Wyszłam ze sklepu, zajęta własnymi sprawami, kiedy czyjeś mocne, szerokie ramię przeszło przeze mnie i popchnęło mnie tak mocno, że upadłam.
Zawartość mojej torby rozsypała się po całej podłodze, a ja odrzuciłam na bok długie czarne włosy, by zobaczyć, kto był sprawcą, i zmarszczyłam brwi ze złości. Zwęziłam piwne oczy na znajomy, złośliwy uśmiech i nie mogłam powstrzymać warkotu nienawiści, który przeszedł przeze mnie.
— Wow, kochanie, powinnaś patrzeć, gdzie idziesz."
Kurwa, Gabriel.
Syn alfy zawsze był dupkiem, odkąd zaczęliśmy liceum. Teraz, rok po maturze, nadal wykorzystuje każdą okazję, by mnie dręczyć. Kiedyś wrzucał mi pracę domową do basenu albo „przypadkiem” wytrącał książki z rąk, albo popychał mnie na szafki. Sama nie wiem, ile razy wracałam do domu posiniaczona po tym, jak „wpadł na mnie” swoim ramieniem.
A do tego dochodziły jeszcze te wszystkie wyzwiska, którymi mnie obrzucał. Brzydka, suka, dziwka, szmata. „Kochanie” to była całkiem łagodna wersja w porównaniu do reszty, ale używał jej tylko dlatego, że wiedział, jak bardzo tego nie znoszę. Nie byłoby tak źle, gdyby wszystkich traktował tak samo, ale on i jego wesoła gromadka, która chodziła za nim jak uczniowie, znęcali się tylko nad wybranymi. Tymi z nas, którzy bardziej cenili siłę umysłu niż ciała.
Oczywiście, że umiałam walczyć. Oboje moi rodzice byli wojownikami, zadbali o to, bym potrafiła się obronić, ale nigdy nie popisywałam się jak inni nastolatkowie; paradowanie po placu treningowym jak paw nigdy mnie nie pociągało, więc zostałam uznana za inną i odpowiednio ukarana.
Teraz, patrząc w górę na mojego prześladowcę i trzech innych wilków, którzy kręcili się wokół niego jak psy na smyczy, znów uświadamiam sobie, jak bardzo ich nienawidzę.
— Spierdalaj, Gabriel — syczę przez zaciśnięte zęby, zbierając swoje rzeczy z podłogi i prostując się, choć i tak jestem od niego sporo niższa. Zaśmiał się i spojrzał na swoich kumpli.
— Przepraszam, kochanie? Chyba się przesłyszałem — mówi z rozbawieniem w głosie. Prostuję ramiona i patrzę mu prosto w oczy. Odmawiam spuszczenia wzroku, by pokazać mu mój brak szacunku.
— Powiedziałam, żebyś spierdalał — odpowiadam ostro. Widzę, jak jego oczy ciemnieją ze złości, gdy podchodzi do mnie bliżej.
— Tego byś chciała, prawda? Żebym pozwolił ci ze sobą spać. Co za dziwka — mówi, a jego kumple wybuchają śmiechem. Czuję, jak twarz mi czerwienieje, ale nie odwracam wzroku.
— Nie dotknęłabym cię nawet kijem o długości dziesięciu stóp. Nawet gdyby był na nim kondom. Szkoda mi twojej partnerki. Na pewno się rozczaruje — pluję w jego stronę, a on warczy, zanim jego twarz przybiera rozbawiony wyraz.
— Nie, kochanie. Moja partnerka będzie mnie kochać. Założę się, że rzuci mi się w ramiona. Oznaczę ją i będę z nią w ciągu godziny od spotkania — mówi z pełnym przekonaniem i dumą. Nie mogę powstrzymać przewrócenia oczami.
— Mam nadzieję, że cię odrzuci. Nie znam jej, ale wiem, że zasługuje na kogoś lepszego. — Mówię, nie odrywając od niego wzroku.
Jest wściekły do tego stopnia, że mógłby zniszczyć wszystko, co ma pod ręką. Jego zwykle ciemno szmaragdowe oczy stają się jeszcze ciemniejsze, przybierając odcień jego wilka, a każde jego westchnienie przechodzi w powolny pomruk.
— Ulegnij. Jak ta żałosna suka, którą jesteś — warczy, jego głos staje się niższy, mieszając się z głosem wilka. Trwam na swoim miejscu, modląc się, by ciało mnie nie zawiodło. Wiem, że słyszy bicie mojego serca, ale nie dam mu zobaczyć strachu.
— Daj spokój, Gabriel — mówi jeden z jego idiotycznych kumpli.
— Tak, nie warto się nią przejmować — dorzuca drugi.
Gabriel kręci głową i wychodzi ze swojego półprzemienionego stanu. Przestaje emanować wściekłością, a jego oczy znów są przejrzyste.
— Perfekcyjna Rachel. Zawsze myślisz, że jesteś lepsza od wszystkich. Któregoś dnia ktoś naprawdę cię załatwi — rzuca kpiąco Gabriel. Znów przewracam oczami, wiedząc, że nie ma nic gorszego dla alfy niż brak szacunku.
— Zabawne, Gabriel, mogłabym powiedzieć to samo o tobie — mruczę, odwracając się na pięcie, by odejść.
Oczywiście poszłam w złą stronę, ale nie zamierzałam wracać i dać mu o tym znać. Zamiast tego weszłam do małej księgarni — na szczęście pracowała tam moja przyjaciółka Helen.
— Wyglądało na ostrą kłótnię między tobą a alfą — mówi. Helen zawsze była spostrzegawcza, a mała księgarnia z dużym oknem wychodzącym na główną ulicę watahy tylko jej w tym pomagała.
— Mam go już dość, Helen. Nie mogę się doczekać osiemnastych urodzin. Gdy tylko okaże się, że mój partner nie jest z tej watahy, wyjeżdżam stąd i nigdy nie wracam. Nie będę patrzeć, jak ten drań doprowadza wszystko do ruiny — wyrzucam z siebie ze złością, pomagając jej przy pracy.
— Zwolnij, tygrysie. Przylepiasz metki nie na te książki. I nie możesz tak po prostu opuścić watahy — potrzebujesz zgody alfy.
— Myślisz, że mi jej nie da? — pytam poważnie, a Helen wzdycha.
— Wiesz, że ma na ciebie oko, jeśli chodzi o kierowanie działem wywiadu watahy.
— Jesteś diabelnie bystra i wyłapujesz wzorce tak łatwo, że to aż przerażające. Świetnie byś się sprawdziła przy planowaniu ataków, pomocy w obronie, szkoleniu wojowników i ustalaniu grafiku patroli. Tacy wilcy jak ty nie trafiają się często. Nie sądzę, by tak po prostu cię wypuścił — mówi szczerze i wzdycha.
Niech to szlag, że jestem taka mądra.
— Może zmieni zdanie, jak usłyszy, co sądzę o jego synu — wzruszam ramionami, a Helen aż wstrzymuje oddech.
— Nie zrobisz tego — rzuca wyzywająco, ale ja tylko obdarzam ją pełnym satysfakcji uśmiechem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Jeśli to miałoby zdecydować o tym, czy wydostanę się z tej watahy, czy nie, powiem alfie, jakim aroganckim, samolubnym synem jest i jaką hańbą byłby dla dziedzictwa człowieka.
– Próbujesz wydostać się z watahy, czy próbujesz się zabić? – zapytała, ale nie mogłem powstrzymać się od śmiechu na jej słowa.
Po prostu chcę znaleźć swoją bratnią duszę i uwolnić się od wszystkich, którzy kiedykolwiek mnie wyzywali – odpowiedziałem zirytowany, układając książki jeszcze bardziej gwałtownie.
Kate spojrzała na mnie smutno i położyła dłoń na moim ramieniu, by mnie pocieszyć.
– Rozumiem, co czujesz, ale książki nie mają z tym nic wspólnego, a to właśnie na nich wyładowujesz swoje emocje.
– Wszystko skończy się za trzy dni – powiedziałem jej z radością.
Rachel
Obudzić się w dniu moich osiemnastych urodzin to było jak spełnienie pięknego snu.
Przygotowałam się trochę bardziej niż zwykle, ubierając się na poranne obowiązkowe treningi. Tym razem w ogóle mnie to nie denerwowało, jak zawsze wcześniej. Nawet moja wilczyca była podekscytowana, bo dziś miała przemienić się po raz pierwszy.
Nie mogłam się doczekać końca treningu. Chciałam jak najszybciej zacząć szukać swojego partnera, jeśli był w tej samej watasze. To był powszechny zwyczaj, że nowo przemieniona wilczyca odnajduje swoją bratnią duszę właśnie w dniu osiemnastych urodzin. Jeśli jednak partnera nie ma w watasze, podróżują do innych, by szukać dalej. Ale zwykle znajduje się go blisko. Zbiegłam po schodach podekscytowana, a moi rodzice obdarzyli mnie ciepłym uśmiechem.
– Wszystkiego najlepszego! – powiedzieli zgodnie i mocno mnie przytulili. Tata pocałował mnie w czoło, jak robił to od zawsze, odkąd byłam małą dziewczynką. Bardzo za nimi zatęsknię, jeśli będę musiała opuścić watahę, by szukać swojego partnera. Od dziecka rozważałam taką możliwość. Zawsze miałam nadzieję i modliłam się, by mój partner był w tej samej watasze, żebym nie musiała opuszczać rodziców.
