passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

I Was The Perfect Assassin, Until He Made Me Love Him - Rozdział #5 - autor itsvlada

I Was The Perfect Assassin, Until He Made Me Love Him

/

Rozdział 5

"Miłość, która nigdy nie umarła"

Siedzę na krawędzi łóżka, z dłońmi zaciśniętymi na kolanach, podczas gdy Damian obserwuje mnie z drugiego końca pokoju. Ogień za nim rzuca długie cienie, migocząc na drogich marmurowych ścianach jego apartamentu.

Nie odezwał się od ponad minuty. Po prostu stoi tam, jego niebieskie oczy utkwione we mnie, jakby czekał, aż złamię się pod ciężarem jego milczenia.

Nie zamierzam.

Puls pulsuje mi w uszach, ciało wciąż ospałe od jakiegoś narkotyku, którego użył, by mnie ogłuszyć. Ale mój umysł jest bystry. Wiem, co nadchodzi.

Damian zawsze taki był—spokojny, wyrachowany, kontrolujący. Nawet teraz, kiedy powinien być wściekły, kiedy powinien domagać się odpowiedzi, po prostu mnie obserwuje, czekając na odpowiedni moment, jak drapieżnik.

W końcu odzywa się ponownie, powtarzając swoje pytanie. „Kto cię przysłał?”

Jego głos jest niski i stabilny. Ale pod nim czai się furia. Cicha wściekłość.

Patrzę mu w oczy, odmawiając mrugnięcia. „Nikt.”

Jego usta zaciskają się w cienką linię. Robi krok bliżej. „Spróbuj jeszcze raz.”

Krzyżuję ramiona na piersi. „Działam sam.”

Wyśmiewa się, kręcąc głową. „Myślisz, że w to uwierzę?” Zbliża się, zatrzymując się zaledwie kilka cali od miejsca, w którym siedzę. „Myślisz, że uwierzę, że po prostu pojawiłeś się na moim ślubie, by zabić moją narzeczoną… sam?”

Utrzymuję twarz bez wyrazu. „Wierz w co chcesz.”

Damian powoli wypuszcza powietrze, jakby próbował się opanować. Widzę to teraz—napięcie w jego szczęce, sposób, w jaki jego ręce zaciskają się w pięści po bokach.

Jest wściekły. Ale co gorsza, jest zraniony. I to właśnie przeraża mnie najbardziej. Bo jeśli jest zraniony, to znaczy, że wciąż coś do mnie czuje.

A na to nie mogę sobie pozwolić. Nie znowu.

Dwa lata temu

Pierwszy raz spotkałam Damiana Callowaya, stał w deszczu, krew na jego knykciach, z niebezpiecznym uśmiechem na ustach.

Śledziłam go przez kilka dni, śledząc jego ruchy, obserwując z cieni. Był nietykalny, potężny, dziedzic imperium Callowayów.

Ale tamtej nocy był po prostu człowiekiem.

Człowiekiem, który spojrzał na mnie, jakby już mnie znał.

Człowiekiem, który wciągnął mnie w zaułek, przycisnął do zimnej cegły i szepnął: „Kim jesteś?”

Byłam gotowa go zabić.

Zamiast tego pozwoliłam mu się pocałować.

To miało być nic. Tylko błąd. Krótki moment słabości.

Ale potem jedna noc zamieniła się w kolejną.

I zanim się spostrzegłam, Damian Calloway był mój.

Mówiłam sobie, że to nie potrwa. Że odejdę, zanim naprawdę mnie pozna.

Ale potem się zakochałam.

A miłość sprawia, że ludzie stają się głupi.

Teraz

Damian wciąż stoi blisko, zbyt blisko, jego ciało emanuje ciepłem. Jego ręce naciskają na materac po obu moich stronach, więżąc mnie.

„Zniknęłaś,” mówi, jego głos teraz cichszy, szorstki.

Przełykam z trudem. „Wiedziałeś, że to zrobię.”

Jego niebieskie oczy ciemnieją. „Nie chciałem, żebyś to zrobiła.”

Zaciskam dłonie w pięści, paznokcie wbijają się w moje dłonie. To nie tak miało być. Powinien być wściekły, żądać odpowiedzi, a nie patrzeć na mnie, jakby chciał mnie z powrotem wciągnąć do swojego świata.

