Przy wyborze kolorystyki dla wesela, warto wziąć pod uwagę kolory, które mają znaczenie w waszym związku i to, co chcecie przyciągnąć w przyszłości.
"Chcielibyśmy kolory w odcieniach zieleni i brązu", mówiła do mnie Estelle, szczęśliwa przyszła panna młoda, oraz moja najlepsza przyjaciółka Nicole. Przyglądałam się jej marzącym oczom i uśmiechowi, zastanawiając się, czy wyglądałam tak śmiesznie planując swoje własne wesele.
Nicole uśmiechnęła się do niej entuzjastycznie. "To dobry zestaw. Więc..."
"Junglowe", zasugerowałam, przerywając Nicole w połowie zdania.
Estelle spojrzała na mnie przez chwilę, a jej marzący uśmiech zagrażał, że zniknie z jej pięknej twarzy. "Przepraszam?"
Nicole spoglądała na mnie ze skrytym przekazem w rodzaju: Jeśli nie możesz powiedzieć nic miłego, po prostu zamknij się!
"To znaczyła... ziemiste", powiedziała Nicole, uśmiechając się do Estelle. Po wyrazie jej twarzy widać było, że robiła wszystko, aby przekazać pannie młodej trochę swojego entuzjazmu.
"Nie. Miałam na myśli junglowe. Gdybym miała na myśli ziemiste, tak bym to powiedziała", powiedziałam dosadnie, co spowodowało kolejny gniewny wzrok ze strony Nicole. Tym razem jej skryty przekaz brzmiał: Jesteś skończona! Podniosłam jedną brew do góry i wyświetliłem jej krzywy uśmiech, który miał znaczyć: Już wiem!
"Przepraszam? Masz... jakiś problem ze mną?" zapytała pod tytułem Estelle, niechętnie.
Westchnęłam. "Nie. Przepraszam, kochanie. Nie mam problemu z tobą. Mam problem z zielonym. Dokładnie, z odcieniem zieleni mchu. A skoro jesteś w Malibu i planujesz plażowe wesele, może powinnaś się zastanowić nad kolorem złotym, żółtym lub pomarańczowym, a także czerwonym i może nieco indygo?"
Myślałam, że Estelle kaza mi wylecieć z jej mieszkania w tym momencie. To faktycznie nie miało znaczenia. Już mi nie zależało. Wesela kiedyś były moją dziedziną. Jednak z powodu ostatnich wydarzeń w moim przeklętym życiu sprawiało mi teraz ból patrzeć na szczęśliwe, rumieniące się panny młode. Łatwiej mi było wyobrazić sobie, że może w nocy wieczór panieński jej narzeczonego, to on może właściwie uprawiać seks z tancerką w środku dużego tortu!
"Przepraszam, Estelle. Wiem, że lubisz zielony..." Nicole zaczęła przepraszać w moim imieniu. Nie martwiła się już o zdenerwowanie mnie. Wiedziała, że jest mi obojętnie, a jeśli spędzimy najwięcej czasu na gniewnym wzajemnym wpatrywaniu się, tylko stracimy profesjonalizm.
"Mój narzeczony lubi zielony. Ja... w rzeczywistości lubię... pomarańczowy."
"Niestety, nie widzę, żeby zielony i pomarańczowy pasowały do twojej koncepcji. Mam nadzieję, że płacisz za wesele", powiedziałam to cicho.
"Właściwie to tak", powiedziała Estelle dumnie podnosząc brodę.
Uśmiechnęłam się do niej. "Bardzo dobrze! W takim razie powinnaś zaplanować go tak, jak chcesz. W ten sposób zachowasz swoje pomysły na wesele, jeśli twój narzeczony postanowi w ostatniej chwili poślubić kogoś innego!"
"Mogę mieć z tobą chwilę na osobności, Astrid?" spytała mnie Nicole z poważnym wyrazem twarzy, którego już nie ukrywała przed Estelle.
"Pewnie", powiedziałam uśmiechając się sarkastycznie. Następnie odwróciłam się do Estelle. "Proszę, rozważ wybór między pomarańczowym a zielonym. Gdybym była tobą, uczyniłabym to w pełni warta mojej pracy. Pomyśl o rzeczach, które są zielone...". Mówiłam zastanawiając się głośno. "Hmmm... jak wymiociny."
"Astrid!" Nicole wstała, chwytając mnie za ramię.
Kiedy wyszliśmy z biura, Nicole dała mi porządny policzek. Naprawdę bolało.
"Jesteś już rozbudzona?", zapytała mnie złośliwie.
"Jaki masz problem, Nic?" zapytałam, pocierając policzek dłonią.
"Weź się w garść, Astrid! Albo nie tylko stracisz swoje wymarzone wesele, ale również możesz stracić pracę!" powiedziała do mnie. "Teraz zostań tutaj, a ja porozmawiam z Estelle... sama!"
Nicole zaczęła wracać do pokoju konferencyjnego.
"Nic!" zawołałam, a ona obejrzała się na mnie z podniesionym oczkiem. "Jeśli wybierze kolor pomarańczowy, chociaż dostanę odznakę za przekonanie jej?"
Ględziła miała we mnie ostatni raz, potem odwróciła się na pięcie w kierunku pokoju konferencyjnego, mając nadzieję naprawić wszelkie szkody, jakie mógłbym spowodować.
Poszłam do kuchni, aby nalać sobie filiżankę kawy. Policzek, którego mi Nicole wydała, nie był wystarczająco mocny, żeby mnie obudzić. Ale wiedziałam, że ma rację. Jeśli będę kontynuować takie mówienie do Estelle, jak zrobiłam to dotychczas, ponownie zgłoszą na mnie skargę.
W zeszłym tygodniu klient odwołał swoje konto u nas, ponieważ panna młoda kochająca tulipany nie mogła zapomnieć historii, którą jej opowiedziałam o psychopatycznym mordercy, zabijającym panny młode w ich wyjściowych nocach ślubnych i kładących je na łóżku z tulipanami później. Oczywiście wymyśliłam tę historię, ale nie wiedziałam, że ma taka dzika wyobraźnię! Wiec narzeczony odmówił nam zorganizowania swojego wesela, twierdząc, że przeżyła ona traumę. Teraz jestem pewna, że jeśli Estelle nadal wybierze zielony, wszystko w jej weselu będzie jej przypominać wymioty.
I mówiąc o wymiotach, mam ochotę na nie, kiedy patrzę na biuro i widzę role koronkowe i kokardy różnych kolorów. Jedna kokarda, jedna koronka, sprawia, że mam ochotę zwymiotować!
Podniosłam z mojego biurka kokardę, która tam wylądowała. Na niej była wygrawerowana fraza: "Na zawsze twój".
Pochrzaniłam nosem i wrzuciłam sznurek do kosza na śmieci. Na zawsze to takie duże obietnice. Nie wierzę, że ktokolwiek mógłby dotrzymać obietnicy tak wielkiej. Dlatego rozwody zdarzają się wciąż i wciąż. Każda dziewczyna byłaby głupia, żeby wierzyć w na zawsze. Ja sam jestem przeklęta, jeśli kiedykolwiek uwierzę w to słowo znowu!
Byłam tak zagubiona w moich myślach, że nawet nie zauważyłam, że Nicole już stoi przede mną ze złośliwym spojrzeniem na twarzy. Przyglądałam się jej przez chwilę, a potem westchnęłam.
"Tak, tak. Przepraszam. Pomyliłam się", powiedziałam, rzucając ręce w górę.
"Nie, nie pomyliłaś się, Ash! Celowo sabotażowałaś to spotkanie!"
"Nie, nie zrobiłam tego!"
"Owszem to zrobiłaś!" powiedziała złośliwie. Potem westchnęła i usiadła na krześle przede mną. "Co się z tobą dzieje, Ash?"
"Nic", odpowiedziałam. To było kłamstwo. Wiem dokładnie, co ze mną jest nie tak.
"Kiedyś wierzyłaś w to. Ta firma jest dwa razy większa niż była na początku dzięki tobie. Pracowałaś na to przez pięć lat i byłaś najlepszym pracownikiem tej firmy, jaki kiedykolwiek mieliśmy. A teraz... zaprzepaszczasz to wszystko. I w ten sposób nie tylko narażasz naszą przyszłość, ale również przyszłość narzeczonych, którzy tu wejdą!" Nicole wydała zirytowany westchnienie. Spojrzała na mnie i pokręciła głową.
Mogłabym ciągnąć tę nieuchronną krągłą zaprzeczanie w nieskończoność. Mogłabym też spierać się z nią tak długo, jak tylko chcę, ale wiedziałam, że ma rację. Byłam wredna. Byłam trudna. I nie mogłam znieść widoku kolejnego wesela w moim życiu. Przynajmniej jeszcze nie teraz.
"Co chcesz, żebym zrobiła?" zapytałam. "Chcesz, żebym złożyła wypowiedzenie?"
Nicole prychnęła. "Nie, głupia! Ale myślę, że powinnaś wziąć trochę wolnego! Myślę, że powinnaś powstrzymać się od rozmowy z narzeczonymi... dopóki się nie pozbierasz." Próbowała uśmiechnąć się zachęcająco.
Westchnęłam. "Chyba masz rację. Perspektywa patrzenia na to miejsce, które kiedyś tak bardzo kochałam, sprawia, że chce się wymiotować! I nie sądzę, że wytrzymam jeszcze zobaczyć jedno kolejne wesele. Proszę! Myśl o tym, że może nie zakończy się szczęśliwie, wystarczy, żeby chciało się powiesić!"
"Dobrze! To właśnie tego chcą nasi klienci po spotkaniu z tobą!" powiedziała znajomy głos zza pleców.
Nie musiałam się odwracać, żeby wiedzieć kto to powiedział. Fiona Lewinsky stała przede mną z gniewnym spojrzeniem na sercowatej twarzy. Twierdziła, że urodziła się, żeby organizować wesela, ponieważ kształt jej twarzy sam w sobie oznacza miłość. Przy pierwszym usłyszeniu jej tego powiedzenia musiałam przewinąć oczami. I nadal chciało mi się to robić.
"Fiona...", westchnęłam. "Chyba potrzebuję małego urlopu", powiedziałam do niej.
"Spędź go na zawsze. Jesteś zwolniona!" powiedziała do mnie bez migotu.
Nicole wstała w szoku. "Fiona! Nie możesz tego zrobić! Zawdzięczasz jej połowę swojego sukcesu! Zrobiła cię bogatą!" próbowała się bronić.
Fiona spojrzała na nią spojrzeniem. "To zasłużyła! Straciłam dwóch klientów w ciągu jednego tygodnia z jej powodu."
"Dała ci niemal tysiąc takich, odkąd zaczęła dla ciebie pracować!" argumentowała Nicole. "Nie bylibyśmy tu, gdyby nie ona."
"Powód, dla którego była tak dobra, to dlatego, że dobrze ją nauczyłam. Dałam jej tydzień, żeby stęskniła się i zapłakała po zerwanym zaręczynach. Już minęły trzy tygodnie! Ona zdecydowanie robi się gorzej. Nie mogę narażać swojego biznesu, bo jej narzeczony ją zostawił na ołtarzu!"
"To nieprawda!" porozumiałam się po raz pierwszy od czasu, gdy mnie zwerbowano.
"Tak! To nieprawda!" zgodziła się Nicole. "Nie nauczyłaś jej niczego. Była świeża, dynamiczna i kreatywna. To ona stworzyła najbardziej ambitne koncepcje wesel, które robiliśmy przez lata. Prawda, Ash?" Spojrzała na mnie, jakby błagała mnie, żebym się broniła.
Wzięłam głęboki oddech. "To, co miałam na myśli, to że nieprawda, że mój narzeczony zostawił mnie na ołtarzu", powiedziałam z poważnym głosem, a Nicole patrzyła na mnie, nie umiejąc zdjąć wstrząśniętego wyrazu z twarzy.
"Oh, świetnie, droga. Przynajmniej nie było to zbyt żenujące", powiedziała Fiona beznamiętnym głosem. "Teraz, zanim każda inna przyszła panna młoda będzie miała nieszczęśliwy los, sugeruję, żebyś zmyła się. Narażasz mój biznes. Dziękuję ci za twoje usługi, ale już straciłam dwóch klientów przez ciebie, nie mogę sobie pozwolić na więcej."
Nie wiedziałam, czy poczułam się zrozpaczona przez to, co powiedziała. Oczywiście było smutno widzieć, że szefka nie wydaje się o tobie dbać, zwłaszcza jak jest jej częściowym dłużnikiem wzrostu firmy, ale jednocześnie odczuwałam ulgę, że nie muszę spełniać marzeń innej panny młodej. Było dla mnie trudne od czasu, gdy byłam samą panną młodą, ale zaręczyny nie trwały na tyle długo, żeby dotrzeć do ołtarza.
"Dobrze", mruknęłam. Potem wzięłam komórkę i torbę. "Oczekuję pełnej korzyści, Fiono."
Podniosła brew. "W porównaniu do ilości biznesu, którego straciłabym przez ciebie? Chętnie dam ci twoje odprawy na srebrnym blacie!"
Odkręciłam oczami przeciwko niej po raz ostatni, a potem wyszłam z pokoju. Nicole ruszyła za mną w momencie, gdy dotarłem do windy.
"Wróć tam, Nic, jeśli nie chcesz podzielić mojego losu", ją ostrzegłam.
"Oj, zwariowałaś, Astrid! Powinnaś walczyć! Wszak to jej zawdzięczasz!" upierała się.
Potrząsnęłam głową. "Czy naprawdę myślałaś, że tego nie chcę?" zapytałam ją. Otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale nic nie wydobyło się z jej ust. "Do zobaczenia, Nic. Porozmawiamy później."
"Porozmawiam, porozmawiam", powiedziała, gdy drzwi windy zamknęły się za mną.
Wysiadłam z budynku i złapałam taksówkę. Tam, na tylnej kanapie, mając tylko kierowcę taksówki za towarzysza, straciłam panowanie nad sobą. Płakałam, płakałam ze wszystkich sił serca.
***
Nowożeńcy pan i pani Bryan Bryans! Usłyszałam z entuzjazmem ogłoszenie gospodarza. Trzymałam się ramienia mojego nowego męża z radością.
Bryan uśmiechnął się do mnie delikatnie, miał łzy w oczach. Pochylił się, żeby dać mi pocałunek w usta.
Miejsce było magiczne. Ogród tuż za kościołem był pokryty tkaninami w odcieniach zieleni i brązu. Było mi ciepło w mojej nieskazitelnie białej sukni. Chciałam długiego trenu, ale Bryan się obawiał, że w jakiś sposób na nim potknie. Przypuszczałem, że to było jego jedno życzenie, więc zdecydowałam się na tren długości do pasa. Długie szydełkowe rękawy mojej bolerki zakrywały moje ramiona. Prawie nie pokazywały mi ciała. Moja suknia odzwierciedlała skromną, dziewiczą pannę młodą, która byłam.
Tort był idealnie dwupiętrowy, na podstawie miały małe zielone kwiatki. Figurka na torcie przedstawiała tradycyjną pannę młodą i pana młodego, którzy byli ujęci w słodkim uścisku.
Moi druhowie, którzy byli ubrani w eleganckie suknie o spiralnych odcieniach zieleni i brązu, tańczyli wokół nas. Dzięki dwucentymetrowym obcasom, moje fioletowe oczy były prawie na tym samym poziomie co brązowe Bryan'a. Nie był wysoki, ale to naprawdę nie miało dla mnie znaczenia. Był moim narzeczonym, moim mężem. Sprawił, że to wymarzone wesele stało się rzeczywistością. Zgodził się, żeby było tak, jak marzyłam.