Ale przez ciągłe prześladowania moja miłość do watahy z każdym dniem słabnie.
– Jak myślisz, kto będzie twoim partnerem?
Mama zapytała z ciekawością, gdy próbowałam ugryźć kawałek jedzenia.
– Nie wiem i nie sądzę, żeby był w tej watasze – odpowiedziałam, a moi rodzice zmarszczyli brwi.
– Dlaczego tak mówisz? – zapytali.
– Wszyscy w tej watasze traktują mnie jak śmiecia. Myślicie, że którykolwiek z nich mógłby być moim partnerem? – odpowiedziałam.
– Ja przez lata byłam bliska z twoim tatą i nie miałam pojęcia, że będzie moją bratnią duszą – powiedziała mama i oboje się uśmiechnęli.
– Albo twój partner może być młodszy od ciebie – dodał tata, a ja przewróciłam oczami na jego słowa.
– Wiesz, że to rzadkość, by wilczyca była starsza od swojego partnera. Od zawsze to samce byli starsi.
– Dlatego alfa nie martwi się, że jego syn nie może znaleźć swojej bratniej duszy – powiedział tata, a ja skinęłam głową.
– Współczuję tej dziewczynie, kimkolwiek jest. Było miło, gdy wyjechał szukać partnerki do innych watah – powiedziałam, ciesząc się, że było spokojnie, gdy go nie było. Rodzice uśmiechnęli się szeroko.
– Kochanie, bądź miła, on będzie naszym następnym alfą – ta myśl przyprawia mnie o dreszcze, gdy żegnam się z rodzicami.
– Połącz się z nami, jak tylko znajdziesz partnera! – mama krzyknęła za mną, gdy szłam na miejsce treningu.
Jestem jedną z pierwszych wilczyc na miejscu, co nigdy się nie zdarza, bo zwykle trenuję w domu i nie znoszę obowiązkowych treningów.
Ale dziś jest inaczej, bo jestem tak podekscytowana myślą o spotkaniu swojej bratniej duszy.
Rozgrzewałam się i trochę biegałam po torze.
Gdy zaokrągliłam zakręt i zbliżyłam się do lasu, uderzył mnie niesamowity zapach cytrusów i wanilii. Moje serce zaczęło bić szybciej, a pot ze zmęczenia spływał mi po plecach i między piersiami, wywołując dreszcz. Przestałam biec i rozejrzałam się, żeby to potwierdzić.
„Partner”
Byłam rozczarowana, że mój partner jest tutaj, w tej watasze. Nawet nie próbowałam dowiedzieć się, kim jest, chciałam uciec, ale zanim to zrobiłam, usłyszałam szuranie liści i z lasu wyszedł mężczyzna.
„Gabriel”
W tej chwili całe moje ciało zesztywniało.
Nie, to nie może być prawda, powtarzałam sobie, nawet moja wilczyca była nieszczęśliwa z tego powodu.
Gabriel podszedł do mnie, ubrany w czarne krótkie spodenki do ćwiczeń, z zawstydzonym wyrazem twarzy.
Jego ręka powędrowała za głowę – nawet dupek może mieć nerwowy tik.
– Hej, Rachel – odezwał się, a jego głos obudził moje ciało przyjemnością.
Podchodził powoli, jakbym mogła w każdej chwili uciec.
W sumie, mogłam.
Zatrzymał się kilka kroków ode mnie, a jego wzrok przesunął się po moim ciele, po czym przyciemniał. To natychmiast wyrwało mnie z pożądliwego zamroczenia i sprawiło, że zrobiło mi się niedobrze. Skrzyżowałam ramiona na nagim brzuchu, modląc się, by moje sutki nie zesztywniały pod jego natarczywym spojrzeniem.
– Umm, możemy porozmawiać? – zapytał nieśmiało i chwilę trwało, zanim dotarły do mnie jego słowa.
Porozmawiać? Chce ze mną rozmawiać? Czy ja dobrze słyszę? Ta myśl prawie mnie rozbawiła. Ale wciąż nie mogłam znaleźć słów, patrząc na niego.
– Możemy... zacząć od nowa? Czy możesz mi wybaczyć to, jak cię traktowałem w przeszłości, i dać mi szansę być dobrym partnerem? – zapytał nieśmiało, a powietrze uciekło z moich płuc.
Spojrzałam na niego: szeroka klatka piersiowa, wyrzeźbione mięśnie brzucha, mocna szczęka, potargane brązowe włosy i piękne niebieskie oczy.
Przesuń w górę, aby kontynuować