Słowa Ivy unoszą się w powietrzu jak duch.
„Ty... znam cię.”
Stoję zamrożona, z zaciśniętym gardłem, patrząc na nią, gdy trzyma bandaże na boku. Sposób, w jaki na mnie patrzy—jakby szukała czegoś głęboko zakopanego w swojej pamięci—przesyła dziwny dreszcz wzdłuż kręgosłupa.
Bo ja jej nie znam.
Przynajmniej tak mi się wydaje.
Ostry wzrok Damiana przeskakuje między nami, jego wyraz twarzy jest nieodczytywalny, ale czuję, że napięcie w pokoju się zmienia. To już nie chodzi tylko o próbę zabójstwa.
Coś innego się dzieje.
Wargi Ivy drżą. „Naprawdę mnie nie pamiętasz, prawda?”
Zmuszam się do mówienia, mój głos jest stabilny pomimo niepokoju wkradającego się do moich kości. „Nie. Czy powinnam?”
Mruga i przez chwilę przysięgam, że widzę coś jak ból przemykający przez jej twarz. Ale to znika równie szybko, jak się pojawiło, zastąpione lodowatym uśmiechem.
„Chyba nie powinnam być zaskoczona,” mamrocze, niemal do siebie. „Zawsze byłaś tą, która zapominała pierwsza.”
Moje palce drgają przy bokach. Co to, do cholery, znaczy?
Damian podchodzi do przodu, jego głos jest stanowczy. „Ivy, teraz nie czas na to.”
Spogląda na niego, jej oczy ciemnieją. „Nie, Damian. Teraz jest dokładnie czas.” Patrzy z powrotem na mnie. „Myślę, że zasługuje na to, by poznać prawdę.”
Moje serce przyspiesza. Prawdę?
Ivy bada moją twarz, jakby próbowała coś poskładać. W końcu, wreszcie mówi.
„Spotkałyśmy się lata temu. Długo przed tym.”
Mrużę oczy. „To niemożliwe.”
Ona daje powolny, smutny uśmiech. „Czyżby?”
Coś w sposobie, w jaki to mówi, niepokoi mnie.
Przechyla lekko głowę, obserwując mnie. „Byłaś wtedy inna. Młodsza. Zdeterminowana, ale... zagubiona. Jakbyś nigdzie nie pasowała.”
Dziwne uczucie déjà vu przelewa się przeze mnie.
Jak wspomnienie, które jest poza zasięgiem.
Kręcę głową, odrzucając tę myśl. „To niczego nie dowodzi. Mogłabyś kłamać.”
Ivy cicho się śmieje, jej uśmiech nigdy nie sięga oczu. „Och, Selene. Zawsze nienawidziłaś, gdy ktoś wiedział więcej od ciebie.”
Sposób, w jaki wypowiada moje imię, wydaje się zbyt znajomy.
I zaczyna mi się to pod skórę.
Spoglądam na Damiana, szukając jakiegokolwiek wyjaśnienia, ale jego wyraz twarzy jest nieodczytywalny.
Ivy podchodzi nieco bliżej, obniżając głos. „Jeszcze mnie nie pamiętasz. Ale będziesz.”
Moja szczęka się zaciska. „Czego ode mnie chcesz?”
Ona się uśmiecha. „Chcę, żebyś zaczęła pamiętać.”
Długa cisza rozciąga się między nami.
Potem, bez kolejnego słowa, Ivy kieruje się ku drzwiom, przyciskając rękę do zabandażowanego boku, gdy się przemieszcza. Damian podąża za nią bez wahania, ale zanim wyjdzie, zatrzymuje się.
Spogląda na mnie, jego głos jest niski i niebezpieczny.
„Jeśli spróbujesz uciec, zginiesz.”
Podnoszę podbródek wyzywająco. „Nie boisz mnie.”
Jego usta drgają—niemal jakby był rozbawiony. „Więc nadal jesteś tak samo lekkomyślna jak zawsze.”
Jego głos jest teraz łagodniejszy, przeplata się z czymś, czego nie mogę do końca zrozumieć. Ale nie mam szansy odpowiedzieć, zanim drzwi zamykają się za nimi.
W chwili, gdy wychodzą, wypuszczam powoli, drżący oddech.
Co do cholery właśnie się stało?
***
Światła miasta rzucają poświatę przez ogromne okna, oświetlając penthouse srebrem i złotem. Teraz wszystko jest ciche.
Zbyt ciche.
Przykładam dłonie do skroni, mój umysł pulsuje pytaniami.
Skąd Ivy mnie zna? Dlaczego jej nie pamiętam? I dlaczego wychodzi za Damiana?
Nic z tego nie ma sensu.
Spoglądam na drzwi. Wiem, że Damian nie blefował—jego ludzie są na zewnątrz, gotowi mnie zabić, jeśli spróbuję uciec.
Ale to nie znaczy, że muszę tu siedzieć i nic nie robić.
Cicho zsuwam się z łóżka i idę boso po chłodnej marmurowej podłodze. Potrzebuję odpowiedzi.
Penthouse jest ogromny, elegancki, duszący. Przechodzę obok salonu, drogie meble są nietknięte, jakby nikt tu faktycznie nie mieszkał.
Potem zauważam to.
Drzwi—lekko uchylone. Biuro Damiana. Waham się przez pół sekundy, zanim wejdę do środka.
Pokój jest dokładnie taki, jak go pamiętam. Regały od podłogi do sufitu, ciemne mahoniowe meble, delikatny zapach skóry i perfum unoszący się w powietrzu.
Wszystko jest perfekcyjnie na miejscu.
Ale coś jest... nie tak.
Moje oczy skanują biurko. Stos papierów. Zablokowana szuflada. Karafka whisky z dwoma do połowy opróżnionymi szklankami obok.
I wtedy—
Teczka.
Leżąca schludnie na środku biurka, jakby na mnie czekała.
Podchodzę bliżej, moje palce lekko drżą, gdy po nią sięgam.
Gdy ją otwieram, mój oddech zatrzymuje się w gardle.
Bo patrzy na mnie, grubymi, czarnymi literami, moje imię.
Selene Knight.
Przeglądam stronę. Mój żołądek się skręca.
Kontrakt.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Papier wydaje się cięższy w moich rękach, niż powinien. Moje imię jest tam, pogrubione, czarnym atramentem, ale reszty nie rozumiem.
Bo słowa nie są w języku angielskim.
Nie są w żadnym języku, który rozpoznaję.
Pismo skręca się i zwija, starożytne i nieczytelne, jak coś z zapomnianego świata. Atrament migocze w przyćmionym świetle, jakby litery były żywe, zmieniając się, gdy próbuję się na nich skupić.
Dreszcz przechodzi mi po plecach.
To nie jest normalne.
Przerzucam strony, moje ręce lekko drżą. Mój umysł krzyczy, żeby przestać — odłożyć kontrakt i udawać, że go nigdy nie widziałam. Ale nie mogę.
Muszę wiedzieć, co to jest.
Muszę wiedzieć, dlaczego moje imię jest na tym.
I co najważniejsze... muszę wiedzieć, dlaczego Damian to przede mną ukrywał.
Dźwięk kroków sprawia, że podnoszę głowę.
Wpycham kontrakt z powrotem na biurko i odwracam się, gdy Damian wchodzi.
Gdy tylko mnie widzi, jego ciało napina się. Jego ostre, niebieskie oczy zerkają na biurko i od razu wiem — wie, co znalazłam.
Cała jego postawa się zmienia. Nic nie mówi. Ale nie musi. Powietrze między nami się zmienia.
Robię powolny krok naprzód, moje serce bije mocno. „Co to do cholery, Damian?”
Nie odpowiada.
Jego milczenie powoduje, że mój żołądek się zaciska.
Chwytam kontrakt i podnoszę go. „Moje imię jest na tym. Ten kontrakt został zawarty lata temu, a moje imię na nim widnieje. Wyjaśnij.”
Szczęka Damiana się zaciska. „Odłóż to.”
Ignoruję go. Mój głos rośnie. „Co tam jest napisane? W jakim to jest języku?”
Nie porusza się.
Jego wyraz twarzy jest nieczytelny — jego zwyczajowa maska obojętności, ale jego dłonie są zaciśnięte w pięści.
Nie sądzę, żebym kiedykolwiek widziała Damiana wyglądającego na przestraszonego. Ale teraz tak wygląda.
Przez chwilę.
I to przeraża mnie bardziej niż cokolwiek innego.
Robię kolejny krok w jego stronę, wpychając papier do jego klatki piersiowej. „Powiedz mi, Damian. Bo z tego miejsca, w którym stoję, wygląda na to, że od dawna jestem częścią jakiegoś pokręconego planu.”
W końcu się odzywa.
Jego głos jest niski, prawie groźny. „Nie powinnaś była tego znaleźć.”
„Ale znalazłam.”
Podnoszę podbródek, wyzywając go do kłamstwa.
Jego niebieskie oczy ciemnieją, ale nie dyskutuje. Nie próbuje tego zaprzeczać.
Kręcę głową, niedowierzanie mnie zalewa. „Jak długo, Damian? Jak długo o tym wiesz?”
Chwila ciszy. Potem — jego usta otwierają się, jakby miał coś powiedzieć. Ale zanim to zrobi, z korytarza dobiega dźwięk głosów.
Zamieram. Oczy Damiana zerkają na drzwi. Głos jest głęboki. Zimny. Rozkazujący.
Elias Calloway. Ojciec Damiana. Zbliżam się do drzwi, moje tętno przyspiesza.
Głos Eliasa jest niski, ale słyszę go wyraźnie jak dzień.
„Nie może się dowiedzieć prawdy.”
Oddech ucieka z moich płuc.
Odwracam się z powrotem do Damiana, moje widzenie zamazuje się. „Jakiej prawdy?”
Jego wyraz twarzy zmienia się — wina, wahanie, coś jeszcze.
Robię krok do tyłu.
O mój Boże.
Nie wiem, co mnie bardziej przeraża — to, że nie znam prawdy... czy to, że Damian ją zna.
Mój umysł pędzi.
Odwracam się do biurka, przeglądając kontrakt ponownie, desperacko próbując zrozumieć. Ale słowa są nadal obce, nieczytelne.
Wtedy widzę to.
Na dole strony.
Drugie imię.
Ivy Monroe.
Czuję, jakby ktoś uderzył mnie w brzuch.
Kontrakt nie był tylko dla mnie, był też dla Ivy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Miasto za oknem penthouse’u Damiana jest ciche. Zbyt ciche.
Linia horyzontu rozciąga się w nieskończoność, światła migoczą w oddali, ale w środku powietrze jest gęstsze od ciszy—pełne tajemnic.
Patrzę ponownie na umowę, moje palce zaciskają się na jej krawędziach. Moje imię. Imię Ivy. Napisane w języku nie z tego świata. Wciąż odtwarzam w głowie słowa Eliasa Callowaya, ostrzeżenie, które podsłuchałem.
„Ona nie może poznać prawdy.”
Nie wiem, o jaką prawdę chodziło. Ale wiem jedno—Damian coś ukrywa.
I już mu nie ufam.
Biorę głęboki oddech, próbując odepchnąć narastającą panikę w piersi. Muszę pomyśleć. Muszę zrozumieć, co się dzieje.
Nagle przez ciszę przeszywa ostry dźwięk—łomot, jakby coś ciężkiego wylądowało na balkonie na zewnątrz.
Zamieram.
