passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

I Was The Perfect Assassin, Until He Made Me Love Him autor itsvlada

I Was The Perfect Assassin, Until He Made Me Love Him

/

Rozdział 1

"Krew i Przysięgi"

Punkt widzenia Selene

"Kocham cię," szepczę, patrząc, jak miłość mojego życia idzie w stronę innej kobiety.

Słowa opuszczają moje usta jak tajemnica, wyznanie przeznaczone tylko dla mnie samej. Moje dłonie lekko drżą, gdy zaciskam uchwyt na pistolecie, ukrytym pod długimi fałdami ciemnego płaszcza. Zimny metal wydaje się ciężki w mojej dłoni, jak ciężar wyboru, którego zamierzam dokonać.

Wielki kościół wypełniony jest ludźmi, wypełniony zapachem róż i wosku świec. Złote żyrandole wiszą pod wysokim sufitem, rzucając ciepły blask na gości ubranych w najpiękniejsze stroje. W tle cicho gra organ, melodia przeznaczona dla miłości i świętowania.

Ale nie jestem tutaj, żeby świętować.

Jestem tutaj, żeby zabić Ivy Monroe.

Pannę młodą.

Kobietę, z którą Damian Calloway ma się ożenić.

Damian Calloway. Najpotężniejszy Alfa w mieście. Stoi wysoki przy ołtarzu, ubrany w drogi czarny garnitur, jego ramiona są szerokie i napięte. Jego ciemne włosy są perfekcyjnie ułożone, ani jeden kosmyk nie jest nie na miejscu. Wygląda jak człowiek kontrolujący sytuację, człowiek bez wątpliwości. Ale ja znam go lepiej niż ktokolwiek inny.

Widzę to.

Napinający się szczękościsk. Subtelne zaciśnięcie palców. Sposób, w jaki jego przenikliwe niebieskie oczy pozostają skupione na Ivy, gdy ona do niego idzie, ale jego myśli są gdzie indziej.

Przy mnie.

Przełykam ciężko, próbując odepchnąć ból w piersi. To nie jest czas na uczucia. Nie czas na wspominanie nocy spędzonych w swoich ramionach, szepcząc obietnice, których nigdy nie mieliśmy dotrzymać.

Damian Calloway kiedyś był mój.

Teraz należy do niej.

Ivy idzie w stronę ołtarza w sukni z najczystszej bieli, jej welon opada na złote włosy jak delikatna mgła. Wygląda idealnie. Nietykalna. Ale ja wiem lepiej.

Ona nie jest niewinna. Nie jest ofiarą. Jest celem.

Mój palec wisi nad spustem, gdy uspokajam oddech. Jeden strzał. Jeden czysty strzał i wszystko się skończy. Moja misja zostanie zakończona, a ja mogę zniknąć w cieniach raz jeszcze.

Wdycham powoli. Jeszcze wolniej wydycham. Następnie—on się porusza.

Damian się odwraca. Jego głowa lekko się podnosi, jego przenikliwy wzrok przeszukuje pokój, jakby wyczuwał, że coś jest nie tak. I wtedy, nagle—napotyka moje spojrzenie.

Moje serce się zatrzymuje. Wszystko wokół mnie znika. Muzyka, szepty gości, odległy dźwięk stukających obcasów Ivy o podłogę—zniknęły.

To tylko ja i on. Jego oczy rozszerzają się, tylko na sekundę, zanim jego wyraz twarzy się utwardza. Wie, dlaczego tutaj jestem. Wie, co zamierzam zrobić.

Widzę konflikt przelatujący przez jego twarz. Wojnę w jego wnętrzu.

Następnie—mówi jedno słowo.

"Nie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

"Strzał, który nigdy nie padł"

Ciche słowo uderza mnie mocniej niż kula.

Mój uchwyt na pistolecie się zacieśnia, mój palec unosi się nad spustem. Wciąż mogę to zrobić. Mogę zakończyć tę robotę i uciec, zanim ktokolwiek zorientuje się, co się stało.

Ale się nie ruszam.

Nie mogę.

Wspomnienia o nas — o jego dłoniach na mojej skórze, o szeptanych obietnicach w ciemności — wracają wszystkie naraz.

Masz jedno zadanie, Selene. Jedno. Zadanie.

Damian odwraca się do Ivy, zmuszając się, by spojrzeć na swoją narzeczoną. Mój żołądek się skręca. Nie wiem, czy to z gniewu, zazdrości, czy z czegoś zupełnie innego.

Wtedy — wszystko dzieje się naraz. Ostry trzask rozcina powietrze.

Strzał.

Ale nie ode mnie.

Moje serce podskakuje, gdy patrzę, jak kula przecina powietrze, skierowana prosto na Ivy Monroe.

Tłum krzyczy z przerażenia. Ktoś krzyczy. Ivy zastyga, jej idealna twarz wykrzywia się w szoku.

Ktoś inny próbuje ją zabić.

Zanim zdążę pomyśleć, zanim zdołam działać instynktownie, moje ciało samo się porusza.

Skaczę z ukrytego miejsca na balkonie, lądując mocno na ziemi poniżej. Uderzenie powoduje ostry ból w moich nogach, ale nie dbam o to. Moje skupienie koncentruje się na jednej rzeczy.

Damian. Biegnę prosto do niego, odpychając go z drogi. Kolejny strzał rozbrzmiewa. Czuję powiew powietrza, gdy kula ledwo go mija.

Ludzie teraz krzyczą. Goście rozpraszają się, niektórzy chowają się pod stołami, inni biegną do masywnych drzwi kościoła. Muzyka organowa nagle się urywa, pozostawiając tylko dźwięk kroków i panicznych krzyków.

Ląduję mocno na piersi Damiana, moje oddechy są ostre i nierówne.

Jego ramiona automatycznie obejmują mnie, silne i znajome. Zapach niego — drogie perfumy, coś mrocznego i leśnego — przytłacza moje zmysły.

Przez sekundę, tylko przez sekundę, wydaje się, że świat się zatrzymuje. Jakbyśmy wrócili do tego, kim kiedyś byliśmy.

Ale potem jego ciało się napina. Jego uścisk na mnie się zacieśnia.

Zrozumienie. Teraz wie, kim jestem. Wie, dlaczego tu jestem. I wiem, że właśnie popełniłam największy błąd w moim życiu.

"Selene?" Jego głos jest niskim warkotem, pełnym niedowierzania.

Zanim zdążę odpowiedzieć, kolejny strzał. Tym razem — trafia.

Głośny krzyk rozdziera chaos. Odwracam głowę w samą porę, by zobaczyć, jak Ivy Monroe się osuwa.

Trzyma się za bok, jej biała suknia splamiona krwią.

Ale kula nie trafiła w jej pierś ani głowę. Ktokolwiek oddał ten strzał… nie celował, aby zabić. Celował, aby wysłać wiadomość. A to oznacza, że ktoś inny chce jej śmierci.

Ale nie tak bardzo jak ja.

Przesuń w górę, aby kontynuować

I Was The Perfect Assassin, Until He Made Me Love Him

I Was The Perfect Assassin, Until He Made Me Love Him

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa