Punkt widzenia Selene
"Kocham cię," szepczę, patrząc, jak miłość mojego życia idzie w stronę innej kobiety.
Słowa opuszczają moje usta jak tajemnica, wyznanie przeznaczone tylko dla mnie samej. Moje dłonie lekko drżą, gdy zaciskam uchwyt na pistolecie, ukrytym pod długimi fałdami ciemnego płaszcza. Zimny metal wydaje się ciężki w mojej dłoni, jak ciężar wyboru, którego zamierzam dokonać.
Wielki kościół wypełniony jest ludźmi, wypełniony zapachem róż i wosku świec. Złote żyrandole wiszą pod wysokim sufitem, rzucając ciepły blask na gości ubranych w najpiękniejsze stroje. W tle cicho gra organ, melodia przeznaczona dla miłości i świętowania.
Ale nie jestem tutaj, żeby świętować.
Jestem tutaj, żeby zabić Ivy Monroe.
Pannę młodą.
Kobietę, z którą Damian Calloway ma się ożenić.
Damian Calloway. Najpotężniejszy Alfa w mieście. Stoi wysoki przy ołtarzu, ubrany w drogi czarny garnitur, jego ramiona są szerokie i napięte. Jego ciemne włosy są perfekcyjnie ułożone, ani jeden kosmyk nie jest nie na miejscu. Wygląda jak człowiek kontrolujący sytuację, człowiek bez wątpliwości. Ale ja znam go lepiej niż ktokolwiek inny.
Widzę to.
Napinający się szczękościsk. Subtelne zaciśnięcie palców. Sposób, w jaki jego przenikliwe niebieskie oczy pozostają skupione na Ivy, gdy ona do niego idzie, ale jego myśli są gdzie indziej.
Przy mnie.
Przełykam ciężko, próbując odepchnąć ból w piersi. To nie jest czas na uczucia. Nie czas na wspominanie nocy spędzonych w swoich ramionach, szepcząc obietnice, których nigdy nie mieliśmy dotrzymać.
Damian Calloway kiedyś był mój.
Teraz należy do niej.
Ivy idzie w stronę ołtarza w sukni z najczystszej bieli, jej welon opada na złote włosy jak delikatna mgła. Wygląda idealnie. Nietykalna. Ale ja wiem lepiej.
Ona nie jest niewinna. Nie jest ofiarą. Jest celem.
Mój palec wisi nad spustem, gdy uspokajam oddech. Jeden strzał. Jeden czysty strzał i wszystko się skończy. Moja misja zostanie zakończona, a ja mogę zniknąć w cieniach raz jeszcze.
Wdycham powoli. Jeszcze wolniej wydycham. Następnie—on się porusza.
Damian się odwraca. Jego głowa lekko się podnosi, jego przenikliwy wzrok przeszukuje pokój, jakby wyczuwał, że coś jest nie tak. I wtedy, nagle—napotyka moje spojrzenie.
Moje serce się zatrzymuje. Wszystko wokół mnie znika. Muzyka, szepty gości, odległy dźwięk stukających obcasów Ivy o podłogę—zniknęły.
To tylko ja i on. Jego oczy rozszerzają się, tylko na sekundę, zanim jego wyraz twarzy się utwardza. Wie, dlaczego tutaj jestem. Wie, co zamierzam zrobić.
Widzę konflikt przelatujący przez jego twarz. Wojnę w jego wnętrzu.
Następnie—mówi jedno słowo.
"Nie."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ciche słowo uderza mnie mocniej niż kula.
Mój uchwyt na pistolecie się zacieśnia, mój palec unosi się nad spustem. Wciąż mogę to zrobić. Mogę zakończyć tę robotę i uciec, zanim ktokolwiek zorientuje się, co się stało.
Ale się nie ruszam.
Nie mogę.
Wspomnienia o nas — o jego dłoniach na mojej skórze, o szeptanych obietnicach w ciemności — wracają wszystkie naraz.
Masz jedno zadanie, Selene. Jedno. Zadanie.
Damian odwraca się do Ivy, zmuszając się, by spojrzeć na swoją narzeczoną. Mój żołądek się skręca. Nie wiem, czy to z gniewu, zazdrości, czy z czegoś zupełnie innego.
Wtedy — wszystko dzieje się naraz. Ostry trzask rozcina powietrze.
Strzał.
Ale nie ode mnie.
Moje serce podskakuje, gdy patrzę, jak kula przecina powietrze, skierowana prosto na Ivy Monroe.
Tłum krzyczy z przerażenia. Ktoś krzyczy. Ivy zastyga, jej idealna twarz wykrzywia się w szoku.
Ktoś inny próbuje ją zabić.
Zanim zdążę pomyśleć, zanim zdołam działać instynktownie, moje ciało samo się porusza.
Skaczę z ukrytego miejsca na balkonie, lądując mocno na ziemi poniżej. Uderzenie powoduje ostry ból w moich nogach, ale nie dbam o to. Moje skupienie koncentruje się na jednej rzeczy.
Damian. Biegnę prosto do niego, odpychając go z drogi. Kolejny strzał rozbrzmiewa. Czuję powiew powietrza, gdy kula ledwo go mija.
Ludzie teraz krzyczą. Goście rozpraszają się, niektórzy chowają się pod stołami, inni biegną do masywnych drzwi kościoła. Muzyka organowa nagle się urywa, pozostawiając tylko dźwięk kroków i panicznych krzyków.
Ląduję mocno na piersi Damiana, moje oddechy są ostre i nierówne.
Jego ramiona automatycznie obejmują mnie, silne i znajome. Zapach niego — drogie perfumy, coś mrocznego i leśnego — przytłacza moje zmysły.
Przez sekundę, tylko przez sekundę, wydaje się, że świat się zatrzymuje. Jakbyśmy wrócili do tego, kim kiedyś byliśmy.
Ale potem jego ciało się napina. Jego uścisk na mnie się zacieśnia.
Zrozumienie. Teraz wie, kim jestem. Wie, dlaczego tu jestem. I wiem, że właśnie popełniłam największy błąd w moim życiu.
"Selene?" Jego głos jest niskim warkotem, pełnym niedowierzania.
Zanim zdążę odpowiedzieć, kolejny strzał. Tym razem — trafia.
Głośny krzyk rozdziera chaos. Odwracam głowę w samą porę, by zobaczyć, jak Ivy Monroe się osuwa.
Trzyma się za bok, jej biała suknia splamiona krwią.
Ale kula nie trafiła w jej pierś ani głowę. Ktokolwiek oddał ten strzał… nie celował, aby zabić. Celował, aby wysłać wiadomość. A to oznacza, że ktoś inny chce jej śmierci.
Ale nie tak bardzo jak ja.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Biegnę.
W chwili, gdy moje stopy uderzają o ziemię, biegnę przez chaos. Ludzie wciąż krzyczą, rozpraszając się jak przestraszone ptaki, gdy dźwięk strzału odbija się echem po ogromnym kościele. Ivy Monroe leży na ziemi. Jest przytomna, ale krwawi. To już nie mój problem.
Muszę się stąd wydostać.
Moje serce bije mocno, gdy omijam przerażonych gości weselnych. Moje myśli galopują, instynkt krzyczy, bym poruszał się szybciej. To ja miałem oddać strzał. Teraz ktoś inny chce śmierci Ivy, a ja nie mam pojęcia kto.
To nie moja sprawa.
W tej chwili moim zadaniem jest przeżyć.
Docieram do drzwi kościoła, ale zanim zdążę je otworzyć — silna ręka chwyta mnie za ramię.
Jestem szarpany tak mocno, że moje ciało uderza w ścianę mięśni.
Znajomy zapach zalewa moje zmysły — ciemna woda kolońska, drewno cedrowe i coś, co jest tylko jego.
Damian.
Jego uścisk na moim nadgarstku się zacieśnia, jego oddech jest ciężki przy moim uchu. „Nigdzie się nie wybierasz.”
Wykręcam się, próbując się uwolnić, ale jest zbyt silny. Jego ręce zaciskają się wokół mnie jak żelazne kajdany, jego dotyk jest jednocześnie znajomy i przerażający.
Pcham go w pierś. „Damian, puść mnie.”
Jego szczęka się zaciska. „Nie ma mowy.”
Wyraz jego twarzy sprawia, że mój żołądek się skręca. Jest wściekły — wściekły — ale pod tą wściekłością jest coś jeszcze. Coś nieczytelnego.
Ale nie mam czasu, by to analizować.
Uderzam go kolanem w bok, celując w żebra. Wydaje odgłos bólu, jego uścisk rozluźnia się na tyle, bym mogła się uwolnić. Zrywam się do biegu w kierunku wyjścia.
Prawie się udaje.
Ale Damian jest szybszy.
Zanim dotrę do drzwi, powala mnie od tyłu, zrzucając nas oboje na marmurową podłogę. Uderzenie wybija mi oddech, ból przeszywa moje ramię, gdy ląduję pod nim.
Przyciska mnie do ziemi, jego ciężar napiera na mnie.
Walczę, ale to bezużyteczne. Jego ręce zaciskają się wokół moich nadgarstków, przyciskając je do podłogi. Czuję jego oddech na skórze, jego ciało napięte, jego serce bije przeciwko mojemu.
Nienawidzę, że moje ciało wciąż na niego reaguje.
Nienawidzę, że pamiętam, jak to było, gdy trzymał mnie z innych powodów.
Spoglądam na niego z gniewem, moja klatka piersiowa unosi się i opada. „Puść. Mnie. Damian.”
Damian patrzy na mnie z góry, jego niebieskie oczy są jak lód. „Właśnie uratowałaś mi życie, Selene. I mam przeczucie, że to nie było częścią twojego planu.”
Jego głos jest niski, kontrolowany — ale jest w nim ostra nuta, jakby ledwo trzymał emocje na wodzy.
Odwracam głowę. „To był instynkt.”
Mięsień w jego szczęce drga. „Instynkt?”
Odmówię spotkania się z jego spojrzeniem. „Wierz w co chcesz.”
Przez chwilę żadne z nas się nie porusza. Czuję ciężar jego spojrzenia, szukającego, drążącego, żądającego odpowiedzi, których nie dam.
Potem, bez słowa, podciąga mnie na nogi.
Zanim zdążę zareagować, wyciąga coś z kieszeni — strzykawkę.
Mój żołądek się zaciska.
„Damian—”
Wbija ją w moje ramię.
Ostry ból. Uczucie ciepła.
Świat się przechyla.
Ostatnią rzeczą, którą widzę, jest jego twarz — jego zimna, piękna, irytująca twarz — zanim wszystko zniknie w czerni.
***
Budzę się z zapachem skóry i dymu.
Moja głowa pulsuje. Moje ciało jest ciężkie, moje kończyny ospałe. Na początku mój wzrok jest zamglony, ale gdy się wyostrza, wiem dokładnie, gdzie jestem.
Penthouse Damiana.
Byłam tu wcześniej — kiedy wszystko było inne. Kiedy budziłam się splątana w jego pościeli, jego usta na mojej skórze, jego ręce badające każdy centymetr mnie.
Teraz jestem jego więźniem.
Pokój jest słabo oświetlony, ogień trzaska w wielkim kominku naprzeciwko łóżka. Okna sięgają od podłogi do sufitu, oferując zapierający dech w piersiach widok na światła miasta poniżej.
Łóżko, na którym leżę, jest zbyt miękkie, jedwabne pościele są gładkie pod moimi palcami. To dezorientujące. Nic w tym nie przypomina więzienia.
Z wyjątkiem faktu, że drzwi są zamknięte.
Podnoszę się, moja głowa wciąż wiruje. Moje serce bije mocno, gdy przyglądam się otoczeniu. Ostatni raz, gdy byłam w tym pokoju, Damian trzymał mnie w ramionach, szepcząc rzeczy, które uważałam za prawdziwe.
Teraz wiem lepiej.
Cień porusza się przy kominku.
Damian.
Stoi tyłem do mnie, ręce w kieszeniach, jego marynarka zrzucona. Krawat jest rozluźniony, górne guziki koszuli rozpięte. Wygląda jak człowiek, który ledwo trzyma się w całości.
Nienawidzę, że wciąż wygląda tak dobrze.
Przekręcam się na łóżku, sprawiając, że jedwabne pościele szeleszczą. Jego głowa odwraca się w moją stronę. Jego niebieskie oczy wbijają się w moje.
Żadne z nas się nie odzywa.
Cisza jest gęsta od wszystkiego, czego nie mówimy.
W końcu Damian się rusza. Podchodzi do mnie, wolno i kontrolowanie, jak drapieżnik. Gdy dociera do krawędzi łóżka, nie siada. Po prostu mnie obserwuje, jego szczęka jest napięta, jego wyraz twarzy nieczytelny.
A potem, w końcu, mówi.
„Kto cię przysłał?”
Przesuń w górę, aby kontynuować