Nie patrzeć na mnie, jakby wciąż mnie chciał.

Śmieję się gorzko, kręcąc głową. „Bierzesz ślub, Damianie. Czego ode mnie chcesz?”

Jego szczęka się zaciska. „Nie wiem.”

Po raz pierwszy wygląda na niepewnego.

I to mnie przeraża.

Bo jeśli Damian zacznie kwestionować swoje wybory, jeśli zacznie wątpić w to małżeństwo, wszystko się rozpadnie.

A to oznacza, że muszę podjąć decyzję za niego.

Więc robię jedyną rzecz, jaką mogę.

Odsuwam go.

„To przemyśl,” mówię, wstając, tworząc dystans między nami. „Bo nie jestem już częścią twojego świata.”

Damian patrzy na mnie przez dłuższą chwilę. A potem—rusza.

Szybko.

Zanim zdołam zareagować, zanim zdążę się cofnąć, jego ręce są na mojej twarzy.

I wtedy—jego usta zderzają się z moimi. Przez moje ciało przechodzi szok ciepła. Powinnam to przerwać. Powinnam go odepchnąć, przypomnieć mu, że jest zaręczony, że to nie może się wydarzyć.

Ale tego nie robię. Bo przez jedną sekundę pozwalam sobie zapomnieć. Pozwalam się w nim zatopić.

Jego uchwyt się zacieśnia, przyciągając mnie do siebie, jakby sam próbował coś sobie przypomnieć.

A potem—

Drzwi się otwierają.

Ostry wdech. Odrywam się od Damiana, ciężko oddychając. A tam, stojąc w drzwiach, owinięta bandażami, z oczami pełnymi rozpoznania—jest Ivy Monroe.

Krew odpływa z mojej twarzy.

Patrzy na mnie, jej wyraz twarzy skręca się w ból, w zamieszanie, w coś, czego nie potrafię nazwać.

A potem—jej usta się rozchylają.

„Ty,” szepcze, jej głos ochrypły.

Jej oczy wbijają się w moje.

„Znam cię.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

"Zapomniana Przeszłość"

Słowa Ivy unoszą się w powietrzu jak duch.

„Ty... znam cię.”

Stoję zamrożona, z zaciśniętym gardłem, patrząc na nią, gdy trzyma bandaże na boku. Sposób, w jaki na mnie patrzy—jakby szukała czegoś głęboko zakopanego w swojej pamięci—przesyła dziwny dreszcz wzdłuż kręgosłupa.

Bo ja jej nie znam.

Przynajmniej tak mi się wydaje.

Ostry wzrok Damiana przeskakuje między nami, jego wyraz twarzy jest nieodczytywalny, ale czuję, że napięcie w pokoju się zmienia. To już nie chodzi tylko o próbę zabójstwa.

Coś innego się dzieje.

Wargi Ivy drżą. „Naprawdę mnie nie pamiętasz, prawda?”

Zmuszam się do mówienia, mój głos jest stabilny pomimo niepokoju wkradającego się do moich kości. „Nie. Czy powinnam?”

Mruga i przez chwilę przysięgam, że widzę coś jak ból przemykający przez jej twarz. Ale to znika równie szybko, jak się pojawiło, zastąpione lodowatym uśmiechem.

„Chyba nie powinnam być zaskoczona,” mamrocze, niemal do siebie. „Zawsze byłaś tą, która zapominała pierwsza.”

Moje palce drgają przy bokach. Co to, do cholery, znaczy?

Damian podchodzi do przodu, jego głos jest stanowczy. „Ivy, teraz nie czas na to.”

Spogląda na niego, jej oczy ciemnieją. „Nie, Damian. Teraz jest dokładnie czas.” Patrzy z powrotem na mnie. „Myślę, że zasługuje na to, by poznać prawdę.”

Moje serce przyspiesza. Prawdę?

Ivy bada moją twarz, jakby próbowała coś poskładać. W końcu, wreszcie mówi.

„Spotkałyśmy się lata temu. Długo przed tym.”

Mrużę oczy. „To niemożliwe.”

Ona daje powolny, smutny uśmiech. „Czyżby?”

Coś w sposobie, w jaki to mówi, niepokoi mnie.

Przechyla lekko głowę, obserwując mnie. „Byłaś wtedy inna. Młodsza. Zdeterminowana, ale... zagubiona. Jakbyś nigdzie nie pasowała.”

Dziwne uczucie déjà vu przelewa się przeze mnie.

Jak wspomnienie, które jest poza zasięgiem.

Kręcę głową, odrzucając tę myśl. „To niczego nie dowodzi. Mogłabyś kłamać.”

Ivy cicho się śmieje, jej uśmiech nigdy nie sięga oczu. „Och, Selene. Zawsze nienawidziłaś, gdy ktoś wiedział więcej od ciebie.”

Sposób, w jaki wypowiada moje imię, wydaje się zbyt znajomy.

I zaczyna mi się to pod skórę.

Spoglądam na Damiana, szukając jakiegokolwiek wyjaśnienia, ale jego wyraz twarzy jest nieodczytywalny.

Ivy podchodzi nieco bliżej, obniżając głos. „Jeszcze mnie nie pamiętasz. Ale będziesz.”

Moja szczęka się zaciska. „Czego ode mnie chcesz?”

Ona się uśmiecha. „Chcę, żebyś zaczęła pamiętać.”

Długa cisza rozciąga się między nami.

Potem, bez kolejnego słowa, Ivy kieruje się ku drzwiom, przyciskając rękę do zabandażowanego boku, gdy się przemieszcza. Damian podąża za nią bez wahania, ale zanim wyjdzie, zatrzymuje się.

Spogląda na mnie, jego głos jest niski i niebezpieczny.

„Jeśli spróbujesz uciec, zginiesz.”

Podnoszę podbródek wyzywająco. „Nie boisz mnie.”

Jego usta drgają—niemal jakby był rozbawiony. „Więc nadal jesteś tak samo lekkomyślna jak zawsze.”

Jego głos jest teraz łagodniejszy, przeplata się z czymś, czego nie mogę do końca zrozumieć. Ale nie mam szansy odpowiedzieć, zanim drzwi zamykają się za nimi.

W chwili, gdy wychodzą, wypuszczam powoli, drżący oddech.

Co do cholery właśnie się stało?

***

Światła miasta rzucają poświatę przez ogromne okna, oświetlając penthouse srebrem i złotem. Teraz wszystko jest ciche.

Zbyt ciche.

Przykładam dłonie do skroni, mój umysł pulsuje pytaniami.

Skąd Ivy mnie zna? Dlaczego jej nie pamiętam? I dlaczego wychodzi za Damiana?

Nic z tego nie ma sensu.

Spoglądam na drzwi. Wiem, że Damian nie blefował—jego ludzie są na zewnątrz, gotowi mnie zabić, jeśli spróbuję uciec.

Ale to nie znaczy, że muszę tu siedzieć i nic nie robić.

Cicho zsuwam się z łóżka i idę boso po chłodnej marmurowej podłodze. Potrzebuję odpowiedzi.

Penthouse jest ogromny, elegancki, duszący. Przechodzę obok salonu, drogie meble są nietknięte, jakby nikt tu faktycznie nie mieszkał.

Potem zauważam to.

Drzwi—lekko uchylone. Biuro Damiana. Waham się przez pół sekundy, zanim wejdę do środka.

Pokój jest dokładnie taki, jak go pamiętam. Regały od podłogi do sufitu, ciemne mahoniowe meble, delikatny zapach skóry i perfum unoszący się w powietrzu.

Wszystko jest perfekcyjnie na miejscu.

Ale coś jest... nie tak.

Moje oczy skanują biurko. Stos papierów. Zablokowana szuflada. Karafka whisky z dwoma do połowy opróżnionymi szklankami obok.

I wtedy—

Teczka.

Leżąca schludnie na środku biurka, jakby na mnie czekała.

Podchodzę bliżej, moje palce lekko drżą, gdy po nią sięgam.

Gdy ją otwieram, mój oddech zatrzymuje się w gardle.

Bo patrzy na mnie, grubymi, czarnymi literami, moje imię.

Selene Knight.

Przeglądam stronę. Mój żołądek się skręca.

Kontrakt.

Przesuń w górę, aby kontynuować

"Tajemnica Callowayów"

Papier wydaje się cięższy w moich rękach, niż powinien. Moje imię jest tam, pogrubione, czarnym atramentem, ale reszty nie rozumiem.

Bo słowa nie są w języku angielskim.

Nie są w żadnym języku, który rozpoznaję.

Pismo skręca się i zwija, starożytne i nieczytelne, jak coś z zapomnianego świata. Atrament migocze w przyćmionym świetle, jakby litery były żywe, zmieniając się, gdy próbuję się na nich skupić.

Dreszcz przechodzi mi po plecach.

To nie jest normalne.

Przerzucam strony, moje ręce lekko drżą. Mój umysł krzyczy, żeby przestać — odłożyć kontrakt i udawać, że go nigdy nie widziałam. Ale nie mogę.

Muszę wiedzieć, co to jest.

Muszę wiedzieć, dlaczego moje imię jest na tym.

I co najważniejsze... muszę wiedzieć, dlaczego Damian to przede mną ukrywał.

Dźwięk kroków sprawia, że podnoszę głowę.

Wpycham kontrakt z powrotem na biurko i odwracam się, gdy Damian wchodzi.

Gdy tylko mnie widzi, jego ciało napina się. Jego ostre, niebieskie oczy zerkają na biurko i od razu wiem — wie, co znalazłam.

Cała jego postawa się zmienia. Nic nie mówi. Ale nie musi. Powietrze między nami się zmienia.

Robię powolny krok naprzód, moje serce bije mocno. „Co to do cholery, Damian?”

Nie odpowiada.

Jego milczenie powoduje, że mój żołądek się zaciska.

Chwytam kontrakt i podnoszę go. „Moje imię jest na tym. Ten kontrakt został zawarty lata temu, a moje imię na nim widnieje. Wyjaśnij.”

Szczęka Damiana się zaciska. „Odłóż to.”

Ignoruję go. Mój głos rośnie. „Co tam jest napisane? W jakim to jest języku?”

Nie porusza się.

Jego wyraz twarzy jest nieczytelny — jego zwyczajowa maska obojętności, ale jego dłonie są zaciśnięte w pięści.

Nie sądzę, żebym kiedykolwiek widziała Damiana wyglądającego na przestraszonego. Ale teraz tak wygląda.

Przez chwilę.

I to przeraża mnie bardziej niż cokolwiek innego.

Robię kolejny krok w jego stronę, wpychając papier do jego klatki piersiowej. „Powiedz mi, Damian. Bo z tego miejsca, w którym stoję, wygląda na to, że od dawna jestem częścią jakiegoś pokręconego planu.”

W końcu się odzywa.

Jego głos jest niski, prawie groźny. „Nie powinnaś była tego znaleźć.”

„Ale znalazłam.”

Podnoszę podbródek, wyzywając go do kłamstwa.

Jego niebieskie oczy ciemnieją, ale nie dyskutuje. Nie próbuje tego zaprzeczać.

Kręcę głową, niedowierzanie mnie zalewa. „Jak długo, Damian? Jak długo o tym wiesz?”

Chwila ciszy. Potem — jego usta otwierają się, jakby miał coś powiedzieć. Ale zanim to zrobi, z korytarza dobiega dźwięk głosów.

Zamieram. Oczy Damiana zerkają na drzwi. Głos jest głęboki. Zimny. Rozkazujący.

Elias Calloway. Ojciec Damiana. Zbliżam się do drzwi, moje tętno przyspiesza.

Głos Eliasa jest niski, ale słyszę go wyraźnie jak dzień.

„Nie może się dowiedzieć prawdy.”

Oddech ucieka z moich płuc.

Odwracam się z powrotem do Damiana, moje widzenie zamazuje się. „Jakiej prawdy?”

Jego wyraz twarzy zmienia się — wina, wahanie, coś jeszcze.

Robię krok do tyłu.

O mój Boże.

Nie wiem, co mnie bardziej przeraża — to, że nie znam prawdy... czy to, że Damian ją zna.

Mój umysł pędzi.

Odwracam się do biurka, przeglądając kontrakt ponownie, desperacko próbując zrozumieć. Ale słowa są nadal obce, nieczytelne.

Wtedy widzę to.

Na dole strony.

Drugie imię.

Ivy Monroe.

Czuję, jakby ktoś uderzył mnie w brzuch.

Kontrakt nie był tylko dla mnie, był też dla Ivy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

I Was The Perfect Assassin, Until He Made Me Love Him

I Was The Perfect Assassin, Until He Made Me Love Him

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa