passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Love, Lies and Redemption - Rozdział #5 - autor itsvlada

Love, Lies and Redemption

/

Rozdział 5

Powrót Ducha [POV Abigail]

Minął nieco ponad miesiąc od tamtej nocy w Le Petit Jardin i czasami wydaje się, jakby to było całe życie temu. Innym razem, jakby nie minęło w ogóle żadne, a ból wciąż jest świeży, czający się tuż pod powierzchnią.

Początkowo nie sądziłam, że przez to przejdę. Poranki były najtrudniejsze — budzenie się i uświadamianie sobie, że moje życie już nie jest takie samo, że Vincent odszedł, że wszystko, co planowaliśmy, się skończyło. Ale dzięki wsparciu Evie zaczęłam odzyskiwać grunt pod nogami.

"Nie potrzebujesz go", powiedziała Evie pewnego wieczoru, gdy siedziałyśmy w jej przytulnym salonie, otoczone kojącym zapachem herbaty rumiankowej. "Dasz radę, a ja będę przy tobie na każdym kroku".

Miała rację. Nie potrzebowałam Vincenta. Mogłam sama wychować to dziecko i zrobić wszystko, co konieczne, by zapewnić mu szczęśliwe, stabilne życie. To zrozumienie nie przyszło od razu, ale było tam, rosnąc silniejsze z każdym dniem.

W szpitalu życie powoli zaczęło znów wydawać się normalne — napięte grafiki, pacjenci, papierkowa robota.

Poranne światło wpada przez okna szpitala, gdy poprawiam swój biały fartuch, prostując plakietkę z nazwiskiem: Dr Abigail Jones, Położnictwo i Ginekologia. Już bez pierścionka zaręczynowego odbijającego światło.

Tylko ja, moje nienarodzone dziecko i przyszłość, której nigdy nie planowałam.

Korytarze szpitalne wydają się inne o świcie. Cichsze. Jakby wstrzymywały oddech. Zatrzymuję się przy stanowisku pielęgniarek, jedną ręką nieświadomie dotykając wciąż płaskiego brzucha pod fartuchem.

Dwanaście tygodni. Ta tajemnica rośnie we mnie, wraz ze szczątkami tego, czym kiedyś byliśmy z Vincentem.

"Ziemia do Abigail." Evie macha kubkiem kawy przed moją twarzą. Bezkofeinowej, bo pamięta nawet wtedy, gdy ja zapominam. "Znowu masz to nieobecne spojrzenie".

"Po prostu jestem zmęczona." Kłamstwo przychodzi już łatwo.

"Zmęczona czy unikasz przystojnego nowego ordynatora, który nie może oderwać od ciebie wzroku?"

Przewracam oczami. "Nie jestem zainteresowana—"

Jakby przywołany jej słowami, Dr Nathaniel Wood, nowy położnik, pojawia się za rogiem.

"Dr Jones." Jego głos niesie się przez korytarz. "Masz chwilę?"

Moje serce potyka się, co jest śmieszne. Jestem profesjonalistką. Lekarzem. Nie zakochaną nastolatką.

Ale gdy idzie obok mnie, zapach jego wody kolońskiej mieszający się ze szpitalnym środkiem dezynfekującym, coś we mnie budzi się do życia.

Jego uścisk dłoni jest ciepły, pewny. Zupełnie inny niż Vincenta... Nie. Nie pójdę tam.

"Jest skomplikowany przypadek, przy którym chciałbym poznać twoją opinię", mówi, ale jego spojrzenie zatrzymuje się na moim odrobinę za długo.

Przeglądamy razem dokumentację pacjentów, nasze ramiona prawie się stykają w małym pokoju konsultacyjnym. Jego palce muskają moje, gdy podaje wykresy, a każdy kontakt wysyła elektryczność przez moją skórę.

Został przedstawiony podczas jednego z porannych zebrań personelu: wysoki, ciemnowłosy, z rozbrajającym uśmiechem, który zdawał się rozjaśniać pomieszczenie.

"Jestem Nate Wood", powiedział, jego głos ciepły i pewny. "Cieszę się, że tu jestem. Nie mogę się doczekać współpracy z wami wszystkimi".

