca.

Kuchnia jest półmroczna, oświetlona tylko światłem z patio wpadającym przez szklane drzwi. Podchodzę do lodówki, starając się odgonić myśli o Giannim. Pewnie nawet nie wie o moim istnieniu poza tym, że jestem przyjaciółką Tatiany.

Otwieram lodówkę i widzę, że jest pełna świeżych warzyw i owoców. Rozważam zrobienie herbaty, ale bardziej kusi mnie gotowy jogurtowy koktajl.

Mimo kiepskiego nastroju biorę koktajl i siadam na stołku przy wyspie na środku kuchni. Wnętrze jest eleganckie i nowoczesne, z szaro-niebieskimi barwami i ciemnym drewnem. To zupełnie inny świat niż przytulny, dwupiętrowy dom mojego ojca.

Odkręcam nakrętkę i biorę łyk, gdy nagle moją przyjemność przerywa dźwięk. Nie głos, ale seria jęków, nie do pomylenia i intensywnych.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

Przeszukując patio i basen w poszukiwaniu źródła jęków, najpierw myślę, że to może być Tatiana, ale to niemożliwe—jest całkowicie nieprzytomna. Te dźwięki nie są pełne niepokoju; są przepełnione intensywną namiętnością.

Mój wzrok przyciąga jeden z leżaków przy basenie. Podwodne światła rzucają delikatną poświatę, odsłaniając widok, który wcześniej mi umknął.

Około sześciu metrów dalej Gianni jest zajęty z kobietą, której nie rozpoznaję. Klęczy u stóp leżaka, a ona jest przed nim rozciągnięta. Moja twarz czerwieni się z zażenowania i choć wiem, że powinnam odwrócić wzrok, nie potrafię. Patrzę, jak pochyla twarz w jej kierunku, a jego intencje są oczywiste.

Przyciskam dłoń do ust, próbując stłumić westchnienie. Ręce Gianniego mocno obejmują jej uda, gdy pieści ją ustami. Zakazany pożądanie zaczyna się we mnie budzić. Gianni, zawsze uosobienie seksapilu, był przedmiotem niezliczonych fantazji, ale nigdy nie widziałam go w tak surowej, intymnej chwili. Jego zwykła postawa—profesjonalna, dominująca, intensywna—teraz zyskuje nowy wymiar.

Zazdrość i pożądanie mieszają się we mnie, gdy go obserwuję. Jęki kobiety wypełniają powietrze, a ja mogę tylko wyobrazić sobie uczucie jego języka na niej. Ten widok jest niemal nie do zniesienia.

— O Boże! Gianni. Tak! Jeszcze! — woła ona, a przyjemność w jej głosie jest nie do pomylenia.

Doświadczenie i cierpliwość Gianniego są ewidentne. To mężczyzna, który niewątpliwie potrafiłby przynieść intensywną rozkosz. Widok jego silnego, wytatuowanego torsu i ociekających wodą kąpielówek tylko podsyca mój narastający żar.

Moje policzki płoną ze wstydu i wiem, że powinnam odejść. To niewłaściwe, by patrzeć, a oni nie mają pojęcia, że tu jestem. Ale moje stopy nie chcą się ruszyć. Fantazja o byciu zauważoną, o byciu na jej miejscu, pochłania mnie. Patrzę, jak ręce Gianniego przesuwają się po niej, a jego dotyk wywołuje kolejne okrzyki rozkoszy.

— Kurwa. To takie dobre — jęczy, jej ciało drży w ekstazie.

Moje serce bije jak oszalałe. Muszę uciec, zanim mnie zauważą. Są teraz zajęci, ale jeśli mnie przyłapią, wstyd byłby nie do zniesienia.

Rusz się, teraz.

A jednak moje stopy pozostają nieruchome. Moje oczy są utkwione w Giannim, nie potrafię oderwać wzroku. Sutki bolesne napierają na materiał koszulki nocnej, a intensywne, pochłaniające podniecenie ogarnia mnie, choć nikt mnie nie dotyka.

Kobieta dalej jęczy, gdy Gianni zręcznie ją pieści. Jej nogi spoczywają na jego ramionach, a jego działania sprawiają, że krzyczy z rozkoszy.

— Gianni... tak. Tak! Tak! — dyszy ciężko.

Próbuję sobie wytłumaczyć, że to nic innego jak oglądanie pornografii online. Przecież nie robię nic złego, prawda? On jest po prostu ojcem mojej najlepszej przyjaciółki.

Odsuwa się od jej piersi i wsadza dłoń między jej nogi, całkowicie ją odsłaniając. Mój oddech przyspiesza, a fala pożądania zalewa mnie. Jestem zdumiona, że nie zostawiłam śladu na siedzeniu.

Luciano nigdy nie dotykał mnie w ten sposób. Intensywność Gianniego i sposób, w jaki ją pieści, sprawiają, że aż boli mnie z tęsknoty. Wsuwa w nią dwa palce, rozciągając ją, i niemal czuję, jakby te same palce były we mnie. Obserwuję jego twarz—skupioną i intensywną—gdy kontynuuje.

Pragnienie, by się dotknąć, staje się przytłaczające, a kiedy pochyla się ponownie, muszę przygryźć wargę, by nie jęknąć.

Jestem zalana potrzebą, bezbronna wobec pragnienia kogoś zupełnie nieosiągalnego.

Przesuwam się niespokojnie, ocierając uda o siebie, co potęguje napięcie. Jedynym remedium wydaje się poddanie temu, ale nie mogę. To takie złe.

Światła patio odbijają się na ciemnych włosach i nagiej skórze Gianniego. Zwykle taki stoicki i nieugięty, teraz jego skupienie na kobiecie czyni jego intensywność jeszcze bardziej uderzającą.

Ile razy o tym śniłam?

Tyle tylko, że to ja byłam kobietą, którą pieprzył, ujarzmiał, z której czerpał przyjemność. Zastanawiam się, czy plotki są prawdziwe? Że pieprzy tak brudno, jak walczy. To powinnam być ja. Moje ciało, które dotyka, liże, całuje. Moja łechtaczka, którą pieści językiem, podczas gdy jego grube, silne palce niszczą moją cipkę. Chciałabym zobaczyć jego kutasa, ale nadal ma na sobie kąpielówki. W moich fantazjach wyobrażałam sobie, że jest ogromny, gruby, sądząc po kuszącym zarysie w garniturowych spodniach. Nie zliczę, ile razy przyłapałam się na wgapianiu się w niego. Jedyne, o czym mogłam myśleć, to... czy złamałby mnie, gdyby wszedł do środka? Jego wielki kutas stałby się zbyt dużo dla mojej małej cipki. Drżę, ciśnienie w podbrzuszu jest zbyt intensywne, by je ignorować. Widok jego ciała, jęki kobiety, którą się delektuje. To rujnuje moje kruche libido.

O Boże. Wiem, że nie powinnam tego robić. To złe, niewątpliwie złe. Ale nigdy nie twierdziłam, że jestem święta, prawda? Ból pożądania jest niemal nie do zniesienia i muszę znaleźć ukojenie. Nawet jeśli to złe, potrzeba mnie pochłania. Wsuwam dłoń pod koszulkę nocną, naśladując ruchy Gianniego na blondynce, obracając sutek między palcami. Rozkosz, która następuje, jest intensywna, wypełnia mnie naglącą żądzą. Wyobrażam sobie, że moje palce to jego, szorstka tekstura na mojej wrażliwej skórze.

Skupiając się na drugiej dłoni Gianniego, poruszającej się rytmicznie, zakazany charakter tej sytuacji potęguje moje podniecenie. Instynkty każą mi uciekać, ale nie mogę zmusić się do ruchu.

Rozszerzam nogi jeszcze szerzej, opieram jedną stopę o stołek i wsuwam drugą dłoń pod stringi. Rozchylam usta, pozwalając językowi musnąć je, i prowadzę palce przez własną wilgoć, wyobrażając sobie, że to jego palce.

To takie złe. To brudne. Co się ze mną dzieje?

Od lat zmagam się z uczuciami, wiedząc, że to może zagrozić mojej przyjaźni z Tatianą. Ale teraz nie mogę przestać. Nie chcę, zwłaszcza gdy udawanie, że to ja jestem tą, którą Gianni pieści, daje mi tak ogromną satysfakcję. Jeśli mogę tego doświadczyć, obserwując mężczyznę, o którym fantazjowałam, zrobię to.

— Nie przestawaj! — kobieta wzdycha, zbliżając się do szczytu. — O Boże, tak... właśnie tak! Zaraz dojdę! Proszę, nie przestawaj!

Kiedy krzyczy, jej ciało wygina się w spazmach przytłaczającego orgazmu. Patrzę z zazdrością, nigdy nie doświadczyłam takiej intensywności.

To wszystko przez niego—Gianniego. Gdyby tylko mnie zauważył, gdyby tylko mógł sprawić, bym poczuła to, co ona. Moje ciało napina się, łechtaczka pulsuje, serce wali mi w uszach. Jestem tak blisko. Czuję ciepło i wilgoć spływającą po udach. Moje ciało błaga o coś, czego nie mogę mieć. Dociskam mocniej, szybciej, potrzebując właściwego tarcia. To złe, tak złe, ale rozkosz jest przytłaczająca.

Moje ciało jest na krawędzi, każdy mięsień napięty do granic. Nie mogę przestać—o Boże, zaraz dojdę i to takie niewiarygodne. Moje powieki drżą, dreszcze przebiegają po skórze, gdy biodra unoszą się szukając czegoś więcej. I wtedy, z westchnieniem, rozpada się na mnie fala euforii. Tak bardzo pragnę, by to dotyk Gianniego mnie wypełnił.

Jedno imię wymyka się z moich ust, ledwie szept. — Gianni...

Nie powinien mnie usłyszeć. To niemożliwe. Ukrywam się w ciemności. Lecz gdy powoli otwieram oczy, widzę, jak jego głowa gwałtownie się unosi. Moje serce bije jeszcze szybciej, resztki orgazmu wciąż mną wstrząsają. W słabym świetle nasze spojrzenia zdają się spotykać, choć widzi jedynie przesuwane szklane drzwi.

Mam wrażenie, że podłoga usuwa mi się spod nóg, gdy jego usta wykrzywiają się w świadomym uśmiechu. Musi coś widzieć—coś, czego nie sądziłam, że możliwe. Jesteśmy uwięzieni w tej chwili, chwili, o której marzyłam, ale nigdy nie sądziłam, że się wydarzy.

Moje nogi są słabe, klatka piersiowa unosi się gwałtownie, a palce są lepko wilgotne od tego, co zrobiłam. Powinnam się wstydzić, ale zamiast tego ogarnia mnie dreszcz jego spojrzenia.

Nie może mnie widzieć. Nie powinien.

Ale uśmieszek na jego twarzy sugeruje co innego. I nie mogę pozbyć się wrażenia, że doskonale wie, co się właśnie wydarzyło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

Muszę coś sobie wyobrażać, bo nie ma mowy, żebym naprawdę zobaczył to, co myślę, że zobaczyłem.

Co za prowokacyjnie zuchwała dziewczyna.

Caterina nie jest tak niewinna, jak sądziłem. Zawsze uważałem ją za wzorową uczennicę z idealnymi ocenami, wczesną porą snu i naturą przestrzegającą zasad. Wydawała się być idealną słodką dziewczyną z nieśmiałym uśmiechem i sylwetką, którą wielu mężczyzn by pożądało.

Myśleć, że widziałem w niej niewinną anielicę, podczas gdy tak naprawdę była uwodzicielką w przebraniu. Nie potrafię zliczyć, ile razy zostawała u nas w domu lub towarzyszyła nam na wakacjach, subtelnie kusząc i prowokując mnie z daleka.

To chore, jak wiele lat spędziłem, przypominając sobie, że jest najlepszą przyjaciółką mojej córki, nie wspominając już o tym, że jest zdecydowanie zbyt młoda, by nawet myśleć o dotykaniu jej. Przez lata wielokrotnie to właśnie te przypomnienia były jedyną rzeczą, która powstrzymywała mnie przed rzuceniem się na nią i uprawianiem z nią seksu aż do utraty przytomności. Gdy Caterina jest w pobliżu, moja cierpliwość jest na ostrzu brzytwy. Słodka, piękna Caterina z jej bujnymi brązowymi włosami, które błagają, bym w nie wtopił dłonie. I cholera, te wielkie, niewinne niebieskie oczy, pełne życzliwości i szczerości. Tak często wyobrażałem sobie, jak są zalane łzami spływającymi po jej policzkach, gdy wciskałem jej mojego członka na dno gardła, powodując odruch wymiotny.

Boże, jak wiele samokontroli mnie to kosztowało, jak często przypominałem sobie, że jest zbyt niewinna, by mężczyzna taki jak ja mógł ją splamić i zbezczelnić. Ale teraz nic z tego nie ma znaczenia. Wcześniej istniała granica, ale teraz została zatarte na zawsze. Bo oto ona siedzi w mojej kuchni, bawiąc się swoim kutasem, dotykając swojego malutkiego łechtaczki, doprowadzając się do orgazmu tak samo, jak dziewczyna, która nadal zaciska się na moich palcach, ledwie co skończyła.

Wiem, że Caterina myśli, że nie zauważyłem, jak na mnie patrzyła wcześniej, że nie zauważyłem jej ładnego rumieńca, gdy nasze oczy się spotkały lub gdy czasem przyłapałem ją na podglądaniu mnie.

Jakbym mógł to cholerstwo przegapić. Jakby przez ostatnie pięć lat nie przyciągała mojej uwagi. Nie ma na świecie mężczyzny, który nie poczułby satysfakcji z takiej uwagi, nawet jeśli to nic więcej niż fantazja, która nigdy nie może się zrealizować. Ale przeklinam, jeśli nie zbliżyliśmy się dziś niebezpiecznie blisko.

Jej klatka piersiowa unosi się mocno, i założę się, że gdybym teraz spojrzał w jej oczy, zobaczyłbym tam świecące pożądanie. Słowa nie opiszą, jak cholernie podniecony jestem, wiedząc, że doprowadziła się do orgazmu na widok, jak pieprzę Chelsea palcami.

Kiedy wycofuję palce, jej kutas kapie, jej soki błyszczą na mojej skórze. Ale to soki Cateriny pragnę. To Caterinę chcę tutaj ze mną, jęczącą i skomląca po rozkoszy.

I to wystarczy, by przekształcić moje pożądanie w coś bliższego złości, gdy wstaję i wyciągam twardego jak skała członka z bokserek. Ustawiam się tak, by dziewczyna ukryta w cieniu miała pokaz. Wiem, że tyle razy zastanawiała się nad moim rozmiarem. Czy jest tak duży, jak sobie wyobrażała? Tak gruby?

Tak, słodka, niewinna Caterino. Mój kutas jest na tyle duży, że rozerwie cię na pół.

Ręcznie się masturbując, szarpię grubego kutasa i podciągam Chelsea do pozycji siedzącej na krawędzi krzesła, jej twarz na wysokości moich genitaliów.

„Teraz twoja kolej, żeby mnie doprowadzić do orgazmu” – mruczę do niej, tak naprawdę mówiąc do Cateriny, bo mój wzrok nadal jest skierowany na kuchnię.

Jak bardzo to chore, że podczas gdy teraz czerpię przyjemność od kogoś innego, wszystko, co widzę, to Caterina?

Co za niegrzeczna dziewczyna. Wyobrażam sobie, jak jej ciasny kutas drży pod jej dłonią. Zastanawiam się, czy potrafi tryskać. Czy mogłaby przyjąć mnie całą na raz, czy błagałaby mnie, bym szedł powoli, z obawą, że zabolałoby ją zbyt mocne pieprzenie, trzymając ją na ostrzu rozkoszy i bólu.

Uważnie ją obserwuję. Wciąż tam jest, ukryta. Bezpieczna i chroniona przez mrok. Nie ruszyła się, poza wycofaniem ręki spomiędzy nóg. Co bym dał, by oblizać jej palce, zanim wsunę język w jej cipkę, pijąc każdą kroplę jej wytrysku. Założę się, że smakuje jak miód, a ja jestem cholernie głodny.

„Mm, tak” – zgadza się Chelsea, zanim ją przerywam, wciskając całą długość mojego kutasa za jej błyszczące usta i głęboko do gardła. Nie jestem samolubnym kochankiem. Daję, ale chcę takiej samej przyjemności, gdy ją otrzymuję. Chelsea wydaje stłumiony jęk, który ledwo dociera do moich uszu. Jestem zbyt pochłonięty wrażeniem i nieznośnym połączeniem z chodzącą pokusą, która nadal mnie obserwuje.

Czy tak właśnie byś chciała? Kurwa. To nie kobieta ssąca mnie ma na mnie większy wpływ niż kiedykolwiek. To ta w cieniu, nieśmiała, cicha.

Warcząc, chwytam głowę Chelsea w dłonie, kontrolując każdy aspekt doświadczenia.

Trzymając ją na miejscu, wbijam biodra w nią; główka mojego kutasa uderza w tył jej gardła, wywołując miękkie jęki niezadowolenia, im szybciej jej twarz pieprzę.

W mojej wyobraźni to twarz Cateriny pierdolę. To cipkę Cateriny nadal czuję, dzięki sokom schnącym na moich ustach. Po raz pierwszy poddaję się fantazji, pozwalając sobie wizualizować każdy aspekt pokusy, która torturowała mnie przez lata.

Przesuń w górę, aby kontynuować

I Ran From My Ex, Straight Into My Best Friend's Father

I Ran From My Ex, Straight Into My Best Friend's Father

102 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

102

Treść

Aa