Następny dzień w szkole był jak spacer po polu minowym. Każdy korytarz zdawał się huczeć od szeptów, głowy odwracały się, gdy przechodziłam. Nie byłam pewna, czy to przez pocałunek na imprezie, czy po prostu moja paranoja. Wczoraj wymknęłam się z przyjęcia, zanim zdążyłam porozmawiać z Loganem. Wiem, że nie mogę wiecznie przed nim uciekać. Ale teraz chcę tylko próbować...
Zauważyłam go opartego o szafki, ten nonszalancki urok bad-boya promieniował z niego jak druga skóra. Jego ciemne włosy były potargane, a uśmiech był wystarczająco ostry, by wzbudzić moją czujność.
"Cześć, Em", zawołał, gdy się zbliżałam, jego głos był ciepły i zaczepny.
"Cześć", wymamrotałam, próbując go minąć, ale zastąpił mi drogę.
"Hej, hej, dokąd tak się spieszysz?"
"Mam lekcję."
Logan prychnął. "Nigdy wcześniej nie przejmowałaś się punktualnością."
Moje spojrzenie powędrowało ku niemu i to był mój pierwszy błąd. Jego oczy były utkwione we mnie, pełne psoty i czegoś głębszego, czegoś, co sprawiło, że mój puls zadrżał.
"Co się z tobą dzieje?" zapytał.
"Nic", powiedziałam szybko, wymijając go.
Nie poszedł za mną, ale czułam jego wzrok na plecach, gdy spieszyłam korytarzem.
***
Do lunchu byłam wrakiem. Spędziłam całe rano, odtwarzając w głowie ten pocałunek, próbując przeanalizować każdy szczegół, każdy przebłysk emocji, który widziałam w oczach Logana. Ale żadne przemyślenia nie mogły mnie przygotować na to, jak się zachowywał.
Logan nie dawał mi przestrzeni - wręcz przeciwnie. Usiadł obok mnie w stołówce, jego ramię ocierało się o moje, jego noga swobodnie przyciśnięta do mojej pod stołem. Każdy przypadkowy dotyk wysyłał małe iskry elektryczności przez moją skórę i nienawidziłam tego, jak łatwo przebijał się przez moje bariery.
"Jesteś dziś cicha", powiedział, nachylając się tak, że jego głos był tylko dla mnie.
"Zawsze jestem cicha", mruknęłam, skupiając się na mojej tacy.
"Nie ze mną."
Ścisnęło mnie w gardle.
Nagle Vanessa wsunęła się na miejsce naprzeciwko nas.
"Tu jesteś", powiedziała do Logana. "Szukałam cię całe rano."
Nawet na nią nie spojrzał. "Byłem tutaj."
Uśmiech Vanessy zachwiał się, jej oczy zwęziły się, gdy spoczęły na mnie. "Jesteście bardzo przytulni, Emma."
Otworzyłam usta, żeby odpowiedzieć, ale Logan mnie ubiegł. "Wyluzuj, Vanessa. Jesteśmy tylko przyjaciółmi."
Przyjaciółmi. To słowo uderzyło mnie mocniej niż się spodziewałam, mimo że wiedziałam, że to prawda.
***
Pod koniec dnia udało mi się całkowicie unikać Logana. A przynajmniej tak mi się wydawało.
Wyjmowałam książki z szafki, gdy poczułam go za sobą. Jego obecność była nieomylna, cała ta ciepła intensywność, która sprawiała, że mój puls przyspieszał.
"Logan, co-"
Odwróciłam się i nagle był tuż obok, jego ręce oparte o szafkę po obu moich stronach, zamykając mnie w klatce.
"Dlaczego mnie unikasz?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Nie jestem," skłamałam, a moje zarumienione policzki mnie zdradziły.
Jego oczy przeszukiwały moje. "Dziwnie się zachowujesz przez cały dzień. Czy to przez tę imprezę?"
Przełknęłam ślinę, myśli mi się plątały. "To nic nie znaczyło," wypaliłam.
Logan uniósł brew, a jego uśmieszek powrócił, tym razem ostrzejszy. "Naprawdę?"
Nienawidziłam tego, jak łatwo potrafił mnie rozszyfrować. Jeszcze bardziej nienawidziłam tego, jak bardzo chciałam, żeby nie przestawał.
"Logan—"
Pochylił się, jego usta były o oddech od moich, jego ciepły oddech muskał moją skórę. "Nie przestanę," wyszeptał, "dopóki nie powiesz mi, co siedzi w tej twojej głowie."
Następnego dnia Logan był wszędzie. Na lekcji siedział bliżej niż zwykle, jego kolano ocierało się o moje pod ławką. Przesyłał mi liściki, jego bazgroły z żartami sprawiały, że mimo wszystko się uśmiechałam. Za każdym razem, gdy myślałam, że mogę go zignorować, łapał moje spojrzenie i uśmiechał się znacząco, jakby dokładnie wiedział, co ze mną robi.
Ale potem pojawiła się Vanessa.
Zobaczyłam ich razem po szkole, jej ramię splecione z jego, gdy szli w stronę parkingu. Śmiała się z czegoś, co powiedział, pokazując swoje idealnie białe zęby. Poczułam ucisk w piersi, gdy na nich patrzyłam, a zazdrość skręcała mi żołądek gorącym, ostrym bólem.
"Nie pozwól, żeby tak na ciebie działał," powiedziała Sarah, moja druga najlepsza przyjaciółka, trącając mnie.
"Nie pozwalam."
"Znasz Logana. Jest flirciarzem. Nie doszukuj się w tym niczego."
Ale to nie było zwykłe flirtowanie. Czułam ciężar jego uwagi, gdy był przy mnie, sposób w jaki jego przekomarzanie się stawało osobiste, intymne.
***
Kiedy zadzwonił ostatni dzwonek, nie mogłam już tego znieść. Znalazłam go opartego o swoją szafkę, z telefonem w ręku.
"Logan, możemy porozmawiać?"
Podniósł wzrok, jego uśmieszek zniknął. "Jasne. O co chodzi?"
"Co ty wyprawiasz?"
"Co masz na myśli?"
"Ze mną," powiedziałam, gestykulując między nami. "W jednej chwili zachowujesz się, jakbyś był zainteresowany, a w następnej jesteś z Vanessą. Czego ode mnie chcesz?"
"A jak myślisz, czego chcę?" Coś błysnęło w jego oczach—może rozbawienie, a może wyzwanie.
"Nie wiem, Logan." Czułam, jak policzki mi płoną. "I szczerze mówiąc, nie mam czasu na te gierki. Proszę, przestań się ze mną bawić."
Odwróciłam się, żeby odejść, ale jego ręka wystrzeliła, łapiąc mnie za nadgarstek.
"Jesteś zazdrosna, Em?" jego ton był lekki, ale uchwyt stanowczy. "Bo jeśli tak, lepiej to powiedz."
Przesuń w górę, aby kontynuować
SMS od Logana tej nocy był krótki i rzeczowy. "Potrzebuję pomocy z angielskim. Przyjdź."
Powinnam była odmówić. Albo nawet zignorować. Spędziłam ostatnie dwa dni robiąc wszystko, by unikać jego i wspomnienia tamtego pocałunku. Ale Logan nie był typem, który odpuszcza.
Kiedy zapukałam do jego drzwi, przekonywałam siebie, że chodzi wyłącznie o zadanie domowe. Zwykła pomoc przyjacielowi. Ale część mnie chciała go zobaczyć, chciała się przekonać, czy tylko wydawało mi się, że jego spojrzenie zatrzymuje się na mnie podczas lekcji, czy ten pocałunek na imprezie znaczył dla niego tyle samo, co dla mnie.
"Hej," powiedział, a jego ciemne oczy lustrowały mnie w sposób, który sprawiał, że czułam się jak w zbyt ciasnej skórze. "Przyszłaś."
"Tak, cóż..." Odchrząknęłam, wchodząc do środka, by uniknąć ciężaru jego spojrzenia. "Nie chciałam, żebyś oblał."
Uśmiechnął się z przekąsem, zamykając za mną drzwi. "No dobra, geniuszu od angielskiego. Ratuj mnie."
***
Pokój Logana był zagracony, przytulny i pełen jego energii. Gitara opierała się o ścianę, stos podręczników leżał zaniedbany na biurku, a jego łóżko - miejsce, ku któremu moje oczy zdradziecko wędrowały - było nieuścielone.
Usiadłam przy jego biurku, otwierając zeszyt, który mi podał, ale czułam jego obecność za sobą, zbyt blisko, przytłaczającą jak zawsze. Nawet nie próbował ukryć, że mnie obserwuje, i nie mogłam się skupić.
"Logan, możesz nie wisieć nade mną?" mruknęłam, mając nadzieję, że mój głos brzmi pewniej niż się czułam.
"Denerwuję cię?"
Odwróciłam się, by rzucić mu gniewne spojrzenie, ale on się szczerzył.
"Dobra," powiedział, unosząc ręce w udawanym geście poddania. "Dam ci przestrzeń."
Przesunął się na łóżko, siadając oparty o zagłówek, z długimi nogami wyciągniętymi przed siebie. Ale jego oczy ani na moment mnie nie opuściły, ciemne i nieodgadnione, jakby prowokował mnie, bym odwzajemniła spojrzenie.
Powietrze w pokoju było ciężkie, a każdy oddech wydawał się zdradą. Próbowałam skupić się na słowach przed sobą, ale jego obecność była magnetyczna, odrywając moje myśli od papieru i kierując je z powrotem do wspomnienia jego ust na moich.
"Nawet nie czytasz, prawda?" Głos Logana przebił się przez moje myśli.
"Próbuję," warknęłam, zatrzaskując zeszyt.
"Kłamczucha," powiedział, a jego uśmieszek się poszerzył.
Gwałtownie wstałam, potrzebując przestrzeni, potrzebując powietrza. "Ty wcale nie chcesz się uczyć. To był tylko pretekst, żeby-"
"Żeby co?" zapytał, pochylając się do przodu, a jego wyraz twarzy zmienił się w coś mroczniejszego, coś, co sprawiło, że wstrzymałam oddech.
"Żeby się ze mną bawić," dokończyłam słabo.
Logan wstał tak szybko, że ledwo zdążyłam się cofnąć, zanim jego dłonie znalazły się na mojej talii, przyciągając mnie bliżej. Jego głos był niski i chropowaty. "Bawić się z tobą? Myślisz, że o to chodzi?"
Moje serce stanęło. Jego ciało było tak blisko, jego zapach otaczał mnie, a każdy nerw w moim ciele krzyczał, żeby albo go odepchnąć, albo przyciągnąć bliżej.
"Logan, nie-"
"Nie co?" zapytał, jego usta tak blisko mojego ucha, że jego oddech wywołał dreszcze na mojej szyi.
Próbowałam się cofnąć, ale jego uchwyt był stanowczy.
"To nie jest-"
"-to, czego chcesz?" dokończył za mnie.
Otworzyłam usta, by się zgodzić, ale słowa uwięzły mi w gardle. Jego dłonie spoczywały na mojej talii, mocne i nieustępliwe, trzymając mnie w miejscu, jakby prowokował mnie do ruchu. Czułam ciepło jego ciała przez dżinsy, każdy mięsień napięty.
"Nie możesz wiecznie uciekać," wymruczał, jego oczy utkwione w moich. "Nie przede mną."
Mój puls przyspieszył, gdy jego wzrok opadł na moje usta, zatrzymując się tam tak długo, że poczułam zawroty głowy. Wiedziałam, że powinnam się ruszyć, powstrzymać to, zanim zajdzie za daleko, ale nie mogłam. Nie kiedy jego dłonie przesuwały się w górę moich boków, a jego dotyk rozpalał każdy nerw w moim ciele.
"Logan..." wyszeptałam, ale zabrzmiało to bardziej jak błaganie niż protest.
"Powiedz, że tego nie chcesz," powiedział ochryple. "Powiedz to, a przestanę."
Nienawidziłam go za to, że to powiedział, bo oboje znaliśmy prawdę. Nie mogłam tego powiedzieć. Nie chciałam, żeby przestał.
A potem mnie pocałował.
Przesuń w górę, aby kontynuować