SMS od Logana tej nocy był krótki i rzeczowy. "Potrzebuję pomocy z angielskim. Przyjdź."
Powinnam była odmówić. Albo nawet zignorować. Spędziłam ostatnie dwa dni robiąc wszystko, by unikać jego i wspomnienia tamtego pocałunku. Ale Logan nie był typem, który odpuszcza.
Kiedy zapukałam do jego drzwi, przekonywałam siebie, że chodzi wyłącznie o zadanie domowe. Zwykła pomoc przyjacielowi. Ale część mnie chciała go zobaczyć, chciała się przekonać, czy tylko wydawało mi się, że jego spojrzenie zatrzymuje się na mnie podczas lekcji, czy ten pocałunek na imprezie znaczył dla niego tyle samo, co dla mnie.
"Hej," powiedział, a jego ciemne oczy lustrowały mnie w sposób, który sprawiał, że czułam się jak w zbyt ciasnej skórze. "Przyszłaś."
"Tak, cóż..." Odchrząknęłam, wchodząc do środka, by uniknąć ciężaru jego spojrzenia. "Nie chciałam, żebyś oblał."
Uśmiechnął się z przekąsem, zamykając za mną drzwi. "No dobra, geniuszu od angielskiego. Ratuj mnie."
***
Pokój Logana był zagracony, przytulny i pełen jego energii. Gitara opierała się o ścianę, stos podręczników leżał zaniedbany na biurku, a jego łóżko - miejsce, ku któremu moje oczy zdradziecko wędrowały - było nieuścielone.
Usiadłam przy jego biurku, otwierając zeszyt, który mi podał, ale czułam jego obecność za sobą, zbyt blisko, przytłaczającą jak zawsze. Nawet nie próbował ukryć, że mnie obserwuje, i nie mogłam się skupić.
"Logan, możesz nie wisieć nade mną?" mruknęłam, mając nadzieję, że mój głos brzmi pewniej niż się czułam.
"Denerwuję cię?"
Odwróciłam się, by rzucić mu gniewne spojrzenie, ale on się szczerzył.
"Dobra," powiedział, unosząc ręce w udawanym geście poddania. "Dam ci przestrzeń."
Przesunął się na łóżko, siadając oparty o zagłówek, z długimi nogami wyciągniętymi przed siebie. Ale jego oczy ani na moment mnie nie opuściły, ciemne i nieodgadnione, jakby prowokował mnie, bym odwzajemniła spojrzenie.
Powietrze w pokoju było ciężkie, a każdy oddech wydawał się zdradą. Próbowałam skupić się na słowach przed sobą, ale jego obecność była magnetyczna, odrywając moje myśli od papieru i kierując je z powrotem do wspomnienia jego ust na moich.
"Nawet nie czytasz, prawda?" Głos Logana przebił się przez moje myśli.
"Próbuję," warknęłam, zatrzaskując zeszyt.
"Kłamczucha," powiedział, a jego uśmieszek się poszerzył.
Gwałtownie wstałam, potrzebując przestrzeni, potrzebując powietrza. "Ty wcale nie chcesz się uczyć. To był tylko pretekst, żeby-"
"Żeby co?" zapytał, pochylając się do przodu, a jego wyraz twarzy zmienił się w coś mroczniejszego, coś, co sprawiło, że wstrzymałam oddech.
"Żeby się ze mną bawić," dokończyłam słabo.
Logan wstał tak szybko, że ledwo zdążyłam się cofnąć, zanim jego dłonie znalazły się na mojej talii, przyciągając mnie bliżej. Jego głos był niski i chropowaty. "Bawić się z tobą? Myślisz, że o to chodzi?"
Moje serce stanęło. Jego ciało było tak blisko, jego zapach otaczał mnie, a każdy nerw w moim ciele krzyczał, żeby albo go odepchnąć, albo przyciągnąć bliżej.
"Logan, nie-"
"Nie co?" zapytał, jego usta tak blisko mojego ucha, że jego oddech wywołał dreszcze na mojej szyi.
Próbowałam się cofnąć, ale jego uchwyt był stanowczy.
"To nie jest-"
"-to, czego chcesz?" dokończył za mnie.
Otworzyłam usta, by się zgodzić, ale słowa uwięzły mi w gardle. Jego dłonie spoczywały na mojej talii, mocne i nieustępliwe, trzymając mnie w miejscu, jakby prowokował mnie do ruchu. Czułam ciepło jego ciała przez dżinsy, każdy mięsień napięty.
"Nie możesz wiecznie uciekać," wymruczał, jego oczy utkwione w moich. "Nie przede mną."
Mój puls przyspieszył, gdy jego wzrok opadł na moje usta, zatrzymując się tam tak długo, że poczułam zawroty głowy. Wiedziałam, że powinnam się ruszyć, powstrzymać to, zanim zajdzie za daleko, ale nie mogłam. Nie kiedy jego dłonie przesuwały się w górę moich boków, a jego dotyk rozpalał każdy nerw w moim ciele.
"Logan..." wyszeptałam, ale zabrzmiało to bardziej jak błaganie niż protest.
