Biegnę.
W chwili, gdy moje stopy uderzają o ziemię, biegnę przez chaos. Ludzie wciąż krzyczą, rozpraszając się jak przestraszone ptaki, gdy dźwięk strzału odbija się echem po ogromnym kościele. Ivy Monroe leży na ziemi. Jest przytomna, ale krwawi. To już nie mój problem.
Muszę się stąd wydostać.
Moje serce bije mocno, gdy omijam przerażonych gości weselnych. Moje myśli galopują, instynkt krzyczy, bym poruszał się szybciej. To ja miałem oddać strzał. Teraz ktoś inny chce śmierci Ivy, a ja nie mam pojęcia kto.
To nie moja sprawa.
W tej chwili moim zadaniem jest przeżyć.
Docieram do drzwi kościoła, ale zanim zdążę je otworzyć — silna ręka chwyta mnie za ramię.
Jestem szarpany tak mocno, że moje ciało uderza w ścianę mięśni.
Znajomy zapach zalewa moje zmysły — ciemna woda kolońska, drewno cedrowe i coś, co jest tylko jego.
Damian.
Jego uścisk na moim nadgarstku się zacieśnia, jego oddech jest ciężki przy moim uchu. „Nigdzie się nie wybierasz.”
Wykręcam się, próbując się uwolnić, ale jest zbyt silny. Jego ręce zaciskają się wokół mnie jak żelazne kajdany, jego dotyk jest jednocześnie znajomy i przerażający.
Pcham go w pierś. „Damian, puść mnie.”
Jego szczęka się zaciska. „Nie ma mowy.”
Wyraz jego twarzy sprawia, że mój żołądek się skręca. Jest wściekły — wściekły — ale pod tą wściekłością jest coś jeszcze. Coś nieczytelnego.
Ale nie mam czasu, by to analizować.
Uderzam go kolanem w bok, celując w żebra. Wydaje odgłos bólu, jego uścisk rozluźnia się na tyle, bym mogła się uwolnić. Zrywam się do biegu w kierunku wyjścia.
Prawie się udaje.
Ale Damian jest szybszy.
Zanim dotrę do drzwi, powala mnie od tyłu, zrzucając nas oboje na marmurową podłogę. Uderzenie wybija mi oddech, ból przeszywa moje ramię, gdy ląduję pod nim.
Przyciska mnie do ziemi, jego ciężar napiera na mnie.
Walczę, ale to bezużyteczne. Jego ręce zaciskają się wokół moich nadgarstków, przyciskając je do podłogi. Czuję jego oddech na skórze, jego ciało napięte, jego serce bije przeciwko mojemu.
Nienawidzę, że moje ciało wciąż na niego reaguje.
Nienawidzę, że pamiętam, jak to było, gdy trzymał mnie z innych powodów.
Spoglądam na niego z gniewem, moja klatka piersiowa unosi się i opada. „Puść. Mnie. Damian.”
Damian patrzy na mnie z góry, jego niebieskie oczy są jak lód. „Właśnie uratowałaś mi życie, Selene. I mam przeczucie, że to nie było częścią twojego planu.”
Jego głos jest niski, kontrolowany — ale jest w nim ostra nuta, jakby ledwo trzymał emocje na wodzy.
Odwracam głowę. „To był instynkt.”
Mięsień w jego szczęce drga. „Instynkt?”
Odmówię spotkania się z jego spojrzeniem. „Wierz w co chcesz.”
Przez chwilę żadne z nas się nie porusza. Czuję ciężar jego spojrzenia, szukającego, drążącego, żądającego odpowiedzi, których nie dam.
Potem, bez słowa, podciąga mnie na nogi.
Zanim zdążę zareagować, wyciąga coś z kieszeni — strzykawkę.
Mój żołądek się zaciska.
„Damian—”
Wbija ją w moje ramię.
Ostry ból. Uczucie ciepła.
Świat się przechyla.
Ostatnią rzeczą, którą widzę, jest jego twarz — jego zimna, piękna, irytująca twarz — zanim wszystko zniknie w czerni.
***
Budzę się z zapachem skóry i dymu.
Moja głowa pulsuje. Moje ciało jest ciężkie, moje kończyny ospałe. Na początku mój wzrok jest zamglony, ale gdy się wyostrza, wiem dokładnie, gdzie jestem.
Penthouse Damiana.
Byłam tu wcześniej — kiedy wszystko było inne. Kiedy budziłam się splątana w jego pościeli, jego usta na mojej skórze, jego ręce badające każdy centymetr mnie.
Teraz jestem jego więźniem.
