passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Legally Not Yours - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

Legally Not Yours

/

Rozdział 3

Starcie

POV: Leah

To było tylko wino. Kieliszek, przypadek. No dobra, ostatecznie wyszło coś więcej, ale nadal!

Stałam tu, gapiąc się na kontrakt—prawdziwy, cholerny kontrakt. On nawet go podpisał, jakby był jakimś czarnym charakterem z gotyckiej powieści.

Najwyraźniej to był jego sposób na załatwienie sprawy.

Nie rachunek za pralnię chemiczną, nie złośliwa uwaga—nie, to byłoby zbyt normalne. Zamiast tego zaproponował układ Mistrz–Uległa. Jakbym była mu winna posłuszeństwo, bo moje merlot dotknęło jego przesadnie drogiej garderoby.

Jakbym miała paść na kolana i powiedzieć: „Przepraszam, panie, proszę mnie ukarać.”

Jasne, akurat! Zboczeniec! Ta arogancja i śmiałość tego faceta!

Przeczytałam to dwa razy, próbując nie wierzyć własnym oczom. Każde słowo było napisane na zimno i bez emocji—a jednak jednoznacznie mówiło o kontroli i własności.

Napisał to tak, jakby wszystko było bardzo cywilizowane: „Prywatna umowa”, „Twórcze rozwiązanie”, „Czas trwania: nieokreślony.” Och, i mój ulubiony fragment—rekompensata równa wartości zniszczonego mienia.

Jakbym mogła spłacić jedwabną koszulę czym…? Swoją godnością? Ciałem?

Bo go zawstydziłam? Bo poczuł coś, czego się nie spodziewał? A wyraźnie tacy faceci jak on nie znoszą niespodzianek.

Powinnam się bać albo przynajmniej poczuć się urażona, ale przede wszystkim—byłam wściekła. Wściekła i wystarczająco ciekawa, by zastanawiać się, jaki typ dupka zamienia przypadkowo rozlane wino w walkę o władzę.

Nie miało znaczenia, jak wyszukany był język—oznaczał jedno: on sądził, że się podporządkuję, bo nie stać mnie na odmowę. Myślał, że może kupić moje milczenie. Moje posłuszeństwo. A może nawet moje ciało.

I to mnie obrzydzało.

Zanim słońce wstało, wiedziałam dokładnie, co muszę zrobić.

Przemaszerowałam przez kampus z kontraktem w jednej ręce i wściekłością buzującą pod skórą. Nie znałam nawet jego pełnego imienia i szczerze—nie obchodziło mnie to. Bo tylko jeden arogancki dupek na tym kampusie byłby zdolny do czegoś takiego.

Cóż, trafił na niewłaściwą dziewczynę.

Zobaczyłam go przy wschodnim dziedzińcu, stał jakby był właścicielem tego budynku. Kilku studentów śmiało się z jakiegoś jego gładkiego komentarza.

Miał na sobie czystą, białą koszulę—oczywiście—podwinięte rękawy, skrzyżowane ramiona. Jakby nic go nie obchodziło. Dopóki mnie nie zobaczył—jego uśmiech zadrżał, a potem wrócił jeszcze mocniejszy.

„Panno Stypendystko,” powiedział rozbawiony. „Już się za mną stęskniłaś? Przeczytałaś kontrakt?”

Wcisnęłam mu jego „mistrzowsko-uległy” kontrakt w pierś i spojrzałam wściekle. „Co z tobą jest dokładnie nie tak?”

„Przeczytałaś uważnie?” Wziął go bez emocji, jakbym wręczyła mu prognozę pogody.

„Przeczytałam każde obrzydliwe słowo. I zrozum jedno—nie zapłacę za twoją przesadnie drogą marynarkę i na pewno nie podpiszę twojego chorego kontraktu.”

„Zniszczyłaś moją własność, więc musisz to spłacić.” Jego brew powędrowała w górę, nadal spokojny. „Tak działa świat, popełniłaś błąd i—”

„A teraz chcesz mnie posiadać ? Jesteś kurwa nienormalny?”

Kilka osób w pobliżu spojrzało w naszą stronę, ale miałam to gdzieś.

„Nie przerażasz mnie,” syknęłam. „I nie jestem jakąś bidą na stypendium, którą możesz uciszyć pieniędzmi.”

Jego uśmiech zniknął w tej chwili, a ja mówiłam dalej.

„Nie obchodzi mnie, ile masz zegarków ani ile dziewczyn kręci się wokół twojego fiuta. Ja na pewno do nich nie należę i nigdy nie będę.”

Zbliżył się o krok. „Powinnaś uważać na słowa i dobrze się zastanowić, z kim zadzierasz.”

„Dlaczego? Zadzwonisz po ochronę? Poskarżysz się stylistce?”

„Nie.” Jego oczy pociemniały. „Ale mogę wykonać jeden telefon i twoje stypendium znika z rejestru.”

Zamarłam. Serce waliło mi mocno w piersi, ale nie ustąpiłam.

„Myślisz, że się boję?” powiedziałam. „Dalej. Udowodnij mi, że mam rację. Pokaż wszystkim, jaki jesteś rozpuszczonym, egocentrycznym, manipulacyjnym kutasem.”

Kilka westchnień wokół, jeden gość dosłownie zakrztusił się napojem. Ale on nawet się nie poruszył, tylko patrzył na mnie w milczeniu.

Po raz pierwszy wydawało się, że jego maska lekko pękła. Nie z wściekłości, lecz… ciekawości? Jakbym była zagadką, której nie potrafi rozgryźć.

„Interesujące,” powiedział w końcu, lustrując mnie wzrokiem. „Większość ludzi nie rozmawia ze mną w ten sposób.”

„Może właśnie potrzebujesz więcej takich osób jak ja,” odparłam. „Kogoś, kto powie ci prawdę prosto w twarz zamiast udawać, że jesteś jakimś bogiem.”

Staliśmy tak, mierząc się wzrokiem.

Trzęsłam się, adrenalina aż kipiała w moim ciele. On lekko przekrzywił głowę, jakby widział mnie po raz pierwszy. „Naprawdę nie wiesz, kim jestem, prawda?”

Mrugnęłam. „Nie obchodzi mnie, kim jesteś.”

„Och,” uśmiechnął się ponownie. „Jeszcze się dowiesz.”

* * *

Później tego samego popołudnia zostałam zaproszona—a raczej wezwana—na lunch stypendialny organizowany przez firmę Connors, zespół, który wybrał mnie na najbardziej szczęśliwą studentkę świata.

Jestem im wdzięczna za pomoc w zbieraniu wszystkich potrzebnych dokumentów i wsparcie w negocjowaniu umowy po ukończeniu studiów.

Nie miałam na to ochoty, ale doradczyni powiedziała, że ważne jest, by się pokazać i „okazać wdzięczność tym, którzy ci pomogli.” Więc zrobiłam to, co zawsze: pojawiłam się, uśmiechnęłam i udawałam, że wszystko mam pod kontrolą.

Wydarzenie miało miejsce w przeszklonej auli wydziału prawa. Długie stoły, białe serwetki, złote litery na wizytówkach.

Zbyt formalnie jak na grupę zestresowanych studentów i przepracowaną kadrę.

Zajęłam miejsce blisko środka. Wizytówka głosiła: Leah Rosewood – stypendystka CLA. Na przeciwko siedziało kilku innych stypendystów. Nerwowi, grzeczni. Standard.

Tuż przed rozpoczęciem przemówień ktoś postukał mikrofon z przodu sali.

„Szanowni państwo, dziękuję, że dziś z nami jesteście,” powiedział wysoki, elegancki mężczyzna. Jego głos lekko niósł się po sali. „Nazywam się Jeffrey Connors, jestem starszym partnerem w Connors Legal Associates.”

Zastygłam na krześle. To był on . Człowiek stojący za stypendium. Powód, dla którego tu w ogóle jestem.

Kontynuował, dziękując zarządowi, pracownikom, a potem—

„A teraz chciałbym przedstawić kogoś dla mnie bardzo ważnego. To nie tylko jeden z naszych najzdolniejszych młodych ludzi, ale także mój syn. Proszę powitać Jareda Connorsa.”

Wewnątrz wszystko mi zamarło, gdy powoli obróciłam głowę—i tam był. Wchodził na scenę w czarnym garniturze i z aroganckim uśmiechem.

Jared.

Ten sam Jared, który wręczył mi kontrakt. Ten sam Jared, którego nazwałam manipulacyjnym kutasem, dziś rano, publicznie, przy wszystkich wokół nas .

Żołądek mi się zapadł, jakby grawitacja się podwoiła. O Boże.

Stanął obok ojca, uścisnął dłonie kilku gości, po czym jego wzrok odnalazł mnie. I wtedy się uśmiechnął—ale nie byle jak. To był uśmiech typu „ wygrałem ”.

Puścił mi oczko, pewny swego, podczas gdy ja miałam ochotę zniknąć pod stołem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Spotkanie korporacyjne

POV: Leah

Teraz Jared ma swoją kolej na przemowę: „Witam wszystkich, nazywam się Jared Connors. Jestem zachwycony, że mogę tu być.”

Jego oczy były przyklejone do moich, kiedy wypowiedział to ostatnie zdanie. Przewróciłam oczami i skrzyżowałam ręce przed sobą.

Nawet nie zawracałam sobie głowy słuchaniem reszty jego przemowy, bo mówił tylko o tym, jak bardzo cieszy się na współpracę z pracownikami swojego ojca w przyszłości.

Powiedział nawet: „Mam nadzieję, że nauczycie się ode mnie tyle, ile ja mogę nauczyć się od was.”

Jared zakończył swoją krótką przemowę uśmieszkiem skierowanym prosto do mnie. Nutka arogancji w jego tonie sprawiała, że miałam ochotę go uderzyć.

Po tym, jak jego ojciec znów przejął głos, by wygłosić końcową przemowę o przyszłości firmy, podeszła do mnie jego sekretarka i powiedziała, że mam się zgłosić do pana Connorsa w jego gabinecie, bo chce ze mną porozmawiać.

Natychmiast się zdenerwowałam, bo najwyraźniej nie wezwał innych do gabinetu.

Słyszałam wiele o reputacji pana Connorsa, o tym, jak bywa surowy wobec swoich pracowników, co mnie przerażało. Jestem jedną ze studentek, które wspierał, więc mam nadzieję, że nie będzie dla mnie zbyt ostry.

Ruszyłam tam i próbowałam się uspokoić. Gdy byłam gotowa, zapukałam dwa razy do drzwi i czekałam na sygnał, by wejść.

Powoli otworzyłam drzwi i weszłam do pokoju, mając nadzieję zobaczyć tam tylko pana Connorsa, ale Jared stał obok niego.

„Cześć, Leah”, przywitał mnie Jared, a jego ojciec, stojąc obok, patrzył na nas na zmianę.

Chciałam udawać, że go nie znam, ale pan Connors mnie ubiegł.

„Znacie się?” Chciałam mu opowiedzieć o tej imprezie, ale Jared szybko się odezwał.

„Spotkaliśmy się wcześniej. Może oficjalnie mnie jej przedstawisz, tato?” Odwrócił się do mnie z szerokim uśmiechem na twarzy, a ja chciałam go po prostu spoliczkować.

„To jest Leah Rosewood. Jest jedną z trzech stypendystek, które wsparła nasza firma. Leah jest najzdolniejsza spośród dwustu kandydatów, którzy aplikowali. Naprawdę zasłużyła na swoje miejsce. Wybrałem ją ze względu na jej skupienie, analityczne myślenie i, szczerze mówiąc, potencjał. Ten memoranudm Wallace’a, który napisała, był lepszy niż połowa pracy naszego młodszego zespołu. Czeka ją naprawdę świetlana przyszłość.” Uśmiechnęłam się do Jeffa.

„Dziękuję bardzo. Nie potrafię wystarczająco podziękować za tę szansę, panie Connors. Pana wsparcie znaczy dla mnie bardzo wiele.”

„Ciężko pracowałaś, żeby tu być, Leah. Zasłużyłaś na to stypendium.” Następnie zwrócił się do Jareda, który udawał uśmiech przed nim.

„Pewnie się zastanawiacie, dlaczego was tu wezwałem…” powiedział, sięgając po iPada z biurka, przez co spojrzałam na Jareda i z powrotem na Jeffa.

„Zakładam, że chcesz, żebym ją czegoś nauczył,” powiedział Jared pewnie, a mnie aż zemdliło. „To znaczy, mamy razem świetną chemię, tato. Spę—” Skoczyłam w jego stronę i zakryłam mu usta.

Pan Connors wyglądał na zdezorientowanego i rozdrażnionego, widząc, jak jego syn się wygłupia, ale kontynuował: „Chcę, żebyście oboje poprowadzili tę sprawę sądową. Jest delikatna, strategiczna i dotyczy jednego z naszych największych klientów.”

Powoli zabrałam rękę z ust Jareda i zaczęłam wpatrywać się w pana Connorsa, oszołomiona tą informacją.

„Chcę, żebyście pracowali razem. Przeanalizujcie sprawę, przedstawcie mi różne rozwiązania i może wymyślcie sposoby na zamaskowanie ich słabości. Potraktujcie to jako przesłuchanie. Leah, chciałbym, żebyś prowadziła.”

Zamarłam. Ja? Liderka?

„Co?” rzucił ostro Jared.

„To jej ufam, by poprowadziła to od podstaw.” Pan Connors nawet na niego nie spojrzał, kiedy to mówił. „Jared, oczekuję, że ją wesprzesz.”

Serce biło mi szybciej, a Jared nawet się nie poruszył. Ale czułam od niego gorąco jak od pieca. Jeff skinął nam stanowczo.

„Zróbcie na mnie wrażenie,” powiedział z uśmiechem, wskazując drzwi. „Jesteście zwolnieni.”

„Dziękuję, panie Connors.” Uśmiechnęłam się, a on skinął głową.

Ruszyłam do drzwi, a Jared wyszedł za mną z pokoju, nie mówiąc nic do ojca. Po zamknięciu drzwi, odwróciłam się do niego, chcąc powiedzieć mu o swoim grafiku. Ale spojrzał na mnie tak intensywnie, że cisza aż dzwoniła w uszach.

Nagle wybuchnął śmiechem—niskim, gorzkim, bez śladu humoru.

„Więc to wszystko, czego potrzeba,” mruknął. „Lata mojej pracy, tylko po to, żeby mnie odstawić na bok dla kogoś z żałosną historią i perfekcyjną średnią.”

Odwróciłam się do niego powoli. „Słucham?”

„Słyszałaś,” powiedział. „Szkolę się tu od siedemnastego roku życia. Praktyki, staże, studiowałem wszystko. A potem wchodzi dziewczyna na stypendium, pewnie z tragiczną przeszłością i nagle jesteś ulubienicą.”

Zrobiłam krok do przodu. „Myślisz, że prowadzę ten projekt z litości?”

Uśmiechnął się kpiąco. „Myślę, że mój ojciec lubi przegranych. To sprawia, że czuje się szlachetny.”

„Jasne. Bo przecież nie mogłabym być tu z powodu własnych zasług,” warknęłam. „Tak jak ty nie mógłbyś być tu z powodu nepotyzmu.”

Zesztywniał na te słowa. Dobrze.

„Och, racja,” powiedziałam, chłodnym głosem. „Jesteś tu tylko dzięki nepotyzmowi.”

Jego oczy pociemniały, kiedy wydałam z siebie suchy śmiech.

„Nie udawaj, że jesteśmy tacy sami. Ty nie masz nic do stracenia. Ja jestem pod lupą, odkąd nauczyłam się literować słowo ‘postępowanie’. Jeśli raz się pomylę, tracę wszystko.”

„A jednak to ja muszę pracować dwa razy ciężej, żeby móc tu oddychać,” syknęłam. „Masz rację, nie mam twoich kontaktów ani pieniędzy. Ale wiesz, co mam? Zapał, dyscyplinę i nic, na co mogłabym liczyć w razie porażki.”

Zbliżył się do mnie tak, że przestrzeń między nami nagle stała się za mała. „Myślisz, że twoje harówka czyni cię lepszą?”

„Nie,” odpowiedziałam. „Myślę, że czyni mnie niebezpieczną dla takich jak ty.”

Jego uśmiech zniknął. „Nie jesteś niebezpieczna, Leah. Jesteś tylko wywyższoną stażystką, której się poszczęściło.”

„A ty jesteś tylko przestraszonym chłopcem w za dużym garniturze,” odcięłam się. „Tak rozpaczliwie pragniesz uznania ojca, że spaliłbyś ten budynek, gdyby miał wreszcie na ciebie spojrzeć.”

To zabolało, czułam to.

Wpatrywał się we mnie przez chwilę, zanim syknął: „Nie wiesz o mnie nic.”

„Ty też nie,” odpowiedziałam, głos mi się trząsł, ale był stanowczy. „Więc przestań udawać, że jestem poniżej ciebie, kiedy ewidentnie boisz się, że mogę być twoją równą.”

Poruszył się szybciej, niż byłam w stanie zareagować—uderzył dłonią tuż przy mojej głowie, przygwoździł mnie do ściany z siłą, która powinna mnie przestraszyć. Ale tak się nie stało.

Jego klatka niemal ocierała się o moją, oddech był gorący i płytki. A jego oczy—Boże, jego oczy pożerały mnie wzrokiem, jakby nienawidził, że potrafię go przejrzeć.

„Naprawdę chcesz mnie teraz sprawdzić?” warknął. „Bo przysięgam—”

„Co?” rzuciłam wyzywająco, cicho. „Postawisz mnie do pionu?”

Nie odpowiedział. Zacieśnił szczękę, jego wzrok zsunął się na moje usta, potem niżej—na pulsującą mocno i szybko żyłę na szyi. Całe jego ciało było napięte jak struna gotowa pęknąć.

Jared rozszerzył nozdrza, a jego zaciśnięta pięść przy moim boku stężała.

Odwrócił się bez słowa, wyszedł, zostawiając mnie z bijącym sercem i pustką tam, gdzie przed chwilą była jego obecność.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rodzinne napięcie

POV: Jared

Biuro mojego ojca zawsze bardziej przypominało salę sądową niż miejsce do rozmów.

Ta cisza, przez którą czułeś, że każde twoje słowo zostanie ocenione. Tak wyglądało dorastanie z Jeffreyem Connorsem – każda rozmowa to był test, którego nie chciałem zdawać.

– Naprawdę zamierzasz to zrobić? – spytałem, krążąc przy biurku. – Chcesz, żebym pracował z nią ?

Ojciec nie podniósł wzroku znad papierów. – Tak.

– Ona ma dwadzieścia trzy lata.

– I już jest wybitna.

– Mam więcej doświadczenia, więcej godzin w tej firmie. Od lat buduję sprawy –

– A wciąż nie nauczyłeś się wykonywać poleceń – warknął.

Zamilkłem. To była ta cisza, kiedy duma pali w piersi i musisz przygryźć wnętrze policzka, żeby nie wybuchnąć.

W końcu na mnie spojrzał. – Masz potencjał, Jared, ale sam sobie przeszkadzasz. Leah ma dyscyplinę. Skupienie. Ona nie próbuje niczego udowodnić, po prostu wykonuje swoją pracę.

– Jest tu, bo ją wpuściłeś.

– Jest tu, bo naprawdę na to zasłużyła.

Roześmiałem się gorzko. – Nigdy nie mówisz tak o mnie.

Uniósł brew. – To może też powinieneś na to zasłużyć.

Spojrzałem na niego. Na mojego ojca. Człowieka, którego próbowałem zaimponować, odkąd tylko byłem w stanie trzymać notatnik prawniczy. On widział tylko to, że nie dorównuję dziewczynie, która nawet nie skończyła jeszcze studiów prawniczych.

Dobrze. Jeśli tak chciał grać, pokażę mu, ale nie zamierzałem ułatwiać jej życia.

Następnego dnia nie powiedziałem do Leah ani słowa.

Ani w windzie, ani w bibliotece, nawet kiedy wysłała mi mailem pierwszą wersję swoich notatek do sprawy. Skasowałem ją.

Nie będzie sobie po prostu wchodzić w łaski mojego ojca i udawać, że jesteśmy partnerami.

Chciała światła reflektorów? Niech stoi w nim. Sama.

Ale ta suka się nie poddała. O nie, bo tego samego popołudnia znalazła mnie przed salą od teorii prawa, ściskając notes i wyglądając, jakby była gotowa bronić sprawy.

– Musimy porozmawiać o prezentacji z postępowania sądowego – powiedziała stanowczo.

Nawet na nią nie spojrzałem. – „ My” ?

– Tak – powiedziała twardo. – „ My” mamy terminy.

Przechyliłem głowę. Na tyle głośno, żeby inni usłyszeli, powiedziałem: – Och... To nie o to chodzi, że błagasz mnie o randkę?

Zamrugała. – Co?

Rozejrzała się, gdy zobaczyła, że ludzie zaczynają zwracać na nas uwagę.

Uśmiechnąłem się złośliwie. – Od kilku dni łazisz za mną po kampusie jak zakochana fanka. Myślałem, że w końcu zebrałaś się na odwagę, żeby zaprosić mnie na randkę.

Chichoty wśród studentów. Kilka zaciekawionych spojrzeń.

Głos Leah był ostry. – Nie rób tego.

– No dalej, Rosewood – powiedziałem, a mój głos niósł się po sali. – Zróbmy to oficjalnie. Masz swoje miejsce w świecie – ba, nawet z tobą prześpię się, jeśli to sprawi, że nie będziesz się czuła jak biedna stypendystka-śmieć.

Jej oczy się rozszerzyły. W sali zapadła martwa cisza.

– A może – dodałem – jeśli przyznasz, że należysz pod mnie, pozwolę ci udawać, że to praca zespołowa.

Nic nie powiedziała, ta suka po prostu podeszła i spoliczkowała mnie tak mocno, że prawie zobaczyłem gwiazdy.

Zanim zdołałem się powstrzymać przed próbą uduszenia tej kobiety, górowałem nad nią wzrostem i złapałem ją za szyję, planując—

– Jared Connors i Leah Rosewood! – Oboje odwróciliśmy się w tym samym momencie. – Co tu się dzieje?

Nikt nie odpowiedział na wściekłe pytanie profesora. Leah stała sztywno, oddech przyspieszony, gdy jego wzrok spoczął na niej.

– Panno Rosewood, widziałem to. Panie Connors, nie myśl, że akceptuję twoje zachowanie.

– On mnie sprowokował – powiedziała drżącym głosem. – On—

– Uderzyłaś innego studenta – przerwał jej. – To jest niedopuszczalne. Jesteś wydalona z tej klasy. Natychmiast.

Otworzyła usta, potem je zamknęła. – A ty prawie ją udusiłeś, panie Connors! Nigdy nie widziałem takiej brutalności na moich zajęciach i nigdy jej nie zaakceptuję! Ty również jesteś wydalony z tej klasy w tej chwili. Wynocha, oboje do gabinetu pani Bell, natychmiast!

Nic nie powiedziałem. Nie drgnąłem nawet i nie mrugnąłem.

Ona odwróciła się i szybko wyszła, z ramionami sztywnymi. Zauważyłem, jak jej dłoń drżała, zanim zniknęła na korytarzu.

* * *

Znalazłem ją w gabinecie pani Bell, siedzącą na sofie i wpatrującą się tępo w podłogę. Pani Bell to nasza uczelniana terapeutka, którą rzadko widuję w szkole. Więc nasz profesor w rzeczywistości wysłał nas tu na darmo, ale i tak postanowiłem przyjść, żeby sprawdzić, czy Leah tu będzie.

Była. Nie pytajcie, czemu chciałem ją sprawdzić, sam nie wiem. Mogłem po prostu wyjść i zostawić ją tu na marne czekanie.

Chciałem ją zostawić, żeby czekała tu cały dzień na bezużyteczną terapeutkę, ale nie. Jestem tu – nie wiadomo po co.

Wszedłem do pokoju i zamknąłem za sobą drzwi na klucz.

Spojrzała na mnie zaskoczonym wzrokiem, zanim zapytała: – Dlaczego zamykasz drzwi? Pani Bell zaraz przyjdzie. Otwórz drzwi!

– Nie.

– Otwórz drzwi, Jared – syknęła. Wiem, że jest wściekła, sądząc po jej tonie i zimnym głosie. – Przez twoją głupotę mogę stracić stypendium. Naprawdę mnie wkurzasz, Jared.

– Tak?

– Wiem, że chcesz teraz wykorzystać swoje wpływy i sprawić, żeby pani Bell napisała raport, że jestem szalona, bo zadzierałam z tobą.

To by było miłe, ale za dużo zachodu.

– Jeśli tak — ona zgłosi mnie do komisji i może obciąć moje stypendium. Przewiduję, że ściągniesz mnie do piekła przez drobny incydent, który można łatwo rozwiązać.

Zacząłem się cicho śmiać, gdy podszedłem do niej. Patrzyła na mnie podejrzliwie i było widać jej dyskomfort. Wstała z miejsca, ale złapałem ją za nadgarstek, uniemożliwiając jej odejście.

I wtedy, stojąc tak blisko, zauważyłem łzy w jej oczach. Bała się, że coś straci przez to, co się stało.

Kiedy Leah próbowała wyrwać się z mojego uścisku, puściłem ją, a ona powoli zbliżyła się do mnie. Jej oczy zrobiły się lodowate. – Jesteś pieprzonym zagrożeniem, Jared. Upokorzyłeś mnie.

– To ty pierwsza mnie upokorzyłaś – warknąłem i pochyliłem się bliżej.

Byliśmy blisko. Za blisko. Jej oddech przyspieszył, próbowała się nie cofnąć. – Myślisz, że się ciebie boję? – syknęła.

– Wiem, że tak – syknąłem jej tym samym tonem. – I dlatego ciągle wracasz.

Zacisnęła pięści. – Zniszczyłeś mnie przed wszystkimi.

– Spoliczkowałaś mnie przed wszystkimi – odparłem. – Nazwijmy to remisem.

Roześmiała się gorzko. – Myślisz, że to remis? Myślisz, że ponieważ jesteś czarujący i bogaty, nikt nie będzie pamiętał, jak sprawiłeś, że wyglądałam na żałosną desperatkę?

Nie odpowiedziałem. Bo miała rację – ludzie będą szeptać. Nie tylko dlatego, że mnie uderzyła, ale dlatego, że była dziewczyną, która straciła panowanie nad sobą, a kiedy już walczysz o to, by być traktowaną poważnie, utrata wizerunku znaczy wszystko.

Ale nie spodziewałem się, że to aż tak ją dotknie. Jedna łza spłynęła jej z oka i wytarła ją tak szybko, jakby nienawidziła nawet pozwolić mi zobaczyć, że płacze.

– Po prostu zostaw mnie w spokoju – powiedziała, głos jej się łamał, ale był pewny. – Już wystarczająco.

Stałem jeszcze chwilę. Nie wiem po co. Może jakaś część mnie chciała zobaczyć jej upadek. Może inna... nie chciała. Ale wyszedłem.

Bo czymkolwiek to było między nami, to była trucizna. A ja nie byłem gotowy przyznać, że podobało mi się, jak pali.

Później tej nocy gapiłem się w wersję roboczą naszego raportu z postępowania sądowego, zupełnie pustą.

Wiedziałem, że powinienem pracować. Ale zamiast tego zastanawiałem się, czy z nią wszystko w porządku, i to mnie wkurzało.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Legally Not Yours

Legally Not Yours

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa