„Jeśli to miałoby zdecydować o tym, czy wydostanę się z tej watahy, czy nie, powiem alfie, jakim aroganckim, samolubnym synem jest i jaką hańbą byłby dla dziedzictwa człowieka.
– Próbujesz wydostać się z watahy, czy próbujesz się zabić? – zapytała, ale nie mogłem powstrzymać się od śmiechu na jej słowa.
Po prostu chcę znaleźć swoją bratnią duszę i uwolnić się od wszystkich, którzy kiedykolwiek mnie wyzywali – odpowiedziałem zirytowany, układając książki jeszcze bardziej gwałtownie.
Kate spojrzała na mnie smutno i położyła dłoń na moim ramieniu, by mnie pocieszyć.
– Rozumiem, co czujesz, ale książki nie mają z tym nic wspólnego, a to właśnie na nich wyładowujesz swoje emocje.
– Wszystko skończy się za trzy dni – powiedziałem jej z radością.
Rachel
Obudzić się w dniu moich osiemnastych urodzin to było jak spełnienie pięknego snu.
Przygotowałam się trochę bardziej niż zwykle, ubierając się na poranne obowiązkowe treningi. Tym razem w ogóle mnie to nie denerwowało, jak zawsze wcześniej. Nawet moja wilczyca była podekscytowana, bo dziś miała przemienić się po raz pierwszy.
Nie mogłam się doczekać końca treningu. Chciałam jak najszybciej zacząć szukać swojego partnera, jeśli był w tej samej watasze. To był powszechny zwyczaj, że nowo przemieniona wilczyca odnajduje swoją bratnią duszę właśnie w dniu osiemnastych urodzin. Jeśli jednak partnera nie ma w watasze, podróżują do innych, by szukać dalej. Ale zwykle znajduje się go blisko. Zbiegłam po schodach podekscytowana, a moi rodzice obdarzyli mnie ciepłym uśmiechem.
– Wszystkiego najlepszego! – powiedzieli zgodnie i mocno mnie przytulili. Tata pocałował mnie w czoło, jak robił to od zawsze, odkąd byłam małą dziewczynką. Bardzo za nimi zatęsknię, jeśli będę musiała opuścić watahę, by szukać swojego partnera. Od dziecka rozważałam taką możliwość. Zawsze miałam nadzieję i modliłam się, by mój partner był w tej samej watasze, żebym nie musiała opuszczać rodziców.
Ale przez ciągłe prześladowania moja miłość do watahy z każdym dniem słabnie.
– Jak myślisz, kto będzie twoim partnerem?
Mama zapytała z ciekawością, gdy próbowałam ugryźć kawałek jedzenia.
– Nie wiem i nie sądzę, żeby był w tej watasze – odpowiedziałam, a moi rodzice zmarszczyli brwi.
– Dlaczego tak mówisz? – zapytali.
– Wszyscy w tej watasze traktują mnie jak śmiecia. Myślicie, że którykolwiek z nich mógłby być moim partnerem? – odpowiedziałam.
– Ja przez lata byłam bliska z twoim tatą i nie miałam pojęcia, że będzie moją bratnią duszą – powiedziała mama i oboje się uśmiechnęli.
– Albo twój partner może być młodszy od ciebie – dodał tata, a ja przewróciłam oczami na jego słowa.
– Wiesz, że to rzadkość, by wilczyca była starsza od swojego partnera. Od zawsze to samce byli starsi.
– Dlatego alfa nie martwi się, że jego syn nie może znaleźć swojej bratniej duszy – powiedział tata, a ja skinęłam głową.
– Współczuję tej dziewczynie, kimkolwiek jest. Było miło, gdy wyjechał szukać partnerki do innych watah – powiedziałam, ciesząc się, że było spokojnie, gdy go nie było. Rodzice uśmiechnęli się szeroko.
– Kochanie, bądź miła, on będzie naszym następnym alfą – ta myśl przyprawia mnie o dreszcze, gdy żegnam się z rodzicami.
– Połącz się z nami, jak tylko znajdziesz partnera! – mama krzyknęła za mną, gdy szłam na miejsce treningu.
Jestem jedną z pierwszych wilczyc na miejscu, co nigdy się nie zdarza, bo zwykle trenuję w domu i nie znoszę obowiązkowych treningów.
Ale dziś jest inaczej, bo jestem tak podekscytowana myślą o spotkaniu swojej bratniej duszy.
Rozgrzewałam się i trochę biegałam po torze.
