POV Nory
Tristan znowu mówi o sobie.
Patrzę, jak poruszają się jego usta, formując słowa, których przestałam słuchać dziesięć minut temu. Firma inwestycyjna jego ojca. Fuzja. Letnie plany w domu w Hamptons, o których nasi rodzice już rozmawiają bez nas.
– A mama znowu wspomniała o dacie zaręczyn – mówi, wirując winem w kieliszku. – Wiosną. Po ukończeniu studiów. Twój ojciec się zgadza.
– To miło – odpowiadam.
Nie zauważa płaskości w moim głosie. Nigdy nie zauważa.
Tristan sięga przez biały obrus i łapie moją dłoń. Jego uścisk jest stanowczy, zaborczy – dotyk człowieka, który już dokładnie przeliczył, ile dla niego znaczę.
– Wydajesz się rozkojarzona – marszczy brwi.
– Po prostu zmęczona. Ciężki tydzień.
– Powinnaś bardziej o siebie dbać. Musisz wyglądać świeżo na balu charytatywnym w przyszłym miesiącu. – Ściska moją dłoń raz, po czym puszcza ją i sprawdza telefon. – Mama już wybrała twoją sukienkę.
Kiwnęłam głową i uśmiechnęłam się, odgrywając rolę, którą opanowałam przez lata praktyki. Nie pyta, jak mi minął tydzień, ani dlaczego jestem zmęczona – nigdy go to nie obchodziło. Jestem aktywem w jego portfelu, odhaczonym punktem w jego życiowym planie.
I zostaję. Bo to znam. Bo moi rodzice nauczyli mnie, że miłość to transakcja i powinnam być wdzięczna, że ktoś w ogóle chce kupić.
Płaci i odprowadza mnie do samochodu. Jego pożegnalny pocałunek jest krótki, mechaniczny – tyle w nim pasji, co w uścisku dłoni. Jego ręce zatrzymują się na mojej talii, bo wie, że zesztywnieję, jeśli sięgną niżej, więc z czasem przestał próbować.
– Napisz jutro – mówi, i to nie jest pytanie – to rozkaz.
Wracam do domu z opuszczonymi szybami, pozwalając, by zimne powietrze szczypało mnie w policzki. Cisza mojego mieszkania otula mnie, i pierwszy raz tego wieczoru naprawdę oddycham.
Zrzucam maskę po kawałku. Szpilki przy drzwiach, sukienka na podłodze w łazience, makijaż zmywam do momentu, aż moja twarz znowu przypomina moją. Stare dresy, rozczochrany kok i zestaw VR czekający na szafce nocnej.
Moje palce zaciskają się na nim, a puls przyspiesza. To jedyna część dnia, która należy do mnie.
„Echo” ładuje się warstwami, gdy zakładam headset i zanurzam się w innej rzeczywistości. Najpierw dźwięk – leśny ambient, odległa woda. Potem światło, malujące drzewa, kamienne ścieżki i niebo pełne gwiazd, które nie istnieją nigdzie indziej.
Strefa lasu materializuje się wokół mnie i pierwszy raz tego wieczoru opadają mi ramiona.
Jestem teraz Siren – srebrnowłosa, o ostrych rysach, ubrana w czerń nocy z pulsującymi fioletowymi akcentami, które świecą, gdy się poruszam. Niczym nie przypominam Nory w neutralnych tonach i perłach. Siren nosi pewność siebie jak zbroję, chodzi tak, jakby należał do niej każdy piksel pod stopami. To wersja mnie, którą pozwalam istnieć tylko w ciemności – prawdziwa, szczera.
Ghost już czeka przy starym kamiennym moście. Rok tego. Rok jego głosu w moim uchu, jego obecności obok mnie, łatwego rytmu, który zbudowaliśmy w świecie, w którym żadne z nas nie musi być prawdziwe.
– Spóźniłaś się – mówi. Jego głos jest ciepły, zaczepny, znajomy w sposób, który sprawia, że coś rozluźnia mi się w piersi.
– Korki.
– W grze wideo?
– Zamknij się.
Śmieje się, a ja się uśmiecham – naprawdę się uśmiecham. Nie tym scenicznym uśmiechem, nie tym, który miałam przez całą kolację, gdy Tristan planował moją przyszłość bez pytania. Wpadamy w krok razem, idąc w stronę znacznika zadania świecącego w oddali.
– Dziś pułapki z kolcami – mówi Ghost, wyświetlając opis misji. – Ty lewo, ja prawo?
– Czy kiedykolwiek to zadziałało?
– Optymizm to cnota, Siren.
– Optymizm to mechanizm obronny dla tych, którzy nie nauczyli się niczego lepszego.
Nawigujemy razem przez pułapki, nasz timing jest zsynchronizowany po miesiącach praktyki. On wywołuje schematy; ja koryguję tor. Dostrzegam płytkę naciskową; on przeskakuje nad nią. Rozgrywka jest drugorzędna. Zawsze była drugorzędna.
Rozmowy są najważniejsze.
Docieramy do bramy na dwa klucze, a ekran ładowania uwięzi nas w małej polanie, podczas gdy kolejna sekcja się generuje. Awatar Ghosta siada na powalonym pniu, ja przysiadam obok, tak blisko, że nasze ramiona prawie się stykają.
– Przed czym dziś uciekasz? – pyta.
Bezpośrednio, bez filtrów – tak, jak nikt w moim realnym życiu nigdy nie pytał. – Skąd wiesz, że uciekam?
– Jesteś cichsza niż zwykle. I ani razu nie skrytykowałaś mojej strategii walki.
Ściska mi się w piersi. – Spędziłam dwie godziny, będąc planowaną jak przyjęcie. Terminy zaręczyn. Bale charytatywne. Sukienka, którą założę, by zaimponować jego matce. I ani razu nikt nie zapytał, czego ja chcę.
Ghost milczy, podczas gdy las wokół nas szumi.
– A czego ty chcesz? – pyta w końcu, cicho i prosto.
Nikt mnie tego nigdy nie zapytał – ani rodzice, ani Tristan. Zaciska mi się gardło.
– Nie wiem. Chyba nie wolno mi czegoś chcieć.
– To najsmutniejsze, co kiedykolwiek usłyszałem.
– Tak po prostu jest.
– Nie musi.
Pojawia się powiadomienie. Nowy poziom dla pary, dostępny tylko dla graczy Siren i Ghost. Wpatruję się w nie, a moje serce robi coś dziwnego.
– Bez presji – mówi Ghost. – Ale nigdzie się nie wybieram.
Naciskam „tak” i świat się zmienia. Las znika, zastąpiony czymś nowym – rozległym wirtualnym miastem, jakiego nigdy wcześniej nie widziałam, pełnym neonowych świateł, wysokich budynków i ulic pulsujących możliwościami.
Awatar Ghosta stoi obok mnie, gdy chłoniemy nowy krajobraz.
– Wow – szepczę. – To ten poziom dla pary?
– Wygląda na to, że odblokował całą nową strefę.
Zaczyna iść, a ja podążam, nasze awatary poruszają się po ulicach pełnych innych graczy, sklepów, znaczników zadań. Wtedy to zauważam – budynek na końcu jednej z ulic, wejście rozmazane, pulsujące subtelnym różowym blaskiem.
Podchodzę, a w moim polu widzenia pojawia się komunikat: „ Weryfikacja wieku wymagana. Potwierdź, że masz 18+, aby uzyskać dostęp do tej strefy.”
– Co to takiego? – pytam.
– Love Room. – Ton Ghosta zmienia się na zaczepny. – Intymna przestrzeń. Bardzo popularna i bardzo... dla dorosłych. Taki styl PornHub, serio.
Policzki grzeją mi się pod headsetem. – Och…
– Możemy zajrzeć, jeśli chcesz. – Pauza, celowo naładowana. – W celach badawczych, oczywiście.
– W twoich snach.
– Każdej nocy, Siren.
Szturcham jego awatara, a on się śmieje – ciepło, lekko, ten dźwięk oplata mnie w sposób, od którego przewraca mi się żołądek. Przechodzimy do właściwego zadania, ale rozmazane wejście zostaje z tyłu głowy.
Odkładam to do szufladki „rzeczy, których nigdy nie zrobię” i próbuję o tym zapomnieć.
Docieramy do placu w centrum miasta, a awatar Ghosta odwraca się do mojego. Mimo że nie widzę jego twarzy, mimo że to wszystko nie jest prawdziwe, ta bliskość sprawia, że zatrzymuje mi się oddech.
– Cieszę się, że zostałaś – szepcze.
Coś dzieje się z moim ciałem. Jego głos obniża się, staje się intymny, jakby jego usta były przy moim uchu. Fala gorąca rozchodzi się z dołu brzucha, niżej jeszcze. Uda ściskają się mimowolnie.
– Siren – mruczy. – Myślę o tobie. Nawet kiedy nie gramy.
Mój oddech przyspiesza, a ciepło zalewa mnie między nogami – nagle, nie do zaprzeczenia. Nigdy nie poczułam tego z Tristanem, ani razu. Sam głos Ghosta sprawia, że tęsknię za czymś, o czym zapomniałam, że istnieje. Moja dłoń bezwiednie przesuwa się w dół brzucha, zawisa, pragnie.
– Ghost— – zaczynam, ale mój telefon wszystko niszczy.
Imię Tristana miga na ekranie.
Zrywam headset, dysząc. Skóra zaczerwieniona, bielizna wilgotna, dłonie drżą.
Odbieram za czwartym sygnałem, zmuszając głos do spokoju. – Cześć.
– Przyjedź. Jeszcze nie śpię. – Jego głos jest płaski, oczekujący. – Noc jeszcze się nie skończyła.
Zamykam oczy, a szept Ghosta wciąż drży pod moją skórą. – Jestem zmęczona, Tristan. Może jutro.
Pauza. Ostry wydech. – Dobrze. To jutro. Jesteś mi winna.
Rozłącza się, zanim zdążę odpowiedzieć.
Leżę, a wciąż pali mnie głos Ghosta, podczas gdy chłód Tristana dźwięczy mi w uszach. Co jest ze mną nie tak?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poszłam do Tristana następnej nocy. W końcu byłam mu coś winna.
Teraz jego już nie ma, a ja wciąż leżę w jego łóżku, wpatrując się w sufit, wciąż słysząc w głowie obrzydzenie w jego głosie, kiedy się odsunął.
Próbował znowu — ręce wsuwające się pod moją koszulkę bez pytania, usta na mojej szyi, gdy mamrotał o tym, jak długo czekał. Jak bardzo był cierpliwy. Jak wiele mu za tę cierpliwość wiszę.
I znieruchomiałam. Jak zawsze.
Moje ciało zesztywniało w chwili, gdy jego palce dotknęły gumki moich majtek, każdy mięsień napiął się pod skórą, która odmawiała współpracy.
"Sześć miesięcy," powiedział, zsunąwszy się ze mnie z westchnieniem. "Sześć pieprzonych miesięcy, Nora. To już zaczyna być śmieszne."
Nie odpowiedziałam. Nigdy nie wiem, co powiedzieć, kiedy jest taki.
"Moja była by..." Ugryzł się w język, szczęka mu się zacisnęła. "Nieważne. I tak mam rano spotkanie."
Ubrał się po ciemku i nawet się ze mną nie pożegnał. Potem drzwi zamknęły się za nim z kliknięciem, które brzmiało jak wyrok.
Jesteśmy razem od sześciu miesięcy i nigdy nie pozwoliłam mu przekroczyć pewnej granicy. Spodziewał się, że już dawno to nastąpi — większość dziewczyn w jego świecie oddaje się bez oporu, a on jasno dał mi do zrozumienia, że wybrał mnie mimo moich wahań.
Przysługa, według niego. Cierpliwość, której nie musiał okazywać.
Powinnam być wdzięczna, tak mnie nauczono. Mężczyźni tacy jak Tristan nie czekają. Mężczyźni tacy jak Tristan mają mnóstwo możliwości.
Ale moje ciało nie przejmuje się wdzięcznością. Zawsze sztywnieje, gdy mnie dotyka, i nie rozumiem dlaczego. Jest przystojny, bogaty, dokładnie taki, jakiego chcieli dla mnie moi rodzice, taki, jakiego sama miałam chcieć.
Powinnam czuć się szczęśliwa. Powinnam czuć się pożądana.
Zamiast tego nie czuję nic. Nic poza mdłością z bycia traktowaną jak czyjaś własność.
Mam dwadzieścia jeden lat i wciąż jestem dziewicą, a wszyscy zachowują się tak, jakby to była moja porażka. Frustracja Tristana. Dociekliwe pytania mamy o wnuki. Żarty taty o "sfinalizowaniu umowy".
Wszyscy oczekują, że się sprawdzę, dostarczę, przestanę być problematyczna.
A ja nie umiem wytłumaczyć, że moje ciało nie chce oddać się komuś, kto nigdy nie zapytał, czego ja chcę.
Głos Ghosta przepływa przez moją pamięć. Czego ty chcesz?
Moje serce przyspiesza na myśl o nim i coś skomplikowanego ściska mnie w żołądku. Zadał mi pytanie, którego nikt inny nigdy nie zadał. Wysłuchał odpowiedzi. Sprawił, że poczułam, że moje pragnienia się liczą.
Może dlatego moje ciało sztywnieje przy Tristanie.
Może wie coś, czego ja za bardzo się nauczyłam, by przyznać.
Zrzucam kołdrę i chwytam kluczyki. Miasto rozpościera się za szybą, kwartał po kwartale, a ja nieświadomie wybieram dłuższą trasę.
Tę, która przecina terytorium West Side, zanim zawróci na neutralny grunt.
Mury pokryte graffiti zacierają się za moimi oknami, migoczące latarnie rzucają pomarańczowe cienie na popękane chodniki. Przed całodobową knajpą błyszczą motocykle, chrom lśni w neonowym świetle.
West Side College leży w samym centrum tego wszystkiego — niedofinansowane budynki, ogrodzenia z siatki, studenci pracujący na trzy etaty, żeby kupić podręczniki.
Kilka przecznic dalej krajobraz się zmienia: strzeżone apartamentowce z portierami. Żywopłoty przycięte do geometrycznej perfekcji. Kawiarnia, którą rozpoznaję — ta, która bierze osiem dolarów za latte i dwanaście za tosta z awokado.
Dwa różne światy dzielące jedno miasto, udające, że to drugie nie istnieje.
Rywalizacja nie jest oficjalna.
North Side University i West Side College dzielą komisje akredytacyjne, komitety finansowe, radę miejską, która wolałaby, żeby się dogadali. Ale wszyscy znają prawdę.
Zaczęło się dekady temu — jedni mówią, że o stypendium, inni, że o dziewczynę, większość twierdzi, że to już nie ma znaczenia, bo nienawiść stała się celem samym w sobie.
Studenci North Side mówią o West Side: niebezpieczni, przestępcy, śmiecie.
Studenci West Side mówią o North Side: sztuczni, roszczeniowi, miękcy.
Nie umawiają się ze sobą. Nie zaprzyjaźniają się. Ledwo przyznają, że druga strona istnieje, chyba że po to, by się wyśmiewać.
Dorastałam, słysząc, jak mój ojciec mówi o West Side jak o szkodnikach — czymś, czego trzeba unikać, czymś gorszym od nas. Nigdy tego nie kwestionowałam. Nigdy nie miałam powodu.
Dlatego studiuję na North Side, dlatego mieszkam w strzeżonym budynku. Dlatego mój świat ma czyste krawędzie i jego aprobatę odciśniętą w każdym kącie.
Iron Hour pojawia się za szybą, a ja wjeżdżam na parking.
Siłownia stoi na neutralnym terenie, technicznie nie należy do żadnego z kampusów, ale oba ją sobie przypisują. Otwarta całą dobę. Bez opłat członkowskich. Miejsce, w którym mogę zniknąć, nie martwiąc się, że ktoś doniesie moim rodzicom.
Wybieram bieżnię w tylnym rogu i zaczynam biec.
Hałas w mojej głowie cichnie, zastąpiony rytmem własnego oddechu, mechanicznym szumem maszyny i odległym brzękiem ciężarów.
Biegnę, aż nogi zaczynają mi się trząść. Aż koszulka przykleja mi się do pleców. Aż nie potrafię już myśleć ani o roszczeniowych dłoniach Tristana, ani o łagodnych pytaniach Ghosta, ani o wojnie między tym, czego mnie uczono akceptować, a tym, czego zaczynam podejrzewać, że zasługuję.
Zwalniam bieżnię, łapiąc oddech, i wtedy to słyszę — rytmiczne uderzenia pięści o skórę worka treningowego w tylnym rogu.
Odwracam się, zanim zdołam się powstrzymać.
Chłopak pracuje przy worku z kontrolowaną brutalnością — ciemne włosy mokre od potu, ostry podbródek, skórzana kurtka rzucona na ławkę obok. Tatuaże wystają spod kołnierza, czarny tusz znika pod koszulką.
Jego postawa jest zbyt wąska, gdy opuszcza gardę między kombinacjami. Ale jest coś w sposobie, w jaki się porusza — surowego, niedopracowanego, żywego tak, że żołądek mi się ściska.
Danny Vega. Znam go z reputacji.
West Side, klub motocyklowy — jeden z liderów, według szeptów. Wszystko, przed czym studenci z North Side ostrzegają się na imprezach i w stołówkach. Trzymaj się z dala od motocyklistów. Są niebezpieczni. Są przestępcami.
Są wszystkim, czym my nie jesteśmy.
Przyłapuje mnie na spojrzeniu i jego pięści zamierają na worku. Na jego twarzy rozlewa się uśmiech — powolny, świadomy, doprowadzający do szału.
"Widzisz coś, co ci się podoba, słonko?"
Przewracam oczami i schodzę z bieżni, chwytając butelkę z wodą. "Twoja technika jest kiepska. I postawa za wąska."
Unosi brwi. "Boksujesz?"
"Uderzam w rzeczy, gdy się stresuję."
"Musi cię często stresować." Przechyla głowę, ciemne oczy widzą za dużo. "North Side, zgadłem? Niech zgadnę — kierunek: biznes, tatuś płaci, chłopak z BMW."
"Ćwiczysz bycie takim czarującym, czy to przychodzi ci naturalnie?"
Śmieje się — chropawo, ciepło, zupełnie inaczej niż wycyzelowany śmiech Tristana. Coś we mnie reaguje, zanim zdołam to stłumić.
Odwracam się w stronę szatni, ale pęknięta rączka zahacza o pasek mojej torby. Szarpię ją, mamrocząc: "To miejsce się rozpada. Czy naprawdę tak trudno coś tu naprawić?"
Śmiech Danny'ego cichnie. "Przepraszam, że siłownia nie spełnia twoich pięciogwiazdkowych standardów, księżniczko."
Odwracam się na pięcie. "Słucham?"
"Dobrze słyszałaś." Podchodzi bliżej, powoli odwijając owijki z dłoni. "Zepsuta rączka w szafce. Tragedia. Jak ty to przeżyjesz?" Jego głos ocieka jadem. "Musi być ciężko mieć takie problemy. Tymczasem niektórzy z nas pracują na dwa etaty, żeby w ogóle móc tu ćwiczyć."
"Nie chciałam—"
"Wszystkie dziewczyny z North Side są takie same." Już się nie uśmiecha. "Prześlizgujecie się przez życie, narzekając na odpryśnięty lakier i wolne wifi, podczas gdy tacy jak ja próbują opłacić rachunki. Ale opowiadaj dalej o tej rączce. Jestem zafascynowany."
Twarz mi płonie — z wściekłości i czegoś gorszego. Zawstydzenia.
"Nic o mnie nie wiesz," syczę.
"Wiem wystarczająco. Designerskie legginsy. Butelka za czterdzieści dolarów. Pewnie nigdy nie pracowałaś ani dnia w życiu." Przechyla głowę. "Jak to jest, księżniczko? Dostać wszystko i wciąż mieć powody do narzekania?"
Te słowa bolą jak policzek. Bo część mnie wie, że ma rację — i nienawidzę go za to, że to widzi.
"Przynajmniej nie masz kompleksu wielkości motocykla," odcinam się. "Musi być wykańczające nienawidzić każdego, kto ma więcej od ciebie. Może gdybyś mniej czasu spędzał na ocenianiu ludzi, których nie znasz, coś byś w końcu osiągnął."
Jego szczęka się zaciska. Przez sekundę coś mignęło w jego oczach — może ból. Potem znika, zastąpione chłodną rozbawioną miną.
"Leć już, księżniczko. Tatuś pewnie czeka."
Nie odpowiadam. Idę w stronę szatni, dłonie mi się trzęsą, gardło mam ściśnięte. Narcystyczny. Arogancki. Okrutny. Wszystko, czego się spodziewałam, i jeszcze gorzej.
Ale przez jedną zdradziecką chwilę, myśli mi uciekają. Zastanawiam się, jak wygląda Ghost. Czy ma szorstkie dłonie. Czy ma takie szerokie ramiona. Czy spojrzałby na mnie z takim samym chłodem.
Odrzucam to myśl stanowczo.
Tristan to moja przyszłość. Tristan to plan. Tristan to to, czego powinnam chcieć.
Ale chcieć nigdy nie było częścią równania.
Przesuń w górę, aby kontynuować