passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

I'm Divorcing with You, Mr Billionaire! autor Power Reading

I'm Divorcing with You, Mr Billionaire!

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Otrzymałam pornograficzne wideo.

"Podoba ci się to?"

Mężczyzna mówiący na wideo to mój mąż, Mark, którego nie widziałam od kilku miesięcy. Jest nagi, jego koszula i spodnie porozrzucane na ziemi, gwałtownie posuwający kobietę, której twarzy nie widzę, a jej pełne i okrągłe piersi energicznie podskakują. Wyraźnie słyszę odgłosy klaskania w filmie, zmieszane z pożądliwymi jękami i stęknięciami.

"Tak, tak, pieprz mnie mocno, kochanie," krzyczy kobieta ekstazą w odpowiedzi.

"Ty niegrzeczna dziewczyno!" Mark wstaje i przewraca ją, klepiąc ją po pośladkach, gdy mówi. "Unieś swój tyłek!"

Kobieta chichocze, obraca się, kołysząc pośladkami i klęka na łóżku.

Czuję, jakby ktoś wylał na moją głowę wiadro lodowatej wody. Wystarczająco źle, że mój mąż ma romans, ale co gorsze, to że tą drugą kobietą jest moja własna siostra, Bella.

Pozwalam wideo grać dalej, oglądając i słuchając ich uprawiających seks, moja odraza jest prowokowana raz za razem. Za każdym razem, gdy słyszę ich jęki, czuję, jakby moje serce było dźgane.

Zdrada trwa. Po kilku kolejnych klapsach, on chwyta jej pośladki, wciska swój penis głęboko do jej pochwy i zaczyna energicznie uderzać.

Po kilku kolejnych pchnięciach, Mark i Bella jęczą razem, osiągając szczyt. Upadają na łóżko, całując się i pieszcząc swoje twarze.

"Czy traktujesz moją siostrę tak samo w łóżku?" Coquettish głos Belli rozbrzmiewa,

"Nie wspominaj jej," bezlitosny głos Marka rozbrzmiewa, "nawet jej nie pocałowałem; ona wcale nie może się z tobą równać."

"Wiedziałam, że kochasz tylko mnie!" Bella uśmiecha się zadowolona, obejmując Marka za szyję, pochyla się, by go pocałować, i mówi, "Chcę zrobić to jeszcze raz!"

Widząc ich znowu przewracających się razem, czuję falę mdłości i nie mogę już dłużej patrzeć. Wściekle naciskam przycisk pauzy, przełykając ciężko.

Jestem bardzo pewna, to wideo musiało być wysłane przez Bellę. Chce mi pokazać, że nadal ma Marka w swoich rękach, a ja jestem bezsilna wobec tego. Poza świadectwem i tytułem, Mark i ja w ogóle nie przypominamy małżeństwa. Bella rzeczywiście wie, jak jeszcze bardziej wbić nóż.

Trzy lata temu, w ten fatalny dzień, którego nigdy nie wyobrażałam sobie, że będzie początkiem najgorszego punktu zwrotnego w moim życiu, wszystko było gotowe, aby uczcić związek Belli i Marka. Do ślubu zostało zaledwie kilka minut, kiedy Bella zniknęła (lub przynajmniej okazało się, że zniknęła. Bella nie była nigdzie do znalezienia.

Moi rodzice, którzy rozpaczliwie chcieli uratować sytuację i zachować twarz przed gośćmi czy czymkolwiek, co próbowali chronić tego dnia, zwrócili się do mnie. Kazali mi założyć suknię ślubną mojej siostry, zająć miejsce Belli przy ołtarzu.

Nie było miejsca na sprzeciw, nie dano mi też wyboru, by powiedzieć nie. Miałam być figurantką, zastępczą panną młodą, która spełni ceremonię w nieobecności Belli. Nie było słów błogosławieństwa ani życzeń szczęśliwej przyszłości. Zamiast tego, wszystko, co otrzymałam, to instrukcje, aby być "dobrą żoną."

