[Perspektywa Hailee]
Kogo ja wczoraj zaliczyłam?
Ten sufit nie jest mój—biały tynk, pęknięcie w kierunku okna, którego nigdy wcześniej nie widziałam, pokój pachnący bergamotką i czyjąś wodą kolońską.
To nie mieszkanie Ryana—znam każdy zaciek na jego suficie, bo przez trzy lata budziłam się, patrząc na nie. To sypialnia obcego człowieka, a ja leżę w niej naga.
Moja głowa przypomina plac budowy, ale reszta mnie jest w jeszcze gorszym stanie. Siniak na wewnętrznej stronie uda, wrażliwość, która opowiada historię, której mój mózg jeszcze nie chce mi zdradzić, a pościel śmierdzi potem i nocą, której nie potrafię odtworzyć.
Poduszka obok mojej jest jeszcze ciepła. Szklanka wody w zasięgu ręki, jakby w ramach pożegnalnego upominku. Ktokolwiek zostawił te ślady na mojej skórze, już zniknął.
Żadnej twarzy. Żadnego imienia. Tylko żar, ciało i luka w pamięci tak szeroka, że mogłabym przez nią przeprowadzić wszystkie swoje złe decyzje.
Moja sukienka leży zmięta przy drzwiach. Biustonosz przewieszony przez krzesło, jakby ktoś zdejmował go powoli, bez pośpiechu. Majtki zniknęły—pościel, podłoga, obie strony łóżka. Nie ma.
Albo tajemniczy on je sobie zachował, albo zyskały świadomość, albo trafiły do wymiaru, do którego nie mam dostępu.
Telefon pokazuje 8:47. Rozmowa kwalifikacyjna o 9:30, po drugiej stronie miasta—ta, która ma udowodnić, że nadal potrafię funkcjonować po tym, jak oddałam trzy lata facetowi, który zwrócił mi je w formie monologu.
Wkładam wczorajszą sukienkę, wygładzam włosy w obcym lustrze łazienkowym i wychodzę bez bielizny pod ołówkową spódnicą. Profesjonalistki od czasu do czasu gubią bieliznę na miejscu zbrodni.
Wsiadam do pociągu—tłok. W odbiciu w szybie widzę siebie—rozmazany tusz, kreska z wczoraj—i kiedy tunel pochłania szkło, przenoszę się gdzieś indziej.
W zeszły wtorek. Ryan w progu kuchni, ręce w kieszeniach, ta mina, którą robi, gdy ma zamiar wygłosić coś wyćwiczonego.
— Chyba się rozminęliśmy, Hailee. Nawet nie spojrzał mi w oczy. — Chyba chcemy już czegoś innego.
— Czego innego. Wciąż trzymałam jego kubek, w jego kuchni, w jego mieszkaniu. — To znaczy, że ty chcesz czego innego. Zrezygnowałam z kariery dla twojego stażu, Ryan.
— To nie tak—
— Trzy lata w miejscu, żebyś ty mógł iść dalej. A teraz już mnie przegoniłeś. Po prostu to powiedz.
Drgnął. Dobrze. Potem był na tyle litościwy, że pozwolił mi jeszcze spać w jego mieszkaniu, póki nie znajdę czegoś swojego. Zbawca w lśniącej zbroi, kurwa.
Tej samej nocy. Dani na kanapie, podciąga mnie za oba nadgarstki, szpilki w jednej dłoni, zero cierpliwości.
— Wstawaj. Rzuciła mi kurtkę w twarz. — Idziesz, upijesz się i nie spędzisz tu ani sekundy dłużej, wdychając powietrze faceta od poduszek dekoracyjnych.
— Chcę się tu rozłożyć i spokojnie rozpaść na kawałki. Naciągnęłam koc na głowę. Ona go natychmiast ściągnęła.
— Nie pytam. Marcy już stała w drzwiach, brzękając kluczami, płaszcz na sobie, silnik pewnie chodził. — Buty na nogi. Wychodzimy.
Klub to bas i ciała oraz tyle wódki z sodą, że przestałam liczyć po czwartej. Potem on —po drugiej stronie parkietu, patrzył na mnie z takim spokojem, że nagle wszystko inne ucichło.
Nie pytał. Po prostu wszedł w moją przestrzeń, jedną rękę położył mi na biodrze i przyciągnął do siebie, jakby już podjął decyzję.
— Wyglądałaś, jakbyś próbowała zniknąć. Jego usta przy moim uchu, tak nisko, że omijały mój mózg. — Pomyślałem, że dam ci powód, żeby nie znikać.
Jego biodra wolno przy moich, dłoń zjeżdża na mój brzuch, przyciąga mnie mocniej. Długie palce, sygnet zimny na odkrytej skórze, gdzie podwinął mi się top. Wcisnęłam się w niego, a jego uścisk się wzmocnił.
— No i jest. Pół jęku, pół śmiechu przy mojej szyi, jakby go zaskoczyłam. Wyginałam się do niego, ocierałam, a jego zęby musnęły miejsce pod moim uchem.
— Jesteś kłopotem. Jego głos już był zachrypnięty, a wciąż staliśmy. Odchyliłam głowę na jego ramię, odsłaniając szyję, i usłyszałam jak zatrzymał oddech.
— To się odsuń. Nie poznałam własnego głosu—niższy, lekkomyślny, ktoś, kim nie byłam od trzech lat.
— Nie ma mowy. Jego usta znalazły łuk mojej szyi, otwarte, gorące. — Wolałbym cię rozebrać niż odejść — i ugięły się pode mną kolana. Jego ramię mnie złapało—mocniej, bliżej, jego ciało ścianą za moimi plecami.
Odwróciłam się i spojrzałam w górę—wysoki, szeroki, szczęka, którą przejechałam kciukiem. Złapał moją dłoń i przycisnął usta do jej wnętrza. Jego twarz nie wraca, choćby nie wiem jak się starała.
Samochód. Jego ręka wysoko na moim udzie, wsuwa się pod sukienkę. — Powiedz, żebym przestał. Przyciągnęłam go bliżej. Drzwi—jego zęby na mojej szyi, nogi oplatające jego biodra. Potem nic.
Pociąg szarpie. Paznokcie wycięły półksiężyce w moich dłoniach. Kimkolwiek był, to problem dla przyszłej mnie. Teraz mam dziewiętnaście minut, by udawać kogoś, kto nadaje się do pracy.
Lobby Reidfield Global: szkło, marmur i taka cisza, na którą stać tylko bardzo bogatych. Winda na czternaste. Suche usta. Przetrwałam gorsze rzeczy.
Creig Thompson wita mnie przy drzwiach z jedną z tych twarzy—otwartą, szybką, zbudowaną do uśmiechu, który od razu daje ci poczucie, że jesteś w środku żartu.
— Hailee Cross. Otwiera teczkę, ledwie na nią zerka. — Doświadczenie w finansach, trzy lata w Whitmore and Breck, potem luka. Opowiedz mi o tym.
— Dałam sobie czas, żeby przemyśleć kierunek. Mój głos brzmi pewniej, niż mam do tego prawo.
— Przemyśleć. Uśmiech się poszerza. — Piękne słowo. Bardzo korporacyjne. A co znaczy naprawdę, Hailee?
— Znaczy, że przez trzy lata układałam komuś życie, a teraz chciałabym spróbować z własnym.
Za ostro na rozmowę o pracę. Żołądek mi się zwija, czekam na uprzejme przekierowanie, uśmiech „dziękujemy za przybycie”.
Ale twarz Creiga się zmienia—nie na współczucie, którego bym nie zniosła. Na rozpoznanie. — Z tym da się pracować. Powiedz, w czym naprawdę jesteś dobra.
— W robieniu porządku z cudzego chaosu. Patrzę mu prosto w oczy. — Szybko, po cichu, bez potrzeby oklasków.
— Nie robię oklasków. Stuka dwa razy w biurko. — Stanowisko twoje—wsparcie dla zarządu, C-suite, start w poniedziałek.
— Ty— Moje ręce nieruchomieją na kolanach, bo muszę je powstrzymać przed drżeniem. — Tak po prostu?
— Wszedłaś tu na kacu—nie myśl, że nie widzę—a odpowiedziałaś lepiej niż ostatnia czwórka razem wzięta. Wzrusza ramionami. — Zatrudniam szybko, gdy to widzę.
— Gdy widzisz co, dokładnie? Pochylam się, w końcu instynkt rozmowy kwalifikacyjnej wygrywa z kacem.
— Kogoś, kogo nie trzeba prowadzić za rękę. Przesuwa papiery przez biurko. — NDA, benefity, cała ta biurokratyczna miłość. Masz długopis?
— Na pewno gdzieś był. Sięgam do torebki i chwytam coś nie tak—za ciężkie, za zimne, celowy ciężar, który nie powinien leżeć obok zmiętego paragonu za taksówkę.
Matowa czarna obudowa. Złota obrączka przy skuwce. Długopis wart więcej niż moje miesięczne zakupy. Nigdy nie miałam długopisu z taką samoświadomością.
Wzrok Creiga pada na niego i wszelka życzliwość znika z jego twarzy. Zdejmuje go z mojej dłoni, obraca między palcami, jakby czytał coś wygrawerowanego, czego nie widzę.
— Skąd to masz? Wciąż brzmi swobodnie, prawie. Ale pod spodem to coś ma zęby. — Długopis, znaczy.
Otwieram usta. Nic sensownego nie wychodzi. Rachunek robi się sam—jego długopis, moja torebka, noc, której nie pamiętam, łóżko, z którego wyszłam godzinę temu.
Moje palce bieleją na oparciu krzesła. Każdy fragment wczorajszej nocy ustawia się wokół mężczyzny siedzącego trzy metry ode mnie, wciąż trzymającego ten długopis jak dowód rzeczowy.
Chyba właśnie podpisałam umowę o pracę z facetem, w którego pościeli dziś rano się obudziłam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Onboarding to trzy godziny informacji, których nie zapamiętam, bo mój mózg został przejęty przez matowoczarny długopis leżący w mojej torbie jak podpisane przyznanie się do winy. Tamara z HR tłumaczy portal benefitów, a ja kiwam głową, podczas gdy w środku prowadzę proces, w którym jestem również oskarżoną.
Ten długopis jest jego. Ten długopis był w tamtym łóżku. Co oznacza, że mój nowy bezpośredni przełożony wie z pierwszej ręki, jak brzmię, gdy nie rozmawiam o kwartalnych raportach.
– Hailee? – Tamara przechyla głowę, palec wciąż zawieszony nad ekranem. – Jesteś ze mną? Wyglądasz trochę zielono.
– Po prostu jestem podekscytowana – mówię, a to słowo nigdy nie znaczyło mniej. – Dużo do przyswojenia pierwszego dnia.
– Z czasem jest łatwiej. Większość ludzi przestaje wyglądać na przerażonych do środy. – Przesuwa kartę parkingową przez stół. – Jakieś pytania, zanim skończymy?
– Gdzie jest damska toaleta? – Bo już wyznaczyłam trzy trasy z mojego biurka, które omijają biuro Creiga, a łazienka musi być na jednej z nich.
Poranek to mistrzostwo w unikaniu. Idę okrężną drogą obok działu księgowości do drukarki i uczę się na pamięć tylnej klatki schodowej, kiedy zauważam Creiga skręcającego za róg i wycofuję się tak szybko, że prawie przewracam stażystkę.
Chowam się do łazienki dwa razy bez powodu poza tym, że jego głos niesie się zbyt blisko. W południe moje nerwy są już poszarpane do cna.
Czekam, aż usłyszę go przez ścianę pokoju socjalnego – głos przytłumiony, ale pewny przez tynk – i wślizguję się, by zrobić kawę. Ekspres bulgocze, a ja desperacko liczę sekundy.
– No proszę, jest i ona. – Każdy mięsień na moich plecach napina się. Stoi w drzwiach, z kubkiem w ręku, z tym uśmiechem już na miejscu – tym, który sprawia, że czujesz się jakbyś dostała dostęp do tajemnicy, o którą nigdy nie prosiłaś.
– Dobrze się odnajdujesz? – Nie rusza się z progu, nie musi – jego obecność wypełnia pokój, nie wchodząc do niego. – Wyglądasz, jakbyś przetrwała.
– Ledwo. – Patrzę tylko na ekspres, bo patrzenie na jego ręce to problem. – Dużo do ogarnięcia.
– Zawsze tak jest. – Upija łyk, patrząc na mnie znad krawędzi kubka. – Ale poradziłaś sobie na rozmowie jak kobieta, która na śniadanie je presję. Nie martwię się o ciebie.
– To uprzejme, biorąc pod uwagę, że byłam wtedy na kacu. – Słowa wymykają się, zanim mózg zdąży je ocenzurować, a żołądek spada mi pod linoleum.
Jego uśmiech się poszerza – nie drwiący, lecz spiskowy, jakbym właśnie potwierdziła coś, co już wiedział. – Właśnie o to mi chodzi. Większość ludzi by przełożyła rozmowę. Ty przyszłaś i wypadłaś świetnie.
– Nie miałam luksusu przekładania. – Obejmuję kubek obiema dłońmi, bo same nie mogą się uspokoić. – Czasem po prostu przychodzisz i liczysz, że nic się nie zawali.
– Nic się nie zawali. – Odkłada kawę na blat i coś w jego wyrazie twarzy się zmienia – ciepło zostaje, ale ton staje się bardziej prywatny, jakby drzwi zostały uchylone na tyle, że widzę światło za nimi.
– Dbam o swoich ludzi, Hailee. Jeśli czegoś potrzebujesz – – Przerwa osiada na słowie „czegokolwiek” jak odcisk palca. – Moje drzwi są zawsze otwarte. Wiesz o tym, prawda?
