Ksiądz cofnął się zszokowany, unosząc obie ręce nad głowę w geście poddania. Miałam nadzieję, że nie zmoczył spodni. Właściwie nie mogłam powiedzieć, czy to zrobił, ale widziałam, że zaczął otwarcie płakać ze strachu. Lepiej, żebym się zamknęła i poczekała, aż to wydarzenie się skończy, jeśli chcę zachować głowę w jednym kawałku na swoim karku i ramionach. „Gdzie jest mój syn? Gdzie jest Hayden?” krzyknął szef na całe gardło. Świetnie, więc jego imię to Hayden. Nie dość, że nigdy wcześniej nie spotkałam mojego przyszłego męża, to nawet nie znałam jego imienia. Nie widziałam też jego zdjęcia, więc nie wiedziałam, jak wygląda. Nie że mnie to interesowało. Jeśli i tak nie miałam wyboru i musiałam za niego wyjść, co za różnica, czy jest przystojny jak książę, czy brzydki jak bestia. Szef odwrócił się i zaczął machać pistoletem w stronę rzędów mężczyzn ubranych od stóp do głów w czarne garnitury, co wydawało się być standardowym mundurem mafii. Był to rzadki widok, widzieć mężczyzn w różnym wieku, którzy wiercili się niespokojnie na swoich miejscach jak małe dzieci złapane na gorącym uczynku, patrząc na siebie z niepokojem. Oczywiste było, że nikt nie chciał przekazać szefowi złych wiadomości. „Umm... Jestem pewien, że Hayden jest w drodze, szefie. Nie musisz się martwić...” powiedział mężczyzna, którego uznałam za jednego z zaufanych ludzi szefa, próbując uspokoić szefa. „Nie muszę się martwić? Hayden się spóźnia!” krzyknął szef, a jego twarz zrobiła się czerwieńsza z gniewu. „Jest w drodze, szefie. Proszę, poczekaj jeszcze chwilę,” szybko powiedział mężczyzna. „Wiesz, gdzie on jest? Znalazłeś go?! Odpowiedz mi!!” szef kontynuował krzyki, chwytając mężczyznę za kołnierz i zaczynając mocno go ciągnąć. Mężczyźni patrzyli na siebie, zastanawiając się, jak poradzić sobie z szefem i jego gwałtownym temperamentem. Mogłam powiedzieć, że Hayden nie został znaleziony. Szczerze mówiąc, nie winię go za to, że się nie pojawił. Wyobrażałam sobie, że czuł się tak samo jak ja. Kto przy zdrowych zmysłach chciałby poślubić kobietę, której nigdy wcześniej nie spotkał ani o niej nie słyszał? Tak jak ja nie chciałam za niego wyjść, on wyraźnie nie chciał mnie poślubić. Dziękuję, Haydenie, kimkolwiek jesteś. Dziękuję, że się nie pojawiłeś. Jeśli to małżeństwo nie dojdzie do skutku, bo się nie pojawił, to nie będzie moja wina. Modliłam się tak desperacko, jak nigdy wcześniej. Nie byłam religijną osobą i ledwie wierzyłam w Boga. Jednak, jeśli Bóg jest prawdziwy, proszę, pozwól mi wrócić do mojego starego, spokojnego życia na cichej wsi. „Mistrz Hayden przybył!” Co?! „Doskonale! Mój Hayden w końcu tu jest!” krzyknął szef radośnie, uśmiechając się szeroko. Ja natomiast czułam się, jakbym była skazana na wieczne potępienie. Dlaczego musiał się teraz pojawić? Czy zmienił zdanie co do tego małżeństwa? Obróciłam się tak szybko, jak tylko mogłam, w mojej ciężkiej i zbyt puszystej sukni ślubnej, by spojrzeć w stronę wejścia do kościoła. Duże drewniane drzwi otworzyły się powoli, tak dramatycznie powoli, jakbyśmy naprawdę byli w filmie. Wstrzymałam oddech, czekając, aż mój przyszły mąż wejdzie przez drzwi. Zastanawiałam się, jak będzie wyglądał. Jeśli jego ojciec musiał posunąć się tak daleko, by zaaranżować dla niego małżeństwo, to prawdopodobnie jest stary, brzydki i niezdolny do znalezienia własnej dziewczyny mimo bogactwa, które wydawał się posiadać. „Hayden!” krzyknął szef z podekscytowaniem, klaszcząc radośnie, gdy zobaczył, jak jego syn wchodzi do kościoła. Nie byłam pewna, czego się spodziewałam, ale to, co zobaczyłam, było nie z tego świata. Zapomnij, jak wyglądał Hayden, nawet nie mogłam zobaczyć jego twarzy wyraźnie. Hayden nie wszedł sam. Dokładniej mówiąc, wyglądało na to, że nie mógł sam chodzić ani utrzymać swojej wagi w tej chwili. Dwóch wysokich mężczyzn, ubranych całkowicie na czarno, z okularami przeciwsłonecznymi, podtrzymywało Haydena z obu stron, opierając jego ramiona na swoich ramionach. Świetnie. Hayden wydaje się być... nieprzytomny? O ile mogłam powiedzieć, Hayden był wciągany do kościoła przez dwóch mężczyzn. Wydawał się nieprzytomny i nieświadomy swojego otoczenia i tego, co się działo. Kiedy mężczyźni weszli dalej do kościoła, mogłam zobaczyć Haydena bliżej i wyraźniej. Chociaż jego twarz nie była wyraźnie widoczna, ponieważ jego ciało było pochylone do przodu z głową zwisającą nisko, mogłam powiedzieć, że nie był stary i brzydki. Hayden był wysoki... bardzo wysoki. Dwaj mężczyźni w czerni, którzy go podtrzymywali, byli znacznie więksi i wyżsi niż standardowi mężczyźni, ale pochylony Hayden był wyższy. Miał jasne blond włosy i nie był ubrany w rolę pana młodego. To na pewno. Kiedy dwóch mężczyzn prowadziło go w dół nawy, a raczej ciągnęło go, w końcu zrozumiałam dlaczego i tak samo większość gości w kościele. Nieprzyjemny zapach alkoholu był tak intensywny, że byłam pewna, że każdy mógł go poczuć. Nos mi się skrzywił od zapachu, a ja instynktownie zaczęłam wachlować powietrze przed nosem, machając ręką. Hayden był kompletnie pijany. Z tego, jak był ubrany, mogłam wywnioskować, że dwóch mężczyzn ubrało go, gdy był nieprzytomny. Hayden nie miał na sobie koszuli, ale ktoś założył mu białe spodnie, biały garnitur i czarne skórzane buty. Jego dobrze zdefiniowane mięśnie klatki piersiowej i sześciopak na brzuchu były wyraźnie widoczne przez otwarcie jego białego, niezapiętego garnituru. Więc... to jest mój przyszły mąż. Szczerze mówiąc, nie wyglądał tak źle, jak sobie wyobrażałam. Wydawał się młody, mniej więcej w moim wieku, jeśli miałabym zgadywać, i był wysoki, dobrze zbudowany i, jak sądzę, przystojny. To jednak w ogóle nie poruszyło mojego serca. Bez względu na wszystko, nie chciałam poślubić tego mężczyzny. Chciałam zapytać, czy możemy kontynuować ceremonię ślubną z panem młodym wyraźnie nieprzytomnym, ale bałam się, że jego ojciec dosłownie rozwali mi mózg z pistoletu. Zamiast tego milczałam, czekając, co się stanie dalej. Goście, w większości członkowie mafii, zaczęli szeptać do siebie cicho. Nie mogłam usłyszeć, co mówili, ale miałam dobre przypuszczenie. Mogłam wywnioskować z tego, co słyszałam wcześniej, że ten Hayden miał trochę mieszanej popularności wśród swoich kolegów z mafii. „Umm... czy pan młody jest w ogóle przytomny?” stary ksiądz wyszeptał tak cicho, że prawie go nie słyszałam. Dokładnie... dziękuję, że to zauważyłeś, księże! --Ciąg dalszy nastąpi...
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Czy to ma znaczenie?" odpowiedział szef grzmiącym głosem, stojąc przed swoim synem. "Cóż... przysięga małżeńska..." wyszeptał ksiądz z wahaniem, jego nerwowe, bladoniebieskie oczy błądziły bezładnie.
Powiedz mu, księże! Powiedz mu, że nie możemy wziąć ślubu, jeśli pan młody jest nieprzytomny i nie może złożyć przysięgi małżeńskiej. To znaczy, czy on w ogóle wie, co się dzieje? Czy to by się w ogóle liczyło, gdyby nie wiedział, w co się pakuje?
"Och... rozumiem," powiedział szef, kiwając głową ze zrozumieniem. Obserwowałam zaskoczona tą nieoczekiwanie wyrozumiałą reakcją szefa mafii, który dalej kiwał głową.
"Musi złożyć przysięgę małżeńską... rozumiem... rozumiem," szef dalej mamrotał do siebie, jakby się nad czymś zastanawiał. Hayden wciąż był nieprzytomny jak martwy. Założę się, że gdyby ci dwaj mężczyźni przestali go podtrzymywać, po prostu padłby na podłogę.
*Trzask!* Głośny odgłos uderzenia rozniósł się echem po marmurowym kościele. Westchnęłam z szoku wraz z resztą tłumu, obserwując rozgrywającą się przed nami scenę. Bez ostrzeżenia szef nagle uderzył syna w skroń kolbą pistoletu. Mocno.
Czy to go zabiło? Cholera... on krwawi... Moje oczy rozszerzyły się, a usta otworzyły ze zdziwienia. Skroń Haydena krwawiła, krew sączyła się z rany i spływała po jego twarzy.
"Obudź się, synu!" krzyknął szef na całe gardło. Jego głos był tak głośny, że musiałam zakryć uszy dłońmi. Ten człowiek jest szalony. Właśnie uderzył swojego syna, żeby go obudzić?! Założę się, że wszyscy tutaj są szaleni!
"...hmmm..." Niewiarygodne, ale Hayden zaczął się poruszać i wydawać niewyraźne dźwięki. Obserwowałam ze zdumieniem, jak Hayden nagle podniósł zwieszoną głowę do pionu.
Czy on właśnie się obudził? Obudził się... tak po prostu? "Hayden! Obudź się synu!" szef dalej krzyczał głośno tuż przy uchu Haydena.
Hayden nagle otworzył oczy i rozejrzał się sennie. Mogłam sobie wyobrazić, że był zdezorientowany, dlaczego znajduje się w kościele i wśród tylu ludzi. Nagle jego wzrok padł na mnie i nasze oczy się spotkały.
Westchnęłam lekko ze zdumienia, gdy nasze spojrzenia się wreszcie spotkały. Znalazłam się w sytuacji, gdzie wpatrywałam się w parę przepięknych niebieskich oczu. Ja w szoku; on lekko zdezorientowany.
Po chwili Hayden przechylił głowę na bok ze zmieszaniem, próbując zrozumieć, co się dzieje. Powoli strząsnął z siebie dwóch mężczyzn, którzy go podtrzymywali, i stanął prosto. Wciąż był wyraźnie pijany i oszołomiony, gdy starał się utrzymać stabilnie na własnych nogach.
"Ręce precz..." mruknął Hayden niskim głosem, marszcząc jasne brwi z irytacją. Dwaj mężczyźni posłusznie puścili Haydena, a szef szybko podszedł do boku syna, by go sprawdzić.
Hayden podniósł rękę i dotknął rany na skroni, która wciąż krwawiła. Byłam zszokowana, dlaczego nikt do tej pory nie udzielił mu pomocy medycznej. Spojrzał ze zmieszaniem na krew na swojej dłoni po dotknięciu rany na głowie.
"Uderzyłem się w głowę?" Hayden zapytał ojca wprost. "Nie. Uderzyłem cię w głowę pistoletem, żeby cię obudzić! Musisz się teraz ożenić. To nie czas na bycie pijanym!" Jego ojciec odpowiedział, krzycząc głośno na syna.
Mówienie spokojnym i opanowanym tonem wyraźnie nie było mocną stroną szefa. "No... kurwa..." zaklął Hayden, wycierając swoją krew o białą marynarkę, plamiąc ją na czerwono.
"Kontynuujcie ceremonię. Nie mamy całego dnia!" szef krzyknął na księdza, który zadrżał ze strachu. To nie może się dziać. Idziemy dalej z ceremonią? Naprawdę muszę wyjść za tego faceta?
Poczułam zimny pot na ciele i zdałam sobie sprawę, jak bardzo byłam spanikowana w tym momencie. Jeśli za niego wyjdę, moje życie naprawdę się skończy. Utknę z tymi szalonymi mafiozami do końca życia. Nie... to nie może być prawda.
Niecierpliwy szef chwycił ramię syna i szarpnął go do przodu. Obserwowałam, jak Hayden lekko się zatoczył pod wpływem szarpnięcia ojca. Jednak nagle Hayden zatrzymał się, jakby coś sobie właśnie uświadomił.
"...kim ona jest?" zapytał Hayden, wskazując na mnie palcem. Jestem dziewczyną, którą masz poślubić, ale chyba nie zdajesz sobie z tego sprawy ani z niczego innego, bo jesteś kompletnie pijany, krzyczałam w myślach.
"To twoja panna młoda, Hayden!" krzyknął szef, wyraźnie tracąc resztki cierpliwości. "...ona nie jest moją panną młodą," stwierdził Hayden stanowczo.
Och... wow. Co za zwrot akcji. Byłam pewna, że żadna panna młoda stojąca przy ołtarzu nie spodziewała się ani nie chciała być odrzucona przez swojego przyszłego męża, ale byłam zachwycona tym, co słyszałam. Proszę, zerwij te głupie zaręczyny, żebym mogła wrócić do domu z babcią. Proszę!
"Co ty, do diabła, mówisz?! Przeszliśmy przez to. Jeśli mówię, że ona jest twoją panną młodą, to ONA JEST twoją panną młodą!" szef krzyczał synowi prosto w twarz. Skrzywiłam się na widok tej agresywnej sceny.
Pozostali członkowie gangu i goście siedzieli przyklejeni do swoich miejsc, obserwując wszystko w całkowitej ciszy. Chciałam iść do domu, w kościele było zimno, a kątem oka widziałam, że moja babcia z minuty na minutę stawała się bledsza. Nie czuła się dobrze, mogłam to stwierdzić.
"Jak masz... na imię?" Hayden zapytał mnie bezpośrednio, mówiąc tak wolno i wyraźnie, jak tylko mógł w swoim stanie. Byłam zszokowana, że faktycznie się do mnie odezwał.
Czułam jego wzrok na swojej twarzy i czułam, jak słowa więzną mi w gardle. Hayden dalej wpatrywał się we mnie zmrużonymi oczami, czekając na moją odpowiedź.
"...Malissa. Nazywam się Malissa Maxford," w końcu zdołałam powiedzieć, choć mój głos brzmiał drżąco i sucho.
"Amelia. Nie poślubię nikogo poza Amelią. Ona nie jest moją panną młodą," stwierdził Hayden stanowczo, wskazując w moim kierunku. Strząsnął ramię ojca i odwrócił się, by odejść.
"Co ty mówisz! Amelia... Arghhh! Ludzie, powstrzymajcie go natychmiast!" szef rozkazał, wskazując palcem na plecy syna. Mężczyźni wstali ze swoich miejsc i zaczęli krępować ręce i nogi Haydena, aż został zmuszony do uklęknięcia na ziemi u stóp ojca.
Co teraz? Najwyraźniej Hayden ma kogoś, kogo kocha i zamierza poślubić tę osobę. Ja też miałam kogoś, w kim byłam szaleńczo zakochana, chociaż on nigdy nie chciał poślubić kogoś takiego jak ja...
To, co nastąpiło później, było kompletnym chaosem, gdy członkowie gangu walczyli, by powstrzymać Haydena, a szef dalej krzyczał na swojego syna. Po pewnym czasie Hayden ponownie zapadł w stan nieprzytomności i nikt nie mógł go ocucić.
Ostatecznie, ku mojej największej uldze, ceremonia ślubna nie mogła być kontynuowana. To nie znaczyło, że natychmiast uwolniłam się od mafii, ale przynajmniej uniknęłam małżeństwa na jeszcze jeden dzień.
Mężczyźni w czerni odprowadzili moją babcię i mnie z powrotem do jej sali szpitalnej po tym, jak przebrałam się z sukni ślubnej. Nie zobaczyłam już więcej Haydena tego dnia.
--Ciąg dalszy nastąpi...
Przesuń w górę, aby kontynuować
**Jakiś czas wcześniej**
Spóźnię się! To nie może mi się przydarzyć! Promocyjna wyprzedaż w supermarkecie zaczyna się za dziesięć minut, a ja się spóźnię. Spojrzałam na listę zakupów, którą babcia starannie przygotowała i westchnęłam. Jeśli przegapię wyprzedaż i zabraknie produktów, nie będziemy w stanie kupić wszystkiego w ramach naszego budżetu. Muszę się pospieszyć.
Biegłam pełną prędkością wzdłuż chodnika prowadzącego do supermarketu. Wymijałam ludzi, trzymające się za ręce pary, dzieci na rowerkach, wujka wyprowadzającego psa i wielu innych. Jednak musiałam się gwałtownie zatrzymać, gdy prawie wpadłam na lekko pulchnego starszego pana.
Musiał być po pięćdziesiątce i był ubrany w eleganckie ubrania, jakby pochodził z wielkiego miasta. To znaczy, nikt w jego wieku nie ubiera się tu tak dobrze. "Przepraszam bardzo, proszę pana. Czy na pana wpadłam? Czy nic panu nie jest?" przeprosiłam i szybko zadałam pytania.
Wydaje mi się, że zatrzymałam się w porę, zanim na niego wpadłam, ale musiałam zapytać, żeby się upewnić. Wydawał się zszokowany, widząc jak gorliwie go przepraszam. Jednak w następnej chwili zaczął się do mnie uśmiechać.
"Nic mi nie jest, młoda damo. Nie ma powodu do zmartwień. Może i wyglądam na starego i trochę przy kości, ale zapewniam, że jestem silny i bardzo sprawny!" odpowiedział starszy pan donośnym głosem, po czym głośno się roześmiał.
"Och... cieszę się, że to słyszę. No cóż..." odpowiedziałam radośnie, odwzajemniając uśmiech. Jednak byłam bardzo świadoma faktu, że się spóźniam. Nie mogłam tu stać i rozmawiać z nim w nieskończoność, nawet jeśli bym chciała.
"Proszę zaczekać, panno!" zawołał starszy pan, gdy odwróciłam się, by odejść. "O co chodzi? Potrzebuje pan pomocy?" zapytałam. "Czy... zna pani może kogoś o nazwisku Jack Witman?" zapytał starszy pan, mrużąc oczy.
Hmm... nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek słyszała o kimś o tym nazwisku. "Przepraszam, proszę pana. Nie słyszałam wcześniej tego nazwiska. Przykro mi, że nie mogłam pomóc" odpowiedziałam szczerze, smutno się do niego uśmiechając.
"Hmm... rozumiem" odpowiedział cicho starszy pan. "Szuka pan tego człowieka? Czy on mieszka w tym mieście?" zapytałam, myśląc, że może mogłabym pomóc. "Tak. To... mój stary przyjaciel. Mieliśmy kilka sprzeczek, gdy byliśmy młodsi i nie widziałem go od wielu lat, ale teraz, gdy się starzeję, wie pani... chciałbym go zobaczyć..." powiedział nieco smutno.
"To małe miasto, ale... nigdy o nim nie słyszałam. Bardzo mi przykro..." odpowiedziałam z żalem. "Och... nieważne. Nic się nie stało" powiedział mężczyzna z lekkim uśmiechem. "W takim razie, muszę już iść. Miłego dnia, proszę pana! Mam nadzieję, że znajdzie pan swojego przyjaciela!" powiedziałam najweselej jak potrafiłam.
Powiedziałam to, kłaniając się z szacunkiem, po czym pobiegłam w kierunku supermarketu. Na pewno nie zdążę na czas, ale jeśli się pospieszę, byłam pewna, że wciąż będę mogła dostać niektóre promocyjne produkty, których chciała babcia.
"Do zobaczenia wkrótce, mała panno" wymamrotał do siebie starszy pan, obserwując jak młoda kobieta biegnie coraz dalej, aż zniknęła w tłumie.
...
Wlokłam się chodnikiem z torbami pełnymi zakupów w obu rękach. To rezultat moich starań w łapaniu przecenionych produktów. Chociaż przybyłam trochę późno, na szczęście udało mi się kupić większość rzeczy z listy zakupów babci. Powinna być zadowolona z mojego osiągnięcia.
Jednak nie spodziewałam się, że będzie tak ciężko. Chyba gdybym odłożyła trochę pieniędzy i zaczęła oszczędzać, mogłabym kupić rower lub jakiś mały wózek, którym mogłabym przewozić te ciężkie torby z zakupami. Na razie to tylko pomysł, niestety nie mieliśmy takich pieniędzy do wydania.
Nie urodziłam się w biednej rodzinie. Pierwsze szesnaście lat mojego życia przeżyłam jako część rodziny o przeciętnych dochodach i przeciętnym standardzie życia. Mieliśmy dom, samochód, a ja chodziłam do prywatnej szkoły, gdzie miałam wielu dobrych przyjaciół. Moi rodzice mieli własną firmę i wszystko było normalne i w porządku aż do tego feralnego dnia.
Około sześciu lat temu moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym, gdy ciężarówka transportowa uderzyła w ich samochód. Późniejsze śledztwo wykazało, że kierowca ciężarówki był pijany po imprezie, na której był poprzedniej nocy i miał kaca, gdy przyszedł rano do pracy.
Niezależnie od powodu, straciłam tego dnia oboje rodziców. Wypadek pojawił się w wiadomościach z wyraźnymi zdjęciami ich całego samochodu płonącego w płomieniach, zanim eksplodował. Kilka innych osób, które były na miejscu, zostało rannych. Kierowca ciężarówki został poważnie ranny, ale przeżył wypadek.
Moi rodzice zawsze wozili mnie do szkoły rano przed pójściem do pracy. To był czysty przypadek, że nie było mnie w samochodzie w dniu wypadku. Ponieważ miałam nocowanie u jednej z koleżanek poprzedniej nocy, byłam w drodze do szkoły z nią, gdy doszło do wypadku. Zawsze myślałam o tym zrządzeniu losu. Gdybym nie poszła wtedy na nocowanie, prawdopodobnie zginęłabym wraz z rodzicami w wypadku. Kto wie... może to byłaby lepsza opcja?
Moje życie drastycznie się zmieniło po śmierci rodziców. Po pierwsze, nauczyłam się, że nie każdy, kto wydaje się mieć dobre intencje, rzeczywiście je ma. Zaraz po pogrzebie rodziców dowiedziałam się, że ich tak zwany partner biznesowy przejął firmę i nie zostało nic do przekazania mi. W zasadzie zostałam w jakiś sposób oszukana o mój udział w biznesie rodziców. Wszystko, co zbudowali, poszło na marne w ciągu jednej nocy.
Sprawy pogorszyły się, gdy powiedziano mi, że moi rodzice mieli długi w bankach, które zażądały zabezpieczenia: naszego domu. Po spłaceniu długu i załatwieniu wszystkich spraw, straciłam dom, samochód i prawie wszystkie oszczędności życia moich rodziców. Wyszłam z tego wszystkiego z mniej niż trzystu dolarami na koncie.
--Ciąg dalszy nastąpi...
Przesuń w górę, aby kontynuować