Tak to się zaczęło.

Zostałam ogłuszona, stojąc tam w pożyczonej sukni ślubnej, by wymienić przysięgi z mężczyzną, którego ledwie znałam. Czułam, jakby moje marzenia i aspiracje nagle zostały przyćmione przez surową rzeczywistość moich okoliczności. Jakby moje życie zostało mi odebrane w jednej chwili, i ledwo pamiętam, czym jest szczęście po tym dniu. Byłam ograniczona w każdym znaczeniu tego słowa.

Czy powiedziałam, że tak to się zaczęło?

Nie, myślę, że to faktycznie sięga czasów, gdy miałam trzy lata i niestety zaginęłam. Przez osiemnaście długich lat żyłam z dala od domu i rodziny. Dorastając. Gdy dorastałam, przechodząc od dziecka, przez nastolatka, do młodego dorosłego, ciągle szukałam swoich korzeni. A kiedy moje długo oczekiwane marzenie o ponownym połączeniu się z rodziną stało się rzeczywistością, nie było to nic, czego się spodziewałam.

Nie było radosnego spotkania, brak łez szczęścia.

Zamiast tego spotkałam się z czymś bliskim obojętności.

Jakby byłam obcą osobą, która błąkała się w ich życiu. Moi rodzice wydawali się zapomnieć o mnie po tych wszystkich latach, kiedy mnie nie było. Cała miłość, jaką mieli, była dla Belli; ledwie cokolwiek zostało dla mnie.

Myślę, że w rzeczywistości nie zostało nic, bo gdyby było, to przynajmniej byłabym wystarczająco zlitowana, by zostać poinformowaną, że Bella wróciła z zagranicy i jakoś znalazła drogę do ramion mojego męża.

Prawie natychmiast mój telefon zawibrował z nadchodzącym połączeniem wideo od Belli. Nie chciałem jej odbierać na początku, ale w końcu przesunąłem palcem po zielonej ikonce. Twarz Belli pojawiła się na ekranie, siedziała w tym samym pokoju, co na wideo, z ręcznikiem owiniętym wokół ciała.

"Cześć, mam nadzieję, że masz tam szczęśliwy dzień," zaćwierkała Bella z zadowolonym uśmiechem.

Przesunęła kamerę telefonu, aby pokazać więcej pokoju, a w tle dostrzegłem Marka idącego do łazienki.

"Zgadnij, kto umrze jako żałosny stary dziewica? Nie ja!" zaśmiała się bezdusznie.

Cisnąłem zęby w milczeniu. Byłem osłupiały z irytacji z powodu obelgi.

"On nie zasługuje na ciebie," dodała "Zasługuje na coś lepszego. A ja jestem doskonała dla niego, kochanie."

Nie zamierzałem słuchać tego dłużej. Wściekle zakończyłem połączenie i rzuciłem telefon na łóżko, po czym zanurzyłem głowę w dłoniach.

Miałem już dość. Nie zamierzałem dłużej siedzieć bezczynnie i pozwalać, bym był szargany na ziemię jak szmatka.

Kiedy Mark wrócił do domu, było już późno w nocy. Siedziałem na zimnych płytkach salonu, opierając brodę na dłoni i prawie zasypiając, kiedy usłyszałem dźwięk klikającej przedniej drzwi. Ten znajomy piżmowy zapach, który towarzyszył mu również przyszedł, i mogłem przysiąc, że czułem na nim zapach Belli.

Mrugnąłem oczami i podniosłem głowę, patrząc obojętnie na jego twarz. Było to twarde spojrzenie, które zawsze miał, gdy byłem w pobliżu. Myśleć tylko, jak wcześniej z Bella uśmiechał się od ucha do ucha.