– Dobrze wiedzieć. – Mój głos jest płaską linią, ale puls bije mi w nadgarstkach tak mocno, że pewnie by to zobaczył, gdyby spojrzał. – Powinnam wracać.
– Oczywiście. – Odsuwa się i szczelina między jego ciałem a framugą jest ledwo na tyle szeroka, bym przeszła, nie dotykając go. Obracam się bokiem, a moje ramię ociera się o jego klatkę piersiową.
Docieram do biurka, siadam i wpatruję się w pusty monitor, dopóki matematyka nie dopełnia się sama. On pamięta wszystko. Jest ostrożny, bo pracujemy razem, a tak właśnie wygląda ostrożność – nie zaprzeczenie, tylko ciepło na częstotliwości, którą słyszymy tylko my.
Mój szef ma moją bieliznę. Mój szef prawdopodobnie ma moją bieliznę. Zamierzam odpowiadać na maile i o tym nigdy nie myśleć.
Popołudnie to żmudna przeprawa przez systemy archiwizacji i przedstawianie się, których nie zapamiętam. Jules z marketingu opiera się o ścianę mojego boksu i mówi, że kawa na szóstym piętrze jest lepsza niż na czternastym, a ja kiwam głową, jakbym to zapamiętywała.
Nie zapamiętuję niczego. Creig przechodzi obok mojego biurka i każdy nerw w moim ciele wchodzi w tryb zwierzęcia łownego – wstrzymuję oddech, prostuję się, śledzę go tak, jak śledzi się coś, przed czym powinnam uciekać i, co gorsza, chcę dać się złapać.
O 17:30 siedzę już w pociągu, zanim ktokolwiek zdąży zaproponować drinka. Mieszkanie technicznie wciąż jest moim domem, a Ryan jest w delegacji, ale z każdym dniem po rozstaniu czuje się coraz bardziej obco.
Biorę prysznic, zakładam t-shirt, który nie pachnie korporacyjną rozpaczą, nalewam sobie wino, na które mnie nie stać, z pretensjonalnej kolekcji Ryana, i zapadam się w kanapę.
Po raz pierwszy od dziesięciu godzin moje ramiona opadają. Dorośli uprawiają seks i udają, że tego nie robili, cały czas – to niemal nasz sport narodowy. Będę trzymać głowę nisko, robić świetną robotę, a za sześć miesięcy to będzie historia, z której Dani i ja będziemy się śmiać przy zbyt drogich drinkach.
Telefon brzęczy na stoliku kawowym – nieznany numer. Podnoszę go, ekran rozjaśnia się i wszystko w mojej klatce piersiowej spada trzy piętra w dół.
To zdjęcie: moja bielizna, ta czarna koronkowa para, której nie mogłam znaleźć wczoraj rano, ułożona na ciemnej pościeli, którą rozpoznałabym wszędzie, bo trzydzieści sześć godzin temu obudziłam się w niej zaplątana. Ułożona celowo, jak trofeum na pokaz.
Jedna linijka pod zdjęciem: Zostawiłaś coś ostatniej nocy, niegrzeczna dziewczynko. Mój kciuk zawisa nad ekranem, puls wali. Bez imienia, bez twarzy – tylko moja bielizna na jego pościeli i wiadomość ociekająca pewnością faceta, który dokładnie pamięta, co mi zrobił.
To Creig – kto inny mógłby je mieć? Używa telefonu na kartę, czyli przemyślał to, czyli to nie jest przypadek, który próbuje zamieść pod dywan. To gra, a zasady trzeba odgadnąć.
Odkładam telefon. Podnoszę. Odkładam znowu. Wino stoi nietknięte, mokre od prysznica włosy kapią na poduszkę, a ja siedzę i patrzę na zdjęcie własnej bielizny, zastanawiając się, czy to flirt, czy groźba.
Mogłabym go jutro skonfrontować – wejść, zamknąć drzwi, powiedzieć: to się kończy teraz. Ale konfrontacja oznacza potwierdzenie, a potwierdzenie oznacza, że to coś jest prawdziwe i oddycha.
Nie jednorazowa katastrofa, którą mogę zamaskować dobrymi wynikami w pracy. Coś trwającego, z facetem, który podpisuje moje karty czasu pracy i, jak się okazuje, kolekcjonuje pamiątki.
Telefon brzęczy znów. Ten sam numer, tym razem bez zdjęcia. Pięć słów, po których usta mi wysychają, a uda zaciskają, zanim mózg zdąży cokolwiek powiedzieć: Wciąż czuję twój smak.
Kładę telefon ekranem do dołu na stole i wciskam obie dłonie w oczy, aż widzę tylko biel.
Przesuń w górę, aby kontynuować