"Powiedz, że tego nie chcesz," powiedział ochryple. "Powiedz to, a przestanę."
Nienawidziłam go za to, że to powiedział, bo oboje znaliśmy prawdę. Nie mogłam tego powiedzieć. Nie chciałam, żeby przestał.
A potem mnie pocałował.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie było to delikatne czy niepewne jak na imprezie. To było coś zupełnie innego—gorące, zachłanne i żądne. Jego usta poruszały się przy moich z intensywnością, która sprawiała, że kręciło mi się w głowie, a jego dłonie sunęły w górę po moich plecach, przyciągając mnie bliżej.
Westchnęłam, a on to wykorzystał, pogłębiając pocałunek, aż nie mogłam myśleć, nie mogłam oddychać. Moje dłonie odnalazły drogę do jego włosów, trzymając się go, jakby puszczenie nie wchodziło w grę.
Świat zawęził się tylko do nas—jego ust, jego dłoni, niskiego pomruku, który zawibrował w jego piersi, gdy poruszyłam się na jego kolanach.
To było zbyt wiele.
Odsunęłam się, dysząc, z płonącymi policzkami, odpychając jego pierś. "Nie możemy," powiedziałam drżącym głosem.
"Dlaczego nie?" zapytał Logan, jego oczy ciemne od frustracji i czegoś głębszego. "Czego się tak boisz?"
Nie mogłam odpowiedzieć. Nie gdy patrzył na mnie w ten sposób, z ustami spuchniętymi od pocałunku, jego dłońmi wciąż spoczywającymi na moich biodrach, jakby nie był gotowy mnie puścić.
"Dlaczego uciekasz od tego, Em?" zapytał, jego głos teraz łagodniejszy, niemal błagalny.
"Po prostu—" Nie mogłam tego dłużej znieść. Odwróciłam się szybko i potknęłam w stronę drzwi, z sercem walącym w piersi, każdy krok był walką z siłą jego spojrzenia. Czułam jego wzrok na sobie, gdy biegłam korytarzem, z przerywanym oddechem, na drżących nogach. Nie zatrzymałam się, dopóki nie znalazłam się bezpiecznie na zewnątrz, gdzie chłodne nocne powietrze kąsało moją skórę, dając mi chwilę na oddech—z dala od niego, z dala od wszystkiego.
***
W poniedziałkowy poranek cała szkoła wiedziała o naszym pocałunku na imprezie.
Szepty podążały za mną przez korytarze, chichoty przyjaciół Logana i ukradkowe spojrzenia dziewczyn, które od lat zabiegały o jego uwagę. Ale najgorsza była Vanessa.
Złapała mnie w korytarzu między lekcjami, jej ostry uśmiech ledwo maskował wściekłość w jej oczach.
"Może wyjaśnisz, co się stało na imprezie?" powiedziała przesłodzonym głosem.
"Nie wiem, o czym mówisz."
"Och, daj spokój. Myślisz, że nikt tego nie widział? Jak się rzucałaś na Logana?"
Mój żołądek się skręcił. "Nie rzucałam—"
"Daruj sobie," warknęła. "Jesteś żałosna, wiesz o tym? Wieszasz się na nim, jakby naprawdę mu na tobie zależało."
"Nic nie wiesz o nas," powiedziałam ostrzejszym głosem niż zamierzałam.
Jej maska na moment opadła. Ale potem Vanessa prychnęła, odrzucając włosy przez ramię. "Pozwól, że dam ci małą radę: Logan nie angażuje się w związki. A jeśli już, to na pewno nie z kimś takim jak ty."
***
Pominęłam stołówkę podczas lunchu, kryjąc się zamiast tego w bibliotece. Cisza była mile widzianą ulgą od ciągłych spojrzeń i szeptów, ale nie trwała długo.
"Wiedziałem, że cię tu znajdę," odezwał się za mną głos, niski i znajomy.
Odwróciłam się i tam był. Logan, opierający się o regał, jakby był jego właścicielem.
"Czego chcesz?" zapytałam ostrzejszym tonem niż zamierzałam.
"Unikasz mnie."
"Po prostu jestem zajęta," powiedziałam nonszalancko, wracając do książki.
"Zajęta unikaniem mnie," wsunął się na krzesło naprzeciwko mnie. "Vanessa coś ci powiedziała?"
"Logan, odpuść, proszę."
"Nie. Powiedz mi, co się dzieje."
"Nie mogę tego robić," wyrzuciłam z siebie, czując ucisk w piersi.
"Czego?"
"Nie mogę być częścią twoich gier, Logan. Nie jestem jak Vanessa czy twoi inni przyjaciele. Nie jestem—"
"—wystarczająco dobra? Niewystarczająco zabawna?" przerwał, jego głos niski i niebezpieczny. "Dlaczego przede mną uciekasz? Czego się boisz?"
Nie odpowiedziałam, ale cisza mówiła sama za siebie.
Logan pochylił się bliżej, mrużąc oczy, jego głos spadł do szeptu. "Jeśli nadal będziesz mnie unikać, zerżnę cię tu i teraz. Chcesz tego?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