Gdy zaokrągliłam zakręt i zbliżyłam się do lasu, uderzył mnie niesamowity zapach cytrusów i wanilii. Moje serce zaczęło bić szybciej, a pot ze zmęczenia spływał mi po plecach i między piersiami, wywołując dreszcz. Przestałam biec i rozejrzałam się, żeby to potwierdzić.
„Partner”
Byłam rozczarowana, że mój partner jest tutaj, w tej watasze. Nawet nie próbowałam dowiedzieć się, kim jest, chciałam uciec, ale zanim to zrobiłam, usłyszałam szuranie liści i z lasu wyszedł mężczyzna.
„Gabriel”
W tej chwili całe moje ciało zesztywniało.
Nie, to nie może być prawda, powtarzałam sobie, nawet moja wilczyca była nieszczęśliwa z tego powodu.
Gabriel podszedł do mnie, ubrany w czarne krótkie spodenki do ćwiczeń, z zawstydzonym wyrazem twarzy.
Jego ręka powędrowała za głowę – nawet dupek może mieć nerwowy tik.
– Hej, Rachel – odezwał się, a jego głos obudził moje ciało przyjemnością.
Podchodził powoli, jakbym mogła w każdej chwili uciec.
W sumie, mogłam.
Zatrzymał się kilka kroków ode mnie, a jego wzrok przesunął się po moim ciele, po czym przyciemniał. To natychmiast wyrwało mnie z pożądliwego zamroczenia i sprawiło, że zrobiło mi się niedobrze. Skrzyżowałam ramiona na nagim brzuchu, modląc się, by moje sutki nie zesztywniały pod jego natarczywym spojrzeniem.
– Umm, możemy porozmawiać? – zapytał nieśmiało i chwilę trwało, zanim dotarły do mnie jego słowa.
Porozmawiać? Chce ze mną rozmawiać? Czy ja dobrze słyszę? Ta myśl prawie mnie rozbawiła. Ale wciąż nie mogłam znaleźć słów, patrząc na niego.
– Możemy... zacząć od nowa? Czy możesz mi wybaczyć to, jak cię traktowałem w przeszłości, i dać mi szansę być dobrym partnerem? – zapytał nieśmiało, a powietrze uciekło z moich płuc.
Spojrzałam na niego: szeroka klatka piersiowa, wyrzeźbione mięśnie brzucha, mocna szczęka, potargane brązowe włosy i piękne niebieskie oczy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
On jest tak przystojny z zewnątrz, ale brzydki w środku. Przez chwilę zastanawiałam się nad jego prośbą, czy powinnam mu wybaczyć? Ból, który mi zadał, strach, upokorzenie, wyzwiska, łzy, które przelałam przez to, jak traktował mnie jak śmiecia tylko dlatego, że jestem inna. Czułam jego nerwowość, gdy próbował zrobić jeszcze jeden krok w moją stronę.
"Możesz po prostu coś powiedzieć?
Proszę, Rachel?" Błagał, a nic nigdy nie brzmiało tak pięknie jak dźwięk mojego imienia wychodzący z jego ust. Uśmiechnęłam się lekko, robiąc krok w jego stronę.
"Gabriel," powiedziałam, a on widocznie zadrżał na dźwięk swojego imienia wypowiedzianego przeze mnie. Wyciągnęłam dłonie, by objąć jego policzki, a iskra przebiegła mi aż po ramiona. To przyciąganie było intensywne, a moja wilczyca poczuła, jakby on nas znaczył. Jego oczy rozszerzyły się, gdy pochylił się ku mojemu dotykowi, wyraźnie czerpiąc z niego przyjemność.
Myślę, że mogę dać ci szansę, powiedziałam cicho i usłyszałam, jak wypuszcza powietrze z ulgą. Zabrał moje dłonie z twarzy i złożył pocałunek na mojej dłoni, po czym przycisnął ją do swojej piersi, przykrywając ją obiema dłońmi.
„Naprawdę?” zapytał z nadzieją w głosie. Posłałam mu kolejny szeroki uśmiech.
Po czym zmrużyłam oczy i warknęłam na niego, zrywając dłonie z jego ciała. Zmarszczył brwi w niezrozumieniu, gdy cofnęłam się o krok.
"Nie." – powiedziałam, a jego twarz opadła w rozpaczy. Bolało mnie to głębiej, niż przypuszczałam, więź między partnerami jest znacznie silniejsza niż myślałam, ale to tylko utwardziło moje serce.
"Ja, Rachel, odrzucam cię, Gabriel, jako mojego partnera." – krzyknęłam na niego. Upadł na ziemię z bólu, chwytając się za pierś. Teraz wiem, czego się spodziewać, gdy zaakceptuje moje odrzucenie.
Uczucie, które miałam do niego kilka minut temu, zostało zerwane. Nie czułam nic poza nienawiścią, którą darzyłam go przez lata. O żałobie po stracie partnera pomyślę później, teraz są ważniejsze sprawy do załatwienia. Gabriel podniósł się z ziemi, z mieszaniną żalu i zdrady na twarzy. Ja nie czułam nic.
"Zaakceptuj moje odrzucenie, Gabriel!" – wrzasnęłam, ale mnie zignorował. Uderzyłam pięścią w jego plecy, ciągnąc go, by się odwrócił.
"Co? Po tylu latach traktowania mnie jak śmiecia teraz nie możesz mi spojrzeć w twarz?
Żałosne!" – krzyknęłam, gdy się odwrócił. Kontynuowałam mój atak, ale nie zrobił nic, by mnie powstrzymać.
„Jeśli tego potrzebujesz, żeby poczuć się lepiej, to kontynuuj.” – powiedział cicho, wtedy przestałam go bić, wydobywając z siebie cichy szloch. Jego oczy rozszerzyły się, gdy łzy spłynęły po mojej twarzy. Wyciągnął rękę, by je otrzeć, ale nie pozwoliłam mu na to.
"To właśnie mi zrobiłeś," powiedziałam ze złością. "Zamieniłeś mnie w kogoś, kim nie jestem. Po prostu zaakceptuj moje odrzucenie, Gabriel. Zrób dla mnie jedną dobrą rzecz, błagam." Jego oczy były zamglone od łez. Rzucił mi ostatnie, długie spojrzenie, po czym przemienił się w tym miejscu i pobiegł w las.
Rachel
Patrzyłam, jak biegnie w stronę lasu, stojąc w szoku. Gdy zniknął, cała moja siła woli się rozpadła i upadłam na ziemię, zalewając się łzami. Na szczęście pobiegłam za nim w las, z dala od wścibskich oczu.
Nie płaczę przez niego. "O nie, wcale nie". Opłakuję tylko stratę swojego partnera. Moją nadzieję, partnera, którego tak bardzo chciałam mieć. Tak bardzo bym go kochała.
Gdyby to był ktoś inny.
Nie mam pojęcia, czemu nie zaakceptował mojego odrzucenia. On nigdy mnie nie lubił. Nie wyobrażam sobie, by więź pary zmieniła jego uczucia do mnie. Jestem pewna, że dla mnie to nie zadziałało.
Czułam, jak moja wilczyca kwili w mojej głowie, ale nie była na mnie zła. Zgodziła się z moją decyzją i ją szanuje.
W końcu przestałam płakać i wydostałam się z lasu, znajdując drogę do domu. Ominęłam trening, ale myślę, że alfa mi wybaczy, biorąc pod uwagę moją sytuację. Prychnęłam na tę myśl – jaka będzie jego reakcja? Zastanawiałam się. A może Gabriel w ogóle mu nie powie, może będzie udawał, że nigdy nie znalazł swojej partnerki. Tak bym wolała – mogłabym wyjechać z watahy, udając, że szukam swojej drugiej połówki. W ten sposób mogłabym uciec z watahy, nie musząc już go widzieć.
Ta myśl mnie rozgrzała i postanowiłam porozmawiać z nim o tym później. Gdy dotarłam do domu, wzięłam prysznic i przebrałam się w wygodne ubrania. Nagle usłyszałam pukanie do drzwi. Otworzyłam je i zobaczyłam naszego betę. To facet o dobrze zbudowanym ciele. Blizna na jego policzku tylko dodaje mu groźnego wyglądu.
"Dzień dobry, beta" – odkryłam szyję w geście uległości. Co sprowadza cię dziś po południu do tego skromnego domu? – zapytałam. Zmarszczył brwi z podejrzliwością, potem dał mi znak, żebym poszła za nim.
"Alfa chce cię widzieć" – tyle tylko powiedział, ruszając z powrotem do SUV-a. Odwrócił się i spojrzał na mnie pytająco, gdy zauważył, że nie idę za nim. Odrz clearing throat powiedziałam:
"To przez to, że nie byłam dziś rano na treningu? Przepraszam, zaspałam. Nadrobię to w tym tygodniu, zrobię dwa dodatkowe treningi. Nie trzeba się przejmować mną." – powiedziałam z uśmiechem, próbując po cichu wrócić do domu. Beta warknął na mnie, wskazując na SUV-a. To człowiek małomówny.
Usiadłam na przednim siedzeniu, czekając, aż ruszy. Dojazd do domu watahy zajmuje tylko jakieś dziesięć minut, a miejsce wygląda prawie na opuszczone.
Przesuń w górę, aby kontynuować