Pokój jest słabo oświetlony, ogień trzaska w wielkim kominku naprzeciwko łóżka. Okna sięgają od podłogi do sufitu, oferując zapierający dech w piersiach widok na światła miasta poniżej.
Łóżko, na którym leżę, jest zbyt miękkie, jedwabne pościele są gładkie pod moimi palcami. To dezorientujące. Nic w tym nie przypomina więzienia.
Z wyjątkiem faktu, że drzwi są zamknięte.
Podnoszę się, moja głowa wciąż wiruje. Moje serce bije mocno, gdy przyglądam się otoczeniu. Ostatni raz, gdy byłam w tym pokoju, Damian trzymał mnie w ramionach, szepcząc rzeczy, które uważałam za prawdziwe.
Teraz wiem lepiej.
Cień porusza się przy kominku.
Damian.
Stoi tyłem do mnie, ręce w kieszeniach, jego marynarka zrzucona. Krawat jest rozluźniony, górne guziki koszuli rozpięte. Wygląda jak człowiek, który ledwo trzyma się w całości.
Nienawidzę, że wciąż wygląda tak dobrze.
Przekręcam się na łóżku, sprawiając, że jedwabne pościele szeleszczą. Jego głowa odwraca się w moją stronę. Jego niebieskie oczy wbijają się w moje.
Żadne z nas się nie odzywa.
Cisza jest gęsta od wszystkiego, czego nie mówimy.
W końcu Damian się rusza. Podchodzi do mnie, wolno i kontrolowanie, jak drapieżnik. Gdy dociera do krawędzi łóżka, nie siada. Po prostu mnie obserwuje, jego szczęka jest napięta, jego wyraz twarzy nieczytelny.
A potem, w końcu, mówi.
„Kto cię przysłał?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Siedzę na krawędzi łóżka, z dłońmi zaciśniętymi na kolanach, podczas gdy Damian obserwuje mnie z drugiego końca pokoju. Ogień za nim rzuca długie cienie, migocząc na drogich marmurowych ścianach jego apartamentu.
Nie odezwał się od ponad minuty. Po prostu stoi tam, jego niebieskie oczy utkwione we mnie, jakby czekał, aż złamię się pod ciężarem jego milczenia.
Nie zamierzam.
Puls pulsuje mi w uszach, ciało wciąż ospałe od jakiegoś narkotyku, którego użył, by mnie ogłuszyć. Ale mój umysł jest bystry. Wiem, co nadchodzi.
Damian zawsze taki był—spokojny, wyrachowany, kontrolujący. Nawet teraz, kiedy powinien być wściekły, kiedy powinien domagać się odpowiedzi, po prostu mnie obserwuje, czekając na odpowiedni moment, jak drapieżnik.
W końcu odzywa się ponownie, powtarzając swoje pytanie. „Kto cię przysłał?”
Jego głos jest niski i stabilny. Ale pod nim czai się furia. Cicha wściekłość.
Patrzę mu w oczy, odmawiając mrugnięcia. „Nikt.”
Jego usta zaciskają się w cienką linię. Robi krok bliżej. „Spróbuj jeszcze raz.”
Krzyżuję ramiona na piersi. „Działam sam.”
Wyśmiewa się, kręcąc głową. „Myślisz, że w to uwierzę?” Zbliża się, zatrzymując się zaledwie kilka cali od miejsca, w którym siedzę. „Myślisz, że uwierzę, że po prostu pojawiłeś się na moim ślubie, by zabić moją narzeczoną… sam?”
Utrzymuję twarz bez wyrazu. „Wierz w co chcesz.”
Damian powoli wypuszcza powietrze, jakby próbował się opanować. Widzę to teraz—napięcie w jego szczęce, sposób, w jaki jego ręce zaciskają się w pięści po bokach.
Jest wściekły. Ale co gorsza, jest zraniony. I to właśnie przeraża mnie najbardziej. Bo jeśli jest zraniony, to znaczy, że wciąż coś do mnie czuje.
A na to nie mogę sobie pozwolić. Nie znowu.
Dwa lata temu
Pierwszy raz spotkałam Damiana Callowaya, stał w deszczu, krew na jego knykciach, z niebezpiecznym uśmiechem na ustach.
Śledziłam go przez kilka dni, śledząc jego ruchy, obserwując z cieni. Był nietykalny, potężny, dziedzic imperium Callowayów.
Ale tamtej nocy był po prostu człowiekiem.
Człowiekiem, który spojrzał na mnie, jakby już mnie znał.
Człowiekiem, który wciągnął mnie w zaułek, przycisnął do zimnej cegły i szepnął: „Kim jesteś?”
Byłam gotowa go zabić.
Zamiast tego pozwoliłam mu się pocałować.
To miało być nic. Tylko błąd. Krótki moment słabości.
Ale potem jedna noc zamieniła się w kolejną.
I zanim się spostrzegłam, Damian Calloway był mój.
Mówiłam sobie, że to nie potrwa. Że odejdę, zanim naprawdę mnie pozna.
Ale potem się zakochałam.
A miłość sprawia, że ludzie stają się głupi.
Teraz
Damian wciąż stoi blisko, zbyt blisko, jego ciało emanuje ciepłem. Jego ręce naciskają na materac po obu moich stronach, więżąc mnie.
„Zniknęłaś,” mówi, jego głos teraz cichszy, szorstki.
Przełykam z trudem. „Wiedziałeś, że to zrobię.”
Jego niebieskie oczy ciemnieją. „Nie chciałem, żebyś to zrobiła.”
Zaciskam dłonie w pięści, paznokcie wbijają się w moje dłonie. To nie tak miało być. Powinien być wściekły, żądać odpowiedzi, a nie patrzeć na mnie, jakby chciał mnie z powrotem wciągnąć do swojego świata.
Nie patrzeć na mnie, jakby wciąż mnie chciał.
Śmieję się gorzko, kręcąc głową. „Bierzesz ślub, Damianie. Czego ode mnie chcesz?”
Jego szczęka się zaciska. „Nie wiem.”
Po raz pierwszy wygląda na niepewnego.
I to mnie przeraża.
Bo jeśli Damian zacznie kwestionować swoje wybory, jeśli zacznie wątpić w to małżeństwo, wszystko się rozpadnie.
A to oznacza, że muszę podjąć decyzję za niego.
Więc robię jedyną rzecz, jaką mogę.
Odsuwam go.
„To przemyśl,” mówię, wstając, tworząc dystans między nami. „Bo nie jestem już częścią twojego świata.”
Damian patrzy na mnie przez dłuższą chwilę. A potem—rusza.
Szybko.
Zanim zdołam zareagować, zanim zdążę się cofnąć, jego ręce są na mojej twarzy.
I wtedy—jego usta zderzają się z moimi. Przez moje ciało przechodzi szok ciepła. Powinnam to przerwać. Powinnam go odepchnąć, przypomnieć mu, że jest zaręczony, że to nie może się wydarzyć.
Ale tego nie robię. Bo przez jedną sekundę pozwalam sobie zapomnieć. Pozwalam się w nim zatopić.
Jego uchwyt się zacieśnia, przyciągając mnie do siebie, jakby sam próbował coś sobie przypomnieć.
A potem—
Drzwi się otwierają.
Ostry wdech. Odrywam się od Damiana, ciężko oddychając. A tam, stojąc w drzwiach, owinięta bandażami, z oczami pełnymi rozpoznania—jest Ivy Monroe.
Krew odpływa z mojej twarzy.
Patrzy na mnie, jej wyraz twarzy skręca się w ból, w zamieszanie, w coś, czego nie potrafię nazwać.
A potem—jej usta się rozchylają.
„Ty,” szepcze, jej głos ochrypły.
Jej oczy wbijają się w moje.
„Znam cię.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Słowa Ivy unoszą się w powietrzu jak duch.
„Ty... znam cię.”
Stoję zamrożona, z zaciśniętym gardłem, patrząc na nią, gdy trzyma bandaże na boku. Sposób, w jaki na mnie patrzy—jakby szukała czegoś głęboko zakopanego w swojej pamięci—przesyła dziwny dreszcz wzdłuż kręgosłupa.
Bo ja jej nie znam.
Przynajmniej tak mi się wydaje.
Ostry wzrok Damiana przeskakuje między nami, jego wyraz twarzy jest nieodczytywalny, ale czuję, że napięcie w pokoju się zmienia. To już nie chodzi tylko o próbę zabójstwa.
Coś innego się dzieje.
Wargi Ivy drżą. „Naprawdę mnie nie pamiętasz, prawda?”
Zmuszam się do mówienia, mój głos jest stabilny pomimo niepokoju wkradającego się do moich kości. „Nie. Czy powinnam?”
Mruga i przez chwilę przysięgam, że widzę coś jak ból przemykający przez jej twarz. Ale to znika równie szybko, jak się pojawiło, zastąpione lodowatym uśmiechem.
„Chyba nie powinnam być zaskoczona,” mamrocze, niemal do siebie. „Zawsze byłaś tą, która zapominała pierwsza.”
Moje palce drgają przy bokach. Co to, do cholery, znaczy?
Damian podchodzi do przodu, jego głos jest stanowczy. „Ivy, teraz nie czas na to.”
Spogląda na niego, jej oczy ciemnieją. „Nie, Damian. Teraz jest dokładnie czas.” Patrzy z powrotem na mnie. „Myślę, że zasługuje na to, by poznać prawdę.”