Początkowo nie zwracałam na niego większej uwagi. Był dwa lata młodszy ode mnie, a ja byłam zbyt skupiona na zachowaniu profesjonalizmu i trzymaniu swojego życia osobistego z dala od pracy. Ale z czasem Nate mnie zaskoczył.

Miał sposób na rozluźnienie atmosfery, czy to przez szybki żart w pokoju socjalnym, czy przez sposób, w jaki rozmawiał z zdenerwowanymi pacjentami, zawsze uprzejmie i uspokajająco. Pielęgniarki go uwielbiały, ale pozostawał ściśle profesjonalny, nigdy nie pozwalając, by sprawy stały się zbyt osobiste.

Zbliżyliśmy się do siebie przez ceramikę, ze wszystkich rzeczy. Pewnego dnia, gdy kończyłam konsultację, zajrzał do mojego gabinetu, zauważając gliniany kubek na moim biurku.

"Sama to zrobiłaś?" zapytał, unosząc brwi z autentycznym zainteresowaniem.

Kiwnęłam głową, uśmiechając się mimo woli. "To hobby. Coś, co pozwala mi oczyścić umysł".

"Ja też się tym trochę zajmuję", powiedział, szczerząc się. "Chociaż przyznam, że większość moich prac wygląda jak krzywe miski".

Od tej chwili nasze rozmowy stały się częstsze, wpadając w łatwy rytm. Rozmawialiśmy o wszystkim, od ulubionych szkliw po najlepsze techniki centrowania gliny na kole.

Nate był bez wątpienia czarujący. Ale nie mogłam zignorować rosnącego uczucia w sposobie, w jaki się do mnie zwracał, ani jak jego spojrzenie zatrzymywało się odrobinę dłużej niż potrzeba. Początkowo mówiłam sobie, że to sobie wyobrażam. Kiedy zaczął okazywać subtelne oznaki zainteresowania — komplementy, przypadkowe dotknięcia, małe gesty — próbowałam je ignorować.

Nie mogłam pozwolić sobie na rozproszenie. Nie teraz. I była jeszcze moja ciąża do rozważenia. On nie wiedział, i byłam pewna, że i tak by go to odstraszyło, gdyby się dowiedział.

Mimo to nie mogłam się powstrzymać od czerpania przyjemności z naszych interakcji. Jego obecność była kojąca, jego śmiech zaraźliwy. Sprawiał, że czułam się... znów normalna.

Po tygodniach ostrożnego omijania rosnącego napięcia między nami, Nate nonszalancko zaprosił mnie na kolację.

"To nie jest związane z pracą", powiedział z żartobliwym uśmiechem, który sprawił, że moja klatka piersiowa zabolała w najbardziej dezorientujący sposób. "Po prostu kolacja. Bez presji".

Powiedziałam tak, zanim zdążyłam to przemyśleć.

Restauracja, którą wybrał, była urocza i przytulna, z migoczącymi świecami na stolikach i cichą muzyką w tle. Wydawała się bardziej osobista niż się spodziewałam, i przez moment zawahałam się w drzwiach.

Ale gdy zobaczyłam Nate'a czekającego przy stoliku, jego łatwy uśmiech odpędził wszelkie wątpliwości, ruszyłam w jego kierunku z zaskakującym spokojem.

Wyglądał inaczej bez fartucha — bardziej zrelaksowany, a jednocześnie jeszcze bardziej elegancki. Rękawy jego koszuli były podwinięte, odsłaniając silne przedramiona, a jego zazwyczaj potargane włosy wyglądały na starannie uczesane.

"Cieszę się, że przyszłaś", powiedział, wstając, gdy podchodziłam. Odsunął dla mnie krzesło, jego dłonie przelotnie musnęły moje plecy, gdy siadałam.

"Eleganckie miejsce", zażartowałam, próbując zamaskować zdenerwowanie.

"Pomyślałem, że zasługujesz na coś miłego". Jego oczy złagodniały i przez moment myślałam, że może powie coś więcej, ale po prostu podał mi menu.

Rozmowa płynęła swobodnie, wypełniona rodzajem lekkiej wymiany zdań, jakiej nie miałam od miesięcy.

"Więc mówisz mi, że oblałeś anatomię na studiach?" drażniłam się, unosząc brew.

"Dwa razy", przyznał Nate z nieśmiałym uśmiechem. "Profesor powiedziała, że mam 'niewykorzystany potencjał', ale myślę, że po prostu chciała się mnie pozbyć z zajęć".

Zaśmiałam się — naprawdę się zaśmiałam — po raz pierwszy od tego, co wydawało się wiecznością. Ten dźwięk zaskoczył mnie, prawie jakby pochodził od kogoś innego.

Nate pochylił się do przodu, jego spojrzenie ciepłe i stabilne. "Lubię, kiedy się śmiejesz", powiedział cicho. "Jesteś taka piękna, gdy uśmiech dociera do twoich oczu".

Jego słowa zatrzymały mnie w miejscu. Mój instynkt kazał mi odwrócić uwagę, zignorować komplement, ale coś w sposobie, w jaki to powiedział — szczerze, bez oczekiwań — sprawiło, że się zawahałam.

"Dziękuję", wymamrotałam, czując ciepło na policzkach.

W miarę jak noc mijała, odkryłam, że dzielę się więcej niż zamierzałam. Nate miał sposób słuchania, który sprawiał, że czułam się zauważona, jego pytania były przemyślane, ale nigdy nie nachalne.

Kiedy żartował o tym, ile godzin spędzam na obsesyjnym przeglądaniu kart pacjentów, drażniłam się z nim w odpowiedzi. Gdy dzielił się historiami o swojej rodzinie, słuchałam, wdzięczna za możliwość skupienia się na czyimś innym życiu.

Mury, które zbudowałam wokół siebie w ciągu ostatnich miesięcy, zaczęły powoli mięknąć.

Kiedy przyszedł deser, zdałam sobie sprawę z czegoś, na co wcześniej nie śmiałam się zdobyć: czułam się szczęśliwa.

I może, być może, mogłam pozwolić sobie znów tak się czuć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Licytacja dla Zemsty [POV Vincent]

Skropliny na mojej szklance whisky odbijają deszcz spływający po szybie biurowej. Kolejna późna noc, kolejna wymówka, by nie wracać do domu. Dom. To słowo smakuje teraz gorzko, jak popiół i żal.

Najnowsza wiadomość od Hannah świeci się na moim telefonie:

"Zostajesz długo w pracy? Mogę zostawić ci kolację w lodówce."

Jest nieustępliwa, wciąż próbuje przekształcić to życie w ideał, którym nigdy nie będzie. Piękna, bez wątpienia, ale w sposób, który wydaje się wykalkulowany. Te ostre zielone oczy i perfekcyjnie wystylizowane rude fale wciąż przyciągają spojrzenia, choć kiedyś gromadziły tłumy.

Hannah nie zawsze była tak wyrafinowana. Dopasowane sukienki i wyszukane maniery są częścią jej najnowszej roli, kostiumu, który nosi z wykalkulowaną precyzją. Pod elegancją kryje się wyćwiczona maniera — urok, który doskonaliła w neonowym świetle i przy dudniącej muzyce.

Najbardziej niepokoi mnie jej uśmiech: na pierwszy rzut oka ciepły, ale pod spodem ostry i wszystkowiedzący, jakby wciąż czytała salę, wciąż grała dla publiczności, nawet jeśli jestem to tylko ja.

Rzuciła się w rolę oddanej żony z tym samym zapałem, z jakim kiedyś przyciągała uwagę.

Mój telefon znów wibruje:

"Nie zapomnij, jutro mamy spotkanie z florystą."

Plany ślubne. Na ceremonię, której nigdy nie chciałem, z kobietą, której prawie nie znam, wszystko przez jeden pijacki błąd, który zniszczył wszystko, co było mi drogie.

Rozluźniam krawat, wpatrując się w rodzinne zdjęcie na biurku — moja matka trzymająca niemowlęcego mnie, miejsce, gdzie powinien być mój ojciec, jest wymownie puste.

Nie będę jak on. Nie mogę.

Droga do domu jest mgłą neonowych świateł i poczucia winy. Hannah czeka w kuchni, ubrana w coś jedwabnego i odkrywającego. Kolejna próba uwodzenia, która przyprawia mnie o dreszcze.

Mieszkam z Hannah od miesiąca, ale wciąż czuję się jak nie na swoim miejscu. Dom jest czysty, plany pokoju dziecięcego się układają, a ona naprawdę stara się, żeby to zadziałało.

Odeszła ze swojej poprzedniej pracy i poświęca się przygotowaniom do przyjścia dziecka. Mówi o kolorach ścian, łóżeczkach i ubrankach dziecięcych z rodzajem nerwowego podekscytowania, które wydaje się szczere.

A jednak za każdym razem, gdy o tym wspomina, mogę tylko kiwać głową i mamrotać niejasne potwierdzenia, myślami będąc gdzie indziej.

Abigail.

Myślę o niej nieustannie. Sposób, w jaki patrzyła na mnie tamtej nocy w restauracji, prześladuje mnie. Widzę ją we wszystkim, w delikatnych uśmiechach nieznajomych na ulicy, w cichych chwilach, gdy jestem sam ze swoimi myślami.

"Znowu się spóźniłeś," mówi Hannah, kładąc dłoń na swoim wciąż płaskim brzuchu. Ten gest jest celowy, przypomnienie, dlaczego tu jestem.

"Przygotowania do sprawy." Kłamstwo przychodzi już łatwo. "Jestem zmęczony. Prześpię się w pokoju gościnnym."

Jej twarz opada, ale szybko się otrząsa. "Vincent, bierzemy ślub za dwa tygodnie. Nie możesz wiecznie mnie unikać."

Czy nie mogę?

Hannah była cierpliwa. Muszę jej to przyznać. Próbowała sprawić, bym czuł się komfortowo, wciągać mnie w rozmowy o naszej przyszłości, stworzyć jakieś pozory wspólnego życia. Ale za każdym razem, gdy dotyka mojego ramienia lub patrzy na mnie z tym pełnym nadziei uśmiechem, czuję się jak oszust.

Chce, żebyśmy dzielili łóżko, zachowywali się jak prawdziwa para przed ślubem, ale nie potrafię przekroczyć tej granicy. Śpię w pokoju gościnnym, zakopując się w pracy, by uniknąć niezręcznych ciszy, które rozciągają się między nami.

"Vincent," powiedziała pewnego wieczoru, gdy siedzieliśmy przy stole, między nami resztki jedzenia na wynos. "Nie możemy tak dalej żyć. To nie jest dobre dla dziecka."

Podniosłem wzrok znad talerza, spotykając jej spojrzenie. Wydawała się zdenerwowana, bawiąc się widelcem, ale jej głos był pewny.

"Musimy spróbować," kontynuowała. "Dla dobra dziecka. Wiem, że to nie było to, co planowałeś, ale to teraz nasza rzeczywistość. Nie sądzisz, że jesteśmy to winni sobie — i jemu — żeby dać temu prawdziwą szansę?"

Jej słowa były rozsądne, ale tylko zacieśniły węzeł w mojej piersi. Chciałem coś powiedzieć, obiecać jej, że będzie lepiej, że znajdę sposób, by odpuścić przeszłość i ruszyć naprzód z nią.

Ale nie mogłem kłamać.

Zamiast tego kiwnąłem głową, wymamrotałem coś wymijającego i wymówiłem się do gabinetu.

Ślub jest skromną uroczystością w urzędzie miasta. Hannah ma na sobie biel, choć oboje znamy ironię tego faktu. Moim świadkiem jest młodszy wspólnik z firmy, który ledwo mnie zna. Bez rodziny — nie mógłbym znieść rozczarowania mojej matki.

Przyjęcie jest w ekskluzywnym barze w centrum. Piję, aż świat rozmywa się na krawędziach, aż twarz Hannah czasami wygląda jak twarz Abigail w odpowiednim świetle.

Niewłaściwym świetle. Każde światło jest teraz niewłaściwe.

"Zatańcz ze mną," błaga Hannah, ciągnąc mnie na parkiet. Jej perfumy są zbyt intensywne, zbyt kwiatowe. Nic jak czysty, subtelny zapach, który nosiła Abigail.

Podążam mechanicznie, pamięć mięśniowa z wszystkich lekcji tańca, które braliśmy z Abigail na nasz ślub. Nasz prawdziwy ślub. Ten, który nigdy się nie odbędzie.

Więcej drinków. Świat wiruje. Hannah prowadzi mnie gdzieś — do naszego pokoju hotelowego. Apartamentu prezydenckiego, bo próbuję zrobić to właściwie, nawet jeśli wszystko wydaje się niewłaściwe.

"Kochaj się ze mną," szepcze, a jej głos prawie brzmi jak...

"Abigail..."

Imię wymyka się, zanim zdążę je powstrzymać. Hannah zastyga w moich ramionach, ale jestem zbyt pijany, by przestać.

"Abby, przepraszam... tak bardzo przepraszam..." szeptałem między lekkimi pocałunkami, którymi zacząłem pokrywać jej twarz.

Gdzieś w moim przepojonym alkoholem mózgu rejestruję ostry wdech Hannah, sposób, w jaki jej rozgrzane ciało sztywnieje wokół mojego. Ale wszystko, co widzę, to twarz Abigail z nocy, gdy jej powiedziałem, sposób, w jaki jej świat roztrzaskał się w jej oczach.

"Vincent." Głos Hannah się łamie. "Nie jestem..."

"Kocham cię, Abby... zawsze cię kochałem... tylko ciebie..."

Reszta jest mgłą niewłaściwych dotyków i źle ulokowanej namiętności. Gdy budzę się następnego ranka, strona łóżka Hannah jest zimna. Znalazłem ją w łazience, z mascarą rozmazaną na policzkach, ramionami trzęsącymi się od cichego szlochu.

"Myślałam..." dławi się. "Myślałam, że jeśli weźmiemy ślub, jeśli będę się wystarczająco starać..."

Poczucie winy jest miażdżące. "Hannah, ja—"

"Nie." Unosi dłoń. "Po prostu... nie."

Jedziemy do domu w ciszy, Hannah znika w głównej sypialni, a ja uciekam do mojego gabinetu, wyciągając znajomą butelkę whisky. Gdy nalewam, mój telefon rozświetla się przypomnieniem z kalendarza:

"Urodziny Abigail."

Usuwam je drżącymi palcami, ale szkoda już została wyrządzona.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Pęknięcia w Imperium [POV Vincent]

Cisza między mną a Hanną stała się głośniejsza od tamtej nocy. Czuję to za każdym razem, gdy przekraczam próg i widzę ją krzątającą się w kuchni lub składającą ubranka dziecięce w salonie.

Nie wspomina o tym, co się stało, nie pyta, dlaczego wołałem ją imieniem Abigail raz za razem podczas tej katastrofalnej nocy poślubnej. Ale wiem, że nie zapomniała. Jak mogłaby?

A jednak Hannah próbuje. Ciągle próbuje. Każdy posiłek, który przygotowuje, jest wyszukany, podany jakby starała się o posadę w magazynie kulinarnym. Nuci cicho podczas pracy, jakby tworzyła tę wizję szczęśliwego, domowego życia, o którym oboje wiemy, że nie istnieje.

Początkowo unikałem jej starań. Pracuję do późna, biorąc dodatkowe sprawy w kancelarii, a kiedy wracam do domu, uciekam do pokoju gościnnego, tłumacząc się zmęczeniem lub potrzebą przejrzenia dokumentów.

Ale Hannah się nie poddaje.

Pewnego ranka stawia przede mną perfekcyjnie przygotowane śniadanie. Robi to każdego poranka - jajka dokładnie takie, jakie lubię, kawa o idealnej temperaturze, świeżo ścięte kwiaty na stole.

Jej występ jest bezbłędny. Zbyt bezbłędny.

"Vincent," zaczyna, jej głos jest łagodny, ale stanowczy. "Nie możemy tak dalej żyć."

Spoglądam znad ledwo tkniętego talerza, napotykając jej wzrok. Jest zdenerwowana - widzę to po tym, jak kręci obrączką na palcu - ale w jej oczach dostrzegam determinację, która mnie zaskakuje.

"Co masz na myśli?" pytam, choć już wiem, do czego to zmierza.

"To... to nie jest małżeństwo," mówi, wskazując na przestrzeń między nami. "Żyjemy jak obcy ludzie i to nie jest w porządku. Ani wobec mnie, ani wobec ciebie, a już na pewno nie wobec naszego dziecka." Jej głos nieco twardnieje. "Musimy o tym porozmawiać."

"O czym?" Kawa parzy mi język, ale ten ból jest mile widziany. Prawdziwy.

"O nas. O tym, jak śpisz w pokoju gościnnym od tak dawna. O tym, jak prawie na mnie nie patrzysz."

Wzdycham, opierając się na krześle. "Hannah, ja - "

"Nie, pozwól mi skończyć." Obchodzi stół, determinacja widoczna w każdym ruchu. "Wiem, że nie jestem nią. Wiem, że nie tak to sobie wyobrażałeś. Ja też nie tak to sobie wyobrażałam. Ale taka jest teraz nasza rzeczywistość i musimy sprawić, by to zadziałało."

Jej słowa wiszą w powietrzu i przez chwilę nie wiem, jak odpowiedzieć.

"Nie mówię, że musimy być idealni," kontynuuje, jej głos lekko się załamuje. "Ale musimy próbować. Jesteśmy to winni naszemu dziecku."

Nasze dziecko. Te słowa wykręcają mi wnętrzności jak nóż.

Przerywa, po czym dodaje: "Myślę, że powinniśmy przynajmniej zacząć spać w tym samym łóżku. To będzie dezorientujące dla dziecka, jeśli będziemy zachowywać się, jakbyśmy nie byli prawdziwą rodziną."

"Czego ode mnie oczekujesz?" Mój głos brzmi ostrzej niż zamierzałem.

"Chcę, żebyś próbował. Naprawdę próbował." Klęka obok mojego krzesła, bierze moją dłoń i kładzie ją na swoim brzuchu. "Nasze dziecko zasługuje na rodziców, którzy przynajmniej próbują zbudować coś prawdziwego."

Wtedy coś we mnie pęka. Frustracja, poczucie winy, nieustający, gryzący ból tęsknoty za Abigail - wszystko wypływa na powierzchnię.

Wyrywam rękę, wstając tak gwałtownie, że krzesło przewraca się na podłogę.

"Chcesz czegoś prawdziwego?" Słowa wylewają się jak trucizna. "Nie jesteś kobietą, o której śniłem, że ją poślubię. Nie jesteś przyszłością, którą planowałem. Jesteś tylko przypadkową striptizerką, która-"

Policzek rozbrzmiewa w kuchni. Oczy Hanny rozszerzają się, jej dłoń leci do ust w szoku nad własnym działaniem.

Cisza, która następuje, jest ogłuszająca.

"Przepraszam," szepcze, łzy napływają jej do oczu. "Nie chciałam-"

"Nie." Dotykam piekącego policzka. "Zasłużyłem na to. To, co powiedziałem... było okrutne."

Cofa się, ochronnie obejmując się ramionami. W tej chwili wygląda tak młodo, tak bezbronnie - zupełnie niepodobnie do pewnej siebie tancerki, która przyciągnęła moją pijaną uwagę tamtej feralnej nocy.

"Wiem, że ją kochasz," mówi cicho. "Ale czy nie mógłbyś spróbować pokochać też mnie? Choć trochę?"

To pytanie uderza mnie jak fizyczny cios. Bo ma rację - to mój wybór, moja odpowiedzialność. Wybrałem, że się z nią ożenię, że wezmę odpowiedzialność za to dziecko.

Nie mogę dalej karać jej za decyzję, którą podjąłem.

"Dobrze," słyszę swój głos. "Dobrze."

"Dobrze co?"

"Wrócę do naszej sypialni. Będziemy... próbować. Dla dziecka."

Uśmiech, który rozjaśnia jej twarz, sprawia, że boli mnie w piersi. Nie z miłości - ta wciąż należy wyłącznie do Abigail - ale z czegoś podobnego do nadziei. Może uda nam się zbudować coś tutaj, nawet jeśli nie jest to to, czego pierwotnie chciałem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Love, Lies and Redemption

Love, Lies and Redemption

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa