PERSPEKTYWA TORI
W Taco Town znalazłam się siedząc obok Ethana. Dziewczyny zajęły miejsce z tyłu, zanim zdążyłam tam usiąść. Gdy tylko dotarliśmy, wyskoczyłam z samochodu, ignorując, jak Maya i Josie plotkowały o tym, że z Ethanem wyglądamy razem dobrze.
Kiedy weszliśmy do baru, skończyłam obok Ethana, nasze ramiona stykały się za każdym razem, gdy sięgaliśmy po napój.
"To dziwne," mruknęłam pod nosem.
"Co jest dziwne?" zapytał Ethan, patrząc na mnie.
Maya i Josie wymieniły spojrzenia, wyraźnie zdając sobie sprawę, że zapędziły się za daleko.
"Więc, Ethan," odezwała się Maya pogodnym tonem, ewidentnie próbując rozładować atmosferę. "Co sprawiło, że chciałeś z nami tu przyjść?"
Wzruszył ramionami. „Tak po prostu. Poza tym myślę, że to kolejna okazja, żeby dowiedzieć się więcej o siatkówce.”
„Naprawdę?” zapiszczała Maya. „Serio chcesz wiedzieć więcej o siatkówce?”
Widziałam, jak trochę się rozluźnia, kiwając głową. "Szczerze? Przed naszym projektem niewiele wiedziałem o siatkówce. Uznałem, że czas się nauczyć."
"Co sądziłeś o naszym treningu?" zapytała Josie.
"Imponujący," przyznał. "Szybkość, strategia — to bardziej skomplikowane, niż się spodziewałem."
"Bardziej skomplikowane niż tenis?" nie mogłam się powstrzymać.
Spojrzał na mnie w lusterku wstecznym. "Inny rodzaj skomplikowania. Tenis to bardziej indywidualna strategia. Siatkówka to... skoordynowany chaos."
"Dobry chaos czy zły chaos?" wtrąciłam.
"Zdecydowanie dobry," powiedział Ethan i słyszałam uśmiech w jego głosie.
"Masz dziewczynę?" wypaliła nagle Maya.
Chciałam zapaść się w siedzenie. "Maya!"
"Co? To uczciwe pytanie. Ciekawość nie grzech."
Ethan się zaśmiał. "Nie, nie mam."
"A miałeś kiedyś?" dociekała Josie.
"Nigdy."
Wpatrywałam się w tył jego głowy, zaskoczona. Plotki o tym, że Ethan Harrington jest playboyem, były legendarne. Połowa dziewczyn w szkole twierdziła, że z którąś z nich flirtował.
"Bzdura," wyrwało mi się zanim się powstrzymałam.
"Tori!" jęknęła Maya.
"Co? Wszyscy wiedzą, że chodził z połową szkoły."
Ethan spojrzał mi w oczy przez lusterko, rozbawiony. "Podaj choć jedną dziewczynę, z którą rzeczywiście się umawiałem, Martinez."
Otworzyłam usta, potem zamknęłam. Uświadomiłam sobie, że nie potrafię wymienić ani jednego potwierdzonego związku.
"A Becca Morrison?" zapytała Maya. "Chodzą słuchy, że byliście razem w zeszłym semestrze."
"Plotka jest błędna," powiedział Ethan po prostu. "Byliśmy partnerami w laboratorium z chemii. Tyle."
"Ale ona mówiła—" zaczęła Josie.
"Mówiła to, co chciała, żeby ludzie myśleli," przerwał Ethan. "To nie znaczy, że to prawda."
Przyglądałam mu się z profilu, próbując pogodzić to z wszystkim, co o nim wiedziałam. Zarozumiały gwiazdor tenisa, do którego wzdychały dziewczyny, pewny siebie, z uśmiechem zwycięzcy.
"Więc naprawdę nigdy nie miałeś dziewczyny?" zapytałam.
"Naprawdę nigdy." Złapał mój wzrok w lusterku. "Rozczarowana?"
"Nie, po prostu... zaskoczona."
"Dlaczego?"
Wzruszyłam ramionami, nagle poczułam się niezręcznie pod jego spojrzeniem. "Nie wiem. Po prostu wyglądasz na takiego."
"Na jakiego?"
"Na takiego, co kolekcjonuje serca jak trofea tenisowe," rzuciła Maya z szerokim uśmiechem.
Ethan zaśmiał się — prawdziwie, nie tym swoim zwykłym uśmieszkiem. "To coś nowego. Ale chcę, żebyście wiedziały, że nie wszystkie plotki są prawdziwe."
„Ale w każdej plotce jest ziarnko prawdy,” skomentowałam mimo woli.
Ethan uniósł brew, a na jego twarzy pojawił się uśmiech. „Naprawdę?”
„Tak. Nie wszystkie plotki są zmyślone.”
„No to ta konkretna o mnie jest zmyślona.”
„Trudno mi w to uwierzyć,” znów powiedziałam. Złapałam spojrzenia Mayi i Josie, które patrzyły na mnie podejrzliwie, przerzucając wzrok z mnie na Ethana.
"Ooo, już się kłócą," szepnęła Maya do Josie, ale wystarczająco głośno, by wszyscy usłyszeli.
"Nie kłócimy się," odparłam szybko.
"Całkowicie się kłócicie," zgodziła się Josie. "To nawet urocze. Jak stare małżeństwo."
"Wcale nie—"
"Myślę, że potajemnie się spotykają," Maya szepnęła spiskowo do Josie.
Zarumieniłam się. "Maya!"
"Co? Napięcie jest oczywiste. Przecież kłócicie się jak ludzie, którzy—"
"Nigdy," powiedziałam stanowczo, przerywając jej, widząc uśmiech na twarzy Ethana. "To się nigdy nie wydarzy."
"Ale tak serio," naciskała Josie, odwracając się do Ethana. "dlaczego żadnych dziewczyn? Nie jesteś przecież brzydki."
"Dzięki za ten pełen zachwytu opis," odparł z przekąsem. "Po prostu chyba nie spotkałem jeszcze nikogo wartego całego tego dramatu."
Coś w jego głosie sprawiło, że spojrzałam na niego uważniej. W jego wyrazie twarzy pojawiło się coś niemal bezbronnego, co szybko zakrył zwykłą pewnością siebie.
"Dramat?" zapytała Maya.
"Związki potrafią być bardzo skomplikowane," powiedział Ethan. "Więc chyba czekam na odpowiedni moment i odpowiednią dziewczynę."
Jego wzrok zatrzymał się na mnie i prawie upuściłam szklankę soku.
Nie wiedziałam, co powiedzieć, więc nie powiedziałam nic. Ale zapamiętałam to — kolejny element układanki o Ethenie Chenie, który nie pasował do obrazka stworzonego przez innych.
"No to, Tenisowy Chłopcze," odezwała się Josie, maczając chipsa w jego guacamole, "czego w siatkówce boisz się najbardziej?"
"Że dostanę piłką w twarz," odpowiedział natychmiast, rozśmieszając wszystkich.
"Tori ma zabójczy atak," powiedziała Maya. "Ostatnio trafiła trenera w głowę podczas pokazu."
"To był wypadek!" zaprotestowałam.
"Pewnie, że tak," powiedział Ethan, uśmiechając się do mnie. "Przypomnij mi, żebym ci nie wchodził w drogę."
"Nic nie obiecuję."
Kiedy skończyliśmy jeść, wcześniejsze napięcie całkowicie zniknęło. Maya i Josie piszczały na widok chłopaka, który właśnie wszedł.
Ethan przysunął się bliżej mnie.
"Twoja opinia o mnie jest naprawdę pochlebna, Martinez."
Przewróciłam oczami, ale nie potrafiłam ukryć uśmiechu. "Nie pozwól, żeby uderzyło ci to do głowy."
"Za późno," powiedział, a jego krzywy uśmiech znów pojawił się na twarzy.
"Tak na marginesie," powiedział, wychylając się przez okno, "twoje przyjaciółki są naprawdę super."
"Ta," odpowiedziałam, zmuszając się, by ruszyć z miejsca. "Ale to nie znaczy, że się przyjaźnimy czy coś."
Znowu posłał mi ten krzywy uśmiech i ukłonił się. "Jak sobie życzysz."
Przesuń w górę, aby kontynuować
ETHAN
Nie mogłem oderwać wzroku od boiska. Drużyna Tori przegrywała trzema punktami w ostatnim secie, a napięcie w hali było elektryzujące. Gdy rzuciła się za piłką, która wydawała się nie do sięgnięcia, sam odruchowo zerwałem się na nogi.
"Dawaj, Tori!" krzyknąłem, zyskując zaciekawione spojrzenia pobliskich widzów.
Ona mnie nie usłyszała—była zbyt skupiona na grze—ale jakoś jej drużyna się zmobilizowała. Punkt po punkcie zmniejszały dystans. I wtedy się to stało: Tori perfekcyjnie odczytała zamiary przeciwniczki, rzuciła się do obrony i odbiła piłkę tuż nad siatką, zdobywając punkt meczowy.
Tłum wybuchł. Sam dopingowałem głośniej niż ktokolwiek wokół mnie.
Gdy drużyna świętowała na boisku, jej oczy odnalazły moje na trybunach. Pokazałem jej kciuk w górę, a ona naprawdę się uśmiechnęła. Nie ten jej zwykły, ostrożny półuśmiech, ale coś prawdziwego. Coś, co sprawiło, że żołądek mi się przewrócił.
Czekałem przed szatnią, przewijając coś w telefonie i starając się wyglądać na wyluzowanego. Gdy w końcu wyszła, z mokrymi od prysznica włosami, zatrzymała się gwałtownie.
"Harrington? Co z naszym spotkaniem w bibliotece?"
"Zmiana planów," powiedziałem, zanim zdążyłem się rozmyślić. "Świętujmy twoje zwycięstwo. Kolacja? Ja stawiam."
Zmrużyła oczy. "A co z projektem?"
"Może poczekać jeden wieczór." Wzruszyłem ramionami. "No dalej, Martinez. Trochę życia."
"Dobra." Poprawiła torbę na ramieniu. "Ale żadnych eleganckich miejsc. Jestem w dresie."
"Wyglądasz okej." Wyrwało mi się, zanim zdążyłem się powstrzymać. "To znaczy, to tylko kolacja. Nie randka ani nic."
"Oczywiście," odpowiedziała szybko.
Wylądowaliśmy w małej włoskiej knajpce niedaleko Main Street. Po złożeniu zamówienia zapadła między nami niezręczna cisza.
"Więc," odezwałem się w końcu. "Ta ostatnia obrona była niesamowita."
"Po prostu robię swoje." Nerwowo bawiła się serwetką. "Specjalistka od obrony, pamiętasz?"
"Jesteś zdecydowanie wystarczająco dobra."
"Powiedz to skautom." Westchnęła. "Szkoły z D1 chcą wysokich atakujących, które zdobywają punkty, nie defensywnych 170-centymetrowych zawodniczek."
"Ich strata," powiedziałem. "To, jak czytasz grę, jest... wyjątkowe."
Patrzyła na mnie, jakby próbowała rozwiązać zagadkę. "Dlaczego jesteś dla mnie miły?"
"Trudno w to uwierzyć?"
"Tak," odpowiedziała bez ogródek. "Dwa tygodnie temu nie pamiętałeś nawet mojego imienia."
"Znałem twoje imię," przyznałem. "Po prostu... nie wiem. Łatwiej było być dupkiem."
Nasze jedzenie przyszło, ratując mnie przed tym, co mogło być widoczne na mojej twarzy.
Podczas jedzenia rozmowa potoczyła się swobodniej, niż się spodziewałem. Szkoła, siatkówka, tenis—bezpieczne tematy, które stopniowo stawały się mniej bezpieczne.
"Mój tata zaplanował moją tenisową karierę, gdy miałem osiem lat," usłyszałem własny głos. "Stanford, potem zawodowiec. Wszystko ma rozpisane."
"A ty tego chcesz?" zapytała.
Nikt nigdy mnie o to nie pytał.
"Czasem już sam nie wiem." Przesuwałem makaron po talerzu. "Ataki paniki zaczęły się w zeszłym roku."
Jej widelec zawisł w pół drogi do ust. "Ataki paniki?"
"Przed dużymi meczami." Nigdy nikomu o tym nie mówiłem, nawet Jake’owi. "Nie mogę oddychać, mam wrażenie, że umieram. Fajna sprawa."
"Co wtedy robisz?"
"Siedzę w łazience. Czasem biorę leki." Wymusiłem śmiech. "Udaję, że wszystko okej."
"To musi być wyczerpujące."
"Jest." Podniosłem wzrok i zauważyłem, że patrzy na mnie bardzo uważnie. "A ty? Jakieś tajemnicze traumy siatkarskie?"
Wahała się, potem mnie zaskoczyła. "Mama odeszła, gdy miałam dziesięć lat. Siatkówka stała się moją rzeczą z tatą. Gdybym przestała grać..."
"Straciłabyś to połączenie," dokończyłem za nią.
Skinęła głową, wyglądając na wyjątkowo kruchą, jak nigdy wcześniej.
"Jesteśmy trochę porąbani, co?" rzuciłem z lekkim uśmiechem.
"Mów za siebie, Tenisisto." Ale uśmiechała się także.
Dzieliliśmy deser—jedno tiramisu, dwa widelce—a rozmowa zeszła na głębsze tematy.
"Zastanawiasz się czasem, kim byś był, gdybyś nie był 'Ethanem Harringtonem, tenisową gwiazdą'?" zapytała.
"Ciągle," przyznałem. "A ty?"
"Czasami." Zakręciła widelcem. "Ale siatkówka to teraz część mnie. Chciałabym tylko, żeby ludzie dostrzegali też inne moje strony."
"Ja je widzę," powiedziałem cicho.
Nasze spojrzenia spotkały się i trwały kilka sekund za długo.
To ona pierwsza przerwała kontakt. "Chyba powinniśmy wracać."
***
Na zewnątrz zrobiło się chłodno. Bez namysłu zdjąłem kurtkę i podałem jej.
"Nie jest mi zimno," zaprotestowała.
"Masz gęsią skórkę, Martinez."
Niechętnie ją wzięła, wsuwając ramiona w za długie rękawy. Coś w widoku jej w mojej kurtce ścisnęło mi klatkę piersiową.
"Dzięki za kolację," powiedziała, gdy szliśmy w stronę jej samochodu. "Było... znośnie."
Zaśmiałem się. "To dopiero komplement."
"Nie przyzwyczajaj się." Ale w jej głosie nie było już złośliwości.
Zatrzymaliśmy się przy jej aucie, żadne z nas nie śpieszyło się z odejściem. Parking był pusty, tylko my, a światła uliczne rzucały cienie na jej twarz.
"Tori," powiedziałem, niższym głosem, niż zamierzałem. "Dziś było dobrze."
"Tak," przyznała cicho. "Było."
"Może moglibyśmy—"
"To niczego nie zmienia," przerwała, ale zabrzmiało to mało przekonująco.
"Naprawdę?"
Zrobiłem krok bliżej, przyciągany czymś, czego nie potrafiłem nazwać. Ona nie cofnęła się.
"Nie musisz utrzymywać przede mną tej perfekcyjnej tenisowej legendy," powiedziała niespodziewanie, niemal szeptem.
Jej słowa trafiły gdzieś głęboko we mnie. Bez zastanowienia podszedłem jeszcze bliżej, aż dzieliły nas tylko centymetry.
"Ty też nie musisz udawać, że nic nie czujesz, kiedy mnie dotykasz."
Wstrzymała oddech. Powoli uniosłem rękę do jej twarzy, dając jej czas, by się odsunęła. Nie zrobiła tego. Musnąłem opuszkami palców jej policzek i poczułem, jak lekko drży.
Chwila przeciągała się między nami, napięta od możliwości. Czułem jej oddech na swoich ustach, gdy się pochyliłem, kiedy jej telefon zadzwonił, rozrywając ciszę. Odsunęła się gwałtownie, jak rażona prądem, zaczęła nerwowo odbierać.
"Maya? Co się stało?" Jej oczy rozszerzyły się. "Kiedy trener dzwonił?"
Czekałem, patrząc jak jej twarz przechodzi od zdezorientowania do szoku, zanim wykrzyknęła głośno z niedowierzaniem: "Co?!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