Serce wali mi w żebrach.
Nie jestem sam.
Powoli, ostrożnie, ruszam w stronę drzwi balkonowych. Zasłony lekko falują od nocnego wiatru, ale widzę to—cień poruszający się tuż za szybą.
Potem—postać wychodzi na widok.
Wysoki. Szczupły. Niebezpieczny.
Mężczyzna ubrany na czarno od stóp do głów, jego ciało stworzone do szybkości i precyzji. Jego niechlujne ciemnobrązowe włosy są zmierzwione przez wiatr, a ostre zielone oczy błyszczą w świetle księżyca. Blizna biegnie wzdłuż jego szczęki, przecinając zarost, nadając mu niemal złowieszczy, wilczy wygląd.
Xander Vaughn. Buntowniczy zabójca. Człowiek, którego nie widziałem od lat. Człowiek, któremu kiedyś ufałem… zanim mnie zdradził.
Cofam się instynktownie, moje tętno przyspiesza. „Xander.”
Uśmiecha się krzywo, przechylając głowę. „Tęskniłaś, skarbie?”
Jego głos jest szorstki, drażniący, ale ma w sobie ostrzeżenie.
„Co do licha tu robisz?” pytam, spoglądając w stronę zamkniętych drzwi sypialni. Jeśli Damian go tu znajdzie, Xander nie wyjdzie stąd żywy.
Xander podchodzi bliżej, bez wysiłku przechodząc przez zasłonę i wchodząc do pokoju, jakby należał tu. Jakby robił to już wcześniej.
Jego zielone oczy omiatają mnie, zatrzymując się na umowie wciąż trzymanej w moich rękach. Jego uśmiech znika. „Więc w końcu to znalazłaś.”
Chłodna fala przeszywa mnie na wskroś. „Wiesz, co to jest?”
Xander wzdycha, przeczesując ręką swoje niechlujne włosy. „Tak. I gdybyś była mądra, spaliłabyś to i uciekła.”
Moje palce zaciskają się na papierze. „To się nie stanie.”
Wzdycha. „Oczywiście, że nie. Zawsze miałaś życzenie śmierci.”
Marszczę brwi. „Dlaczego tu jesteś, Xander?”
Przygląda mi się przez chwilę, coś migocze w jego spojrzeniu. Potem, głosem niższym niż wcześniej, mówi:
„Nigdy nie miałaś wyjść z tego ślubu cała.”
Te słowa uderzają we mnie jak cios.
Zatrzymuję oddech. „Co?”
Xander opiera się o ścianę, krzyżując ramiona. „Zostałaś wrobiona. Ktokolwiek cię zatrudnił, by zabić Ivy, nigdy nie planował pozwolić ci odejść. W chwili, gdy pociągnęłaś za spust, byłaś następna.”
Czuję się chora.
Kręcę głową. „To nie ma sensu. Zlecenie przyszło od moich zwykłych kontaktów. Nie było wzmianki o drugim celu.”
Xander prycha. „Myślisz, że ci powiedzą? Chcieli, żeby było czysto. Jeden zabójca do wykonania zadania, potem inny do posprzątania bałaganu—czyli ciebie.”
Przez moje ciało przebiega ostry chłód. Nie zostałam zatrudniona tylko do zabicia Ivy. Byłam jednorazową częścią.
„Ale to się nie stało,” szepczę, myśląc o chwili na weselu, gdy ktoś inny strzelił pierwszy.
Usta Xandera wykrzywiają się w gorzkim uśmiechu. „Nie. Nie stało się. Bo ktoś inny chciał, żeby Ivy przeżyła.”
Przełykam ciężko, mój umysł wiruje. „Więc kim do diabła był prawdziwy cel?”
Xander patrzy mi prosto w oczy. A potem mówi słowa, które zmieniają wszystko.
„To nigdy nie była Ivy, Selene. To był Damian.”
Przesuń w górę, aby kontynuować