passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Legally Not Yours autor Yan Stellar

Legally Not Yours

/

Rozdział 1

Nowy Początek

POV: Leah

Ktoś powiedział, że ta impreza miała być zwykłym, luźnym powitaniem.

Tak, jasne.

Centrum studenckie w Lions Fade Law School lśniło drogim światłem i śmiechem głośniejszym, niż to konieczne. Wszystko tutaj wydawało się zbyt wypolerowane, zbyt perfekcyjne.

Nawet sposób, w jaki ludzie stali w grupach—jakby już wiedzieli, kto tu należy, a kto nie.

Zesztywniałam na obcasach i próbowałam się nie wiercić. To była moja pierwsza prawdziwa noc na kampusie. Pierwszy raz stałam w pokoju pełnym ludzi o nazwiskach, które otwierają drzwi, podczas gdy ja musiałam wyważyć swoje, żeby się tu dostać.

Życie było trudne odkąd mama zostawiła mnie, żeby być z kimś, kto mieszka na drugim końcu kraju. Podobno ten facet nie znosił dzieci, więc zdecydowała się zostawić mnie w żłobku i nigdy już po mnie nie wróciła.

Dobry wybór, co?

Ścisnęłam mocniej kieliszek wina. Nie jest łatwo stać na własnych nogach, dlatego to stypendium tak wiele dla mnie znaczy.

Connors Legal Associates Foundation umożliwiła mi to wszystko. Jedno z trzech pełnych stypendiów, które zaoferowali w tym roku. Tak ciężko pracowałam i ta praca mnie nie zawiodła.

Nie zamierzałam pozwolić, by jakiś syndrom oszusta mi to odebrał.

Ale zdecydowanie potrzebowałam teraz trochę powietrza. I wciąż nie mogę uwierzyć, że naprawdę uczę się na Lions Fade Law School, to surrealistyczne uczucie być wśród innych elitarnych studentów.

Odwróciłam się, by przecisnąć się obok zbyt ściśle ustawionej grupki—i wpadłam prosto na ścianę mięśni i drogiej wody kolońskiej.

Moje wino wyślizgnęło się z kieliszka, zanim zdążyłam zareagować—czerwone, śmiałe, obciążające. Rozlało się na jego koszuli, zostawiając ciemną, rozkwitającą plamę.

Zamarłam, skamieniała ze wstydu, już próbując wydukać przeprosiny.

— O Boże — wydyszałam. — Tak bardzo, bardzo przepraszam!

Patrzyłam z przerażeniem na jego koszulę, a on spojrzał w dół powoli, strzepując plamę jakby ją osobiście go obraziła. Potem podniósł wzrok na mnie.

I... o rany.

Był tam—wysoki, opanowany, wykuty jak kłopoty. Ostry podbródek, usta ułożone w uśmiech, który igrał z kącikami, jakby był rozbawiony.

Facet zsunął z siebie zrujnowaną marynarkę z powolną, zamierzoną łatwością, trzymając ją w dwóch palcach jakby materiał miał go ugryźć. A może to ja miałam.

Jego chłodne, nieczytelne oczy znów spotkały się z moimi. Potem zjechały niżej, zatrzymując się na moim ciele, mierząc je. Poczułam, jak ciepło wspina się po mojej piersi, by zaraz opaść, zwijając się nisko w brzuchu.

Podałam mu serwetki. — Naprawdę przepraszam, nie zauważyłam cię—

— Najwyraźniej — jego głos był gładki, ale zimny. — Powiedz mi, czy niszczenie markowych ubrań to twój sposób na przedstawienie się? To twoja metoda, by zwrócić moją uwagę?

Zmarszczyłam brwi. — To był wypadek.

— Mhm — mruknął. — Wy, biedni ludzie, zawsze tak mówicie.

To bolało. Cofnęłam się lekko i prychnęłam z niedowierzaniem. — Słucham?

Przechylił głowę, przyglądając mi się jakbym była nieudanym eksperymentem naukowym. — Zgadnę: nowa stypendystka?

Sposób, w jaki to powiedział, jakby to była diagnoza, przyprawił mnie o dreszcze.

— I co z tego? Zapracowałam na swoje miejsce tutaj — powiedziałam, prostując ramiona.

Parsknął niskim, bogatym śmiechem przesyconym kpiną, składając poplamioną marynarkę na ręku jakby ją obrażała.

— Oczywiście, że tak — powiedział. — Zawsze potrzebują jednej czy dwóch takich jak ty. Na broszurach lepiej to wygląda.

— Jednej takiej jak ja ? — uniosłam brew. — Ach, chodzi ci o kogoś, kto nie potrzebował portfela tatusia, żeby zdać podstawową matematykę?

Jego uśmiech zadrżał, już nie tak pewny siebie.

— Więc masz kręgosłup — zbliżył się, ściszając głos. — Urocze. Ale to cię nie zaprowadzi daleko, kiedy prawdziwy świat pożera uprzywilejowanie, nie wysiłek.

Przechyliłam głowę, wlepiając wzrok w plamę na jego koszuli.

— A jednak tu stoisz, cały w Shirazie, patrząc z góry na kogoś, kto naprawdę musiał coś sobie wypracować. Musi być wyczerpujące, tyle przywilejów i ani grama klasy.

Jego uśmiech lekko zgasł, choć tylko na chwilę, ale nie czekałam, aż się pozbiera.

Spojrzałam mu prosto w oczy i dodałam: — Wiesz, jak na kogoś tak zafiksowanego na byciu ponad innymi, wyglądasz na desperacko próbującego to udowodnić.

Uśmiech zniknął mu z twarzy. — Co ty właśnie powiedziałaś?

— Powiedziałam — powtórzyłam głośniej — że zachowujesz się, jakby pieniądze dawały ci wartość. Nie dają. Po prostu ukrywają fakt, że w głębi duszy nie jesteś niczym wyjątkowym.

Zacisnął szczękę. Kilka osób obok wyglądało na zszokowanych, ktoś zaśmiał się nerwowo.

Przybliżył się, próbując zmniejszyć dystans między nami, ale zadbałam, byśmy mieli przestrzeń. Odsunęłam się, by się oddalić, ale złapał mnie za nadgarstek.

— Sporo szkód, panno Stypendystko. Z pewnością pożałujesz, gdy dostaniesz ode mnie list z pozwem.

Wciąż trzymając mnie w miejscu, pochylił głowę do mojego ucha.

— Zacznę od pięćdziesięciu tysięcy dolarów za ciebie — wyszeptał, a ja odwróciłam się do niego tak szybko, że jego usta znalazły się tuż przed moimi oczami.

— Pozew za coś takiego to dla cip takich jak ty — nie wiem, skąd wzięłam te wyzwiska, ale jestem pewna, że jutro będę tego żałować.

Wydał z siebie cichy śmiech, po czym znów szepnął mi do ucha.

— Uważaj, ta twoja postawa naprawdę mnie podnieca, panno Stypendystko. Dyscyplinowanie takich dziewczyn jak ty naprawdę mnie podnieca, wiesz? Ale nie martw się, sprawię, że prędzej czy później się mnie posłuchasz. A może poddasz mi się już teraz, wtedy… mogę rozważyć wybaczenie tobie i twoim grzechom.

Aż mnie ręka świeżbiła, żeby go spoliczkować, ale tylko wysyczałam mu w tę arogancką twarz: — Jesteś takim zboczeńcem!

— Zostań moją niewolnicą, panno Stypendystko. Wtedy możemy negocjować przebaczenie.

Próbowałam się od niego wyrwać, ale wciąż mnie trzymał. Podniosłam lewą rękę i wylałam resztę wina na jego głowę, przez co wszyscy westchnęli równocześnie.

— Będziesz tego żałować — powiedział, głosem niskim i napiętym.

— Wątpię — odparłam, wyrywając rękę z jego uścisku i odwracając się.

* * *

Gdy wróciłam do swojego pokoju w akademiku, od razu zmyłam cały makijaż i przebrałam się w piżamę. Byłam gotowa położyć się spać, żeby wcześnie rano zacząć nowy dzień.

Wpełzłam do łóżka, zmęczenie mnie ogarniało, ale zamarłam w miejscu, gdy ktoś zapukał do moich drzwi. Spojrzałam na zegar—była prawie pierwsza w nocy.

Kto, do diabła, odwiedza o takiej porze?

Ciekawość zwyciężyła, więc wstałam i podeszłam do drzwi. Serce waliło mi jak szalone ze zdenerwowania, ale otworzyłam drzwi całkiem szybko.

Nikogo nie było, tylko brązowa koperta leżała pod moimi drzwiami. Było na niej moje imię; rozejrzałam się, ale nikt nie stał ani nie odchodził. Zabrałam ją i weszłam do środka.

Nie zajęło mi długo otwarcie tajemniczej koperty. Pierwsze, co wyjęłam, to mała karteczka:

„Panno Rosewood, W związku z dzisiejszymi szkodami, proponuję prywatne rozwiązanie... kreatywne. Proszę dokładnie przejrzeć załączoną umowę. —J”

Rozwinęłam dokument i zamarłam.

„Umowa Pan-Submisyjna.”

Serce mi stanęło. Przeczytałam ją dwa razy, próbując nie uwierzyć w to, co właśnie czytam. To nie mogło być prawdziwe. Spojrzałam na podpis. Tylko litera: J.

Nawet nie znając nazwiska, już wiedziałam, kto to wysłał.

Czy ja śnię? Czy ten dupek naprawdę wręczył mi umowę pan-submisyjna dlatego, że wylałam wino na jego pieprzoną koszulę?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Starcie

POV: Leah

To było tylko wino. Kieliszek, przypadek. No dobra, ostatecznie wyszło coś więcej, ale nadal!

Stałam tu, gapiąc się na kontrakt—prawdziwy, cholerny kontrakt. On nawet go podpisał, jakby był jakimś czarnym charakterem z gotyckiej powieści.

Najwyraźniej to był jego sposób na załatwienie sprawy.

Nie rachunek za pralnię chemiczną, nie złośliwa uwaga—nie, to byłoby zbyt normalne. Zamiast tego zaproponował układ Mistrz–Uległa. Jakbym była mu winna posłuszeństwo, bo moje merlot dotknęło jego przesadnie drogiej garderoby.

Jakbym miała paść na kolana i powiedzieć: „Przepraszam, panie, proszę mnie ukarać.”

Jasne, akurat! Zboczeniec! Ta arogancja i śmiałość tego faceta!

Przeczytałam to dwa razy, próbując nie wierzyć własnym oczom. Każde słowo było napisane na zimno i bez emocji—a jednak jednoznacznie mówiło o kontroli i własności.

Napisał to tak, jakby wszystko było bardzo cywilizowane: „Prywatna umowa”, „Twórcze rozwiązanie”, „Czas trwania: nieokreślony.” Och, i mój ulubiony fragment—rekompensata równa wartości zniszczonego mienia.

Jakbym mogła spłacić jedwabną koszulę czym…? Swoją godnością? Ciałem?

Bo go zawstydziłam? Bo poczuł coś, czego się nie spodziewał? A wyraźnie tacy faceci jak on nie znoszą niespodzianek.

Powinnam się bać albo przynajmniej poczuć się urażona, ale przede wszystkim—byłam wściekła. Wściekła i wystarczająco ciekawa, by zastanawiać się, jaki typ dupka zamienia przypadkowo rozlane wino w walkę o władzę.

Nie miało znaczenia, jak wyszukany był język—oznaczał jedno: on sądził, że się podporządkuję, bo nie stać mnie na odmowę. Myślał, że może kupić moje milczenie. Moje posłuszeństwo. A może nawet moje ciało.

I to mnie obrzydzało.

Zanim słońce wstało, wiedziałam dokładnie, co muszę zrobić.

Przemaszerowałam przez kampus z kontraktem w jednej ręce i wściekłością buzującą pod skórą. Nie znałam nawet jego pełnego imienia i szczerze—nie obchodziło mnie to. Bo tylko jeden arogancki dupek na tym kampusie byłby zdolny do czegoś takiego.

Cóż, trafił na niewłaściwą dziewczynę.

Zobaczyłam go przy wschodnim dziedzińcu, stał jakby był właścicielem tego budynku. Kilku studentów śmiało się z jakiegoś jego gładkiego komentarza.

Miał na sobie czystą, białą koszulę—oczywiście—podwinięte rękawy, skrzyżowane ramiona. Jakby nic go nie obchodziło. Dopóki mnie nie zobaczył—jego uśmiech zadrżał, a potem wrócił jeszcze mocniejszy.

„Panno Stypendystko,” powiedział rozbawiony. „Już się za mną stęskniłaś? Przeczytałaś kontrakt?”

Wcisnęłam mu jego „mistrzowsko-uległy” kontrakt w pierś i spojrzałam wściekle. „Co z tobą jest dokładnie nie tak?”

„Przeczytałaś uważnie?” Wziął go bez emocji, jakbym wręczyła mu prognozę pogody.

„Przeczytałam każde obrzydliwe słowo. I zrozum jedno—nie zapłacę za twoją przesadnie drogą marynarkę i na pewno nie podpiszę twojego chorego kontraktu.”

„Zniszczyłaś moją własność, więc musisz to spłacić.” Jego brew powędrowała w górę, nadal spokojny. „Tak działa świat, popełniłaś błąd i—”

„A teraz chcesz mnie posiadać ? Jesteś kurwa nienormalny?”

Kilka osób w pobliżu spojrzało w naszą stronę, ale miałam to gdzieś.

„Nie przerażasz mnie,” syknęłam. „I nie jestem jakąś bidą na stypendium, którą możesz uciszyć pieniędzmi.”

Jego uśmiech zniknął w tej chwili, a ja mówiłam dalej.

„Nie obchodzi mnie, ile masz zegarków ani ile dziewczyn kręci się wokół twojego fiuta. Ja na pewno do nich nie należę i nigdy nie będę.”

Zbliżył się o krok. „Powinnaś uważać na słowa i dobrze się zastanowić, z kim zadzierasz.”

„Dlaczego? Zadzwonisz po ochronę? Poskarżysz się stylistce?”

„Nie.” Jego oczy pociemniały. „Ale mogę wykonać jeden telefon i twoje stypendium znika z rejestru.”

Zamarłam. Serce waliło mi mocno w piersi, ale nie ustąpiłam.

„Myślisz, że się boję?” powiedziałam. „Dalej. Udowodnij mi, że mam rację. Pokaż wszystkim, jaki jesteś rozpuszczonym, egocentrycznym, manipulacyjnym kutasem.”

Kilka westchnień wokół, jeden gość dosłownie zakrztusił się napojem. Ale on nawet się nie poruszył, tylko patrzył na mnie w milczeniu.

Po raz pierwszy wydawało się, że jego maska lekko pękła. Nie z wściekłości, lecz… ciekawości? Jakbym była zagadką, której nie potrafi rozgryźć.

„Interesujące,” powiedział w końcu, lustrując mnie wzrokiem. „Większość ludzi nie rozmawia ze mną w ten sposób.”

„Może właśnie potrzebujesz więcej takich osób jak ja,” odparłam. „Kogoś, kto powie ci prawdę prosto w twarz zamiast udawać, że jesteś jakimś bogiem.”

Staliśmy tak, mierząc się wzrokiem.

Trzęsłam się, adrenalina aż kipiała w moim ciele. On lekko przekrzywił głowę, jakby widział mnie po raz pierwszy. „Naprawdę nie wiesz, kim jestem, prawda?”

Mrugnęłam. „Nie obchodzi mnie, kim jesteś.”

„Och,” uśmiechnął się ponownie. „Jeszcze się dowiesz.”

* * *

Później tego samego popołudnia zostałam zaproszona—a raczej wezwana—na lunch stypendialny organizowany przez firmę Connors, zespół, który wybrał mnie na najbardziej szczęśliwą studentkę świata.

Jestem im wdzięczna za pomoc w zbieraniu wszystkich potrzebnych dokumentów i wsparcie w negocjowaniu umowy po ukończeniu studiów.

Nie miałam na to ochoty, ale doradczyni powiedziała, że ważne jest, by się pokazać i „okazać wdzięczność tym, którzy ci pomogli.” Więc zrobiłam to, co zawsze: pojawiłam się, uśmiechnęłam i udawałam, że wszystko mam pod kontrolą.

Wydarzenie miało miejsce w przeszklonej auli wydziału prawa. Długie stoły, białe serwetki, złote litery na wizytówkach.

Zbyt formalnie jak na grupę zestresowanych studentów i przepracowaną kadrę.

Zajęłam miejsce blisko środka. Wizytówka głosiła: Leah Rosewood – stypendystka CLA. Na przeciwko siedziało kilku innych stypendystów. Nerwowi, grzeczni. Standard.

Tuż przed rozpoczęciem przemówień ktoś postukał mikrofon z przodu sali.

„Szanowni państwo, dziękuję, że dziś z nami jesteście,” powiedział wysoki, elegancki mężczyzna. Jego głos lekko niósł się po sali. „Nazywam się Jeffrey Connors, jestem starszym partnerem w Connors Legal Associates.”

Zastygłam na krześle. To był on . Człowiek stojący za stypendium. Powód, dla którego tu w ogóle jestem.

Kontynuował, dziękując zarządowi, pracownikom, a potem—

„A teraz chciałbym przedstawić kogoś dla mnie bardzo ważnego. To nie tylko jeden z naszych najzdolniejszych młodych ludzi, ale także mój syn. Proszę powitać Jareda Connorsa.”

Wewnątrz wszystko mi zamarło, gdy powoli obróciłam głowę—i tam był. Wchodził na scenę w czarnym garniturze i z aroganckim uśmiechem.

Jared.

Ten sam Jared, który wręczył mi kontrakt. Ten sam Jared, którego nazwałam manipulacyjnym kutasem, dziś rano, publicznie, przy wszystkich wokół nas .

Żołądek mi się zapadł, jakby grawitacja się podwoiła. O Boże.

Stanął obok ojca, uścisnął dłonie kilku gości, po czym jego wzrok odnalazł mnie. I wtedy się uśmiechnął—ale nie byle jak. To był uśmiech typu „ wygrałem ”.

Puścił mi oczko, pewny swego, podczas gdy ja miałam ochotę zniknąć pod stołem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Legally Not Yours

Legally Not Yours

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa