passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Love by the Contract autor Passion Master

Love by the Contract

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Dwa lata małżeństwa.

Taki był układ, aby zabezpieczyć jego spadek.

Bez zobowiązań.

A jednak ręka Emmy drżała, gdy wpatrywała się w test ciążowy w swojej dłoni, dwie różowe kreski patrzyły na nią, jakby się z niej naśmiewały. Mały pasek, ledwie wielkości jej dłoni, właśnie skierował jej życie w niewyobrażalnym kierunku. Stała w ciasnej łazience swojego mieszkania, palce zaciskając na krawędzi umywalki, próbując się uspokoić.

W ciąży.

To nie miało się wydarzyć. Nie w tymczasowym małżeństwie i nie z Alexem.

Praktycznie słyszała chłodny, bezuczuciowy głos Alexa, gdyby się dowiedział, upierając się, że to nigdy nie było częścią umowy. Nic o dziecku.

Zmusiła się do oddychania, do przemyślenia sprawy poza paniką i tysiącem splątanych pytań w jej głowie. Jej palce lekko się rozluźniły, uchwyt na umywalce zelżał. To nie był pierwszy raz, kiedy poradziła sobie z kryzysem, ale stawka nigdy nie była tak wysoka.

Jej myśli wróciły do nocy, która zmieniła wszystko, nocy, która zmieniła ich układ z odległego, biznesowego zrozumienia na coś znacznie bardziej skomplikowanego.

* * *

Dwa miesiące temu byli w Szanghaju na delegacji służbowej. Wspomnienie tego wydarzenia ogarnęło ją z krystaliczną jasnością. Zaczęło się od pomyłki z rezerwacją hotelu – ostatni dostępny apartament w Peninsula podczas zapchanej międzynarodowej konwencji. Emma pamiętała, jak stała przy recepcji, wyczerpana po czternastogodzinnym dniu negocjacji w sprawie fuzji.

"Bardzo mi przykro, pani Barrett," powiedział kierownik. "Mamy dostępny tylko apartament Peninsula."

Zaczęła protestować – zawsze rezerwowali osobne pokoje podczas podróży służbowych. To była jedna z ich wielu niepisanych zasad. Ale Alex ją zaskoczył.

"Jest północ, Emma," powiedział cicho. "Apartament ma dwie sypialnie. Jesteśmy dorosłymi ludźmi." Pauza. "I technicznie małżeństwem."

Ta ostatnia część była okraszona cieniem uśmiechu – rzadkie pęknięcie w jego zazwyczaj stoickiej postawie.

Ona i Alex zawsze rezerwowali osobne pokoje hotelowe, starając się zachować profesjonalizm, ale błąd w rezerwacji sprawił, że dzielili apartament z tylko jednym łóżkiem king size. Po prawie dwóch latach tlącego się napięcia, pomyłka wydawała się okrutnym żartem wszechświata.

Ostatecznie zjedli późną kolację na tarasie apartamentu, a światła Szanghaju tworzyły migoczące tło. Może to było wino, a może sposób, w jaki Alex w końcu się zrelaksował – marynarka od garnituru odrzucona, rękawy podwinięte, krawat poluzowany, gdy mówił o oczekiwaniach swojej rodziny.

"Zarząd chce ekspansji w Azji Południowo-Wschodniej," powiedział, kręcąc winem w kieliszku. "Podążając za starym planem mojego ojca."

"Ale nie zgadzasz się?"

„Rynek jest teraz inny.” Wpatrywał się w swoje wino. „Czasami zastanawiam się, czy kiedykolwiek dorównam. Wielki Richard Barrett, który zbudował imperium z niczego.”

Alex zaczął mówić o swojej rodzinie — oczekiwaniach dziadka, braku zainteresowania jego brata Jacka firmą i ciężarze Barrett Industries na jego barkach. Emma nigdy wcześniej nie widziała tej strony jego osobowości. Zwykle Alex był całkowicie opanowany i bezwzględnie skuteczny. Ale tej nocy wydawał się... ludzki.

„Czasami czuję, że tylko czekają, aż popełnię błąd,” powiedział cicho, jakby dzielił się tajemnicą. „Myślą, że jestem taki jak oni, zimny i wyrachowany. Może jestem.” Zaśmiał się, ale to był pusty dźwięk.

„Nie do końca,” odpowiedziała Emma miękkim głosem. Naprawdę tak myślała. Wiedziała, jak to jest być źle ocenianym, niezrozumianym. „Nie jesteś swoim ojcem,” powiedziała cicho, zaskakując samą siebie, sięgając po jego rękę. „Jesteś lepszy w sposób, w jaki on nigdy nie był.”

Spojrzenie, które jej wtedy rzucił, odebrało jej dech — wrażliwe, zaskoczone i coś jeszcze, czego bała się nazwać. Jego ręka odwróciła się pod jej, a palce splotły się.

„Emma...” Jego głos był szorstki. „Postrzegasz mnie inaczej niż wszyscy inni.”

Zapadła między nimi cisza, a ciężar chwili zagęścił powietrze. Kiedy ręka Alexa musnęła jej dłoń, nie cofnęła się. A kiedy pochylił się, spotkała go w połowie drogi, a jej serce przyspieszyło, gdy ich usta się zetknęły.

Tamta noc była jak zamazana, kaskada długo tłumionych uczuć i przelotnych spojrzeń w końcu się uwolniła. Pocałunek zaczął się delikatnie, prawie pytająco. A potem dwa lata tłumionej atrakcji eksplodowały. Jego ręce w jej włosach, jej palce chwytające jego koszulę, potykali się przez apartament. Ściana była zimna na jej plecach, jego ciało gorące na jej przodzie.

Bariery, które tak sztywno utrzymywali między sobą, upadły, a rano rzeczywistość wróciła z hukiem. Przyniosła ostre jarzeniówki i wykrochmalone koszule. Alex był już ubrany, maska CEO mocno na swoim miejscu.

„Powinniśmy potraktować to jako to, czym było,” powiedział, poprawiając krawat, nie patrząc jej w oczy. „Błąd. To się nie powtórzy.”

Tego dnia był zdystansowany i lakoniczny, jakby nic się nie stało, znów zakładając swoją maskę kontroli. "To był błąd," powiedział ponownie tonem klinicznym, który znała aż za dobrze. Zgodziła się z nim, choć jej klatka piersiowa zacisnęła się na dźwięk tego słowa.

Ale teraz, dwa miesiące później, ten "błąd" pozostawił ją z pozytywnym testem ciążowym i węzłem trwogi w żołądku. Musiała mu powiedzieć, oczywiście. Ale jeszcze nie mogła. Nie, kiedy on wciąż tak bardzo starał się utrzymać wszystko na czysto profesjonalnym poziomie.

Fala mdłości przywróciła Emmę do teraźniejszości. Ledwo zdążyła do toalety na czas. Po spłukaniu ust, wpatrywała się w swoje odbicie. Miała dokładnie czterdzieści minut, aby przekształcić się z tajemnie ciężarnej żony Alexa Barretta w jego doskonale profesjonalną asystentkę wykonawczą.

Później tego dnia Emma weszła do sali konferencyjnej Barrett Industries, z podniesioną głową mimo lekkich mdłości, które wciąż ją prześladowały. Udało jej się odsunąć panikę na bok, przynajmniej na razie. Ale ciężar testu w jej torebce był stałym przypomnieniem prawdy, którą nosiła.

Alex już był w pokoju, ucieleśnienie pewności siebie w swoim starannie skrojonym garniturze. Jego oczy przelotnie skierowały się ku niej, jego wyraz twarzy był nieczytelny. Nie rozmawiali o Szanghaju od czasu, gdy to się stało, i wiedziała, że zamierzał tak to pozostawić.

"Emma." Marcus, radca prawny firmy i jeden z jej nielicznych sojuszników, przywitał ją skinięciem głowy, gdy zajęła swoje miejsce. Pochylił się, obniżając głos. "W porządku? Wyglądasz... no cóż, trochę blado."

Emma wymusiła napięty uśmiech, odgarniając kosmyk włosów za ucho. "Po prostu nie spałam zbyt dobrze w nocy," odpowiedziała lekko, mając nadzieję, że to wystarczy. Ale Marcus, jak zawsze, był spostrzegawczy, jego brwi nieco się zmarszczyły, gdy ją badał.

Drzwi do sali konferencyjnej otworzyły się ponownie, a do środka weszła osoba, która sprawiła, że pokój zamilkł: wysoka, uderzająca kobieta z ciemnymi włosami i wyćwiczonym uśmiechem, który nie do końca sięgał jej oczu. Victoria.

Żołądek Emmy skręcił się, gdy rozpoznała byłą narzeczoną Alexa, kobietę, którą kiedyś opisał jako "miłość swojego życia" w rzadkim momencie wrażliwości. Powrót Victorii mógł oznaczać tylko jedno: kłopoty.

"Alex," zamruczała Victoria, jej głos był wyćwiczonym połączeniem wyrafinowania i ciepła. Jej oczy błyszczały, gdy na niego patrzyła, a Emma poczuła lodowate ukłucie na karku.

"Victoria," odpowiedział Alex, jego głos zmiękczając się w sposób, który sprawił, że klatka piersiowa Emmy się zacisnęła. Jego zwykła powściągliwość zdawała się topnieć w jej obecności, pozostawiając Emmę z uczuciem, jakby była outsiderem obserwującym coś prywatnego.

Spotkanie wznowiono, a Victoria zajęła miejsce na czele stołu obok Alexa, jakby to była najnaturalniejsza rzecz na świecie. Emma starała się skupić na liczbach w swoich notatkach, ale nie mogła zignorować napięcia promieniującego między Alexem a Victorią. Każdy mały uśmiech, każde boczne spojrzenie przypominały o ich historii, z którą Emma nie mogła konkurować. Była wygodą, biznesową umową. Victoria jednak... była wspomnieniem, utraconym fragmentem przeszłości Alexa.

Pod koniec spotkania Emma szybko zebrała swoje rzeczy, gotowa do ucieczki, zanim cokolwiek innego mogłoby ją jeszcze bardziej zaniepokoić. Ale właśnie, gdy zbliżała się do drzwi, usłyszała znajomy głos. Głos Victorii, niski i miękki, niosący się przez lekko uchylone drzwi.

"Też za tobą tęskniłam, Alex," wyszeptała Victoria, jej słowa uderzające niczym cios. "Bardziej, niż możesz sobie wyobrazić."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Emma ledwo dotarła do łazienki dla kadry kierowniczej, trzymając rękę przy ustach. Poranne mdłości nasiliły się w ciągu ostatniego tygodnia, ale dzisiaj były wyjątkowo dokuczliwe. Klęcząc na zimnej, kafelkowej podłodze, w duchu dziękowała projektantom budynku za to, że łazienki dla kadry kierowniczej były prywatnymi, jednoosobowymi pomieszczeniami.

Delikatne pukanie przerwało jej cierpienie. "Emma? Wszystko w porządku?"

Marcus. Oczywiście zauważył jej pośpieszną ucieczkę z porannego spotkania.

"W porządku," udało jej się powiedzieć, choć ton głosu ją zdradził. "Daj mi tylko chwilę."

"Wchodzę," oznajmił, i zanim zdążyła zaprotestować, drzwi się otworzyły. Marcus Wong stał tam w swoim nienagannym garniturze, z troską wypisaną na twarzy. Bez słowa zmoczył ręcznik chłodną wodą i podał jej.

"Dzięki," mruknęła Emma, przykładając go do szyi.

"Więc," powiedział Marcus, opierając się o blat. "Chcesz mi powiedzieć, co się naprawdę dzieje? Bo to już trzeci raz w tym tygodniu, kiedy cię tu znajduję, i zaczynam się martwić."

Emma spojrzała na swojego przyjaciela – być może jedynego prawdziwego przyjaciela w firmie. Znała Marcusa od pierwszego dnia w Barrett Industries, gdy pomógł jej zorientować się w zawiłościach polityki biurowej jako młodszy analityk. Był jedynym, który kwestionował jej nagły awans na stanowisko asystentki wykonawczej Alexa dwa lata temu.

"Jestem w ciąży," wyszeptała.

Oczy Marcusa rozszerzyły się. "Dobrze, to... niespodziewane. A ojcem jest...?"

Ręka Emmy mimowolnie powędrowała do jej obrączki. "Alex."

"Alex, jak twój szef Alex? Alex Barrett? CEO?"

"Alex, jak mój mąż Alex."

Marcus wpatrywał się w nią przez dłuższą chwilę. "Będę potrzebował, żebyś cofnęła się o jakieś dziesięć kroków tutaj."

Zanim Emma zdążyła odpowiedzieć, z korytarza dobiegły głosy. Charakterystyczny śmiech Victorii Montgomery przenikał przez drzwi, w towarzystwie stukotu drogich obcasów na marmurze.

"Oczywiście będę musiała zwiedzić wszystkie działy," mówiła Victoria. "Jako potencjalny partner powinnam zrozumieć każdy aspekt biznesu."

Żołądek Emmy znowu się skurczył, choć tym razem nie z powodu porannej mdłości.

Victoria spędziła poranek, dając odczuć swoją obecność w całym biurze. Każda interakcja była na powierzchni doskonale uprzejma, ale jakoś przypominała wszystkim, że miała historię z Alexem – i plany, by ją ożywić.

"Pamiętam, jak Alex po raz pierwszy przejął stanowisko CEO," głos Victorii niósł się z grupy podziwiających pracowników. "Był wtedy tak niepewny, potrzebował tyle... wskazówek."

Implikacja była jasna – była tam podczas wczesnych dni Alexa jako CEO i pomogła ukształtować go w sukces, którym jest teraz. W oczach Victorii, pozycja Emmy jako jego obecnej asystentki wykonawczej była wyraźnie tymczasowa.

Plotki już zaczęły krążyć po biurze. O tym, jak Victoria i Alex byli idealną parą władzy. O tym, że jego małżeństwo musiało się nie udać, skoro nikt nigdy nie widział pani Barrett. O tym, jak niektóre asystentki kierownicze musiały użyć innych talentów, aby zabezpieczyć swoje pozycje. A Alex? Wydawał się nieświadomy tego wszystkiego, zbyt pochłonięty obecnością Victorii, by zauważyć subtelną wojnę toczącą się wokół niego. Gdy Emma słuchała, jak głos Victorii zanika w korytarzu, nie mogła nie pamiętać, jak różne były rzeczy dwa lata temu. Dzień, w którym Alex zaproponował ich układ, wciąż tkwił w jej pamięci. Byli wtedy w szpitalnej sali jego dziadka. Starzec umierał, desperacko chcąc zobaczyć swojego wnuka osiedlonego przed śmiercią. Wyraźnie określił warunki spadku – Alex musiał się ożenić w ciągu miesiąca, aby utrzymać kontrolny udział w firmie. "To byłby tylko biznes," powiedział później Alex w szpitalnej kawiarni, nie dotykając swojej kawy. "Wzajemnie korzystny układ. Potrzebujesz pomocy przy rachunkach medycznych swojej babci. Potrzebuję żony, by spełnić warunki spadku. Dwa lata, a potem cichy rozwód." Emma zgodziła się, mówiąc sobie, że to tylko praktyczne. Nie chciała przyznać, nawet przed sobą, że miała uczucia do Alexa od czasów szkoły biznesowej. Te pierwsze miesiące były zaskakująco komfortowe. Wypracowali łatwy rytm, zarówno w pracy, jak i w ograniczonym wspólnym czasie prywatnym. Alex był wtedy inny – bardziej zrelaksowany, prawie przyjazny. Zaczęli nawet spotykać się na kolację raz w tygodniu, rozmawiając o biznesie, książkach i rodzinie. Teraz powrót Victorii zburzył tę ostrożnie zbudowaną równowagę. Wygodna rutyna, którą zbudowali, wydawała się rozpadać, zastąpiona zimnym profesjonalizmem i niezręcznymi ciszy. "Emma?" Głos Marcusa przywołał ją do teraźniejszości. "Wszystko w porządku?" "Nie," przyznała cicho. "Naprawdę nie."

"Chcesz opowiedzieć mi całą historię?"

Emma wzięła głęboki oddech. Nadszedł czas, aby ktoś poznał prawdę.

"Zaczęło się od jego dziadka," zaczęła Emma, wciąż przykładając chłodny ręcznik do szyi. "Stary Barrett umierał, ale był zdeterminowany, żeby zapewnić przyszłość firmy przed swoim odejściem. Dziedzictwo wymagało, aby Alex był żonaty."

"A ty byłaś wygodna?" Ton Marcusa nie wyrażał osądu, tylko zrozumienie.

"Byłam praktyczna. Alex znał mnie ze szkoły biznesowej, wiedział, że jestem dyskretna. Potrzebowałam pieniędzy na opiekę medyczną dla mojej babci. On potrzebował żony, która zrozumie biznesową stronę rzeczy." Emma zdołała się słabo uśmiechnąć. "Sporządziliśmy umowę właśnie tutaj, w twoim biurze, pamiętasz?"

"Myślałem, że to tylko kolejna umowa fuzji." Marcus pokręcił głową. "Byliście małżeństwem przez cały ten czas?"

"Dwa lata w przyszłym miesiącu. Miało być prosto. Mieliśmy utrzymywać pozory publicznie, a prywatnie żyć oddzielnie. Po dwóch latach mieliśmy się cicho rozwieść." Przyłożyła rękę do wciąż mdłego żołądka. "To nie było częścią planu."

Zanim Marcus zdążył odpowiedzieć, obcasy znowu stuknęły obok łazienki. Głos Victorii przebił się przez drzwi, miodowy i pewny siebie.

"Och, Alex zawsze wolał styl zarządzania z bezpośrednim zaangażowaniem," mówiła do kogoś. "Pamiętam, jak zwykł tak... ściśle współpracować z personelem."

Ręce Emmy zacisnęły się na kolanach. Victoria cały poranek rzucała te małe bomby – mimochodem wspominała swoją historię z Alexem, subtelnie sugerując niewłaściwe relacje w biurze. Każdy komentarz wydawał się na powierzchni całkowicie niewinny, a jednak jakoś podważał profesjonalną reputację Emmy.

„Jest dobra,” mruknął Marcus, słuchając, jak głosy cichną. „Każdy jej komentarz jest technicznie odpowiedni do miejsca pracy, ale...”

„Ale zaprojektowany, by przypominać wszystkim, że to ona była tu pierwsza. Że zna prawdziwego Alexa.” Emma wstała ostrożnie, sprawdzając równowagę. „A Alex tylko się uśmiecha i pozwala jej to robić.”

„Czy on wie? O dziecku?”

Emma pokręciła głową. „I nie może się dowiedzieć. Nie teraz.” Wygładziła spódnicę, sprawdziła makijaż w lustrze. „Powinnam wracać. Dokumenty dotyczące fuzji muszą być przejrzane przed...”

Jej głos zamilkł, gdy uderzyło ją kolejne wspomnienie – dziadek Alexa uśmiechający się słabo z łóżka szpitalnego, gdy wymieniali proste obrączki. Ścisnął ich złączone ręce, łzy w oczach, dziękując Emmie za to, że uszczęśliwiła jego wnuka.

„Byliśmy szczęśliwi,” szepnęła, prawie do siebie. „Może nie zakochani, ale... wygodnie. Nawet przyjaciele. Teraz...”

Teraz Victoria wróciła, demontując ich starannie ułożoną rutynę kawałek po kawałku. Każda wspólna poranna kawa została zastąpiona prywatnymi spotkaniami. Każda swobodna rozmowa jest przerywana przez perfekcyjnie dobrany przypomnienie o przeszłości. Każde zawodowe osiągnięcie jest subtelnie kwestionowane.

A Alex? Zdawało się, że wraca do starych wzorców, przyciągany do Victorii jakby była słońcem, a on był złapany w jej orbitę. Starannie zbudowana przyjaźń między nim a Emmą kruszyła się, pozostawiając jedynie zimną profesjonalność.

„Kochasz go,” powiedział cicho Marcus. To nie było pytanie.

Ręka Emmy powędrowała do jej brzucha, gdzie pod jej markowym garniturem rosło dziecko Alexa. „To nie ma znaczenia. To zawsze miało być tymczasowe.”

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Love by the Contract

Love by the Contract

200 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

200

Treść

Aa