Po naszym ślubie zrobiłem wszystko, co kazali mi rodzice. Zarówno opiekowałem się jego jedzeniem, codziennym życiem, jak i wieloma innymi rzeczami, które nie dały się zliczyć, przez trzy lata. Zaczęło się to dziać często, że stało się to rytuałem, jak taniec nawyku zakorzeniony w mojej codziennej rutynie. Mark również to akceptował bez pytania. Ale przez ani jeden dzień Mark nie poświęcił mi nawet drugiego spojrzenia.

Mark zamknął drzwi za sobą i zaczął iść do swojego pokoju. Traktując mnie jak zwykle, jakbym była niewidzialna, a po raz pierwszy przemówiłam.

"Chcę rozwodu."

Odwrócił się do mnie, z niedowierzaniem na twarzy.

"O czym ty mówisz?"

"Nie chcę już tego tytułu żony," odpowiedziałam bez ogródek.

Tamten dzień trzy lata temu, gdy stałam w tej białej sukience, a on w smokingu, z kongregacją za nami i kaznodzieją przed nami, i widziałam to spokojne spojrzenie z powściągliwym gniewem w jego oczach, gdy zobaczył, że za welonem nie była Bella, tylko ja.

Pamiętam, jak ściskało mi się w piersi za diamentowym naszyjnikiem, który nosiłam. Jak jego spojrzenie paliło. Jak głupio i bezradnie czułam się w tej sukni. Jak moi rodzice uśmiechali się, jakby właśnie nie wypchnęli mnie tam wbrew mojej woli, a kongregacja wiwatowała, prawdopodobnie nie mając pojęcia, co się dzieje.

"Teraz możesz pocałować pannę młodą," ogłosił pastor.

Mark pochylił się w moją stronę, ale nie po pocałunek, po prostu przesunął twarz obok mojego policzka i szepnął mi do ucha: "Jedyną rzeczą, którą możesz dostać, jest tytuł żony."

I to ten tytuł, który oddawałam mu z powrotem. Nie chciałam go już więcej. Żałowałam, że kiedykolwiek pozwoliłam sobie go przyjąć. Puściłam zbyt wiele siebie i znosiłam więcej, niż musiałam. To już było apogeum.

"Chcę rozwodu, Mark," powtórzyłam, gdyby nie usłyszał mnie za pierwszym razem — chociaż wiedziałam, że usłyszał mnie wyraźnie.

Patrzył na mnie z marsową miną, zanim odpowiedział chłodno: "To nie zależy od ciebie! Jestem bardzo zajęty, nie trać mojego czasu na takie nudne tematy, ani nie próbuj przyciągać mojej uwagi!"

Jak to typowe dla niego, że uwierzył, że próbuję przyciągnąć jego uwagę. Nie przyciągnęłam tej tak zwanej uwagi przez ponad trzy lata, a kiedy wspominam o rozwodzie, przypomina sobie o tym.

Ostatnią rzeczą, jaką zamierzałam zrobić, to kłócić się czy sprzeczać z nim.

"Prześlemy ci umowę rozwodową przez prawnika," powiedziałam z najspokojem, jaki mogłam wzbudzić.

Nie powiedział po tym ani słowa i po prostu przeszedł przez drzwi, przed którymi stał, zamykając je gwałtownie za sobą. Moje oczy bezmyślnie zatrzymały się na klamce drzwi, zanim zdjęłam obrączkę z palca i położyłam na stole. Nawet nie pytaj, dlaczego miałam ją na sobie w pierwszej kolejności.

Chwyciłam walizkę, którą już miałam zapakowaną i wyszłam z domu. Wiatr na zewnątrz czuł się inaczej, jakby ciężki ciężar z moich ramion został po raz pierwszy od bardzo długiego czasu zdjęty. Uczucie nocnej bryzy przelatującej przez pasma moich włosów było nieskazitelne.

Chwyciłam telefon z torebki i szybko przesuwając palcem po ekranie, przyłożyłam telefon do ucha, słysząc, jak dzwoni.

"Rozwodzę się, przyjedź po mnie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Delikatny wiatr nocy nadal targał moimi włosami, gdy stałam na zewnątrz z walizką obok siebie. W końcu byłam już poza tym domem, wreszcie. Niedaleko na ulicy zauważyłam reflektory błyszczące jasno w moim kierunku, a na moich ustach pojawił się słaby uśmiech, ponieważ natychmiast rozpoznałam, kto to był.

Krzykliwy czerwony samochód sportowy zatrzymał się tuż przed miejscem, w którym stałam, a jeszcze bardziej krzykliwa kobieta siedziała na miejscu kierowcy, machając do mnie palcami, gdy opuszczała szyby.

To była Grace.

Grace była nie tylko moją najlepszą przyjaciółką, ale także moją wspólniczką w interesach. Byłyśmy nierozłączne od czasów studiów. A ponieważ obie dzieliłyśmy pasję do mody, postanowiłyśmy zamienić nasze marzenia w rzeczywistość, współzakładając Luxe Vogue, nowoczesną stronę zakupów online, która szybko stała się ulubioną wśród młodych trendsetterów.

Grace miała wyczucie do projektowania, więc była odpowiedzialna za projektowanie oszałamiających kolekcji odzieży, podczas gdy ja skupiłam się na projektowaniu biżuterii w naszym równie wspólnie posiadanym studiu, Atelier. Atelier to luksusowe studio mody obsługujące elitarną klientelę. Nasze zdolności biznesowe i twórcza wizja wyniosły nas do świata milionerów wysokiej rangi.

Wiedziałam, gdy tylko zobaczyłam ten uśmiech na jej ustach, że zamierza mnie drażnić. Żartobliwe przekomarzania były dla nas tak naturalne jak oddychanie. Wsiadłam na miejsce pasażera w samochodzie Grace, wzdychając i natychmiast zapinając pas.

"W końcu gotowa opuścić tego drania i wrócić do pracy?" - zażartowała Grace z figlarnym uśmieszkiem.

"Naprawdę nie rozumiem, dlaczego zmarnowałaś trzy lata swojego życia, będąc kurą domową, opiekującą się dupkiem, który w ogóle cię nie kocha."

Przewróciłam oczami, "Ponieważ byłam ślepa, ale teraz mogę widzieć. Słyszałaś tę piosenkę?"

Grace zachichotała, odpalając samochód. "Cóż, cieszę się, że teraz masz szeroko otwarte oczy. Mamy mnóstwo do zrobienia, nie możemy sobie pozwolić, byś była rozpraszana przez kogoś, kto cię nie docenia."

"Wiesz, Sydney, muszę to powiedzieć jeszcze raz, to całe 'małżeństwo'... z tym facetem? Nienawidziłam tego u ciebie!" Zerknęła krótko na bramę domu Marka. "Boże, umierałam, żeby to powiedzieć."

Zachichotałam, opierając zmęczony łokieć o drzwi samochodu, "Och, proszę cię. Od początku Grace zawsze nienawidziła mojego małżeństwa z Markiem. Na swój sposób próbowała wyrazić swoją dezaprobatę, zarówno pośrednio, jak i bezpośrednio. Były chwile, gdy mówiła o tym otwarcie, a innym razem było to bardziej subtelne, jak wtedy, gdy wahała się przed gratulacjami z okazji kolejnej rocznicy lub zmieniała temat, gdy wspominałam coś związanego z moim małżeństwem. Cieszyłam się, że w końcu możemy swobodnie rozmawiać i żartować z tego.

"To znaczy, co to były za te wszystkie workowate sukienki i rozsądne buty? Fuj!"

"Grace!" Zaśmiałam się ponownie.

"Pan Niewłaściwy naprawdę miał wpływ na twoją garderobę? Nigdy w życiu nie widziałam cię w tylu beżach. A kiedy zobaczyłam cię w płaskich butach z koktajlową sukienką, uwierz mi, prawie umarłam."

Wybuchnęłam śmiechem ponownie, kręcąc głową, "Och, daj spokój. Wiesz, że tylko próbowałam dopasować się do całego 'idealnej żony' wizerunku. Nigdy więcej."

"Dzięki Bogu, że wyszłaś z tej dziury."

Wciąż uważałam, że to, co powiedziała wcześniej, było zabawne, więc żartobliwie pacnęłam Grace.

"Hej, ale myślałam, że wyglądam całkiem dobrze w tych sukienkach!"

"Huhn?" Grace zabawnie uniosła górną wargę, "Może dla ślepego człowieka."

To przypomniało mi o przyjęciu, na którym byłam z Markiem, w sukience, którą uważałam za elegancką, a którą później uznał za zbyt odkrywającą i niemoralną dla żony. Nie tylko jego obelgi bolały, ale jeszcze bardziej bolało publiczne upokorzenie, które spotkało mnie, gdy inni byli tego świadkami. Incydent dotarł do moich rodziców i spowodował dalsze zakłopotanie. Myślę, że wtedy zaczęłam zmieniać swoją garderobę. Próbowałam zadowolić wszystkich, zwłaszcza Marka i moich rodziców. Co za głupia byłam.

Westchnęłam, "Boże. Tęskniłam za nami."

Grace skinęła głową. "Tak, ja też," powiedziała, naciskając pedał gazu, a gdy to zrobiła, silnik ryknął do życia, a potem wyskoczył na drogę, włączając się w ruch uliczny.

"Więc, dokąd teraz zmierzamy?"

"Na lotnisko, oczywiście. Mam nagłą ochotę na krótki wypad."

"Wow, myślałam, że przynajmniej na noc do mnie wpadniesz," zauważyła Grace.

Wzruszyłam ramionami. ",Po prostu chcę się na chwilę oderwać."

Grace oparła się wygodnie w fotelu, jedną ręką trzymając się drzwi samochodu, a drugą na kierownicy. "Cóż, i tak potrzeba."

"To mi przypomina," powiedziała Grace, "firma jest zainteresowana kupnem strony internetowej. I nie żartuję, to szalona oferta. Kuszące."

"Naprawdę nie mam teraz nastroju do pracy. Porozmawiamy o tym, gdy wrócę," powiedziałam, spoglądając na Grace. Grace pokiwała głową ze zrozumieniem. "Całkowicie to rozumiem."

Naprawdę potrzebowałam tej podróży, by na chwilę odetchnąć, by cieszyć się moją wolnością od Marka i duszącej rutyny, w którą wpadłam. Wiedziałam, że moi rodzice będą źli; zawsze byli, gdy próbowałam uwolnić się od ich wymagających decyzji. Ale nie mogłam się nawet przejmować tym, co miało nadejść. Myśl o zostawieniu wszystkiego za sobą była po prostu wyzwalająca.

Grace wjechała na lotnisko. Gdy samochód się zatrzymał, odpięłam pasy i sięgnęłam po torebkę, z niecierpliwością wyciągając telefon. Wybrałam numer i przyłożyłam telefon do ucha.

"Jestem tutaj, gdzie jesteś?" odezwałam się pierwsza. "Dobrze, dobrze," dodałam, gdy odbiorca odpowiedział, zanim zakończyłam połączenie.

Grace spojrzała na mnie ciekawie. "Kto to był?" zapytała.

"Zobaczysz," uśmiechnęłam się tajemniczo. Grace spojrzała na mnie podejrzliwie, ale nie pytała dalej.

Podczas gdy czekałyśmy w samochodzie, do auta podszedł mężczyzna w eleganckim garniturze, niosąc teczkę. Od razu go rozpoznałam i powiedziałam Grace: "Poczekaj tutaj," zanim wysiadłam z samochodu, by się z nim spotkać.

"Dobry wieczór," przywitał mnie profesjonalnie, a ja odpowiedziałam skinieniem głowy.

To był prawnik, którego wezwałam wcześniej, aby pomógł sporządzić papiery rozwodowe.

Prawnik otworzył swoją teczkę i wyjął kopertę zawierającą dokumenty. Podczas gdy to robił, spojrzałam w stronę samochodu i zobaczyłam, jak Grace patrzy z ciekawością.

„Proszę,” wręczył mi dokumenty. Przejrzałam je jeden po drugim, czując przytłaczające uczucie ostateczności, które mnie ogarnęło.

„Potrzebujesz więcej czasu, żeby je przejrzeć?” zapytał mężczyzna. Pokręciłam głową, zdeterminowana. "Nie, gdzie mam podpisać?"

Wskazał różne miejsca na stronach, "Tutaj, tutaj," przewracając je, "tu i tu," skierował. Następnie wręczył mi długopis.

Podpisałam każdą stronę i miejsce, które wymagało mojego podpisu. W końcu oddałam mu dokumenty wraz z długopisem.

"Panu Torresowi również przekażemy kopię i wyślemy twoją," powiedział, umieszczając dokumenty z powrotem w swojej teczce.

„Możecie je wysłać na mój e-mail.”

„Tak zrobimy,” powiedział.

Pokiwałam głową, „Dziękuję,” uścisnęłam mu dłoń.

"To moja praca," odpowiedział z uśmiechem.

Gdy wróciłam do samochodu i zamknęłam za sobą drzwi, wypuściłam ciężkie westchnienie. Wydawało się, że w samochodzie było cieplej niż na zewnątrz.

Grace spojrzała na mnie, natychmiast pytając, "Więc, zamierzasz zaspokoić moją ciekawość teraz?"

Spojrzałam na nią i odpowiedziałam, "To był prawnik. Podpisałam papiery rozwodowe."

Oczy Grace rozszerzyły się, a ona wydała dramatyczny krzyk, "Jesteś szalona? Naprawdę rezygnujesz z żądania alimentów? On jest miliarderem, mogłabyś dostać sto milionów w alimentach!"

Zaśmiałam się gorzko, "To nie ma znaczenia. Po prostu chcę jak najszybciej się z nim rozwieść! Sama jestem milionerką; nie potrzebuję go, żeby podnosił moją wartość."

Grace pokręciła głową, "Ale mimo to, sto milionów…" wyglądała na tak zmartwioną, że niemal się zaśmiałam.

Wzruszyłam ramionami, "Niech zatrzyma swoje pieniądze dla siebie; i tak jesteśmy większe od tego. Po prostu chcę ruszyć z życiem dalej."

"Och, dziewczyno. Całkowicie to rozumiem." Grace sięgnęła ręką i ścisnęła moją dłoń, "Jestem tu dla ciebie, bez względu na wszystko."

„I to jest dla mnie najważniejsze,” uśmiechnęłam się i ścisnęłam jej dłoń w odpowiedzi. Musiałyśmy wyglądać jak dwie typowe najlepsze przyjaciółki grające w jakiejś telenoweli przez chwilę.

Grace wyrwała nas z naszego małego emocjonalnego momentu. "Dobrze, zabierzmy twoje rzeczy," powiedziała, wysiadając z samochodu, by pomóc mi wyjąć walizkę z tylnego siedzenia, podnosząc uchwyt wysoko.

"Powiedz wszystkim kawalerom w mieście, że Królowa wróciła!" ogłosiłam głośno na wiatr

"Woo-hoo! Królowa wróciła, wszyscy!" Grace krzyknęła za mną.

Przesuń w górę, aby kontynuować

I'm Divorcing with You, Mr Billionaire!

I'm Divorcing with You, Mr Billionaire!

114 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

114

Treść

Aa