Moje serce przyspiesza. Prawdę?
Ivy bada moją twarz, jakby próbowała coś poskładać. W końcu, wreszcie mówi.
„Spotkałyśmy się lata temu. Długo przed tym.”
Mrużę oczy. „To niemożliwe.”
Ona daje powolny, smutny uśmiech. „Czyżby?”
Coś w sposobie, w jaki to mówi, niepokoi mnie.
Przechyla lekko głowę, obserwując mnie. „Byłaś wtedy inna. Młodsza. Zdeterminowana, ale... zagubiona. Jakbyś nigdzie nie pasowała.”
Dziwne uczucie déjà vu przelewa się przeze mnie.
Jak wspomnienie, które jest poza zasięgiem.
Kręcę głową, odrzucając tę myśl. „To niczego nie dowodzi. Mogłabyś kłamać.”
Ivy cicho się śmieje, jej uśmiech nigdy nie sięga oczu. „Och, Selene. Zawsze nienawidziłaś, gdy ktoś wiedział więcej od ciebie.”
Sposób, w jaki wypowiada moje imię, wydaje się zbyt znajomy.
I zaczyna mi się to pod skórę.
Spoglądam na Damiana, szukając jakiegokolwiek wyjaśnienia, ale jego wyraz twarzy jest nieodczytywalny.
Ivy podchodzi nieco bliżej, obniżając głos. „Jeszcze mnie nie pamiętasz. Ale będziesz.”
Moja szczęka się zaciska. „Czego ode mnie chcesz?”
Ona się uśmiecha. „Chcę, żebyś zaczęła pamiętać.”
Długa cisza rozciąga się między nami.
Potem, bez kolejnego słowa, Ivy kieruje się ku drzwiom, przyciskając rękę do zabandażowanego boku, gdy się przemieszcza. Damian podąża za nią bez wahania, ale zanim wyjdzie, zatrzymuje się.
Spogląda na mnie, jego głos jest niski i niebezpieczny.
„Jeśli spróbujesz uciec, zginiesz.”
Podnoszę podbródek wyzywająco. „Nie boisz mnie.”
Jego usta drgają—niemal jakby był rozbawiony. „Więc nadal jesteś tak samo lekkomyślna jak zawsze.”
Jego głos jest teraz łagodniejszy, przeplata się z czymś, czego nie mogę do końca zrozumieć. Ale nie mam szansy odpowiedzieć, zanim drzwi zamykają się za nimi.
W chwili, gdy wychodzą, wypuszczam powoli, drżący oddech.
Co do cholery właśnie się stało?
***
Światła miasta rzucają poświatę przez ogromne okna, oświetlając penthouse srebrem i złotem. Teraz wszystko jest ciche.
Zbyt ciche.
Przykładam dłonie do skroni, mój umysł pulsuje pytaniami.
Skąd Ivy mnie zna? Dlaczego jej nie pamiętam? I dlaczego wychodzi za Damiana?
Nic z tego nie ma sensu.
Spoglądam na drzwi. Wiem, że Damian nie blefował—jego ludzie są na zewnątrz, gotowi mnie zabić, jeśli spróbuję uciec.
Ale to nie znaczy, że muszę tu siedzieć i nic nie robić.
Cicho zsuwam się z łóżka i idę boso po chłodnej marmurowej podłodze. Potrzebuję odpowiedzi.
Penthouse jest ogromny, elegancki, duszący. Przechodzę obok salonu, drogie meble są nietknięte, jakby nikt tu faktycznie nie mieszkał.
Potem zauważam to.
Drzwi—lekko uchylone. Biuro Damiana. Waham się przez pół sekundy, zanim wejdę do środka.
Pokój jest dokładnie taki, jak go pamiętam. Regały od podłogi do sufitu, ciemne mahoniowe meble, delikatny zapach skóry i perfum unoszący się w powietrzu.
Wszystko jest perfekcyjnie na miejscu.
Ale coś jest... nie tak.
Moje oczy skanują biurko. Stos papierów. Zablokowana szuflada. Karafka whisky z dwoma do połowy opróżnionymi szklankami obok.
I wtedy—
Teczka.
Leżąca schludnie na środku biurka, jakby na mnie czekała.
Podchodzę bliżej, moje palce lekko drżą, gdy po nią sięgam.
Gdy ją otwieram, mój oddech zatrzymuje się w gardle.
Bo patrzy na mnie, grubymi, czarnymi literami, moje imię.
Selene Knight.
Przeglądam stronę. Mój żołądek się skręca.
Kontrakt.
Przesuń w górę, aby kontynuować