Tańczyłam szczęśliwie w ramionach Bryana. Następnie gospodarz ogłosił zmianę partnerów i byłem wyrwana z ramion Bryana. Rozejrzałem się, aby zobaczyć, gdzie teraz jest. A potem go zobaczyłam... na środku parkietu do tańca, tańczącego szczęśliwie z druhną w zmysłowej sukni w odcieniach zieleni, kwiatkiem wetkniętym za prawym uchem. Spojrzała na mnie i na jej piękne lalkowate cechy pojawił się psotny uśmiech, a potem wydała najbardziej podłe ze śmiechów, jakie kiedykolwiek usłyszałam w swoim życiu.
"To jest moje wesele!" krzyknąłem do niej. A potem upadłem na kolana, płacząc.
Czułam, jak ktoś połapał się po mnie i zmusza mnie do wstania. To był mój najmniej ulubiony człowiek na świecie, Adam. Wstrząsnął mną i powiedział: "Wyrwij się, Astrid!"
"Nie mogę..." powiedziałem.
"Pobudź się, Astrid!" krzyknął do mnie.
Czułem, jak wstrząsał mną coraz bardziej intensywnie.
"Pobudź się!" krzyknął.
Świat wirował wokół mnie. Zmusiłem się do otwarcia oczu. Znalazłem się na wysokości paru intensywnie niebieskich oczu, wykonturowanych przez przystojną opaloną twarz. Wstałem z łóżka i spojrzałem na Adama.
Spojrzał na mnie z uniesioną brewką.
"Czy masz się dobrze?" zapytał mnie.
Głęboko odetchnęłam i próbowałem się uspokoić. Następnie powoli kiwnąłem głową.
"Twój telefon nie przestaje dzwonić", powiedział mi. "Nie mogę się skoncentrować i muszę przedłożyć memorandum na jutro."
Adam jest moim kuzynem, ale nie jesteśmy spokrewnieni krwią, chociaż dorastaliśmy razem. Był półbratem mojego kuzyna. Od dzieciństwa nigdy za bardzo się nie dogadywaliśmy. Jest zbyt szczery, zbyt nietaktyczny. Mówi to, co myśli, bez względu na to, kto zostanie zraniony lub wygląda jak głupiec.
Właściwie nie wiem, dlaczego skończyłem w jego mieszkaniu po tym, jak cały mój świat się rozpadł. Dzieliłem mieszkanie z Geeną, piękną lalką Barbie z moich marzeń. Jest moją kuzynką pierwszego stopnia i od zawsze była moją najbliższą przyjaciółką. Spędzałam więcej czasu w jej domu niż w swoim łóżku. Dlatego było naturalne, że po studiach zamieszkamy razem. Tylko to nie było moje mieszkanie, tylko jej. Wujek Jack, ojciec Adama i Geeny, zadbał, żeby dobrze się na nią zapatrzyła.
Między nami dwojgiem Geena była dzika. Nie zawsze była mądra, ale dzięki jej urokowi i wyglądowi przetrwała wszystkie wyzwania, jakie pojawiły się na jej drodze. Cóż, jeśli udało jej się uciec z moim narzeczonym za moimi plecami, może też uciec z niemal czymkolwiek. Albo być może byłem zbyt ufna... zbyt naiwna!
Mój były narzeczony był ortodontą. Celowy i ambitny, podobnie jak ja. Kiedy Geena potrzebowała pracy, która nie wymagała dużego napięcia, Bryan przyjął ją. Nie martwiłem się. Oboje mnie kochali. Nigdy by mnie nie zdradzili... przynajmniej tak myślałam.
Kiedy od początku byłem wobec niego podejrzliwy, Adam podsuwał mi różne rzeczy; czasami w formie bardzo sarkastycznych uwag, ale ponieważ byłem przyzwyczajony do jego chamstwa, po prostu go ignorowałem.
Więc pewnego wieczoru planowałem zaskoczyć Bryana w pracy. Miałem zamiar otworzyć drzwi, gdy usłyszałem, że on i Geena się sprzeczają.
"Musisz się tego pozbyć!" Bryan powiedział gniewnie.
"Nie zamierzam się tego pozbywać! Może robiłam wstydliwe rzeczy w swoim życiu, ale nie zamierzam zabić mojego własnego dziecka!"
"Astrid się tego dowie!"
"Ale ty dalej planujesz się z nią ożenić, po tym jak mnie zapłodniłeś!?" Geena zapytała gniewnie.
"Już wydałem majątek na to, wesela, które planowała! Było zbyt ekstrawaganckie! Co chcesz, żebym zrobił? Odwołał wszystko?"
"O tak? Więc chcesz, żebym odwołała moją ciążę?" Geena zapytała. "Nie mogę uwierzyć, że nawet rozważasz to! Może powinieneś był sprawdzić swój kondom sprzed dziesięciu lat, zanim rzuciłeś się na mnie na kanapie!"
"Jesteś pewna, że to nawet moje?"
"Jak śmiesz, Bryan?" Geena się za niego rozgniewała. "Kochaliśmy się przez sześć miesięcy! Inny mężczyzna nigdy mnie nie dotknął, oprócz ciebie!"
"W takim razie co chcesz, żebym zrobił? Wybrać między moim ślubem a twoją ciążą? To trudny wybór, wiesz!"
W tym momencie nie mogłem tego już znieść. Wpadłem do pokoju, co ich obu zszokowało. Stojąc przed nimi, przyjrzalem się obu, zatapiając niesamowicie zadłoniętą twarz.
"Och, kochanie... po prostu rozmawialiśmy o... pacjentce", Bryan starał się skłamać.
Spojrzałam na niego z marszczeniem brwi. "Naprawdę? Jakim pacjentem? Twoim nienarodzonym dzieckiem?"
Obaj byli zszokowani usłyszeniem ode mnie takich słów.
"Jestem tu wystarczająco długo i zapewniam cię, że nie potrzebuję żadnych wyjaśnień od was obojga". Postarałam się opanować głos. "Bryan, wiem, że to jest bardzo trudny wybór. Taki mężczyzna, jak ty, nie ma jaj wystarczająco dużych, aby podjąć taką decyzję. Więc dlaczego nie wyjdę przed ciebie?" Wziąłem głęboki oddech. "Oboje trzymajcie mnie na odległość przez resztę mojego życia! W razie jakbyście byli na tyle głupi, żeby tego nie zrozumieć, Bryan... to wesele jest odwołane!" Potem obróciłem się na pięcie.
"Ale... już wydałem na to cholerną fortunę!" powiedział Bryan gniewnie.
Obróciłem się, aby móc się z nim zmierzyć. "W porządku, a więc wyślę ci wszystkie paragony, a ty zobaczysz, czy dostaniesz jakiekolwiek zwroty!" Wyszedłem z pokoju.
Wróciłem od razu do domu i zebrałem swoje ubrania i tyle rzeczy, ile mogłem zmieścić w jednej walizce. Nie miałem gdzie się udać w tym czasie. Nie mogłem jeszcze stawić czoła moim przyjaciołom. Byłem zbyt zażenowany. Już niezbyt lubił Bryan'a, bo uważał, że jest skupiony na sobie i egoistyczny. Broniłem Bryana, mówiąc, że jest przynajmniej wierny. A teraz to!
Zanim nawet miałem szansę ponownie przemyśleć opuszczenie mieszkania Geeny, udałem się do osoby, która wiedziała o tym, co się dzieje nawet zanim to sam zrozumiałem. I szczerym człowiekiem ufam, że ta osoba traktuje mnie jak rodzinę przez te wszystkie lata.
Adam nigdy nie przepadał za Bryanem. Zawsze mi mówił, że mój chłopak nie jest nic dobrego, albo że myśli tylko o sobie i zmusi mnie do płaczu.
Kiedy podejrzewał, że między Bryanem a Geeną dzieje się coś nie tak, mówił mi takie rzeczy jak:
"Jesteś zbyt naiwna, Ash!"
"Otwórz sometimes oczy i przestań tak bardzo ufać!"
"Czasami, osoby, którym najbardziej ufamy, wydają się być tymi, które nas krzywdzą najbardziej. Spójrz wokół. Być może zrozumiesz, co mam na mysli."
Więc kiedy przyszłem do niego tej nocy, nie musiałem wyjaśniać niczego. Widział, że mam spuchnięte oczy i że niosę ze sobą walizkę. Bez słowa otworzył drzwi szerzej, żeby mnie wpuścić.
"Od jak dawna o tym wiedziałeś?" zapytałem go.
"Czy to ma znaczenie, ile czasu o tym wiedziałem?" zapytał.
Z nago Adam usiadł obok mnie na kanapie, nie proponując mi ręki ani ramiączka na którym mógłbym się rozpłakać. Adam jest typem człowieka, który nie jest bardzo lubiący kontakty fizyczne. Ale dla mnie była to ważna rzecz, że czułam, że jest tam dla mnie.
"Jak się czujesz?" zapytał Adam, ponownie mnie potrząsając.
Kiwnęłam głową.
"Przez całe popołudnie byłaś w domu. Nie powinnaś wtedy pracować?" zapytał.
Pokręciłam głową. "Już nie."
Podniósł brew. "Twoja szefowa cię zwolniła?"
Westchnęłam, a następnie ponownie kiwnęłam głową. "Niedawno dowiedziałam się, że nie rekomenduję już przebywania w odległości dziesięciu stóp od osób, które wychodzą za mąż."
"Nie mogę jej nic zarzucić", powiedział. "Zrobiła z tej przerwy w związku twoje centrum wszechświata, Ash. Musisz to przerwać. Musisz się pozbierać. Mieszkanie nad tym, co mogło się stać, tylko sprawi, że będziesz podwójnym przegranym."
"Nie jestem przegranym!"
"Cokolwiek." Przewrócił oczami. "Ale z mojego punktu widzenia wygląda na to. Bez domu, bez chłopaka, bez pracy."
"Tak, tak. Przypomnij mi, żeby jak najszybciej znaleźć mieszkanie."
"Oznacza to, że kiedy dostaniesz pracę", powiedział.
"Tak, też to."
Westchnął. "Nie jest tajemnicą, że chcę zachować to mieszkanie dla siebie. Ale teraz, Ash, jesteś jedyną osobą, jaką masz. Nie mam wyboru. Nie mogę cię wydziedziczyć. Ale nienawidzę patrzeć, jak każdego dnia się pogarszasz. Tydzień na rytuały jest w porządku. Minęło już prawie miesiąc. Twoja sytuacja jest jeszcze gorsza, niż była, kiedy pierwszy raz trafiłaś na mój próg."
"Nie wiem, co mam zrobić, Adam", przyznałam.
"Tak, wiesz. Spotykaj się ze swoimi przyjaciółmi. Baw się całą noc. Możesz spać z kim chcesz. Nawet ja cię nie ocenię", powiedział. "Po prostu wstań z łóżka i przestań marnować swoje życie."
"Nie marnuje swojego życia!"
Zaszczył. "Nie przekonujesz mnie."
Przewróciłam oczami i położę się na łóżku.
"A tak nawiasem mówiąc, twoja matka do mnie dzwoniła. Pytała, czy ciebie widziałem. Kiedy ostatnio rozmawiałeś z nią? Wyrażała głębokie zaniepokojenie."
"Tydzień temu. Zajęło jej trochę czasu, żeby do ciebie zadzwonić."
"Szczerze mówiąc, jestem ostatnią osobą w naszej rodzinie, do której uważali, że będziesz uciekać", powiedział, wstając z łóżka, a następnie skierował się do drzwi.
"Adam..." zawołałam.
Odwrócił się do mnie.
"Jak się ma... Geena? Bryan prosił ją, żeby zlikwidowała to dziecko. Zrobili... czy zgodzili się na to?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
OTOCZENIE:
Grupa ludzi otaczających ważną osobę lub osoby... tak jak młoda para w dniu ślubu.
Spotkałem się ze znajomymi. Wiedziałam, że zaczynają się nudzić ze mną. Potwierdzałam się w tych samych rzeczach. Na przykład, jak znam Bryana od czasów studiów i byliśmy najpierw przyjaciółmi, zanim się umówiliśmy, i jak znam Geenę od dziecka i nigdy w swoim najbardziej szalonym śnie nie wyobrażałam sobie, że zrobiłaby mi taką zdradę.
Dannie Jones, mój gejowski najlepszy przyjaciel, był najbardziej niecierpliwy w grupie. Myślę, że już się nasłuchał.
John Green, mój najlepszy przyjaciel- chłopak, był najbardziej zły na Bryana za to, co mi zrobił.
Nicole była najbardziej pełna współczucia dla moich uczuć.
"Zastanawiam się, jak teraz się ma," zapytałem.
"Oh, daj spokój!" mruknął Dannie. "Ash, proszę! Nie rób tego! Jesteś piękna, jesteś inteligentna! Masz całe życie przed sobą!"
"Nie mam! Wkrótce będę miała trzydziestkę!"
"Będziesz miała trzydziestkę za dwadzieścia trzy miesiące." John mruknął. "To wystarczająco dużo czasu, żeby znaleźć faceta o niebo lepszego od Bryana!"
"Ale byliśmy razem przez dwa lata! Wiesz, ile pracy to wymagało?"
"Dużo! Zwłaszcza kiedy powstrzymywałaś go od seksu!" Dannie powiedział brutalnie.
"Ale co jest złego w... braku seksu przed małżeństwem?"
"Nic! Tylko otwierasz mu drogę do dostępnych szmat w odległości jednego kilometra," powiedział John.
"Słuchaj, Ash, jeśli nie mógł zaczekać, to nie jest ten odpowiedni facet." Nicole powiedziała. "I jeśli naprawdę cię kochał, nie zaryzykowałby spania z Geeną. Gdyby miał odrobinę przyzwoitości w sobie, pamiętałby, że Geena to twoja kuzynka!"
"Relacje nie są ważne dla napalonego faceta," wtrącił się John.
"Raczej!" Przewróciłam oczami.
"No, co teraz zamierzasz zrobić ze swoim życiem?"
Zrugałam ramionami. "Upić je?"
"Popatrz na siebie, Ash! Jak przepiękna dziewczyna, która jest słodka i inteligentna może marnować swoje życie na takiego nieudacznika jak Bryan? Chodzi mi o, bez urazy, ale przecież nie jest on tak przystojny!" Dannie powiedział ze złością.
"I jest niski. Ile ma? Jakieś półtora metra?" John zaśmiał się.
"Hej! Ma półtora metra sześćdziesiąt sześć!" Obroniłam go. "A jego czekoladowe oczy są cudowne."
"Są brunatne! Zwykłe, brązowe oczy!" Zaprotestował Dannie.
"Po prostu... nie mogłam sobie znaleźć powodu, dla którego miałby mi to zrobić," wzdychałam z frustracją.
John przewrócił oczami. "Ja mogę. Ale ci się nie spodoba..."
"Seks?" spytałam go. "Mógł tak naprawdę zaczekać tylko trzy miesiące... do ślubu."
"No, widocznie nie mógł czekać dziewięć miesięcy. Przecież spali ze sobą przez dobre sześć miesięcy już zanim w ogóle się o nich dowiedziałaś," powiedział Dannie.
"Może, Ash, poprosił cię o rękę, bo chciał cię przespać?" John zasugerował.
"Ale z jaką wielkością pierścionka mi go dał!" Powiedziałam. Bryan dał mi pierścionek z dwukaratowym diamentem. Kosztował majątek. Nie wydałby tak dużo na to, gdyby zależało mu tylko na seksie, prawda?
"Mówiąc o pierścionku, gdzie on jest?" zapytał Dannie.
"W mojej szkatułce na biżuterię," odpowiedziałam.
"Hmmm... powinnaś zwrócić go kilka tygodni temu," powiedział John.
"Do diabła! Dannie ma rację! Nie zwracaj go! Sprzedaj go!" zaprotestował Dannie.
"Nie! Nie zamierzam sprzedawać tego pierścionka!"
"A dlaczego nie? Chcesz go trzymać i wspominać o dobrych chwilach, które spędziliście razem za każdym razem, gdy na niego patrzysz?" Nicole mówiła zirytowanym tonem.
"Miałam z nim dobre chwile."
"To nie jest czas, żeby myśleć o dobrych chwilach. To jest oczywiste. Teraz, żeby się nad nim przejść, musisz myśleć o tym, jak bardzo jest irytujący i o wszystkich drażniących rzeczach, które ci zrobił," powiedziała Nicole.
"Zgadza się. Teraz musisz go traktować jak potwora. Nie ma serca. Nie ma sumienia," powiedziała Nicole. "To, w czym się teraz znajdujesz, to jego zasługa. Wszystko, kim był, zanim zerwaliście, było niczym. On już nim nie jest!"
"Potrzebujesz zmiany. Znajdź sobie hobby. Dołącz do klubu fitness. Naucz się grać na gitarze."
"A zawsze możesz znaleźć pracę," zasugerował John.
"Mam nadzieję, że odłożyłaś pieniądze."
Pokiwałam głową. "Oczywiście. Ale... niestety, użyłam trochę, żeby zapłacić floryście."
"Mam nadzieję, że miałaś odwagi poprosić o zwrot pieniędzy," powiedziała Nicole.
Skierowałam rękę do dolnej szuflady i wyciągnęłam stertę paragonów. "Oddałam wszystkie paragony Bryana, kiedy się rozstaliśmy. Chciałam, żeby mi zwrócił wszystkie te płatności, żeby zrozumiał, jak trudno było mi wszystko załatwić, kiedy ten czas spędzał z moją świadkową w łóżku!"
"Więc duszku, żebyśmy się dobrze zrozumieli," powiedział John. "Jeśli był w stanie zwrócić kasę, którą ty zapłaciłaś floryście, to znaczy... zdradzał cię... i zapłaciłeś mu za to?"
"Cicho, John," powiedziałam mu, choć zrozumiałam, jakie było jego zamiary.
"To wszystko rozstrzyga! Powinnaś oddać pierścionek," powiedział Dannie. "Zwłaszcza że jego wielkość pozwoliłaby ci opłacić własny ślub."
Zatrzeszczałam. "To znaczy, jeśli wciąż chcę się pobrać. Myślę, że całkowicie straciłam wiarę w miłość. Jeśli zobaczę jeszcze jedno wesele w moim życiu, chyba się powieszę! Już nie wierzę w śluby."
"Naprawdę? Dlaczego wciąż wierzysz w pierścionki zaręczynowe?" spytał John.
"Dlaczego nie chcesz go sprzedać za pełną wartość? Jeśli nie chcesz wykorzystać tych pieniędzy na przyszły ślub, to wykorzystaj je jako zaliczkę na swoje własne mieszkanie," zaproponował Dannie. "Mogłoby to być przynajmniej dziesięć tysięcy. Na tym możecie zbudować swą przyszłość! I uwierz mi, kochanie, na to zasługujesz."
"Obyś była tak zatroskana o Bryana, jak o śluby i wesele," powiedziała Nicole. "Gdybyś tylko była tak optymistycznie nastawiona do pokonania Bryana, jak do upadku ślubów par, które obsługiwaliśmy."
Wiedziałam, że to żałosne. W pierwszym tygodniu tak bardzo byłam zła na Bryana. Był kłamcą. Zanim stał się moim chłopakiem, był moim najlepszym przyjacielem. Jak mógł mnie tak potraktować?
Potem tak bardzo byłam zła na Geenę, bo moim zdaniem powstrzymać to mogła. Bryan to tylko człowiek. Człowiek, który od czasu, kiedy zaczęliśmy się umawiać, stłumił swoje popędy seksualne. Jego poziom testosteronu prawdopodobnie wzbijał się w kosmos jak rakieta, kiedy Geena pokazała trochę ciała.
W drugim tygodniu byłam zła na siebie. Myślałam, że to moja wina, że jestem wyniosła dziewica, która wierzy, że w dzisiejszych czasach stosunek może trwać długo bez intymności.
W trzecim tygodniu byłem po prostu zły na miłość... za tym, że wprowadziła mnie w błąd, za to, że dała mi wierzyć, że czekała mnie piękna przyszłość. Za to, że uwierzyłam, że wymarzone wesele, które miałam w głowie od dziesięciu lat, mogło stać się rzeczywistością.
A teraz... już nie wiedziałam, za kim czy czym jestem zła. Część mnie bolała do tego stopnia, że czasami myślałam, żeby wrócić w ramiona Bryana i go wybaczyć. Ale większą część mnie nie można ponownie zaufać. Już nie. Część mnie mówi, że przetrwałam trzy tygodnie bez niego z tą bolesnością. Zdolę przetrwać jeszcze kilka. A potem nadejdzie uzdrowienie.
Gdy dotarłam do domu tej nocy, Adam zmierzał na swój taras z piwem w ręce.
"Ten centymetrów?" przywitał mnie.
"Już nie jestem dzieckiem, Adam."
"Ha! Zobaczysz? Coś nowego uczę się każdego dnia," powiedział sarkastycznie.
Wzruszyłam ramionami i zaczęłam kierować się do swojego pokoju.
"Zaczekaj," zawołał za mną.
Obróciłam się do niego.
"Dołącz do mnie." Wskazał ręką na swój taras.
Podniosłam brew. "Nie, dzięki. Lepiej pójdę spać."
"A co zrobisz?" zapytał, podnosząc brew. "Spać? Żałować? Marzyć, że drań zaraz znienacka zacznie mieć sumienie?"
Potrząsnął głową. "Chodź, Ash. Znam cię od dziecka. Jesteś mądrzejsza niż to. Może po prostu potrzebujesz małego popchnięcia. Chodź, popij ze mną na tarasie. Czas, żeby miały ważną rozmowę."
Wzdychnęłam i poszłam za nim na taras. Księżyc był piękny. Morski wiatr natychmiast powiał mi w twarz. Usiadłam na krześle obok Adama. Podawał mi piwo.
Zrobiłam łyk i czekałam, aż coś powie.
"To już trzy tygodnie, Ash," zaczął. "A ty jesteś coraz gorzej." Westchnął. Nie odpowiedziałem. "Nie mów mi, że nic nie wiem o bólu i miłości i cierpieniu. Uwierz mi, doświadczyłem tego wystarczająco dużo. To może dlatego jestem, kim jestem teraz. Byłem zraniony za dużo wcześniej."
Po raz pierwszy zobaczyłam Adama w innej perspektywie. Zimna, nieprzejednana fasada... brutalna prawda, którą zawsze wypowiadał bez względu na to, kto może ucierpieć... Teraz rozumiałam. On doświadczył bólu. Ktoś wcześniej mu skłamał. Był już zdradzany... to spowodowało, że stał się takim człowiekiem, jakim jest teraz. Człowiekiem, który wierzył, że brutalna prawda, mimo że boli, jest lepsza niż najłagodniejsze z kłamstw. Dlatego zawsze mówi to, co ma na myśli. Mówi prawdę, tak jak ją widzi. Nie wprowadza innych w błąd.
"Co?" zapytał, gdy zdał sobie sprawę, że patrzę na niego natarczywie.
Zachichotał. "Trudno uwierzyć... ale tak. Mam serce. Oh! Chodziło mi... miałem kiedyś serce."
"Wiem..." Zerknęłam na niego i się uśmiechnęłam. "Chyba to jest pierwszy raz, gdy widzę, że masz serce."
Zachichotał. "Tak jak ciężko w to uwierzyć... tak. Mam serce. Mam na myśli... miałem serce."
"Więc co się z tobą stało?" zapytałam go.
Zachichotał. "Wylałem niektóre wspomnienia. Tak naprawdę nie mogę ci dokładnie powiedzieć."
"A jednak powiedziałeś, że masz swoje doświadczenia miłosne i cierpienie. Na pewno musisz pamiętać kilka rzeczy."
"Wybierz się z tego zwycięzca, nie z tego przegranego," wymamrotał. "Może i zapomniałem szczegółów swojego życia, które mnie rozdarły, ale nie zapomniałem lekcji, które mnie nauczyły. Więc choć nie powiem ci dokładnie, co mi się stało, wciąż mogę dać ci radę."
"Okej, sama się znękaj, wielki bracie," ironicznie dodałam.
"Hej, znam cię od dziecka. Dorastaliśmy razem. Może nie jesteśmy spokrewnieni krew, ale zgadnij co? Byłem najprawdopodobniej jedynym bratem, którego znałaś."
"Tak. A Geena była jedyną siostrą, którą miałam. I patrz, co mi zrobiła," mówiłam przygnębionym tonem.
"Przynajmniej nigdy nie byliśmy najlepszymi przyjaciółmi, kiedy dorastaliśmy. Kiedyś mnie nienawidziłaś."
"Czego się nie spodziewasz, że jestem miły. Jeśli powiem coś, co może sprawić ci przykrość, pamiętaj, że zawsze byłem taki."
"Ty pierwszy nauczyłeś mnie, jak być odporną. Jak odsłonić to wszystko."
"Tak. Ale nie jesteś zbyt dobrym uczniem, prawda?" zapytał.
"Dlaczego tak mówisz?"
"Bo tak powinnaś postępować teraz. Odporny. Zawsze tak powinnaś postępować."
"Jesteś pierwszy, kto nauczył mnie, jak to zignorować. Przesłuchać wszystko," powiedziałam.
"Tak. Ale nie jesteś zbyt dobrym uczniem, czyż nie?" zapytał.
"Dlaczego tak mówisz?"
"Bo tak powinnaś teraz postępować. Zignorować wszystko. Myślę, że nie wiesz jak."
Wzdychnęłam. "Czasami myślałam, że potrafię. Ale znowu... czasami staje się tak trudno. To było bolesne." Łzy spływały mi po policzkach. "Nadal jest bolesne."
"Wiem," powiedział. "Nie myśl, że to szybko minie. To jest bolesne fizycznie. Jak boli w klatce piersiowej. Wiesz, dlatego nazywa się to złamanym sercem. To nie tylko ból emocjonalny; to też ból fizyczny. I musisz się z tym zmierzyć, Ash. Nie ma ucieczki."
"Wiem. Ale czasami jest trudno nie pamiętać, jak było. Wiesz, nie straciłam tylko chłopaka... czy nawet narzeczonego. Straciłam też najlepszego przyjaciela. Geena była ze mną przez większość mojego dzieciństwa. Była siostrą. I nie mogę przestać cierpieć z powodu tego, że dwie osoby, którym najbardziej zaufałam i których najbardziej kochałam, zrobiły mi to."
"Geena zawsze była uwolniona. Wiedziałaś o tym. Była jedyną osobą na świecie, która cię tak bardzo zazdrościła. Była rozpieszczona. Ale ty kochałaś ziemię, po której chodziła. Przytulałaś to, co robiła. Później, kiedy rozstałaś się z chłopakiem, od razu brała go dla siebie. Ale ty nigdy nie oczekiwałaś od niej niczego mniej."
"Dlatego wciąż nie mogę uwierzyć, że zrobiła coś gorszego niż przelewała się z nim!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
DIAMENT:
Najtwardszy i najtwardszy minerał. Powszechnie stosowany w pierścionkach zaręczynowych, aby symbolizować niezłomną więź między mężczyzną i kobietą.
Forianastępne kilka tygodni spędzałem czas na poszukiwaniu pracy. Na razie starałem się trzymać z dala od wesel. Wiedziałem, że wciąż cierpię, ale uznawanie bólu naprawdę nie oznacza dodawania do niego ani prowokowania go w żaden sposób.
Ale pod koniec tygodnia nadal nie miałem nic. Byłem dalej tą samą zagubioną dziewczyną, którą byłem kilka tygodni temu.
"Trzymaj się tam, skarbie" - powiedziała do mnie Nicole pewnej nocy, gdy postanowiliśmy sprawdzić nową restaurację w mieście o nazwie Oil Rig. "Znajdziesz coś. Chociaż znalazłbyś już, gdybyś po prostu wrócił do planowania wesel. Byłeś sławny. Ludzie pokochali twoją pracę. Byłoby łatwo znaleźć pracę z konkurencją."
Przekręciłem oczami. "Jaki jest sens planowania wesel dla innych, skoro już nie wierzę w miłość? Jeśli mój własny ślub jest realizowany przez kogoś innego?"
"Mówiąc o tym, zamierzasz... pojechać tam?" - zapytał John.
"Oczywiście, że nie!" - szybko odpowiedziałem. "Po co miałbym iść na ślub mojego byłego narzeczonego i mojej byłej najlepszej przyjaciółki? Szczególnie jeśli nie mieli przyzwoitości niczego zmienić w tym, co zaplanowałem, kiedy powinienem być panną młodą? Geena to klasyk! Ukradła mojego narzeczonego! I ukradła moje pomysły na ślub! Ona... jest..." Westchnąłem. "Ona... Nie znam tego słowa!"
"Złodziejka?" - sarkastycznie zasugerowała Dannie.
"Więcej niż to! To jest kłamliwa, głupia, przewrotna suka!"
"A Bryan?"
"To tani, niemoralny, bezkręgowy drań! Naprawdę zasługują na siebie!"
"Wspaniale!" - Nicole klaskała w dłonie. "Dochodzimy do czegoś! Przynajmniej teraz go nienawidzisz wystarczająco mocno, żeby przyznać, że musisz zemścić się na nich za to, co ci zrobili."
"Jak mam się zemścić na nich?" - zapytałem.
"Pokazując im, że jesteś szczęśliwa" - powiedział John. "Że jesteś poza tym. Że przeszłaś tym. Że poradziłaś sobie. I teraz jesteś o wiele szczęśliwsza niż kiedykolwiek byłaś z nim."
Pomruczałem. "Dobra. Więc zemścimy się za... pięć lat! Trudne! Nawet wtedy nie będą mnie pamiętać!"
"W ciągu pięciu lat mogą nawet nie być razem, kto wie?" - mruknęła Nicole.
"Nie musisz być naprawdę szczęśliwa. Musisz im tylko pokazać, że jesteś. Nawet jeśli wciąż w środku się łamiesz. Nie musisz im tego pokazywać. Musisz tylko pozwolić im zobaczyć, że jesteś szczęśliwa, nawet jeśli nią nie jesteś" - powiedział John.
"Co masz na myśli... dla show?"
"Tak" - powiedziała Dannie. "Ale wtedy, gdy zaczniesz czuć się lepiej z tym, wtedy zaczniesz go przestawać odczuwać! I możesz to zrobić, laluniu."
Uśmiechnąłem się. Nowe poczucie podekscytowania wypełniło mnie. Po raz pierwszy od miesięcy czułem się nieco lżejszy i trochę szczęśliwszy.
Podniosłem butelkę do góry. "Na zdrowie?"
"Na zdrowie!" - zgodzili się i wszyscy wypiliśmy łyk naszych piw.
"Więc może sprzedasz ten pierścień?" - powiedziała Dannie. "Możesz wyjść z mieszkania Adama."
"Dawaj, skarbie. Nie ma potrzeby go zatrzymywać. On tego nie warty. Wspomnienia nie warte bólu, który nadeszedł potem" - powiedziała Nicole.
"Przynajmniej ocenicie to. Zobaczcie, ile dostaniesz za niego, gdybyś zdecydowała się go sprzedać" - zaproponował John.
"Nic nie warte wspomnienia" - wtrąciła się Dannie.
No cóż, drań zasłużył na to za wszystko, co mi zrobił. Przecież wiedział, że jest mu coś winien za kwiaty na swoim ślubie!
Następnego dnia czułem się nieco weselej niż zwykle. Moi przyjaciele mieli rację. To przez Bryana ślub się nie odbędzie. Ja byłem pokrzywdzoną stroną. Chyba jednak nie zaszkodziłoby sprawdzić, ile wart jest pierścień, w razie gdybym zdecydował się go sprzedać. Poza tym nie mogłem być w nieskończoność na jałmużnie od Adama. Wiem, że stawiam go w trudnej sytuacji ze względu na jego rodzinę, skoro Geena jest jego siostrą.
Spotkałem się z Nicole i Dannie i udaliśmy się do centrum handlowego, aby sprawdzić wartość pierścionka.
"Okay, mój stan umysłu powinien być... jestem ponad nim i mam nowego chłopaka" - powiedziałem, uśmiechając się marzycielsko.
"Hmmm... łatwiej uwierzyć w pierwszą część niż w drugą. Kto to tajemniczy mężczyzna? Albo nie mów mi, że całkowicie zdradziłeś swoje wartości i zdecydowałeś się związać z Adamem" - zmarszczyłem nos. "Adam? Ohyda! To jest kazirodztwo!"
Nicole się zaśmiała. "Więc kto to jest?"
Pokiwałem głową. "Nikt na razie. Ale jeśli przypadkiem natknę się na Bryana lub Geenę, o tym będę im mówić. Nie musi to być prawda. Ale podniosę głowę i to powiem. Jestem szczęśliwa jak ptak! I nie jestem już dziewicą! Oddałam się w gorącej nocy namiętności mojemu chłopakowi, którego kocham bardzo!" - zapytałem wyzywająco.
"Jak ma na imię twój chłopak?" - wyzwała Dannie.
"To nie ich sprawa" - odpowiedziałem melodiecznie.
"Wspaniale!" - powiedziała Nicole, ciągnąc mnie do najbliższego sklepu jubilerskiego.
Niechętnie oddałem pierścionek do wyceny w sklepie jubilerskim. Obsługujący mnie facet przeprosił uśmiechem. Natychmiast dostrzegł, że zaręczyny się nie udały.
"Zobaczymy, jaką ofertę możemy ci zaproponować" - powiedział.
Czekaliśmy pięć minut, patrząc na inne pierścionki i bibeloty wyłożone wokół nas. Spojrzałem na pierścionki zaręczynowe z diamentem przed sobą i muszę przyznać, że pierścień Bryana, oprócz dużej kamieni, nie miał zbyt wiele stylu.
"Przepraszam, pani" - wreszcie zawołał facet.
Podszedłem do niego. Moje serce waliło jak szalone. Ten pierścień pokazywał, ile Bryana ceniło mnie, ile mnie kochało. Jeżeli go sprzedam, to nie powie zbyt wiele o tym, ile ja ceniłem niezależnie od tego, co mi zrobił. A sam Bóg wie, jak bardzo go ceniłem... zbyt bardzo!
Facet spojrzał na mnie niewygodnie. "Przepraszam... ale żaden sklep jubilerski nie kupi tego"
"Co? Dlaczego?" - zapytała Nicole.
Facet obniżył głos, żeby tylko ja, Dannie i Nicole mogli go usłyszeć.
"Ponieważ, obawiam się, że to podróbka" - powiedział. "Diament nie jest prawdziwy."
"Co?" - spytałem w szoku. Wiedziałem, że mój wyraz twarzy zmienił się na czerwoną. "Nie może tak być!"
Podniosłem pierścień i popatrzyłem na wygrawerowane wnętrze, żeby się upewnić, że go nie podmienili. Jest tam nadal - data, w której Bryan się oświadczył.
"Pani... ten komin jest z cyrkonii kubicznej. Jego wartość wynosi... nie wiem... kilkaset najwyżej?"
"Co?" - zapytała Nicole, całkowicie w szoku.
"Nie zauważyłaś?" - zapytał facet. "Obawiam się, że nawet obrączka... jest tylko pozłacana."
"Nie jestem jubilerem, jak mam to wiedzieć?" - zapytałem sarkastycznie.
"Przepraszam bardzo" - powiedział facet. Uśmiechnął się do mnie z rezygnacją.
Zabrałem z powrotem pierścień. Poczułem, że za chwilę zemdleję. Jak mógł być taki głupi? Oświadczył się mi z podróbą? Co? Naprawdę myślał, że jestem tak głupia, że nie zauważę? Że nikt nie zauważy?
Na jaką tanią cenę mnie ocenił?
"Przepraszam bardzo" - powiedział facet przy ladzie. "Nadal serdecznie zapraszamy. Mamy dla pani specjalną kartę zniżkową, którą może pani wykorzystać przy przyszłych zakupach."
Pokiwałem głową, próbując powstrzymać łzy płynące po moich policzkach. "Dziękuję" - powiedziałem słabo.
"Pójdźmy" - powiedziała do mnie Dannie.
Wydawało mi się, że płynę bezmyślnie w kierunku wyjścia. Nie patrzyłem w żadnym kierunku, tak naprawdę niczego nie widziałem, gdy zderzyłem się z innym klientem wchodzącym do sklepu.
Czułem zapach słodkiego męskiego perfumu, gdy poczułem, jak mocne ramiona otulają mnie w mocnym uścisku, zapobiegając mi upadkowi na tyłek.
Zamiast się od niego oddalić, oparłem głowę na jego szerokim ramieniu i na chwilę poczułem ulgę... wtedy, kiedy jej najbardziej potrzebowalem. Trzymałem się go i cicho pozwalałem łzom przeciekać. Bo tego potrzebowałam. Potrzebowałam ramienia, na którym mogę płakać. Nikogo, kto by mnie podtrzymał, kiedy rzeczywistość przeszywała mnie bezlitośnie.
"Czy wszystko w porządku, Panno?" - usłyszałem, jak mówił, a jego solidny tors dudnił pod moją twarzą podczas gdy mówił.
Powoli podniosłem głowę i moim oczom ukazała się para ciemnych okularów. Jego czarne grzywki opadały na ciemne brewki, jedna z włosów uniosła się, kiedy na mnie patrzył.
Mój umysł zemstygł, gdy jego twarz i obecność wypełniły moje zmysły. Przyjmowałem jego przystojną twarz, słodki męski zapach, który zeń unosił, nutkę zaniepokojenia w jego głosie i poczucie jego ramion obejmujących mnie.
"Jesteś w porządku?" - powtórzył, tym razem głośniej i z większym naciskiem na każde słowo.
Kiwnąłem głową, gdy rzeczywistość powoli wracała do mnie.
Powoli mnie puścił, upewniając się, że jestem na tyle stabilny, że mogę stanąć na własnych nogach. Następnie oddalil się o krok. Dopiero wtedy zauważyłem, w co był ubrany. Biała koszula i czarna skórzana kurtka.
"Weź to na spokojnie, dobrze?" - powiedział. I z ostatnim ukłonem wszedł do sklepu, zostawiając mnie na zewnątrz, wciąż w osłupieniu.
"Okay, to już wystarczy za wstyd na dzisiaj" - powiedział Dannie, pociągając mnie za sobą.
"O litości, Ash. Przez chwilę pomyślałam, że padniesz na kolana w ramionach tego biednego człowieka!" - zaczepiła się Nicole.
Po przejściu jednego bloku z przyjaciółmi, w końcu wróciłem do rzeczywistości.
"Ten facet był na serio?" - w końcu zapytałem.
"Kto? Czarnowłosy Ken? - zapytał Dannie.
Przytaknąłem.
"Tak" - odpowiedział Dannie. "I jest tak przystojnyyy!" I na chwilę pomyślałem, że Dannie zaraz zacznie płakać. "Jeszcze go nie widziałam!"
"Duże miasto. Nie możesz znać wszystkich, którzy tu mieszkają!"
Wtedy przypomniałem sobie, jak jego ramiona obejmowały mnie. W tym momencie czułem się ciepło, pocieszony... bezpiecznie. Poczułem ulgę, której szukałem od momentu, kiedy dowiedziałem się o Bryanie i Geenie.
Spojrzałem na pierścień, który wciąż trzymałem w ręce i przypomniałem sobie, jak Bryan sprawił, że uwierzyłem, że jego pierścień jest prawdziwy... razem z jego miłością.
Zatrzymałem się na środku chodnika. Zaczęłem płakać.
"To nawet nie był prawdziwy diament!" - wył.
"Och, Boże! Zaczynamy!" - Dannie przewróciła oczami i pociągnęła mnie za sobą, wraz z Nicole.
"Słyszałaś, co powiedział facet? Był wart tylko kilkaset dolarów!" - płakałem dalej. "Jak mógł mi to zrobić? Myślałem, że mnie kochał! A ten pierścień... ten pierścień był symbolem tego, jak bardzo mnie cenił, ten przeklęty sukinsyn!" - I rzuciłem pierścionek na ulicę.
"Co ty robisz? Mogłaś go wysłać z powrotem, żeby mu pokazać, że wiesz!" - powiedziała Nicole, biegnąc za pierścionkiem.
Ale wtedy piękny biały samochód sportowy przeleciał przed nami i przejechał po moim pierścionku.
"Oh, nie!" - w panice Nicole.
"Nicole! Przecież w końcu zabijesz siebie! Wracaj tu!" - krzyknął Dannie.
Nicole szybko przeszła przez ulicę, żeby podnieść mój pierścionek... lub to, co po nim pozostało. Rzeczywiście, ogromny kamień został rozbity, pozostawiając tylko pozłacaną obrączkę.
"Dzięki!" - zawołała Nicole na tyle, żeby słyszał ją wściekły kierowca samochodu.
"Już go nie potrzebuję, Nicole!" - powiedziałem do niej. "To potwierdza to, co już wiemy. Po prostu... rzuć to!"
"Nigdy nie wiesz. Może kiedyś zobaczysz Bryana i zmusisz go... nie wiem... włożyć to sobie do..." - Nicole powiedziała z wściekłością. "Jak mógł ci to zrobić, Ash!? Myślałem... Myślałem, że jesteście najlepszymi przyjaciółmi. Myślałem, że jesteście sobie przeznaczeni."
"Tak tanio mnie cenił?"
Sophoskin: Moi przyjaciele mnie przytulili, starając się pocieszyć. Ale dalej nie mogłem w to uwierzyć, nawet do wieczora, gdy Dannie, Nicole i ja poszliśmy spotkać się z Johnem w Oil Rig.
John przez większość czasu był niemowy. Szybko pił swoje piwo i potrząsał głową.
"Powiedz coś, no" - powiedziała Nicole.
John wzruszył ramionami. "Tyle mogę powiedzieć, że... myślałem, że Bryan nie może zejść na niższy poziom."
"Jest tyko zwykłym cyrkonem! Powiedział, że wydał na niego fortunę!" - powiedziałem. Wypiłem swoje piwo. "Jak mógł mnie tak oszukać? Jak mogłem tego nie zauważyć? Byłem planistką wesel, do cholery!"
"Planujesz wesela, kochanie. Nie zaręczyny. Twoja praca zaczyna się dużo później, niż kiedy panna młoda zakłada pierścień zaręczynowy" - zauważył Dannie.
Teraz zdałem sobie sprawę, że przez te wszystkie lata, kiedy byliśmy razem, Bryan i Geena musieli uważać mnie za naiwną. Byłem dostępny, podziwiałem ziemię, którą oboje depczą... tak jakby nie mogli nic złego zrobić w swoim życiu. Wykonywałem prawie wszystko, co odemnie wymagali, ale nigdy nie żyłem tak, jak sobie wyobrażali. Boję się, że jestem głupcem.
Wspomnienia nareszcie przerwał telefon od mojej mamy.
"Jest w porządku, kochanie?"
"Mogło być lepiej, mama" - odpowiedziałem.
"Cóż... jestem pewien... jeśli nadal utrzymujesz kontakt z kuzynem, Adamem, to twoje zaproszenie już do ciebie dotarło. Wiem, że to może być niespodzianka."
"Tak! To właśnie niespodzianka!!" - mamrotałem sarkastycznie.
"Wiem, kochanie, że to, co ci zrobili, było okrutne" - przeprosiła moja mama.
"Na to nie ma słów, mama!" Łzy natychmiast spłynęły mi po policzkach, ale odmówiłem czynienia ich słyszalnymi dla niej.
"Abyś przynajmniej na godzinę pojawiła się na przyjęciu. Powiedz cześć krewnym. Powiedz cześć wujkowi Jackowi. Bardzo by go to ucieszyło, gdybyś była tam."
Westchnąłem. Wujek Jack. Był dla mnie jak ojciec. I cokolwiek dał Geenie, to także mi dał. Jak wtedy, gdy wyjeżdzał i wręczał Geenie laleczkę, to ja miałem taką samą. Nawet gdy byłyśmy na studiach, byłem dla niego córką. I go kocham. Ale... gdyby mnie kochał, to zrozumiałby, dlaczego nie chciałbym pojawić się na ślubie Geeny.
"Słuchaj, kochanie...cała nasza rodzina była już z tobą. Ale serce taty rozgrzewa myśl, że są nadzieje na to, że wybaczysz Geenie za to, co ci zrobiła."
Stękałem.
"Ale twoi przyjaciele mają rację. Powinnaś tam pójść z kimś, kto jest jak policzek dla Bryana. Kto sprawiłby, że Geena była by miło zazdrosna. Już wiesz, że zawsze ci zazdrościła. Mimo że teraz ma Bryana, to jest ciężko zerwać z dawnymi nawykami. Więc proponuję, żebyś pojawiła się na tym weselu z uśmiechem... jeśli zdecydujesz się w ogóle pójść."
"Ale Adam... jak mam znaleźć takiego wymarzonego faceta w trzech tygodniach? Nawet nie wiem, gdzie go znaleźć!" - wymamrotałem
Adam chichotał, a potem powiedział "Och, mała Astrid. Twoja dusza jest zbyt dobra, nie wiesz, jak wymyślić złe plany.".
"Co?" - zapytałem.
"Znajdź tego faceta, Astrid. Prawdziwie przystojnego! To jest jedyna rzecz, którą musisz zrobić."
"Gdzie?"
On wzruszył ramionami. "Chodzisz częściej niż ja. Ja nie wiem. Może w barach?"
"Chociażby był przystojny, musi być bogaty, bystry, mieć świetną karierę i musi być we mnie zakochany."
Adam bardzo się zaśmiał, aż poczułem się urażony.
"Co, idioto? Powiedz mi!"
"On nie musi być taki" - odpowiedział Adam. "Wystarczy, żeby był spoza miasta i nie znał nikogo w mieście."
"I dalej?"
"A potem poproś go, żeby udawał, że jest bogaty. Ładny garnitur wystarczy. Tak długo, jak nie jest głupi, a miał trochę edukacji, by był wystarczająco dobry. Nikt z naszej rodziny nie sprawdza go naukowo. No, poza mną. Ale jestem po twojej stronie. Więc trzymam wtedy gębę na kłódkę."
"Adam... ty jesteś obłąkany?"
"Jesteś zrozpaczony?" - zapytał z powrotem.
Wzdechłem i nie odpowiedziałem.
"Jeśli nie będziesz dla niego w stanie powiedzieć, czy to jako randka, czy jako przyjaciel, zapłać mu. Pożyczę ci pieniądze. Albo lepiej jeszcze, zapłacę za to sam. Cokolwiek, żeby cię wyrwać z tego nieszczęścia! Nawet na jeden dzień!"
Przesuń w górę, aby kontynuować